...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

11 Ιουνίου 2014

Όλα οριοθετούνται κι αλλιώς…



Αυτά που μας χωρίσανε πια, μας χωρίσαν για πάντα· δεν θα ξαναβρεθούμε
Σε καμία παράγραφο της ζωής ή του θανάτου,-εγώ
Θα είμαι προσωρινά εδώ
Που η ιστορία έχει κάποιο παροδικό, όχι ανεξίτηλο χρώμα, κι εσύ
Θα είσαι μια χωμάτινη διαφυγή προς το σβησμένο σύμπαν
Των απουσιών.
Η ύλη μου θα στενάζει, όπως πάντα, σιωπηρά και θα κλείσω
Κι άλλο τα κλειστά μου παράθυρα· θα μιλώ
Σαν εγγαστρίμυθος που κάνει τα φυτά να μιλούνε·
Λύθηκαν οι δεσμοί,-πλέεις
Στο κενό των αναμνήσεων – και πλέω
Στην σκοτεινή πλευρά μιας θλίψης που δεν ερμηνεύεται,- δασκαλεύοντας
Το ποίημα να είναι μια ίαση που δεν κατάφερα για μένα εγώ…



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου