...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

30 Ιουνίου 2020

Νόστιμον ήμαρ…






Της σιέλου αραδίζει ο σαλίγκαρος πάνω στα φύλλα της φτέρης
Κάψα και σήμερον, τσούζουνε οι επιδερμίδες
Η Κέρκυρα τον βασιλιά Αλκίνοο τον άφησε
Να αναγνώθει Οδύσσεια και να
Χαίρεται πάνω στου ηλιοβασιλέματος τον ουρανό-
Εμείς δουλέψαμε και ως την κούραση
φτάσαμε αφήνοντας
Στον ύπνο μας του ονείρου τα τιμαλφή·
Φτιάξαμε τα καινούρια τους εμπορικά παλάτια·
Εργάτες μόχθου και προσήλωσης·
Ξημέρωσε η μέρα της επιστροφής
και φύγαμε
Για την Αττική και του οίκου μας το θησαύρισμα·
Τρίτη η μέρα,
ετελεύτησεν  ο Ιούνιος·
Ένα πλάνο φωτιάς θα μας αναγκάσει και πάλι να τραφούμε
με ποιήματα-
Ένας θεός αλλιώτικος
και διαρκής..

                                                        30.06.2020








2 Ιουνίου 2020

Την καλή εντύπωση συναντώ

Την καλή εντύπωση συναντώ πάνω στα περιθώρια των ουρανών
Και βρέχει διακριτικά, σαν να ξεπλένει
Την μελαγχολία μου
Αποστομώνουν φώτα της αυγής την νύχτα
Κρύβεται για να τον ανακαλύψεις ο παράδεισος
Ξημερώνει ήρεμα γλυκά
Του Ιούνιου στολίσματα!

19 Μαΐου 2020

Πάντα μεταλλικό το καταπέτασμα




Πάντα μεταλλικό το καταπέτασμα· κι αφήνει
να το αγγίξεις και να χαθείς·
Ευρώπη, γερασμένο κόκαλο, τρίζουν
οι σπόνδυλοί σου από ακαμψία,
Κωφεύεις και σαπίζουν οι ιδέες σου
Νωχελικές.

Ευρώπη αδιαίρετη ουτοπία
Ενοποιημένο βασίλειο των εγωισμών
Καπιταλιστικέ μεσαίωνα. Ευρώπη
Των κοσμοθεωριών που μεταλλάχτηκαν
Και έγιναν ένα σκοτεινό φίδι που τυλίγεται
Γύρω απ’ το πτώμα του αιώνα
Συσφίγγοντας όπως ο θάνατος τον θάνατό του.

Ευρώπη σάπιο δόντι και απόστημα
Στο κρανίο των συλλογισμών μου.

Πάντα μεταλλικό το καταπέτασμα και όπως
Το τραβάς σαν μια κουρτίνα που θα αφήσει να φανεί
ο όλεθρος που δεν προφταίνεις
Θρέψου  με μέλι των καλών ειδήσεων και
συσπειρώσου
Γύρω από τους ροδαμούς που ανθίσανε –και σε καλούν
Αίμα να δώσεις!





17 Μαΐου 2020

Κυκλοφορούν ειδήσεις



Κυκλοφορούν ειδήσεις κι υπερίπτανται
Έωλα λόγια. Έπεα θα τα ήθελες βρε Όμηρε! Κι αφού
Δάσκαλο έχει η  μοναξιά τον Χρόνο
Άφησε τις Στιγμές να σου γελούνε: είναι
το Παρόν της συντυχίας κατάληξη. Σώσε
Το χρώμα κι απ’ την Ύλη κράτα
αποστάσεις.
Έννομος είσαι μιας σκηνοθεσίας ποιητικού ακροβατισμού…

13 Μαΐου 2020

Τω τρόπω τω άλλω…


Συναντάς τις κορφές εκεί
που γίνονται οι Ιδέες σκόνη, και βαραίνουν
και σήπονται τα πολιτεύματα.
Να η Επιστροφή σε κείνο που νομίσαμε θα μας σώσει, στο φλύαρο
ρυάκι των χρόνων, στον καθαρμένο στοχασμό.
Κι όμως,
Κηδεύονται μέσα σου οι αυταπάτες,
Έγκλειστος στου εαυτού σου το νεφέλωμα
Ομιλείς μια γλώσσα παρομοιώσεων χαρακτηρισμένων
Και ποιητικό σιρόπι ποτίζεις
Και λάβδανο τα λόγια τα μελένια.
Αγκιτάτορα των δραμάτων, οι κοινωνίες
λαμπρά θα στολίζονται, και μέσα τους
θα κατατροπώνονται οι άνθρωποι·
επιστρέφω
και φεύγω από φυλακή σε φυλακή,
ένας πλάνητας είμαι
που παίζει ζάρια με την μοίρα του,
φωτίζει και σκοτεινιάζει,
καμιά θρησκεία για σπουδή,
το αίμα κουρνελίζει στα σκαλοπάτια του φεγγαριού,
τάξεις αντιπαλεύονται τις τάξεις, -πού φτάνει
η αιώνια διαμάχη και εσύ θα ταχτείς
στο πλευρό εκείνων που μεθαύριο θα γίνουν
φτου κι απ’ την αρχή, οι νέοι δυνάστες σου; Να εδώ
που πιστεύεις θαύματα και πάλι
ο άνθρωπος θα σε προδώσει!

9 Μαΐου 2020

Σχεδόν όπως μια ρίμα ξεθυμασμένη…


Αυτά που σκορπίζουν σε παράξενο θρίαμβο μες τον αέρα
Έντομα και παράξενα σμήνη πουλιών,
Άνθη και γλαφυρές παπαρούνες
Επεα πτερόεντα πάνω στο στέρνο της Άνοιξης.
Κανονιοβολεί ο καιρός με πανταχού παρουσίες
Παράξενες, θεών που πια δεν υπάρχουν- Αλήθεια
Πώς γίνεται η πραγματικότητα μνήμη κι ακόμα
Πώς απαλείφονται οι παρουσίες και παρουσίες δεν είναι πια;
Βρήκα και έχασα και εκείνα που έχασα πάλι τα βρήκα,
Αναζητήσεις στην ζωή μου μια ζωή
Δημιουργώ ανάγκες και αισθητικά λατρεύω καθετί που έχω
Γεμίζοντας το φως μου με χιλιάδες φώτα Αστραπής!

7 Μαΐου 2020

Το νερό…


Το νερό, κοσμικό φωνήεν διεσταλμένο,
Διαπασών, ευκίνητο έλασμα της γης,
Πίπτει σαν καταρράκτης που βαραίνει η φωνή του
Και συναντά κάποιον αρχέγονο θεό.
Από αθώρητο ύψος, ύδωρ εγγεγραμμένο
Στο στέρνο της γης,
Τριπλάρει τα μεγάλα δάση και ως ποταμός ελίσσεται
μέσα στην βλάστηση του Ωραίου
Ζώντας από την φωνασκία του, μηρυκάζοντας
την ησυχία του τοπίου, θηρευτής
Της στεγνότητας.
Μοιραίο πάλι μέσα στην ερήμωση της γεωγραφίας, ανοίγει
Τα πηγαδίσια κιτάπια του και αναβλύζει
Ακριβές και ολοζώντανο,
μηδενικό και πολλαπλασιασμένο
Μέσα στην συντυχία των δασών, καλημερίζοντας
Την ευχάριστη όψη του πλανήτη!
7.05.20202

6 Μαΐου 2020

Πόσο κοντά στην απώλεια είσαι!

Όλος φλόγα ο έρωτας και αράγιστος ο καθρέφτης του σύμπαντος-βρες φωνή
Και ώτα να μπορούν να πιούνε τόση μουσική! Μια φωτιά
Σε αναρπάζει και εξαϋλώνεσαι
Μηδενίζεις τα πάντα σου ερωτευμένε μου,-να δες
Πόσο κοντά στην απώλεια είσαι!

30 Απριλίου 2020

Επίκαιρο…


Τι αρωματισμένη κόλαση προσφέρει η μέρα και ζουζουνίζουν σεσημασμένα έντομα μέσα στις μασχάλες της!
Η σιγή κάθετη μες την λιακάδα.
Μπαρούτι εωθινό κρατούν οι στήμονες του εγωισμού μας.
Όταν προχωρούν οι ώρες ακόρεστη δίψα δαιμονοποιεί τα φυτά.
Αθροισμένα φωνήεντα κάνουν τα λεξιλόγια κατάλευκα.
Ολόφωτο δάσος από πεύκα βελονίζει την τσουχτερή επιφάνεια του ουρανού.
Στρατός οι κάμπιες απειλούν την πρασινάδα.
Μικροκαμωμένοι όπως είμαστε ούτε το Σύμπαν ούτε ο Χρόνος πια μας λογαριάζει.
Στείλε τις φουρτουνιασμένες ιδέες σου να ανταμώσουν την ώριμη Άνοιξη.
Παντού νικάμε!
30.04.2020

29 Απριλίου 2020

Ο Ιησούς…





Ανάμεσα απ’ τις παραβολές
Ο Ιησούς ξεπηδά αλλά δεν είναι εκείνος που ξέραμε·
είναι Μεσσίας αναθρεμμένος από αρχαίες θεότητες.
Τον παραστέκονται γυναίκες ντροπαλές και μαθητές που λατρεύουν
να είναι διψασμένοι αμφιβολία και δυσπιστίες.
Μεσημεριάζει και βαδίζει έξω απ’ τα τείχη των βιβλικών πόλεων.
Εκτιμά τις ηλιαχτίδες και το κελάηδημα των πουλιών,
το φιλί της γυναίκας και της μητέρας του την φωνή.
Στα αυτιά του ο ήχος των αργυρίων που πέφτουν πριν απ’ την προδοσία ανοίγει
την πόρτα του πατέρα του. «Ἡλί, Ἡλι, λαμά σαβαχθανί»..Πώς
θα τοποθετηθεί μες την καρδιά μας Sύμβολο και πάλι ενός θεού που θα αποσκιρτήσουμε
από την ασυννέφιαστη αγκαλιά του;
Ανάμεσα απ’ τους ληστές γράφει το έπος μιας θρησκείας πλασμένης
με μύθο και υψιπέτεια.
Δες τον που πεθαίνει αθώος και ανασταίνεται
με καθαρότερη ψυχή κι από τον ήλιο!
Φορτωμένος τα Σύμβολα που η ανθρωπότητα θέλει για να περπατά και να ζει γελαστή και προσανατολισμένη.
Ανάμεσα απ’ τις παραβολές!
Ανέγγιχτος από του Χρόνου τα μαρτύρια…








26 Απριλίου 2020

Τα λεγόμενά μου τα αόριστα…


Ένα φτηνό μακό κι ένα ποδήλατο
Θα εξηγήσουν τον Απρίλιο όπως το θέλω.
Λιακάδες πρωινές και θεϊκό ήλεκτρο
Που δράμει στους αιθέρες των συλλογισμών μου.
Αναπαύου εν ειρήνη σκέλος του διαβήτη μου τρεμάμενο,
Πολύ θα σε ταλαιπωρήσω.
Ο πόθος είναι γλυκός συνθέτης που θα μουσουργήσει έρωτα.
Τρέπω τις καμέλιες προς εμένα και μου μιλούν, όπως ενθουσιάζονται με το φως.
Όχι καλλίφωνος, τραγουδώ σιγανά, μην τρομάξουν οι ψύλλοι που, στα αυτιά σου, μπήκανε.
Πλάκωσε έαρ. Χουζουρεύω μέσα στα σκεπάσματα της μεταφυσικής.
Όπως θα μου τύχει ο θάνατος κι άλλο τόσο νεκρώσιμα θα είναι κάποτε τα λεξιλόγιά μου.
Στην ζωή καθυποταγμένα…

24 Απριλίου 2020

Το φεγγάρι της Μαρίας…


Μηχανές οι ρονρονίζοντας είναι
Μες την ζωή μου και δεν με αφήνουν να ησυχάσω, έλεγα κάποτε·
Τώρα είναι εκείνοι οι δημαγωγοί με τα παρατσούκλια, που αναποδογυρίζουν το μέλλον
Και ζητούν τα ρέστα από τις ζωές μας·
Οι πολιτικές των ταμείων, οι άπληστες πολιτικές
Άτσαλες όπως μια λιμουζίνα που τρακάρει, θέλω
Να πω μιαν άνοιξη που να είναι μόνο μια άνοιξη· η Μαρία
Να λούζει τα μαλλιά της και να στεγνώνουν στον καλοκάγαθο ήλιο
Χάλκινα, όπως οι ρίζες μιας ελιάς που την φωτίζει το ηλιοβασίλεμα·
Ήπιε τον καφέ της και απλώνει την μελαγχολία της στο σούρουπο,
Είναι ιέρεια που δεν την συναντάς, μιλά και νιώθεις την ψυχή της· βραδιάζει,
Ο καπνός του τσιγάρου στέλνει δαχτυλίδια αγύρτικα στον ουρανό,
Η μελαγχολία σπαθίζει,
Ζει το παρελθόν μες το μέλλον μας, προβάλει
Στα καθέκαστα των ονείρων μας…
Σκηνοθετώ απλότητες που με εκμηδενίζουν
Γράφουν πάνω μου οι νύχτες
Έχω ακούσει ύφος που με περιγελά
Άδειασε από μένα η ιστορία και γράφεται με περιλήψεις που βαριούνται οι νεολαίοι που ακολουθούνε..
Κοιμήσου πια Μαρία, σκαλώσαμε στο φως του φεγγαριού!

23 Απριλίου 2020

Φθόγγε μουσικέ των κατορθωμένων

Φθόγγε μουσικέ των κατορθωμένων
λόγε βαθιέ με την ψίχα αβρή
Συνόδεψε την φωνή μου που εισβάλλει
στα κρυσταλλένια νερά
Πάθος μου έστειλες και αγρύπνια
Ψάχνοντας λέξη την λέξη σαν ερπύστρια
Που περπατά πάνω σε δύσβατα εδάφη, μια σπίθα
Που την νύχτα ακύρωσε.
Τσέλο γελαστό ερμηνεία του να ζεις
Ευχαριστημένος. Ζώσου
τις νότες και με ξίφη αόρατα οπλίσου
Υπερασπίζοντας το πλούσιο φως..
Ο Χρόνος μέγας χορηγός
και απάτη!

18 Απριλίου 2020

Ξεθυμασμένη ευχή!..


Έξω από τις ευχές είμαι
μια Ευχή ανεκπλήρωτη,
σαρώνουν μέσα μου οι Αμφισβητήσεις·
πόσο χωράς μέσα μου Ρόδο Αμάραντο; Ανήκουν
φώτα ιλαρά στις μυσταγωγίες, ανήκουν
αδιανεμηθέντα άνθη σε κηδεία που και ύμνος σεβασμού της αρμόζει.
Φωτεινά τα λεχθέντα
πατούν πάνω σε παραδόσεις
τρέμει το Νόημα,
το νόημα είναι μια φρυκτωρία που στέλνει
μηνύματα για θα χαρούν οι λυπημένοι·
λάβετε το πολυσχιδές όνειρό μου,
φάγετε, πίετε,
ο κόσμος υποφέρει ατέρμονα
πόνος μακρύς ο κόσμος και βουβός…

17 Απριλίου 2020

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..


Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα
που δεν θα τον χωρέσω πουθενά
Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω
γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει
Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο
μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά
μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.
Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος
Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,
ωραία χρώματά της.
Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή
θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω
μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…
Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..
Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας
λαμπερές γιρλάντες.
Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.
Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας
θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά
που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.
Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-
Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.
Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ
μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο
Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του
και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

16 Απριλίου 2020

Αντιστοιχία…


Σημασίες να πεθαίνω
Ή και να ανασταίνομαι μυημένος
Σε έρωτα γυμνό.
Ανήκουν στον αέρα τα λόγια
Παρασυρμένα στο κούφιο Πουθενά, δεν κρατώ
Παρά την ευπαθή μορφή τους
Πολύπαθος.
Και το δυνατό κρασί των εμπνεύσεων
Σημαδεύοντας το πρακτέο κενό
Φωνή και μεγάλη αφήνει
Αποτυπώματα επάνω στης πραγματικότητας τον ζήλο
Ό,τι πράττω είναι ίδιο μ’ ό,τι θα πω…

Τι ζητά ένας άνθρωπος που τον βρήκε κατάστηθα το Αίνιγμα;



Τι ζητά ένας άνθρωπος που τον βρήκε κατάστηθα το Αίνιγμα; Οι περαστικοί δεν μου μιλούν, σφίγγονται στα σακάκια τους και παρασέρνονται απ’ τον Βοριά. Ξεφυλλίζονται οι σελίδες της Ιστορίας έτσι όπως δεν θα το ήθελα. Ο Χρόνος είναι χρόνος και κυλά αφήνοντας ρωγμές στην πραγματικότητα. "μωραίνει ον βούλεται απωλέσαι…" μείνε σκυφτός και ταμπουρωμένος στην Αλήθεια σου.
Νιώθω την νύχτα να έχει ξίφος.
Οι προδότες εμάς θα μαντρώσουνε. Αγκάλιασε τα ποιήματα και κοιμήσου. Η Καλοσύνη να έχει διάρκεια..


15 Απριλίου 2020

Και εξασκούμαι να απουσιάζω!

Με την γομολάστιχα. Και έξω απ’ το παράθυρο περνούν εκείνοι που τους έλειψε η φωνή. Ισχυρό είναι το επιχείρημα του απογεύματος και γυμνάζω τις αισθήσεις μου στην κόψη. Αναφαίνουν στίχοι και ονόματα. Όλα γυναικεία. Λες και το θηλυκό κυριαρχεί. Ελένη Μαρία Μυρσίνη Αικατερίνη. Ακλόνητα όπως η μοίρα τα καταποντίζει μέσα μου.
Πασχαλιάτικες πικάντικες αγρύπνιες. Όπου θρέφομαι είναι απ’ το πλαγκτόν της άνοιξης.
Και εξασκούμαι να απουσιάζω!

14 Απριλίου 2020

Ιδανικό ή το φάντασμα του Μαγιακόφσκι..


