...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

16 Αυγούστου 2019

Ιερότητες του φεγγαριού…


Τα φεγγάρια εξυπηρετούνε τις ευαισθησίες μας.
Πέρασα έξω απ’ το νεκροταφείο
ποδηλατώντας· 
το φεγγάρι
τρυπούσε το μακό μπλουζάκι μου·
όσο ασήμι έχυσε
ήρθε επάνω μου
και
σαν μια χρυσόμυγα που ζουζουνίζει,
στάθηκε στο κεφάλι μου
και φώναξε:
«εγώ είμαι ο Αύγουστος, εγώ νικάω!»
Δεν φυσούσε
καθόλου.
Πράα η νύχτα.
Όλα έγερναν μέσα της και αυτή,
σαν ένας τεράστιος καταποτήρας
τα αφάνιζε,
ώσπου να γίνουν
μια σκέψη πεθαμένου, μια συντριβή
των συντριβών, ένα τίποτα
που έσβησε πριν καθόλου υπάρξει..
Συνεχίζει να μιλά
με την φωνή μου ο Αύγουστος· μισός
φεγγάρι και μισός
αυτή η ιερή ζέστα
που πυρώνει την πόλη και αφιονίζει
τα πλάσματα
να σταθούν
μες το τείχος του έρωτα
του ξεθυμασμένου..
15.08.2019

15 Αυγούστου 2019

Δεν θα μοιράσουμε τίποτα απ’ την οδύνη.



Δεν θα μοιράσουμε τίποτα απ’ την οδύνη.
Ατόφια πέφτει στους ώμους καθενός.
Λες η μοίρα;
πάντως γαλβάνισμα πόνου έχουν όλες οι πραγματικότητες.
Μπορώ να μπορώ αλλά τίποτα δεν με ματώνει περισσότερο από
το Απρόσμενο.
Κοίτα που η καταστροφή είναι προέκταση της καθημερινής μας Αλήθειας. 

14 Αυγούστου 2019

Όπως βραχνή προσευχή…


Είναι ένδοξο το παραμύθι μας, ημών
των ανθρώπων, αλλά,
παντού και πάντα υπερβάλουμε. 
Η αύρα μας
κακούργα
πληγώνει τα πάντα· μπορεί
Γιατί απ’ τον εγωισμό δεν φυλασσόμαστε! Νομίζω
Η τέχνη μας είναι το δολοφονείν.
Αναρωτιέμαι
πώς φτάσαμε κάποτε στις μουσικές, στην
Ζωγραφική, στις φιλοσοφίες.
Φαίνεται
Κάποιοι έχουνε κατά νου τον τρόπο του Θεού
και τον αντέγραψαν
γι’ αυτό
κάτι φορές είμαστε τοσοδά ευτυχισμένοι.
Α, καρδιά της Φύσης, συγχώρα με! Είμαι
ένας που ψάχνει να βρει τον Καλύτερο Δρόμο.

10 Αυγούστου 2019

[Θέρος που έχω μέσα μου, θέρος που γύρω μου δεσπόζει!]


Ωραία τα πρόσωπα και ο ήλιος και ο ασβέστης
που βοά και η λιακάδα
που σπουδάζεται
όπως μια ποίηση οικουμενική.
Τα καλντερίμια, οι βαθιοί σεμνότυφοι οικισμοί, οι τοίχοι
με την πεμπτουσία τους, η ελληνική
ταυτότητα, όλα να είναι και όλα να ήταν- αγέρωχα
μες τον καιρό!
Διαλαλείς ομορφιές όψη
του κόσμου αισιόδοξη, αυγουστιάτικο
μελτεμάκι καθηλωτικό, καρδιά μου που πέταξες
ένα γύρω και ήρθες
χωρίς ποτέ στα συγκαλά σου να βρεθείς!
Θέρος που έχω μέσα μου, θέρος που γύρω μου δεσπόζει!
Αύγουστε με μανία επιφατικέ, καλοκαίρι
και ανίκητε Αύγουστε-
Νικάς-σ’ όλα τα επίγεια, μια νίκη
η θωριά σου!
10.08.2019 Όπου ετάχθην..

9 Αυγούστου 2019

Έτσι είναι αυτά που δεν ορίζουμε


Έτσι είναι αυτά που δεν ορίζουμε: αρμενίζουν
Προς ένα μεγάλο διάστημα
Κυανό,
και μας ενταφιάζουν
μέσα στην σιωπή.
Η ζωή βαραίνει-γερνάμε
κλείνοντας τα σύνορα-ο κάθε λόγος μας
είναι πικρός-
σε λίγο θα λείπουμε-
αν το καταλάβεις
Φεύγεις λίγο σοφότερος-είναι
μέγα το θαύμα:
και το κρατάς σαν μυστικό απόκτημα
από αυτόν τον κόσμο
προς τον άλλον!

3 Αυγούστου 2019

Στου Αυγούστου το ανάκλιντρο…


Τώρα είναι το Τίποτα που αγωνίζεται να γίνει κάτι,
Οι ζέστες οι μεγάλες, ο Αύγουστος
Που υπήρξε πριν να υπάρξει, τα κουνούπια
Που ενοχλούν ζητώντας το αίμα, το φως
Που δύει κατευναστικά και σαν απαλή
Μουσική σκορπίζεται στο στερέωμα.
Το χθόνιο μέλος που αναβλύζει απ’ την γη και θέλει
Εξασκημένο ους για να το ακούσεις,
Το θέρος το ευρύ θέρος το λάλον
Επαναστατικό μανιφέστο της νύχτας
Που φέρει καλοτυχία στα σεμνά
Παιδιά που αγρυπνούν και ολοένα σκέφτονται,
Στων συνειδήσεων τον μυσταγωγικό εφησυχασμό, τελώντας
Ιερά που σέβεσαι, βαθαίνει
ο ύπνος και αναρριχάσαι ολοένα
Στην Στιγμή, σε κείνο το ελάχιστο που όλα
Περίφημα τα σπουδαιώνει!
2.08.2019

2 Αυγούστου 2019

Αύγουστος!


Αύγουστος κομπορρήμων κι αν που επαίρεται βάλει
Λόγια κι αέρηδες μέσα στην ερημιά· τον παραστέκονται
θαλερά φύλλα
Και δεντρολίβανο το αιχμηρό, κι όπου ο ήλιος εκβάλλει
Μες την καρδιά μου, παίγνιο ενός τζόγου απόκοτου
Που τελαλίζει πάνω στις φραγκοσυκιές
Με μάγουλα πρησμένα από το ντουμάνι
των καιρών·-
Αύγουστος ο ελεητικός και ο μπερμπάντης
Αύγουστος ο έχων κι ο σκορπών
Αύγουστος ο προ πάντων όπως είναι ο Αύγουστος
Να τον γευτείς και στην διαπασών να παίξουνε τα φύλλα
Τα στιλπνά και τα σκονισμένα, όπως τα παρφουμάρει
ωραία η κάθε ανάμνηση!
2.08.2019

30 Ιουλίου 2019

Εκείνο το πάθος που βουλιάζει μέσα στον καιρό





Εκείνο το πάθος που βουλιάζει μέσα στον καιρό, συντηρώντας
Τον πόθο μας, εκείνο το μελτεμάκι
Αβρό και ευοίωνο, που τέμνει
Κάθετα το μεσημέρι και ανασηκώνει την φούστα σου, να φανεί
Που οργιάζουν αποκάτω τα θαυμαστικά σου! Στέκεται
Πίσω απ’τις λέξεις και με μαλώνει που τολμώ να σε θέλω
Όπως για να σε γδύσω ανάμεσα στις φιστικιές και να γευτώ
Εκείνα που σε κανέναν άλλον δεν δίνεις!

                                                                    30.07.2019 



28 Ιουλίου 2019

Τρυπούν οι λέξεις μου την Απουσία





Καλά που ήρθες-μα θα ασκηθώ
Στο φως της αστραπής και στο να λείπεις
Να μην σ’ έχω, να κεντώ
Κυανό μέγα διάστημα· από παντού
Τρυπούν οι λέξεις μου την Απουσία-κι ενώ
Δεν συμπληρώνει τίποτα το πάζλ του έρωτα, η νύχτα
Ψιθυρίζει αβρότητες και ξεθυμασμένα φιλιά· με τρόπο
Που κι εγώ δεν φαντάστηκα, ούτε
κι εσύ ποτέ σου τον ξέρεις…

24 Ιουλίου 2019

Γέρνει για το ωμέγα το λεξιλόγιο

Γέρνει για το ωμέγα το λεξιλόγιο και αντίρροπα καγχάζει η γραμματική μας·
Ένα συννεφάκι δένεται κόμπο στον ουρανό·
Γνωριζόμαστε μέσα στην ευφράδεια των προαστίων-
Μισοί φονιάδες και μισοί ονειροπόλοι.
Οι νύχτες σκηνοθετούν γύρω απ’ τον ύπνο μας·
Αρχαίος χορός και πάμε όλα τα βήματά του μεθυσμένοι·
Ερωτευτήκαμε όμως, ζήσαμε το πάθος για στιγμές
Και ενωθήκαμε όπως κανένας δεν μπορεί να ενωθεί.
Τώρα οι λέξεις μας ηχούν σ’ ευθεία περιπλάνηση με την αιωνιότητα·
Στον άχρονο χρόνο που βελάζουμε όπως αθώοι αμνοί·
Θα υπερασπιστούμε μια πατρίδα πόθων και καημών-
Ωραία ενωμένοι με τους εαυτούς μας που είναι αφόρητα άλλοι…
24.7.2019

23 Ιουλίου 2019

Η πόλη που στον έρωτα ασφυκτιά!


Όπου πλέκονται έρωτες, η πόλη ζει με αυτοχειρία, σου δίνει
Εντύπωση φωνής βοώντος
Κι όπως ο κάθε μοναχικός πάντοτε θέλει
Να τονε σιγοψήνουνε οι καημοί και να το έχει κιόλας συνηθίσει.
Ωραία ήταν όταν βράδιασε!
Ακούστηκαν αλλιώς οι ψυχές μας.
Μπορεί όλα να τα μεγεθύνει η νύχτα.
Μπορεί να τους δίνει ένα λούστρο απρόσμενο.
Στα μάτια κοιταχτήκαμε και ήταν όλα σαν πρώτα.
Εκβάλει όλη η ζωή μες τα ποιήματα-δεν το ‘ξερες;
Αρχοντικό μεστό καλοκαίρι
Λούζει τα πάντα στον γενναίο ιδρώτα του·
Κοντά στην άπλα των αφράτων λιβαδιών και της θαλάσσης
Που παίζει χίλια κύματα με τον καημό μου που δεν έχω
την λέξη που θέλω!
Όπου πλέκονται έρωτες, η πόλη σφραγίζεται, σαν γράμμα με το βουλοκέρι,
Και θα τηνε διαβάσουνε οι ερωτευμένοι κι οι γραμματιζούμενοι, κι αυτοί
Που ξενυχτούν τις νύχτες και κοιτάζουνε τον ουρανό
Τον άρχοντα ρουφιάνο που τα πάνθ’ ορά και τίποτα δεν του ξεφεύγει…
Θεσσαλονίκη 20.07.2019

11 Ιουλίου 2019

Όπου φωνή ο ουρανός σκιρτά και ραγίζεται




Όπου φωνή ο ουρανός σκιρτά και ραγίζεται
Σαν ένα πνεύμα της ερήμου,
ανοίγονται τα φοβερά τοπία του,
κάθιδρος είναι ο εργάτης που οργώνει
την απλωμένη στέπα του
Και που προσεύχεται σε κείνα που θα λείψουν.

Όπου φωνή ο ουρανός είναι ένα αερόστατο απ’ όπου
Κοιτάς τον κόσμο κάτω και σου φαίνεται παράξενος:
όπως να μην ανήκεις σε αυτό που είσαι ή θα ζήσεις-
Μοσχοβολάει μαστίχα απ’ το στόμα του Θεού
Και ολοένα πιο γλυκά και ήρεμα εντός σου ξημερώνει..

                                                         Ιούλιος 2019 


10 Ιουλίου 2019

Βαθυσήμαντο καλοκαίρι





Βαθυσήμαντο καλοκαίρι
Σαν σκιά γλάρου επάνω στο κατάστρωμα
Νεύματα των ερωτευμένων, σκιές μες την λιακάδα, ροή
Των γεγονότων και των υποψιασμών-
Ακούς που ακούω, βλέπεις που βλέπω·
Απ’ τα γραφόμενα
στα συμφραζόμενα ένα χωριό η Αλήθεια·
Και την υπηρετούμε πολλά μάλα φιλόδοξοι
Εντεταλμένοι να αρμέγουμε το χάος.
Στην κουπαστή του ονείρου γαντζωμένοι και αναρριχόμαστε
κατά τον ουρανό-
Έχει και κόπο και ιδρώτα η ευαισθησία
( τις φιλαυτίες αρνηθήκαμε, τον κούφιο πρόδηλο εγωισμό)
Μας έθρεψε μεστό βαθύ ελληνικό καλοκαίρι
Με τις ευδίες του και το ομηρικό αεράκι που φυσά
Απ’τα παράλια της Ιωνίας ακόμα:
Να ῤθει εδώ η μοίρα κι η πατρίδα η δικιά μου..

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου