30

30.

Κατάγομαι από ‘ναν κόσμο μικρών γεγονότων και μεγάλων εκπλήξεων-
καμιά φορά,
νομίζω είναι όλα σκηνοθετημένα
τόσο που παίρνουν την θέση τους
μες το μυαλό αφήνοντας να αυτοσχεδιάζει η φαντασία..
Οι μέρες που περνούν, οι αδιάφορες μέρες
που αφήνονται απλά να τις
καταπίνει ο χρόνος
είναι μια θλιβερή σειρά από το προηγούμενο που
εξουδετερώνει το επόμενο
όπως μοιράζει φύλλα πάντα η βιαστική ζωή..
Και μεις
ζητάμε ελεημοσύνη ευτυχίας
κουράζοντας κορμί, κουράζοντας
σκέψη που καταλήγει σ’ αδιέξοδο, γιατί
μαύρα μαλώνουν μέσα μας οι αισιοδοξίες.
Τόσο προσπάθησα να μάθω να γελώ, ο κόσμος μέσα μου δεν θέλει:
σπασμένα κομμάτια ανασυνθέτω τα τοπία μου σ’ ένα παράξενο
και που γκρεμίζεται από το μέλλον πάζλ..

Όλο λέξεις

Όλο λέξεις όλο λέξεις και στο τέλος
ένα τοπίο ψυχής που βράζει
σαν να το διατρέχουν αχνιστά νερά
από θερμές πηγές που από μεγάλο βάθος έρχονται
του ψυχικού φλοιού..

Και
των νοημάτων η ουσία
πλευρά που χάθηκε γιατί κανένας πια δεν θα ξαναδιαβάσει ανθρώπους:
πώς ζούνε, πώς πονούν, πώς αγαπάνε-
μιας
και η εποχή μας προτιμάει το άνθος
να ‘χει αγκάθι..

ΤΟΠΙΟ..

ΤΟΠΙΟ..

Πάνω από το εντυπωσιακό λιμανάκι που ο ήλιος σκουντουφλά το πρωί, πάνω
στα προπαροξύτονα βράχια
μια μουσική των πεύκων που καρφώθηκαν
οι βελόνες τους
πάνω στο πρόσωπο της γης..

Και μετά μεσημέρι..

Που φρενιάζοντας ένας λαός τζιτζικιών
εκδικούνταν την απελπισμένη σιωπή
της προηγούμενης νύχτας-

Ιούλιος!

Περίτεχνα δεμένα τ’ ακρογιάλια μ’ ένα
κυματάκι σιγανό
που δοξάζοντας τα ύδατα αφρίζει..

Και οι κοπέλες που πέρασαν με τα
γέλια και τις ευθυμίες του ωραία σταλμένου Σαββάτου
εφτά φορές ψηλά μες τον αέρα τ’ ουρανού
οι ήχοι από την φλογέρα του θεού
να! έλαμψαν!

Και έγινε γυμνό παιδί που παίζει
με την θάλασσα το απόγεμα..

Και το κοιτούν φιλόστοργα τα δύο
μητρικά σου μάτια!