Μέσα στα λεκιασμένα σεντόνια ενός ύπνου εφιαλτικού με φροϋδικές προεκτάσεις και κερατωμένη κυρά- ψυχή
απόναν γιό του αρχαίου Διόνυσου που βαριέστησε μέσα στην λάμψη του αρχαίου κάλλους και σαλτάρισε μαστουρωμένος στον "απάνω κόσμο"
ντυμένος τον ζουρλομανδύα της ύπαρξης
μ’ένα σκουπιδαριό αστικό που οι κομουνιστές το κοροϊδέψαν μέσα από μία αυτοκτονική φιλολογία -
με μια πρόστυχη libido μεταεφηβική -
στο μαλλιαρό κεφάλι της απόγνωσης..
αυτό το ζαρωμένο παλιόπραμα από εμάς τους ίδιους μες την σύμπτωση της λογοκριμένης ποίησης:
Ήταν αυτή που σηκώθηκε μέσα στην ερημωμένη εγκατάλειψή της
της είπα "σ’αγαπώ Ελένη"-
Ένας τοίχος αντήχησε,
μετά άλλος
κι άλλος ..
στη σειρά έπεσαν όλα :
Πατώματα φασιστικής ιδέας, καναπέδες έσπασαν τα πόδια τους
από χοντρόκωλους αστούς αδιαφορώντας για την πείνα του πατέρα μου.
Αυτό που κραταιώθηκε με το ζόρι γιατί έπρεπε το είχε θρέψει η παρέα μου
-μια σειρά νέοι –
τα βράδια γυρίζαμε στο σπίτι αργά
μεθυσμένοι ψάχνοντας για το φεγγάρι μες τις τσέπες μας μ’επιμονή!...
Μέσα σ’ αυτήν την βίβλο όλο ανθισμένες τριανταφυλλιές και περίτεχνα εξώφυλλα από δέρμα καρδιάς- με βαρύγδουπη λαλιά ευαγγελιστή που σου μιλάω ξημερώματα Κυριακής γεια σου, γεια σου γυναίκα με το σμαράγδι της ωραίας καρφιτσωμένο στα μάτια σου.
Γυρίζω από την νύχτα μιας ρεμπέτικης μυθολογίας.
Περιθωριοποιημένος .
Από άγνοια βαφτισμένος μέσα στον σκοταδισμό της πολιτικής ουσίας των πραγμάτων σέρνοντας μαζί μου αυτούς που σ΄αγάπησαν σ’ ένα κιτάπι όλο στίχους κλούβιους που φυτοζωούνε-
άλλοτε δημητριακοί και άλλοτε απέραντα στείροι:
Κανένας ρυθμός.
Μόνο πέφτει λίγο χιόνι
ίσως πάνω στα μαραμένα λόγια ενός ποιητή που είναι φτωχός και τηγανίζει αυγά.
Κάπως έτσι δεν πρόκειται να τον θυμηθεί η δόξα.
Και γιατί υπάρχεις;
Μια τάξη πραγμάτων σε αποδέχεται επαναστατικά
μέσα στο βλέφαρο του αιώνα σου να παίζεις φυσαρμόνικα
πρωί
ένας ήλιος διαλαλεί την ευτυχία του μέσα στα μακριά μαλλιά σου-
υπάρχει
ξεφλουδισμένη ψυχή θρησκευάμενη που τσούζει από απραξία και συνείδηση φιλολογική -
η ελληνική δημόσια ράτσα του μύθου χαροπαλεύει
στα δικαστήρια άορκων μαρτύρων
που ισχυρίζονται ένοχο τον "απαίσιο γείτονα". Θυμάσαι;
Είχε μια μικρή κορούλα αξιολάτρευτη όλο φακίδες και χαμόγελα
τ’ απογέματα έβγαζε τα βάσανα βόλτα -
σε μια ηλικία κατόρθωσε να έχει υπαρξιακά προβλήματα τεντωμένα:
καπνός, καφετέρια, κακός εραστής… αυτοκτόνησε
μέσα στο όρθιο πρόβλημα της μοναξιάς της.
Βούισαν ξέφρενα μέσα στο λερωμένο μυαλό μου από αλκοόλ
και ψυχικά απωθημένα τα προβλήματα του κοσμάκη
άγχος
η ανεργία τσιρίζοντας
μια κόλα χαρτί έχοντας μας τυλίξει
είμαστε χέρια πόδια και κουτσό μυαλό
μέσα στα μακρινά εργατικά οράματα ωριμάζει
ο ορυμαγδός της αίσθησης -
η συνείδηση που καγχάζει -
μια μεροκαματιάρικη ηθική
συνοψίζεται με θρησκευτική ευλάβεια στον άρτο και τον οίνο -
η οικογένεια πεινάει…
Όχι θεάματα..,
‘Ελα λοιπόν:
βολτάρουμε στο σκοτεινό αλσύλλιο του μυαλού με
ένα άγριο βλέμμα φονικό τονίζοντας τις λέξεις "μου λείπει" -
γίνεται φασαρία
αδειάζουν τσέπες και η εξαγριωμένη όψη του συνδικαλιστή
φωνάζει "Αμερική ώ Αμερική απαίσια.."
φρεναρισμένη ευτυχία πάνω στην καρδιά μου.
Ο θεός κοιτάζει απορημένος.
Καυτηριάζονται από τον πόνο οι φταίχτες του σήμερα -
καφενέδες υπερτοπικοί με απέραντους μάγκες που καπνίζουνε σέρτικα -
έλα λοιπόν έλα λοιπόν Ελενίτσα…
το σπίτι μας κρυώνει -
ποιος πληρώνει το νοίκι;
είμαστε αφιλόξενοι οι άγγελοι της πιο ψυχοπονιάρικης θρησκείας μωρό μου…
24.2.1983
Ηράκλειο

Μεγάλη Τρίτη…

Μεγάλη Τρίτη… κλείνει ο ουρανός· μάταια προσπαθώ να έχω ερμηνείες του. Τα πουλιά φεύγουν, άλλη είναι πια η πατρίδα τους. Ανήκω σε μια Υποψία απ’ όπου εξέχουν δάχτυλα απ’ την παλάμη του Θεού, ανήκω στο εορτολόγιο των αποθαμένων.
Αγρυπνώ. Γράφω κοντά στο ξημέρωμα, ποταμός που κλέψαν τα νερά του και κατεβάζει, παρασέρνοντας έως το δέλτα του, ξερόκλαδα νοημάτων και λασπουριά από κείνη που καλύπτει τον κόσμο..

13 Απριλίου 2020

Μεγάλη Δευτέρα!



Με την συχνότητα που συντελούνται οι αγρυπνίες, κάτι στίχοι μπαίνουν στο μυαλό μου και κάνουν κατάληψη.
Των άστρων και των πουλιών ομοβροντία!
Μεγάλη εβδομάδα- τα Πάθη δοκιμάζουν τον κόσμο μου.
Ένα σβηστό κορίτσι περιμένει να το ανάψω και να καώ.
Ένα ουράνιο Δώρο!
Μεγάλη Δευτέρα!


12 Απριλίου 2020

Ειδομένη…


Δοκιμάζουν τα ψηφία να αψηφούν τον Θεό·
Δοκιμάζουν οι αγχόνες να αμφισβητούν τους λαιμούς μας-
Ο θάνατος δοκιμάζει να μας αμφισβητεί· στην Ειδομένη
Στον σταθμό του φανερωμένου Πουθενά, εκεί που σμίγουν
Οι ατασθαλίες των πολιτισμών με τον πόνο των αθώων, στο ρήμα
Ενός κόσμου που φρίττει από θράσος και έγκλημα, κάτω
Από τον ουρανό που σκυθρωπάζει, την ώρα
Που ένα παιδί διαβάζει όλο το αίμα της δικαιοσύνης που δεν θα υπάρξει- κι εσύ
Συλλαβίζεις την ασυδοσία του πολιτεύματος που κακουργεί κάτω απ' την μύτη μας, ω σύνορο
Που πρέπει να σπάσει, ω βρωμερή μιζέρια ενός ντουνιά που κλέβει τις καρδιές εκείνων που δεν έφταιξαν, ω περόνη
Του καημού για ν' ανατιναχτεί ολόκληρη η πατρίδα- αφού
Πατρίδα δεν είναι τίποτα άλλο πια
Εξόν από μια θέση κάτω από τον ήλιο…
Τοίχος που ορθώθηκες όταν από ντροπή πέσανε όλα τα άλλα,
Ειδομένη τσεκούρι οξύ, ελληνική μεγαλοθυμία και ευρωπαϊκό
Μένος,
Θάνατε με πόδια πληγιασμένα, κλάματα
Παιδιών, αισχύνη του ανθρώπου και
Μπαλωμένο ρούχο της ηθικής μας· υπάρχει
σε σένα ένας έρωτας που είναι η ζωή κι ευτυχώς
Υπάρχει μια φωνούλα παιδιού που καθαίρει όλα τα ανομήματα και σβήνει την οσμή του κακουργιοδικείου, ω Ειδομένη
Χνότο καυτό στο τζάμι που δυστυχώς δεν υπάρχει, πιτσιλιά
Αίματος από πυροβολισμό που δεν έσωσε
Κανενός τον εφησυχασμό,- είσαι
Η Αμφισβήτηση που δημιουργεί ολοκαίνουρια μοίρα
Των αδυνάμων..

11 Απριλίου 2020

Τα χέρια μου…


Τα χέρια μου ακμάζουν μέσα σε ροκανίδια
Είναι απολήξεις ενός δέντρου αόρατου
Τα χέρια μου είναι παλμός διονυσιακός
τα χέρια μου είναι οσμή από θειάφι και τριαντάφυλλο.
Όταν πεθάνω αφήσετε έξω τα χέρια μου
Κάτι θα βρουν να κάνουν
Θα μιλήσουν με την ύλη αλλιώς
Θα πουν στην γη το παράπονο μου.
Όταν θα λείψω τα χέρια μου να τα αφήσετε να ζουν
Να ανασκευάζουν την ύλη που δεν πρόλαβα
Τα χέρια μου είναι άγρυπνα και φρουρούν τον ουρανό
Έχουν θεό δικό τους, είναι μανιασμένα
Νικηφορούν επί πάντων, είναι ναοί τα χέρια μου
Όπου κρεμούσα, όπως ο Ηράκλειτος τα λόγια του, τα ποιήματά μου…
11.4 2020

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου