Με οσμή Λαμπρής!...

 

Ετούτος ο μυστήριος ήχος

Είναι μία διάθεση που γιορτάζει, είναι

Μία μαγεία επική·

Πλάθει τα κλωνάρια των δέντρων και μπουμπουκιάζει τις χαρούμενες λεμονιές

Φορτώνοντάς τες κέφι και δόξα.

Α φτενέ πηλέ που μας έπλασες

Δίχως όγκο κι επιδερμίδα!

Έσμιξες με φωτιά τα σπλάχνα μας, έσυρες μέσα μας μια θέωση κεχριμπαρένια.

Πώς λύνονται όλα τα προβλήματα όταν ο έρωτας θέλει!

Τι δοξασμένη είναι πάντα η υπερβατική μας συνουσία!

Ο αλαφροΐσκιωτος οσμίζεται μια νίκη από έσω φεγγάρι

Κι από μια χαραμάδα του ουρανού καταναλώνει τις ανοιξιάτικες ζέστες.

Αλλόκοτος που είμαι όταν μιλώ σωστά!

Βλέπω μπροστά σε κείνο που κανείς θα το έλεγε παράδρομο κι εγώ

Το λέω μονοπατάκι ευλογημένο.

Να ζούμε με φιλοσοφία λειψή και να μην νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν τέλος:-

Μπορεί αυτό που υφαίνουμε να ανθίζει μα καταναλώνει την καρδιά μας

Και πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα μας αφήνει

Μια υποψία θανάτου…

11/ 4/ 2026