...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

15 Ιουλίου 2018

Η θέληση είναι επιθυμία που λαχανιάζει.



Η θέληση είναι επιθυμία που λαχανιάζει.
Πίσω από το τζάμι είναι ένα παιδί που μένει φοβισμένο και ζει από τον κόσμο μακριά.
Όλη του η ματιά ένας βομβαρδισμένος διάκοσμος.
Όλη του η ματιά είναι μια φτώχεια.
Πού παν’ οι κοινωνίες μας των ταμείων; Ποιός χρηματίζει
Ποιόν και ακούγονται που διαβρώνουν
Συνειδήσεις τα αργύρια; Αφού ξέρεις και πρόσεχε!
Στα μάτια των παιδιών θα γραφούν οι πιο γλυκές μουσικές.
Μόνο στα μάτια των παιδιών ελπίζω!

Όπως και να το δω, κυριαρχείς!


Όπως και να το δω, κυριαρχείς!
Με τα μεγάλα μάτια σου σύντροφος επική της χαράς.
Το παιχνίδι σταματά στα λόγια σου, η έκπληξη γεννά εντυπώσεις,
Βαραίνουν με τα χρόνια τα κουράγια, βαραίνει η καρδιά, όμως εσύ
δυναμιτίζεις θαρραλέα το Άγνωστο και τρέπεις
την μελαγχολία μου σε φυγή.
Κι αυτό που λέω δεν είναι ερωτικό επιφώνημα, επινόηση που η νύχτα μου έδωσε, είναι
η πάσα αλήθεια που αντέχω: μοσχοβολάν’ οι ρίζες των αισθημάτων σου και με σπουδή τις λατρεύω
γεννάμενος Αναγνώστης της Βίβλου που μου έμαθες να ακολουθώ..

13 Ιουλίου 2018

Ζημιά…


Τα πάθη με εφηύραν
για να δηλώσουν την παρουσία τους·
Με είχαν ανάγκη, μας είχαν ανάγκη, σε μας πάτησαν
πλήκτρα για να γράψουν το τεζαρισμένο φωνήεν τους·
Κι ό,τι ήταν ζημιά, πάνω μας, αποτυπώθηκε, λες
και θα μπορούσαμε να το αποτρέψουμε κιόλας!
Αλλά
δεν μετανιώνω για την κατάληξη: το λουλούδι
έγινε λουλούδι όπως του άρμοζε κι εμείς
κινηθήκαμε κατά την μεριά του φωτός
των ερώτων δεινοί παριστάμενοι.
Είναι μια χαρά που την προσεγγίζεις με καθαρή ψυχή και έκπληκτα μάτια.
Την τροχιοδρομούν τα αισθήματα όμως εκείνα ποιος τα τροφοδοτεί και τα υποθάλπει;
Βρήκα τα δύσκολα εύκολα και τους αφιερώθηκα, λίγοι θα καταλάβουν.
Ανακάλυψα Μυστικά που ξεπερνούν την Ανάγνωση και με συνθλίβουν κι εμένα κι εσένα.
Όλες οι συγκρατημένες συστολές μέσα μας σκόνη μπουχός. Ζούμε τρέποντας σε φυγή την γερουσία των παθών.
Αν μπορέσω να σου εμπνεύσω μια ροδαλή κηλίδα ήλιο
θα ζήσουμε μες το ώριμο ποίημα!

12 Ιουλίου 2018

Εικονικό…






Θάλασσα πικραμένη κυκλοφορεί στις φλέβες μου·
Παντού αχός· κρύσταλλα σπάζουν·
Ο καθρέφτης του πρωινού ραγίζεται και εκβάλλονται πυκνές αυταπάτες·
Ο εγωισμός μου κάποτε είναι μηρυκασμός προσωπικότητας και κάποτε είναι ανεκτίμητο δώρο-
Με κλονίζει και με θρέφει ταυτόχρονα·
Άγουρη μπήκε η εφηβεία μου στην μεσηλικία·
Ώριμες παρέμειναν οι σκέψεις που δεν έφτασα·
Πρόφτασε φεγγάρι να δεις την ταξιαρχία του ουρανού·
Πίσω από τις σκιές ορθώνονται τα αναστήματα των νάνων..


11 Ιουλίου 2018

Πλησίασμα…


Όσο και να σε συλλαβίσω θα είσαι άστρο που μου ξεφεύγει που εισχωρεί σε δικό του παράδεισο
Ουρανοί έσονται χίλιοι και ξανά λάμπουν στον ήλιο
τα φυτά, οι μυρωδιές 
ξεχύνονται και σε μεθούνε
Όπως και σε ονόμασε ο Ιούλιος
Μικρή θεά
Οι νύχτες κορυφώνονται κι ίσως το καλοκαίρι
Ζητά να παίξει τα παιχνίδια του, ο βουερός
Ήλιος
Κρατά μυστικά, στους βωμούς του
Θύονται οι πορφυρές ηλιαχτίδες κι ο νόστος
Για μια πατρίδα που χάσαμε
καλά κρατεί
Όσο κι αν θέλω να σε πλησιάσω είσαι λάβα και καις
Τα φτενά ορθωμένα φτερά μου, δεν σε αγγίζω
Παρά με τον νου, με την καρδιά μου ακόμα, ενώ
Σε αποστηθίζω σαν παλιό αγαπημένο στιχάκι
Που ευωδιάζει μέσα μου, αφήνοντας
Χώρο να ανασάνει το νέο εύφλεκτο ποίημα..

Αθανασίας Κάτι..


Τα ναυάγια, λέει, είναι του προσώπου σου, όπως σβήνονται οι μοίρες
και το στεγνό σύμφωνο πέφτει μέσα στα μεσημέρια σου
διάπυρο όλο. 
Μελαγχολείς.
Ένα σπίτι καίγεται μες τα μάτια σου.
Ο κήπος του σβήνεται με την γομολάστιχα της ατυχίας
και στον βορινό τοίχο του η θάλασσα σκάζει τα ψηλά κύματά της
με μανία.
Πήγε έτσι η ζωή, η ζωή είναι ένα σκοινί που το τεντώνει ο άνεμος.
Καμία μουσική δεν μένει μέχρι τέλους.
Τα βότσαλα στην παραλία ιριδίζουν και χαριεντίζονται με την ρέμβη σου.
Πας να χαμογελάσεις.
Ο θεός που ζωγραφίζει περιπέτειες του βίου και εξάρσεις
κοιτά μες τα μάτια σου και σιγουρεύεται ότι δεν πήγε στράφι τόση αγρύπνια: έμαθες να διαβάζεις το Αόρατο.
Και στα κρυφά που σε καψάλισε ο έρωτας, αντιλαλούν οι μέλισσες του ύπνου σου, ευτυχισμένες όλες
που είδαν να καρπώνεσαι Αθανασίας Κάτι και να το φυλάς μην σου το αρπάξουν οι καιροί..

9 Ιουλίου 2018

Από του όρθρου τούτο ερωτικό..


Τα σπίτια στοιχισμένα στο φως της αυγής,
Ο αέρας εμπρηστικός αφήνει το ρυπαρό σάλιο του
Επάνω στα ντουβάρια τους,
Ένα πουλί σκαρφαλώνει στα χαμηλά κλαδιά του παραδείσου,
Τα δέντρα γέρνουν κατά τον νοτιά,
Κάθε μοναξιά έχει ιδεολογική απόχρωση,
Υπομένουμε με ελπίδα,
Ένα φλιτζάνι καφές στα χέρια σου, μία γουλιά
που τρίζει σαν φωνήεν που ξορκίζει τον ύπνο,
Στα παράθυρα στέκονται οι γλάστρες με τα τριαντάφυλλα, χαμογελάνε,
Ό,τι σκέφτομαι επεκτείνεται ως το απώτατο διάστημα,
Ερπυστριοφόρο,
Πιο ισχυρή η αγάπη μας τώρα που την κοιτάμε
Με απόσταση υποψιασμένου εραστή που τα χάνει όλα από εμπρός του,
Είμαστε ανήσυχοι και ζητάμε ρέστα απ’ την αγάπη,
Όλες οι ευθείες που πιστέψαμε έχουν τεθλασμένη κατάληξη,
Συγκροτούν μια ποίηση τραυματισμένη, ένα μικρό ψέμα που τρέμει
σαν αστραπή που δεν πιστεύει στον βεβηλωμένο πια εαυτό της,
Είμαστε όσο αθώοι πιστεύουμε,
Το μεσημέρι επικρεμάται στο κάδρο του ήλιου αλλά
μια συννεφιά απειλεί τον ορίζοντα,
Τα λόγια μας προσευχή
Σμικρύνονται όπως ο σάλος τους μεταδίδει μια αδιόρατη θλίψη στο ατμοσφαιρικό δίχτυ τριγύρω μας,
Με θέλεις και σε θέλω, αυτή είναι η επικράτεια των ονείρων μας,
Ο μικρός θυελλώδης ποταμός που ξεκίνησε από φιλί και κατέληξε ανοχύρωτο κάστρο,
Βλέφαρο που πίσω του ο θεός κρύβει ηδονικά μυστικά..

8 Ιουλίου 2018

Θα σε γεννήσει το χρώμα



Θα σε γεννήσει το χρώμα
Στον ύπνο μου θα ‘ρθεις αλητεύοντας μέσα σε λυρικές καταστάσεις
Πώς αγαπιόμαστε πίσω απ’ τις μίζερες ψυχολογίες των ημερών;
Έναν κρότο αφήνουν τα σύννεφα καθώς εξαπολύουν βροχή με ταχύτητα
Και μπερδεύουν τον έσω κόσμο μου.
Είμαι τυχερός ή άτυχος που γράφω τρέποντας τις ροπές των ερώτων έξω απ’ τον πλανήτη;
Τι παράξενο! Ακολουθώ το ρήμα και η πρόταση κομματιάζεται και ματώνει καθηλωμένη μέσα στην νύχτα μας.
Μόνο το φεγγάρι θα σου εξηγήσει τα πράγματα απόψε σωστά..

7 Ιουλίου 2018

Το σώμα δονείται φωνήεν της ταραχής

Το σώμα δονείται φωνήεν της ταραχής και υπερυψούται
εις πάντας τους αιώνες·
ζει με το πάθος του, εσύ είσαι
που ζεις μέσα από την ζωγρησμένη ηδονή κι ενταφιάζεις
όλες τις αμαρτίες που μπορείς
στο θαλασσάχραντο μυστήριο ύμνοι διθυραμβεύουν και γαλάζιος
αφρός
στολίζει τα όμορφα μαλλιά σου ιέρεια
και των καημών μου αγύρτισσα..

Εμού του λαλούντος…


Είμαι λερωμένος με την λαχτάρα σου ρουφώ
επιθυμίες που σε χαρακτηρίζουν, μια τρέλα
χαοτική δεσπόζει στα φιλιά που δεν σου πήρα- τι μου χρωστάς
πια και τι σου χρωστάω; Κανείς
δεν ξέρει, μας οφείλει
η ζωή, μας οφείλει
εκείνα που μας στέρησε,
μπουρδουκλώνονται μέσα στις μέρες σου
οι προσφυγές μου στο ερωτικό κορμάκι σου, ηχείο
που μιλά τα πάθη σου που αναγνώθω
και μεταφράζω σε αγνή άπεφθη
ποίηση
του λαλούντος..

Κορίτσι μου…


Αλαφροΐσκιωτη μέσα μου πλανιέσαι, μόνο εγώ
πια σε ξέρω, ανοίγεις τα φτερά σου σαν
ένα πουλί που δεν αγαπά παρά μόνο ελευθερία, μόνο 
εγώ πια σε ξέρω, δεν έχεις σχέδια
Για το μέλλον, το μέλλον
είναι ένα όνειρο που καταφεύγει στην σκιά, μόνον
εγώ τρυγώ τα ζουμερά σταφύλια
των αισθημάτων σου και επιστρέφω
τους θησαυρούς σου στο φως των ερώτων, μανιασμένο
κορίτσι μου,
αειθαλές,
που ζώστηκες ανατολές και απειλείς τον καθένα
παράδεισο!

5 Ιουλίου 2018

Που θα ‘λεγε κι ο Ποιητής…


Ποτίστηκα θάρρη παράξενα
είχα ποντάρει
σε μοναξιές σε συνειδησιακά δρομάκια
που οδηγούν σε μελαγχολικό εαυτό- περπατούσα
μόνος,
κοντά στην θάλασσα,
όπως ένα κοχύλι που εγκατέλειψε
τα όνειρά του
στην στάθμη του ωκεανού· και σε είδα
να ρεμβάζεις ησυχίας δρώμενα·
Η καρδιά σου ήταν που μου μιλούσε; Η σκέψη σου;
Σταλμένη μέσα από κύματα που αποκρυπτογραφούσε
η σιωπή
γύρω μου-
μαγνητίστηκα από το θετικό σου φορτίο, μέχρι
ν’ αποφασίσει η μοίρα να μας ενώσει, κλείνοντας
τον κύκλο,
τελειώνοντας
το λυρικό παραμύθι της Αγάπης,
και μείνεις εκεί
που κι η ζωγραφική δεν θα τολμήσει να σε πει
τόσο ωραία που είσαι-
καλόγνωμο νεραϊδένιο προσωπάκι
που θα ‘λεγε κι ο Ποιητής,
αλλιώς ωραία!

4 Ιουλίου 2018

Των περιστάσεων όλα…



Θεωρητικά θα πρέπει να έχω ζήσει
δυο φορές
να έχω διυλίσει την κάμηλο
να έχω νικήσει όλες τις μάχες και
να έχει υπάρξει η κάθε σκέψη μου
για αιώνες
μέσα σε μια θερμοκοιτίδα
Στον ρου των γεγονότων να έχω χάσει την μιλιά μου
όμως να μίλησα με συναισθηματικές αποχρώσεις
να κράτησα το βιολί τριαντάφυλλο
και να το λάλησα με το δοξάρι έναν όρθρο πολλά εκμυστηρευμένο
Να μου ήρθαν όλα εύκολα: οι μνήμες
του νερού κι ίσως του Νείλου ένα μεσημεριάτικο τοπίο
τότε που οι γυναίκες έβρισκαν τον ταπεινό Μωυσή
μέσα στο καλαθάκι του να πλέει
προς την γη των αθανάτων
πρέπει να έχω κούτελο καθαρό και οξεία την μνήμη
ταπεινώθηκα σποουδαιώθηκα ήπια το αθάνατο νερό- τώρα
το μεσημέρι μπλαβίζει μες τις φλέβες μου, δικαιωμένο
αειφόρα γη καρπίζει πάνω στο στέρνο μου
αγαπώ να ερωτεύομαι είμαι βραχμάνος
που αποκρυπτογραφεί την γύρω του ερημιά..

2 Ιουλίου 2018

Ανάποδα ενστερνίζομαι τον ουρανό


Ανάποδα ενστερνίζομαι τον ουρανό
Με κάνουν αλλόκοτο οι αταξίες μου
Φασαρία κάνουν τα όνειρα
Βάφεται το σύμπαν μου άλικο
Πού υπήρξα ποιμένας και πού
Αλιεύς; Τι έπιασα στην απόχη
Ψάρι γλιστερό ή καθέτου γνώμης
Μαλάκιο; Στον ήλιο άτακτος στην βροχή
Φασαριόζος, τρέμουν στο πέρασμα μου οι ησυχίες-
Α παιδικάτα μου, α! δεν εκθρονίσατε
από μέσα μου το Παιδί, αθώος υπήρξα
Σ’ όλες τις γλαφυρές ηλικίες μου..

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου