...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

30 Ιανουαρίου 2018

Ωραία αφορμή μου έδωσε η μέρα:

Ωραία αφορμή μου έδωσε η μέρα:
Άνοιξαν τα ανθάκια τα ματάκια τους και προχωρήσαμε ως τον κρεμαστό κήπο
της αόρατης Βαβυλώνας.
Κράτησα το χέρι σου, έλαμπες σαν ορυκτός αδάμας που εργάστηκε επάνω του ο πολυκύμαντος έρωτας.
Τι σημαίνουν οι ώρες όταν δεν μιλάμε, όταν η σιωπή είναι ένας πύργος απ’ όπου μας πολεμάει η θλίψη;
Και η κακότροπη ανάγκη, που στριμώχνει τις επιθυμίες μας σ’ ένα αδιέξοδο βήμα
προ μηδενός προσανατολισμού- τι είναι;
Κοντά μου σε νιώθω: τοκίζεις τα αισθήματα και είναι σαν εκείνα ποτέ να μην έπαψαν
να μας δεσμεύουν..



Όπως αυγάζει…


Επιτίθενται νυκτός πλάσματα και χάνω τον ύπνο μου· την ημέρα
αγαπώ πάντα νεράιδες
Που, εϋπλόκαμες, γυρίζουν από χωριό σε χωριό μες τον νου μου
Και ξεσηκώνουν όλες τις σκέψεις μου σε παράσταση.
Όσα ονειρευόμουνα θα έρθουν να με βρουν
Μετά, όταν θα έχει κλείσει ο κύκλος
Των θαυμάτων και,
το παραμύθι θα εξελιχθεί όπως πρέπει
Ανάμεσα σε σένα και μένα, ανάμεσα
Στον αναγνώστη και τον αόρατο μάγο Ποιητή
Της νύχτας του ουρανού σου!

29 Ιανουαρίου 2018

Να πως ζωγραφίζω χωρίς πινέλα και χρώματα…

Αυτό κι αν είναι λογοτεχνικός αθλητισμός! : να αφομοιώνεις ρυπαρή πραγματικότητα και να την μεταστοιχειώνεις σε Ομορφιά και σε ποιητική Ουσία!
Συνήθισαν οι αισθήσεις μου να μην ενοχλούνται από τους θορύβους που τροφοδοτούν τους θορύβους. Και γλεντούν στην Πλατεία του Κεφιού, εκεί που εγώ καταλαβαίνω δύσκολο που είναι να πονάς και να γελάς γιατί την φιλοσόφησες την ζωή και μαθός πλέον είσαι πως αυτό που θα αφήσεις φεύγοντας είναι μια ανάμνηση σε κείνους που αγάπησαν την σκέψη σου όταν η σκέψη σου τους παρηγορούσε και τους καθοδηγούσε.
Να πως ζωγραφίζω χωρίς πινέλα και χρώματα…

28 Ιανουαρίου 2018

Συνομιλούμε κάτω από τον εύπλαστο ήλιο,


Συνομιλούμε κάτω από τον εύπλαστο ήλιο,
Οι ανάσες του αέρα περιφράζουν την αυθόρμητη κουβέντα μας,
Είχα καιρό να σε δω, καιρό να σε νιώσω
να μένεις χωρίς το τσόφλι σου και να μου αποκαλύπτεσαι
Όπως ένα στοργικό σπουργίτι που λιγώνεται μέσα στην αγκαλιά μου,
Πέρασε ο καιρός,
μακριά κι όμως κοντά θα υπάρχουμε, μακριά κι όμως κοντά είναι αυτά που θα σκεφτώ, αυτά που θα σκεφτείς,
Συμφωνεί ο χρόνος να είναι μια γκουβερνάντα που μεγαλώνει τα νεογέννητα αισθήματά μας,
Καθώς δεν μπορώ να σκεφτώ και δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο
Εξόν απ’ την αγάπη!

27 Ιανουαρίου 2018

Αγχίαλος…



Στρίβω στην γωνία των θαυμάτων
ο ήλιος αγαπά το κορμί μου,
ελεήμονας πρωθιερέας.

Οφθαλμόν θωπευμένο από την μέρα της λιακάδας
έχω και είμαι
ευχαριστημένος
με όσα κατέχω κι είναι άυλα δώρα
Κύριε,
με αυτά να πορεύομαι.

Αγχιάλου η άποψη-
στέφει των κιόνων η γεωμετρία το καθαρό μοιρογνωμόνιό της κατά την καρδιά μου.

Ρηχός τόπος- με τονισμένη ευφράδεια.

Και βαθύς, σήμερα, ουρανός-
με ευθυκρισία να αποφασίζει διαύγεια και καθαρότητα τόση!

Συντυχαίνω ανθρώπους που μου αρέσουνε και αναγαλλιάζει ο νους μου.

Ευχαριστημένος είμαι που η ευτυχία μου είναι ένα βλέμμα, μια κουβέντα, μια χειραψία, ένα γέλιο, ένας καημός!

Η κάθε σιωπή μου αφόρετο ποίημα.

Η Αγχίαλος παίζει ανταύγειες κι ως την θάλασσα δηλώνει το τοπίο της
το βότσαλο το βοτσαλάκι.

                                                    Νέα Αγχίαλος 26.1.2018 






25 Ιανουαρίου 2018

Ερωτικό κάτι…


Σαν εμβρόντητα μένουν τα φωνήεντα στο διάβα των ανέμων και η αντιρρητική ηλιαχτίδα δεσπόζει στην καρδιά του νυσταγμένου ουρανού.
Κάτι πρέπει να γίνει με το ηλιοβασίλεμα- κραταιώνει την επικράτεια των χρωμάτων και στην ρέμβη αναλογούν περίοπτα δώρα.
Ο θάνατος απαλείφεται μες την αυτοκρατορία του δειλινού και καγχάζει που ανίκητος κι όμως, πάντα, θα είναι.
Ακροβολισμένος στα λίγα μου και στην αγάπη.
Κόμπους δένει, στην κλωστούλα του ουρανού, το φως.
Και το φεγγάρι έρχεται μυρίζοντας σαπούνι και δυόσμο.
Εδώ σ’ αγαπώ- μηδενίζοντας αποστάσεις κι εμπόδια..

24 Ιανουαρίου 2018

Κοίτα ποιήματα που φέρνει μια λιανή ψιχάλα!..


Όταν βρέχει, τα φυτά υπολογίζουν το κέρδος τους σε αποταμίευση, θησαυρίζουν υδάτινα δώρα
από εκείνα που υφέρπουν μες την χλωροφύλλη τους και ανεβαίνουν
κρυφά στον τρυφερό τους κορμό, ώσπου 
να γίνουν φωτεινό άνθος και πλουραλιστική προσευχή
ευωδίας.
Πότε άφησα εγώ αντωνυμίες να με υπερβούνε;
Θέλω να πω πότε άνοιξα χωρίς μια σκέψη το παράθυρο
και κοίταξα κατά τον ουρανό, ξέροντας
πως ο Θεός θέλει κρυφά να μου υπαγορεύει;
Η μικρή σταγόνα που ιριδίζει πάνω στο στιλπνό φύλλο και σ’ αυτήν
θα βρει ξεδίψασμα ο γυμνοσάλιαγκας, θα ευφρανθεί
ο λυρικός σπουργίτης- εικόνα άρρητη.
Κι η λάσπη, εύπλαστη και τονισμένη στον εκδηλωτικό εαυτό της, η λάσπη
γελά κάτω από την συμμαχία του νερού.
Το τσακμάκι της πέτρας νοτίζεται και δεν βγάνει διόλου αυθάδικη σπίθα,
η μέρα υμνολογεί τον ήλιο της, νότες χαρούμενες ξεφεύγουν
κατά τα βουνά, τα πεύκα στολίζουν το κεφάλι τους κι οι πόλεις
γυαλίζουν σαν κομπορρημοσύνης λεγόμενο που εκδηλώνει
ματαιόδοξο σπίρτο ανθρώπινης θέλησης.
Το μεσημέρι με βρίσκει να αναγνώθω χίμαιρες καρυδότσουφλα,
να ανοίγω τις κονσέρβες των νεφών και να νιώθω εγκλεισμένο παράδεισο-
Εγώ που ξέρω από Ουτοπία, καλά φαντάστηκα
την απουσία των όλων,
καλά οσμίστηκα κίνδυνο θανάτου μες την ησυχία που με βόλεψε και λούφαξα
σαν ένα αγρίμι που κουράστηκε τα δάση να διαβαίνει·
Να είμαι προσεκτικός λοιπόν, να είμαι προσηλωμένος
σ’ αυτό που δεν μου φανερώνεται·
Κατοικοεδρεύω στα σύνορα του ήλιου και της θάλασσας,
σπουδάζω τον αφρό στο ακρογιάλι,
οι γλάροι ακούνε την κάθε φιλόδοξη σκέψη μου,
όλες οι θάλασσες είσαι εσύ, όλες οι τρικυμίες·
Όταν βρέχει, η περισπωμένη σκοτώνει τις οξείες μου, ταριχεύει το νόημα, κραδαίνει σπάθαν απειλητική.
Και, μετά, ξεθωριάζουν οι εικόνες και το σαντούρι του ανέμου ακούγεται γλυκό και πικραμένο·
Ο κόσμος που φαντάστηκα είναι ο κόσμος που σε περιέχει και που θέλησα μια μέρα να σε ανταμώσω..

23 Ιανουαρίου 2018

Μοντέρνα γεωμετρία..


Στο τζάμι γράφεις την ψυχή σου,
σκαρίφημα που άφησε ο πόνος,
βουλιαγμένο νησί στο πέλαγος της πραγματικότητας·
Ιχνηλασία στο νοτισμένο τζάμι του έρωτα, βήμα
το βήμα πάω πας, πού πάμε
αλήθεια οι ερωτευμένοι;
Στέκονται τριαντάφυλλα στο κύμα,
ένα σουρεαλιστικό μεγάφωνο
πολλαπλασιάζει την φωνή,
καθαρός ήχος
μύθου και πόθου,
Κι ένα βαρκάκι που παλεύει με το κύμα και νικά
δίνει την αφορμή για αθλοπαιδιές
στους πρόποδες
του Θαύματος,
Ενώ αυτό που είναι ανθρώπινο είναι και θεϊκό και
ως εμεγαλύνθη
βρε παιδί μου αυτή η γλώσσα
ως να γίνει
Ποίηση
καθαρή Ουσία
Ψυχής ενός που πίστεψε στην γεωμετρική του πλάνη πως
λογάριασε σωστά απ’ τα φιλιά σου
το εμβαδόν της μοίρας του
και του κορμιού σου την γλύκα!!

Τοπίου ο διασκελισμός…



Οι σελίδες που περπατούν μαζί μου ως την αδυσώπητη ώχρα
Του βουνού, και υφαρπάζουν
Ένα κομμάτι ήλιου λίθινο όσο η σιωπή
Του τοπίου, οι σελίδες
Που τρίζουν στις ραφές όπως κρανίο που δεν χωράει άλλα μυστικά και θέλει να εκβάλει
Την Αλήθεια του στον ουδέτερο χρόνο- οι σελίδες αυτές μοιρασμένες


Ανάμεσα στους ανέμους και την απαλή βροχή
Που ντύνει την κάθε πέτρα με ιερά άμφια μοναξιάς κι εγκαρτέρησης, οι σελίδες
Που ψελλίζουν μια προσευχή από κείνες που μου αρέσει να αποστηθίζω
Όταν βραδιάζει και δεν έχω άλλο να προσμένω από το άστρο
Παρά την αγάπη σου, μακρινή κι αυτή σαν κάτι αβέβαιο φως ενός φεγγαριού που μίσεψε για άλλον πλανήτη,
Και ακούγεται από το στερεωμένο ηχείο του ουρανού
Μια γλυκιά μουσική που τρέπει σε φυγή τις πυκνές νυχτερίδες.


22 Ιανουαρίου 2018

Τα σπούδασα όλα

Τα σπούδασα όλα κρατημένη ανάσα
τα ψευδή και τα αληθινά
αρκούμενος σε μοιραίες συμπάθειες κι αγάπες
που φύλαγα από παλιά
νεωτερίζον γαρίφαλο βασανάκι μου και περίβλεπτο
καθαρογραμμένο φεγγάρι
ως την καρδιά μου καρφώθηκες
έχεις θέση κρατώ σε να μένω
και να λιγώνομαι
απ’ την πολύ ομορφιά σου
σε ακούω μες την φυλακή μου που σιγανοψιθυρίζεις
ένα σκοπό από καθάριο κρύσταλλο, α μάγγισα
καρδιά μου και τι μελαχρινό σε αιχμαλώτισε πάθος
ματάκια σαν ηφαίστεια και πού να πάω να κρυφτώ
πριν με λαβώσουν;

21 Ιανουαρίου 2018

Ιστορίες ερώτων…


Για να σε ζωγραφίσω με τα πάθη μου ορθωμένα, οι τουλίπες φορτώθηκαν χρώματα και έζησαν τον μύθο τον αρχέγονο απαρχής.
Τα τούλια του ουρανού απλώθηκαν τριγύρω και υπόλευκες αυταπάτες πονήρεψαν τα σύμφωνα του λεξιλογίου να μην ομονοήσουν να φανεί ορατή κι απόψε η λύπη μου.
Έμεινα μόνος και μπατάρει η κάμαρα, σαν ένα πλοίο που έμπασε νερά και σβήνεται από την γομολάστιχα της θάλασσας.
Φούρια στον νου μου οι σκέψεις, φούρια και τα φωνήεντα.
Όλα εκεί που Έρωτας είναι η Ιστορία και για έρωτα κινείται επί σκοπόν το άγραφο Ποίημα..

20 Ιανουαρίου 2018

Κέρκυρα, μάνα των καημών..


Ένα χωράφι σαν περιφραγμένη θύμηση
ανάσκελο μέσα στον κάμπο της σεμνής Αχαΐας
ευελπιστεί αέρινες σβιλάδες και μια απαλή βροχή
να θρέψει τα παιδιά του.
Ρευστότητα όσο ένα τραγούδι κρατάει
αξιώνεται να ζει παμπάλαια καρποφορία
Χοϊκό.
Στις άκρες του, λεμόνια διώχνουν την αψάδα τ’ ουρανού
Όταν, και το που είσαι και που είμαι, είναι κωμωδία
Τραγική.
Και στο ταξίδι που προχώρησε και έγινε σαν όνειρο στην χώρα των Φαιάκων
Μελάνιασε ο ουρανός και της βροχής τα μαύρα κρόσσια ψυχοβάρυναν
Επάνω μου,
Και μου ‘δωσαν κακιά κι ανείπωτη θλίψη
Όταν που, μακριά σου, ένιωσα ο έρωτας να είναι αερόστατο
που άδειασε.
Κέρκυρα μάνα των καημών, στην βραδινή σου υγρασία
Το θολωμένο μάτι μου κραυγάζει στίχους που δεν πέθαναν ποτέ τους
Μέσα μου,
Και σαν μια ρήση αγγέλου που συγκράτησε ο νους μου μες τα χρόνια
Το βράδυ έπεσε
Και οι σκιές, στο αόρατο των τοίχων θέατρο, σκηνοθετούσαν το παμπάλαιο
Έργο και του Θεού και του κρυφού μου πόνου..
Κέρκυρα 17.1.2018

14 Ιανουαρίου 2018

Ερωτική ψηφίδα…


Το άγγιγμα, το φιλί, η μυρωδιά σου,
το σφιγμένο χαμόγελο, οι μορφασμοί σου, τα λόγια σου,
και είμαι ευτυχισμένος με αυτά τα λίγα, δεν ζητώ
τίποτα άλλο, μόνο αυτό που μένει ίζημα μες τους αιθέρες,
βασανισμένο απ’ τα χρόνια και εμβρόντητο
ως να σωθεί και να τρέμει εντός μας-
κάτι που σε μηδενικό ανάγεται άλγος
όταν ο έρωτας ξανά σκηνοθετεί και φτάνει
μία ματιά να αναζωπυρώσει την παλιά φωτιά, κοιμάται
και ξυπνά μες την γαλήνη η κάθε μια κουβέντα, ο ένας
στον άλλον παραστέκεται και όλο το ωραίο πάθος δυναμώνει
για με λιώσει άρρητα ευτυχισμένος ήσυχα εγώ κοντά σου..

13 Ιανουαρίου 2018

Ζούμε αφαιρώντας δύναμη από την αδικία και το βλέπει αυτό ο θεός μας..


Όλες οι νηφάλιες μπαλαρίνες των ανθών αναφαίνονται μες τον μορφασμό
Του ουρανού,
αξημέρωτα ακόμη και βρέχει,
και τρέχουν
Προς την μεριά των αμάντρωτων
Νεφών.
Κι η σκέψη μου
Που ανταμώνει την σκέψη σου, μέρα Σαββάτου,
Πέντε η ώρα το πρωί, σαν
ένα εγερτήριο φωτός αφυπνίζει
Τα πουλιά και χρησμοδοτεί για το αύριο.
Ζούμε αφαιρώντας δύναμη από την αδικία και
το βλέπει αυτό ο θεός μας..



Φωτογραφία του Στρατής Παρέλης.

12 Ιανουαρίου 2018

Χρωστώ μια επιθυμία σε σένα






Χρωστώ μια θάλασσα στις επιθυμίες μου,
Χρωστώ μια επιθυμία σε σένα,
Χρωστώ και χρωστώ.

Ο ουρανός σου είναι ξαφνικά ο ουρανός μου- Κι έτσι
όπως δεν το γράφουν τα αρχαία βιβλία
το γέλιο σου κελαρύζει στ’ αυτιά μου ενώ η εικόνα σου
είναι γυναίκα που την σμίγει η φωτιά
και όλον πια, αλύπητα, θα με κάψει.

Είναι αυτό το απόλυτο μυστήριο των θαυμάτων
Έρωτας να μιλεί και έρωτας να πράττει
Είναι αυτό το κάτι που δεν όρισα ποτέ μου,
Βαθιά σπουδή από φιλί να πας και κατευθείαν στην αγάπη.





11 Ιανουαρίου 2018

Τόσο απίστευτα άλλος…



Γιατί κουράστηκα να συγχρωτίζομαι με ερεβώδεις
αγύρτες που αγαπούνε να ζέχνουν
κλείστηκα στου εαυτού μου το κέλυφος και μαντάτα
ωραία μου ήρθαν
πως οι νύχτες θα πριμοδοτήσουν την μέρα

στον αγιασμένο Σκοπό της. Να έτσι
Που χωρίς να το καταλάβω μου ήρθαν
οι στίχοι οι μακάριοι- εξαρχής
αντιλαμβάνομαι ωραίο τον κόσμο,
ωραία τα συμβάντα, λίγο
να μπούμε με καρδιά στο οικουμενικό παιχνίδι
της αγωνίας.
Κύκλο κάνει η ιστορία και ξανά δεν διδάσκεται
το να μπορείς να θυσιάζεις τον εγωισμό σου για να γίνει
η Ελπίδα βρώσιμη
και καλά να σε θρέψει:- λέω
Που αν δεν βρέξεις πόδα δεν θα φας το ψάρι, αν
δεν συμμετέχεις αλληλέγγυα σ’ έναν Σκοπό
ούτε που θα ψηλώσεις ούτε που θα δεις να γίνεται
η Δικαιοσύνη ορατή και πιο καλός κι υποφερτός
ο κόσμος.
Α ρε ποιητικό βασανάκι μου,
οχύρωμα που πρόταξες! -
κι από τι
προστατεύω εγώ ο ίδιος εμένα;
Συντηρώ μια Υπομονή,
μεγίστη,
μέσα σε στίχους που λαχάνιασαν να τρέχουν
κατά το παράλληλο σύμπαν
των γύρω μου
εδραιωμένων αντιφάσεων…

Οι μοναχικοί κρατούν το πολύβοο φως της Ποίησης κι αυτό γιατί σπαταλούν το τάλαντό τους με ματαιοδοξία..



