Τούτο που με λυπεί τούτο το αγκάθι
έξω από όλες τις θεωρίες είναι.
Κι οι θεωρίες
Αυτό που πιο πολύ βαρέθηκα·
Βαρέθηκα ν’ ακούω λόγια κούφια·
Επάνω στην σελίδα μου δροσίζονται
οι γνώμες που είχα και τις ε-
πανεξέτασα, τις άλλαξα·
Νεόκοπες είναι πια οι ιδέες μου
σαν κατασταλαγμένες.
Τις εκστομίζω και εξαϋλώνομαι.
Μυρίζουν τα χεράκια μου απολυμαντικό σαπούνι.
Σημάδι στον ορίζοντα η φωτεινή ελπίδα μου.
Ηχείο του αιώνα που στενάζει η φωνή
Της ψυχής, οικουμενικό λιβάνι.
Η εξουσία θλιβερό λιμάνι – αγκυροβολούν
Σκουριασμένα του εγωισμού μας τα πλοία.
Σημαίες κουρελιασμένες κονταροχτυπιούνται ρέποντας προς τον αφανισμό.
Πίδακας του ποιήματος η ζωντανή φωταγωγία.
Ο άνθρωπος που συσπειρώνεται για να νικήσει
Ήλιος- πιο ήλιος απ’ τους ήλιους που ξέρουμε·
Κι εκβάλει μέσα στην Δικαιοσύνη.
Ω προβάδισμα της νίκης πριν η ζωή την στεφανώσει με δόξα!
Κρατά ο αγώνας σου αιώνες άνθρωπε- αμφισβητείται·
Όμως τον θρέφει ανθοφόρο αίμα!
Σαν ωριμάσουν όλες οι δυνάμεις που μας κινητοποιούν
Όλος ο σκοτεινός πλανήτης θα φωτίσει
Κι εμείς θα έχουμε ωριμάσει κάτω από τις φυλλωσιές των άστρων
Θα εγκαταλείψουμε της ματαιοδοξίας το άρμα.
Αλλάζει ο κόσμος αλλά μας ποδηγετεί
Μια ατολμία παρατεταμένη.
Κάποτε κάποιοι τυχεροί θα δούνε μια πλασμένη αλλιώτικα
Κοινωνία!
Έλα ελπίδα Παναγιά μου Αθηνά μου!
Έλα και δίδαξε!
Αναρτήσεις