Τι θα χρεωθούμε από την κάθε Ιδέα που θα μας παρασταθεί;

Ένας στόλος λέξεων αποπλέει κάθε μέρα από την καρδιά μας.

Πού πάνε τα ποντοπόρα πλοία του;

Ο θάνατος ταριχεύει ό,τι του είναι άχρηστο για να διασκεδάζει με την νίκη του.

Στο άθροισμα και στο πηλίκο και στο γινόμενο, απομένει μόνον ο Έρωτας κι αυτός όπως ποτέ δεν τον είχαμε φανταστεί.

Οι μοναχικοί κρατούν το πολύβοο φως της Ποίησης κι αυτό γιατί σπαταλούν το τάλαντό τους με ματαιοδοξία..



9 Ιανουαρίου 2018

Πάντα κυρτός ο καθρέφτης του νου μας και ευρυγώνιος ο φακός της αυταπάτης μας,

Επιδιώκω θάλασσα που να γεννά καταφύγια ερώτων,
Στην φωλιά του πουλιού ο χρόνος είναι ουσιαστικός μα δεν έχει αυτάρκεια
Απλότητες που να αντέχουν επιδιώκω, καθαρογραμμένες απλότητες
Πέρα απ’ της φιλοσοφίας τα βάθη, μελαγχολία θανάτου έχουνε τα δευτερόλεπτα των συλλογισμών μας,
Πάντα κυρτός ο καθρέφτης του νου μας και ευρυγώνιος
ο φακός της αυταπάτης μας,
Είσαι η ημέρα που θέλησα και είμαι ο σπάταλος αλήτης που ποντάρει με προσήλωση
σε ένα σφρίγος που του δίνει πάντα το φιλί σου,
Παράξενα ακούγομαι όταν είμαι ο τυφεκιοφόρος σ’ έναν πόλεμο που ήτανε δικός μου κι έχει γίνει τώρα ολονών…

Αποκρίνομαι λευκά αλλά η πραγματικότητα θέλει κόκκινα, μαύρα·

Αποκρίνομαι λευκά αλλά η πραγματικότητα
θέλει κόκκινα, μαύρα·
Η διάφανη ερμηνεία μου δεν θα γίνει αποδεκτή στον κόσμο των εγωισμών-
Τόσοι εγωισμοί κι ένα τίποτα συνθέτουν που αντιπαραβάλω
με τα επικά ρόδα του έρωτα που σου έχω.
Κρατά η αγάπη, κρατά η ανάσα μας
σαν ορμή και φούρια των παθών, μες την ακινησία;
Και τα λόγια που λέμε, σεμνά και χτίζοντας ένα κουκούλι που εκεί καταφεύγουμε
έχουνε μια γραμματική καημών, και ούτε σε πλησίασα ούτε κι εσύ αληθινά με πλησιάζεις.
Αντίδωρο που μας αξίζει η αγάπη. Περιχαρακώνουμε
τα πάντα μες τον ευεργετικό της κύκλο- και
ζούμε λίγο ανθρώπινα
σ’ αυτήν την εφιαλτική
σκοτεινή φυλακή μας.

7 Ιανουαρίου 2018

Ερωτική αριθμητική…




Το δύο είναι το ένα μας γιατί το ένα μας είμαστε πάντα εμείς οι δύο..


Στηρίζω τις ελπίδες μου σε κάτι απόμερους βασιλικούς



Νυχτώνει. Μου κάνω ερωτήσεις και τις απαντώ μελαγχολικά και ανάλογα. Ανάλογα και το σκοτάδι μου συμπεριφέρεται, σαν να με τυλίγει σμίγοντας πάνω μου την ζοφερή του μπέρτα. Το βιβλίο στα χέρια μου αποδίδει φως. Είναι η μόνιμη παρηγοριά μου. Στηρίζω τις ελπίδες μου σε κάτι απόμερους βασιλικούς που μοσχοβολούν μες την γλάστρα κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι μου και τους σκουντώ για να ακούσω τα καθαρό άρωμά τους. Όλα συμπεριλαμβάνονται στην απλή μαγεία της οσμής. Όλα μυρίζουν ευτυχία και ψυχή που δεν το βάζει κάτω..




Σύμπαν στα χέρια μου…


Σύμπαν ανεμοδαρμένο, κάθετο
Κι οριζόντιο, σύμπαν επεκτατικό·
Ντεραπαρισμένο μες την Αρχή του παντός, σύμπαν οργανωμένο για να αποδιοργανώνεσαι, κομπορρήμον σύμπαν-
Αυθαδιάς κατά πάντων, ποιός είναι ο Σκοπός σου; Πούθε βάλλεσαι και πού
Βούλεσαι να φτάσεις; Κρεμασμένος
Στα απώτατα όριά σου, εμμένω στην δική μου προσφυγή
Και μοναχικά σπουδάζω τις τραγωδίες μου, ω σύμπαν
Που τρέμεις σαν φωτιά μες την μέρα μου και ορίζεις
Την καθαρότητα των στοχασμών, ω σύμπαν
Ταπωμένο με το βουλοκέρι του Θεού, ρημαγμένο κι αναδιοργανωμένο, σύμπαν
Της βεβαιότητας και της αμφιβολίας, της θέσης και της αντίθεσης, ω σύμπαν
Καρφιτσώνεις πάνω μου τις αντιφάσεις των αστεριών..

Ήσουνα μάλλινο σκουφάκι τότε

Ήσουνα μάλλινο σκουφάκι τότε, ήσουνα
γελαστός εγωισμός της αστραπής,
Ήσουνα μηρυκασμός του χειμώνα, ήσουνα
προμήνυμα καθαρό της άνοιξης,
Ήσουνα ρόδο που ομιλεί, ήσουνα φθόγγος γαλανός των ουρανίων,
Ήσουνα μαγικό ραβδάκι της ανατολής, ήσουνα
άρρητο φωνήεν των αγγέλων-
Κι όταν με μια κατάνυξη πλησίασα την φωτεινή καρδιά σου
Ήσουνα Βρισηίδα που θα μάλωναν όλου του κόσμου οι πολεμιστές για χάρη σου!
Φωτο Μαρία Νούτσου.

"Κατέχω τον ήλιο», μου είπε,


Γελούσε.
"Κατέχω τον ήλιο», μου είπε,
"Πού πας εσύ με τα αλλόκοτα φεγγάρια σου;"
Ξημέρωνε.
Η τροπή της νύχτας, ήτανε καθαρό βασανιστήριο. Ακούστηκε ο θόρυβος από σπασμένα άστρα.
Για κάπου έφευγα.
Μόνος μου πάντα.
Όπως η ζωή κυλούσε και αυτοδίδακτοι πηγαίναμε να συναντήσουμε την καθαρή ουτοπία.

6 Ιανουαρίου 2018

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ..,





Πιασμένοι χέρι χέρι και τι να μας πει ο καιρός
δυο άνθρωποι που αγαπιούνται καταργούνε την σκιά τους
ξέρουνε πόσα ανθίζουνε μέσα τους λόγια σεμνά
και λόγια πόθου-

την ώρα που τα χέρια σκαρφαλώνουνε το δύσβατο κορμί
και το τρεμάμενο το χείλι ενώνεται με το τρεμάμενο το χείλι..



Α.

Μέσα στην ερωτική νύχτα το φεγγάρι ακολουθεί πορείες της επιθυμίας.
Εσύ ζεις και έρχεσαι από τις σιωπές των άστρων-
πιο καθαρογραμμένη κι από οπτασία.
Σε σκλαβώνουν τα χέρια μου που σε κρατώ
περισσότερο πια μέσα στον νου μου, άυλη, εξωπραγματική,
στεφανωμένη
με το φεγγαρίσιο φως που επάνω
στο άσπρο σου κορμί ζει και περισσεύει.

Νεράιδα των αρχαίων δασών, επισκέπτρια
της λίμνης των κύκνων:
Σε βρήκα ψάχνοντας μέσα στο τίποτα που συλλαβίζουμε..
Δεν θα σ’ αφήσω να μου φύγεις
ούτε πουθενά να μου πας που δεν το ορίζω.

Μόνο σε χώρα ονείρου ξέρω ότι κατοικείς-
ένας αέρας πια αναστατώνει τα μαλλιά σου-
όπως βαθιά υποταγμένη στο γινάτι μου ανοίγεις
το ποίημα του έρωτα να απαγγείλεις.

Θα σε κρατήσω απόλυτη σαν αίνιγμα
μισή μέσα σ’ αυτήν μου την ζωή, μισή απ’ έξω
να περιφέρεσαι στο αόρατο σπιτάκι των πουλιών
σαν ρίμα που δικαίωσε ο χρόνος.

Και θα γίνω
σφιχτή αγκαλιά που δεν ανοίγει,
τρόπος
να μην μου φύγεις ποτέ-
για να σε ανεβάσω στα ψηλά των σύννεφων
εκεί που κατοικούν οι άγγελοι της μοίρας.


Β.

Να σε έχω με τον τρόπο που έχουν οι θύελλες
να εξουσιάζουν.
Να μου φεύγεις σχεδόν όταν να σε αγγίξω
κατορθώνω.
Να αλλιώς μου μιλάς.

Στα μάτια σου αδιάβαστο ακόμη το φως, αδιάβαστος
ο πόθος, η κάψα
που θα συντρίψει την περαστική μου ώρα
που θα ανοίξει άλλον διάλογο με τα πουλιά, που θα κρεμάσει
σκουλαρίκι το τραγούδι των πουλιών επάνω στα αυτιά των δέντρων.

Δεν σε ήξερα, δεν
σε φανταζόμουνα-
έτσι όπως μου αποκαλύφτηκες: θεά
άλλων αιώνων.

Και τώρα
στρέφω το βέλος ο ίδιος στην καρδιά μου -
ξέροντας ότι θα πληγωθώ, ότι θ’ αγγίξω
όλο το σώμα του πόνου, την ανάσα που κόβεται, θα νιώσω
τον παλμό της ερωτικής αποκάλυψης.

Σε κάνουνε μοίρα μου οι νύχτες.
Σε κάνουνε μοίρα μου οι μέρες.
Σε μοιράζομαι με εκείνο που δεν φτάνω
ούτε με τον νου, ούτε με την φαντασία. Σε φιλώ
όπως ο αέρας την γη φιλά που του είναι
φιλόστοργη μάνα.




Γ.

Ήρθε να σ’ ανταμώσει μιαν ηχώ
απ’ τα βαθιά της θάλασσας-
σαν από κοχύλι μισάνοιχτο.

Την πήρε η μέρα, την χαρήκανε
οι αχτίδες του ήλιου-

Κι ήσουν εκεί που ασπρίζει το καθάριο μέτωπο της μουσικής και ψάχνεται
η νότα να βρεθεί κόρη του φλοίσβου.

Σε είδα έτσι εκεί κι έτσι σε λάτρεψα
χωρίς το φόρεμα του ανέμου.
Πήγες
ψηλά:
ως μέσα στην καρδιά μου.

Αχ συννεφένια κόρη του γιαλού μάγια που μου ‘κανες!
Και να πιστέψω αδύνατον ότι δεν θα μ’ απελευθερώσεις..

Σκλάβος μπροστά σου έπεσα, σωστά
ερμηνεύοντας το πάθος-
διψώντας το κορμί μου για κορμί
και ο αμνός ο μέσα μου για λύκο!



Δ.


Σαν μια νεροσταγόνα που θα πέσει και δεν θ ακουστεί
παρά στην χώρα των ερωτευμένων…

Μα εγώ σε φίλησα…

Και καρφώθηκε ρόδο το βέλος μες την γύρω ερημιά-
τσιρίξανε
όλα τα φωνήεντα-
ξύπνησαν ξαφνικά πουλιά- κι εγώ σε είχα
μέσα στα χέρια μου, εκεί- νεράιδα αποκάλυψης!

Μου απαγγέλεις το φως μ’ ένα “αχ” που το έχει ο έρωτας·

χτυπούν χαρμόσυνες νότες στις φλέβες·

γέρνεις μέσα στην νύχτα μου αλλά δεν φεύγεις·

κρύβεσαι πίσω από δέντρα, καλύπτεσαι
με σκοτάδι κι ερημιά, με νερά ένδοξα που κυλάνε·

τρέμεις
μέσα στο λίγο φως και γίνεσαι
νεράιδα καθαρογραμμένη
που μιλάει με φεγγαρίσιο, άσπιλο
καθάριο
αινιγματικό φως!

Άφησε πάνω μου το αποτύπωμα σου, τον βαθύ
τύπο των ήλων,
το σημάδι
πως κι εγώ σου ανήκω –
κι έλα
να γράψουμε τραγούδια του έρωτα
με μουσικές του κορμιού!

Λίγα λόγια μέσα στον καθόλου άνεμο-
κι απ’ την άλλη εσύ..

Είσαι εδώ σπαθίζοντας μέσα στην ανεξάντλητη ημέρα
γυμνή
μ’ ένα μυστήριο χεριών που αναρριχώνται πάνω
σ’ ένα κορμί που σπαρταρά από πόθο..



Ε.


Και τώρα εσύ,
πεταλούδα της σκέψης μου,
λιανή, μπουκωμένη
νύχτα και όνειρα

πας πας πας
μες το μυαλό μου πας και μες απ’ την καρδιά μου έρχεσαι.

Δεν έχω να προσμένω τίποτα απ’ το αύριο-
μόνο ταξίδια του μυαλού, αρώματα
που με τον νου θα κατοικήσω-

Και φιλιά που θα με βρουν εκεί: στο άσπρο εκκλησάκι που θυμώνει ορθόδοξα
πάνω στον βράχο του Αυγούστου!

Να σε πω
όπως θα πούνε τα λουλούδια στην μέλισσα
βαθιά βαθιά τους να πάει..

Να σε δω
όπως σε βλέπουν μες τα όνειρα οι άντρες-

Να σε μάθω
όπως δεν σ’ έμαθε ποτέ κανείς-

Αν δεν υπάρξω είναι γιατί δεν υπήρξα-
δεν υπήρξες ούτε εσύ γιατί το όνειρό μου
δημιούργησε αυτόν τον μύθο που σε αγκαλιάζει.

Άφησε τις φλογέρες του ύπνου να σε νανουρίσουνε γλυκά
όπως ξαπλώνεις μες τα άσπρα σύννεφα
των άχρωμων δικών μου περιστάσεων..




ΣΤ΄.

Να βρουν τον υπερθετικό τους οίστρο τα πουλιά
της μέρας, ν’ ακουστούν
στα πέρα πλάτη..

Να είναι ενεστώτας ο Μάρτιος
και περισπωμένος χειμώνας.

Κι εγώ...
εγωιστής εγώ-
να σε θέλω δικιά μου!

Είσαι η μέρα που δεν νύχτωσε, το κάτι λίγο που περιέχει
το όλο-
η αβροφροσύνη της μέλισσας
όταν αγγίζει το λουλούδι.

Και πώς να σε πω, που η αγρύπνια μου
μελαγχολία μου δίνει..

ανίδεος να ξέρω από ουρανό
και νοσταλγός μονάχα για εσένα..



Ζ΄.

Πάνω στο πρόσωπό σου τα καυτά
δάκρυα είναι όπως σ’ ενός παιδιού τα μάγουλα φωτιά.
Σε κοιτώ.
Μοιάζεις με άλλη:
όπως εικόνα που ήρθε σαν από γλυκοφιλούσα Παναγιά.

Α, που σε ξέρω τόσο λίγο κι όμως σε κρατώ
μέσα μου σαν σε αγκαλιά ονείρου!

Έλα πάρε με, δώσε στο κύμα σου
την απόλυτη εξουσία του έρωτα, το οξύ μπουγάζι
που θα με κατεβάσει ύστερα
γυμνό και εξουθενωμένο μες την αγκαλιά σου..

Στα σκαλιά πατώ και στο ουράνιο ρήμα ανέρχομαι
‘’Σ’ αγαπάω!’’.

Ο χρόνος δεν υπάρχει πια, μόνο εσύ θα υπάρχεις

Σμίγοντας την αναπνοή του φεγγαριού με την λατρεία του ήλιου

Που είναι, μες το πλάσμα που είσαι,
γνώμη Καλού που πάντα περισσεύει..

Δες που των αισθημάτων σου η μέρα
νότες αφήνει πιο λευκές να πλανηθούν μες τον γαλάζιο ορίζοντα
που τα φιλιά των λουλουδιών γίνονται λέξεις που μιλάμε..




Η΄.

Να σε κοιτώ και το βλέμμα μου να επιμένει να σε θέλει παράφορα.

Οι κήποι που ήρθαν κάναν πέρα τους κήπους που έφυγαν
αλλά μείναν πουλιά-
τα ίδια που ξανά τραγουδάνε.

Ο άνεμος
σκλαβώθηκε στις λεμονιές
με την δίφορη αξία του –
σαν μέσα στο μυαλό κι αυτός φυσάει..

Και μόνο το αίμα που καταλαβαίνει, κάτω από το δέρμα, κάνει
την αφή, ζωντανή
θεά,
αιώνια αυτοκράτειρα..

Γλυκός ο καιρός που περνά κι αφήνει μέσα μας το ζαχαρένιο του επίχρισμα
της αγάπης.

Είσαι ο θηλυκός ύπερος κι είμαι το λουλουδένιο το σώμα
που αγγίζει της ευτυχίας η μέλισσα.

Και ζωγραφίζω μες τις πολλές μου σιωπές
έναν καημό από κρυστάλλινο ποίημα
που πλημμυρίζει σαν φως τον σημερινό πολυσήμαντο αέρα.





Θ΄.

Τα χέρια μου διαβάζουν το σώμα σου σαν ένα οικείο παμπάλαιο
ποίημα
που περιέχει αλήθειες φωτιάς και αλήθειες του πόθου.

Τα χέρια μου
ανοίγουν τα εσωτερικά σου απρόσβλητα σύνορα
που το κορμί παραδίνεται και δεν είναι κορμί το δικό σου.

Σε κατέχω..

Είναι ένα σύμπαν νύχτας μέσα μου που εσύ μην κάνοντας και κάτι μου το αναιρείς-
πώς, δεν το ξέρω..

Μπορεί γιατί ακούς καλύτερα στην σιγαλιά που κρέμεται ένα ζεστό φεγγάρι
απόψε του Μαρτίου δεκατέσσερις και κάπου
λες κρυσταλλώνουν τα νερά
σαν σ’ έναν μαγικό καθρέφτη..

Μακριά μου -κι όμως τόσο κοντά-

Πώς γίνεται να μου είναι εύκολο το απίστευτο;

Να μπορώ χώνοντας το μουσούδι μου μέσα στις φυλλωσιές του ‘’τώρα’’ να κοιτώ
μέσα σ όλους τους χρόνους και μακρύτερα;

Με όλα τα υπάρχοντά μου
μετακομίζω σ’ άλλους ουρανούς..




Ι΄.


Έλα λοιπόν μην κάνοντας και τίποτα να εξουσιάσεις τα πάντα

Να μου πάρεις όλον τον άνεμο, την σκέψη, την νικητήρια ιδέα, το να ξέρω φαρσί
λουλούδια αισθημάτων..

Έλα τώρα που είσαι της φωτιάς η φωτιά και δεν σ’ αφήνουν οι μέρες
να πας ψηλότερα
από τα κάστρα των χελιδονιών..

Και ίδρυσε κεφάτη μέσα μου
την δυναστεία των κρίνων..




ΙΑ΄.


Με ψυχή που πάει στον άνεμο, με πνοή
που τρέμει μες σε οξυγόνο λατρείας.

Και είσαι ότι είμαι, που είμαστε
δίδυμα άνθη πάνω σε έναν που λυγάει το αεράκι βλαστό
που μες την ώρα μόνο ηδονής φυτρώνει..

Δεν είναι το τραγούδι μου αυτό που θα ‘γραφα αν ήξερα αλήθεια
τι είναι ο έρωτας..

Δεν είναι οι λέξεις που βρήκα για να πω ‘’δεν φοβάμαι’’-

να ζήσω ή να πεθάνω αφού διήρκεσε επάνω μου το μυστικό
μιας επανάστασης.

Είναι ένας τρύπιος ουρανός που του διαφεύγουνε άστρα
και πέφτουν μέσα σε μία αδιάβαστη
αιώνια θάλασσα.

Τόσο που κάποτε ξέρω
να μην είμαι αυτό που είμαι, γιατί
ένα τραγούδι των ανέμων έγινα..




ΙΒ΄.

Φυλακισμένη μέσα σ’ όλα τα λόγια μου, τις σκέψεις
που στο μυαλό δεν χωράνε

κάνεις τον κύκλο σου μέσα στην τόση μουσική
του ήλιου.

Το σώμα σου σταλάζει της χαράς τις σταγόνες.

Σκιρτάς
σαν ελαφίνα που την μέθυσε ο Βάκχος έρωτας.

Είσαι μια παθιασμένη μουσική
που μαθαίνεται όταν μπορείς να κοιτάζεις
μέσα στα μάτια αγγέλων..

Λυσίκομη, αινιγματική, παντοτινή θεά μου..

Σε βρίσκω μέσα σ’ όλες τις μέρες που χαρά πλημμυρίζουμε

Σε βρίσκω μέσα σ’ όλες τις νύχτες που με άστρα μιλάνε..




ΙΓ΄.


Να σου δώσω έναν ήλιο για νόμισμα, να μ’ ακούς
στον αέρα που μόνος μιλάω
και στο μαύρο της νύχτας σου…

Φιλοδοξώ έναν ουρανό δικής μου έμπνευσης κι έναν μύθο
επίγειο

άνοιξης που έχει τα λουλούδια της πρώτα
μες την καρδιά μου.






ΙΔ΄.

Τα λόγια μου περιέχουν το σώμα σου, νοτισμένα από σένα

Γίνονται μια ομοιοκατάληκτη αγρύπνιας όλης προσευχή που δίχως οίστρο νύχτας πάει
μέσα στο καθαρογραμμένο άπειρο.

Εσύ είσαι μια σκέψη που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε
γιατί την έκανε η μουσική φλογέρα
που παίζει ένα πικραμένο κι ορφανό παιδί
επάνω στο κατάστρωμα ενός πλοίου.

Έτσι που όταν σου μιλώ και τίποτα πια δεν μου κάνει
να σε μαθαίνω όπως το μπορώ εγώ: με στίχους και όνειρα..

Θα σε πάρουν κατά πως φαίνεται τα λόγια , θα σε παν’
στην χώρα των πόθων-

Εκεί που είναι ένα δάκρυ ερωτευμένου το μοναδικό
νόμισμα που τον κόσμο εξαργυρώνει..




ΙΕ΄.

Όταν δεν υπάρχεις δεν υπάρχω, όταν μπαίνεις
σ’ έναν υπερβολικά άγονο άνεμο, όταν
ζορίζεις αφόρητα το παρόν..

Με νικάς κατά κράτος, με λυγίζεις
σαν ένα κλαδί ο άνεμος, σαν
μια ομοιοκαταληξία που με την πάροδο του χρόνου γιγαντώνεται
και το ποιητικό βασίλειό της, μέγα μοιάζει..

Ό,τι είσαι, είναι από αρχαία θεότητα
που μες την παρουσία των νερών ακόμα υπάρχει
και των ματιών της καθαρό ξαναγράφει τον θρύλο..




ΙΣΤ΄.

Ανακατωμένα τα μαλλιά σου-
φεγγάρι κρύβουν που την νύχτα ξεγελά
και πάνω στο κεφάλι σου καλπάζει..

Είσαι η αρχόντισσα των αδιάφορων συναθροίσεων
που γεμίζουν με κέφι την μέρα..

Εγώ μεταπλάθω το είναι μου
σ’ ένα σκληρό αβέβαιο πλάσμα
που θέλει κι άλλο κι άλλο πείσμα για να επιβιώσει..

Και ξέρω ότι μεταγλωττίζεις τον έρωτα
τόσο σπουδαία που να ξαναγίνεται ποίημα
στις σελίδες του αύριο..

ΙΖ΄.

Έλα από το αύριο που δεν θα το ξέρω- έλα
να είσαι των νοημάτων Μαντόνα μου- αγία
που συγχωρέθηκε μες το λαμπρό φεγγάρι..

Και άσε τις σιωπές μου αφρόντιστες, τις σελίδες
μισογραμμένες
με πόθο και θλίψη..

Με πονάει το αίμα των λέξεων, είμαι
το ίδιο τραυματισμένος από λεξιλόγια δόρατα
των αοράτων
μέσα μου
που εδράζονται αποκαλύψεων..



ΙΗ΄.


Θα σ’ αφήσω να μιλάς και να μου μιλάς
θα σ’ ακούω μαθαίνοντας ειλικρινά να σωπαίνω.
Θα παρατηρώ το χρώμα που έχει η φωνή σου
τόσο νεανική που κάποτε η ερμηνεία της γίνεται
αδύνατη, δεν μπορεί φανερώσει
μια ηλικία που ξέρει για τους ανθρώπους η θάλασσα.

Θα σ’ αφήσω να μου μιλάς και να μου μιλάς, θα μαθαίνω
από σένα γινόμενος
άθροισμα από σένα-

Θα γίνω στο τέλος
σαν σπόγγος που ρουφά τους χυμούς των γήινων λόγων σου..


ΙΘ΄.


Όταν θα πάψω να γράφω γιατί θα μ’ έχει δικάσει η ηθική της ανάγνωσης
τότε να ρθεις κοντά- τόσο κοντά όσο ν’ αγαπηθούμε..

Να τυλίξεις τα χέρια σου γύρω μου, τα άσπρα σου χέρια
σαν ρίζες που από μένα απομυζούν
την χημική μου αλήθεια.

Να μου μιλήσεις με λέξεις που έχουνε αίμα,
να πεις αυτά που έχεις κι εσύ.. Μην με βάζεις
κάτω από το μικροσκόπιο- ειλικρινά αντέχω
των λέξεων την πυρά..

Και να μ’ αφήσεις μες το κορμί σου να είμαι σαν μια αντένα
που σε κάνει να καταλαβαίνεις τα αόρατα πιο σωστά..


Κ΄.

Άσε με να σε γνωρίσω, να μείνω μόνος
εγώ με σένα, εσύ με μένα, εμείς
με τον εαυτό του ο καθένας, χωρίς
να μας μιλούν οι άλλοι για τ’ αδιάφορα
σχέδιά τους.

Να σε πάρω από το χέρι και εκεί να βρεθούμε
που ξαφνικά- ενώ χαράζει- μια ποίηση πουλιού
που κελαηδάει ανασυνθέτει το Παραδεισένιο
τοπίο.

Και να σε φιλήσω εκεί που από το παρόν κλέβει ιδέες
το θάρρος του μέλλοντος.

Άσε με να σε γνωρίσω, να πω
ότι τώρα πραγματικά θα υπάρξουν όλα:

Τα όνειρα, τα πάθη, οι πόθοι
και η εκπλήρωσή τους που μ’ ένα ραβδάκι γίνεται
μαγικό της αγάπης..



ΚΑ΄.

Αν όλη η αγάπη γίνεται στο τέλος ποίηση
άσε με να τραγουδώ τα μάτια σου
μέχρι το τέλος της μέρας..


ΚΒ΄.

Μην έρχεσαι κοντά μου με αυτά που ξέρεις- έλα
μ’ αυτά που δεν ξέρεις
θέλοντας να μάθεις
της δικής μου καρδιάς μουσική.

Και όταν θα ρωτάς που σε πάω- εμπιστέψου
το φως

αυτό το πιο λυτρωτικό βασανάκι
που ψέματα δεν ξέρει να μιλά..



ΚΓ΄.

Τα λόγια μου στα λόγια σου
φέρνουν ένα πιο δύσκολο πυκνό συμπέρασμα, μια ποιητική συνουσία
που καταλαβαίνουν μόνο οι εξάρσεις των
θρασεμένων λουλουδιών
που βροντάνε
άρματα πέταλα
θέλοντας να κατακυριεύσουν την μέρα.

Τα λόγια σου
είναι σαν ανεμώνες θαλάσσιες, εκεί, στα ρηχά
που εξοκείλει ο πια σαραβαλιασμένος μύθος
του καλοκαιριού.

Τα λόγια σου
σαν ρόγα σταφυλιού σφιχτή και άτρωτη
που την θέλουν πουλιά και με στήθος παρθένας μου μοιάζει

καθώς την παίζει ζάρια και ιριδισμούς το πιο γεμάτο
φως..


ΚΔ΄.

Τα επίθετα σφυρίζουν πίσω από τις αντωνυμίες:

εγώ που σ’ αγαπάω – εσύ
που είσαι μια νεράιδα που την έχει η βροχή καμάρι.

Η γραμματική μου ακυρώνει τον χρόνο..
Δεν σε φοβάμαι
όπως αγκυλώνεις το σώμα μου, καυτά να τρέξουν δάκρυα,
σαν το ρετσίνι σ’ έναν δέντρου κορμό.

Και με τα τόσα πνεύματα που καταργήθηκαν για να επιβιώσουν
μέσα σε ένα άλλο παρελθόν
φτιάχνω μία τριήρη, ένα κοίλο καταφύγιο
να πλεύσω αλλού.

Τα επίθετα σφυρίζουν πίσω από τις αντωνυμίες:

Εγώ, ο απλός θεατής του όμορφου κόσμου
κρατώντας μες τα χέρια μου ένα φως που σταλάζει
και πάνω στην σελίδα μου με μουσική
αόρατη γράφεται…


ΚΕ΄.

Για το χατίρι σου
ανάβουν ομοιοκατάληκτα τριαντάφυλλα, τα πρωινά ενστερνίζονται άνεμο, οι γούρνες
συλλαβίζουν νερά που κυλάνε.

Για τα χατίρι σου
το τοπίο γράφεται πράσινο, οι χρόνοι καταρρέουν, τα φυτά
εξάπτονται και η μέρα
προχωρά αέναα γαλάζια ή πιο γλαυκή
στην άκρη που την τρώει λίγο λίγο ο ορίζοντας..

Για το χατίρι σου
πεισμώνω και γίνομαι άγρυπνο αγρίμι που δαγκώνει..

Για το χατίρι σου
οι περιουσίες μου είναι
στάχτη στην στάχτη που απώλεσα
όλο το βιός μου μέσα στων ματιών σου την λαχτάρα..



ΚΣΤ΄.

Δος μου ένα φως αγνό που να εξηγεί τον μύθο
κάθε λουλουδιού μέσα στην μέρα..

Αφιέρωσέ μου του λευκού γιασεμιού το χρώμα, την υπεροψία των πουλιών

Τον άνεμο που καταφέρνει να πυρπολεί την καρδιά των λευκών σελίδων μου.

Άφησε το ψηφίο ένα να γίνεται ψηφία πολλά, να γράψει
σ’ αυτόν τον ψηφιδωτό χρόνο μια ιστορία επική
του ανθρώπου.

Άσε με
να ελπίζω πως θα μου γίνουν οικεία όλα
τ’ απόκρυφα βιβλία της αστερόεσσας θάλασσας.










Τα λόγια σου είναι η θλίψη μου, είναι η μελαγχολία του πικραμένου μου λόγου.

Τα φέρνεις κοντά μου όπως ο λίγος αέρας τα φέρνει, τα πυροδοτείς, τα γεμίζεις

μπαρούτι των άστρων και μέσα στην νύχτα μου σκάζουν

σαν όμορφα βεγγαλικά που με κάνουν να απορώ

πώς δεν τελειώνει ποτέ αυτή η ώριμη νύχτα..

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου