...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

21 Φεβρουαρίου 2017

Αιωνιότητα της μιας στιγμής…



Στιλπνό φεγγάρι μεταξένιο
Ακίνητο στην θάλασσα του ουρανού
Και οι ψαρόβαρκες που λίκνισαν κορμάκι ως την προκυμαία
Καημός.

Νερά που μίλησαν και άλλα που σωπάσανε για πάντα
Κορίτσια λυρικά σ' ονειρικό ντεκόρ
Γλυκό αεράκι περισπώμενο στην λήγουσα, γλυκό αεράκι
Που φούντωσε μες την αυλή μου τριανταφυλλιές.

Σε ακολούθησα νύχτα ως τον ημέτερο πόλεμο
Άκουσα τα εμφύλια πουλιά σου
Στο αναγνωστήριο του ουρανού μυριάδες άστρα που σκορπίσανε
Το άλφα το ωμέγα και το τσουχτερό φωνήεν σου..



20 Φεβρουαρίου 2017

Αγρύπνια…



Αυτή ήταν μια αγρύπνια που, ύστερα,
έγινε βιολί
και μετά μουσική,
που διαχύθηκε
μες τον αέρα.
Στα βαθιά των κυπαρισσιών, στην ησυχία
των κοιμητηρίων,
εκεί όπου, έχασα έναν φίλο και τον φιλοξένησα
όλες τις νύχτες στα όνειρά μου-
ο γλαφυρός αέρας κατατρόπωσε την θλίψη, γεννήθηκαν
λόγια, μοναξιές ευφραντικές, ίσκιοι
που μεγάλωσαν τους άλλους ίσκιους, πάνω
στο ασβεστοχρισμένο κράσπεδο και κάτω
από το κραταιό φεγγάρι.
Αυτή ήταν μια αγρύπνια που γεννήθηκε
από αισθήματα, από της τριανταφυλλιάς το ώριμο
άρωμα,
από την αγάπη που σου 'χα και μου 'χες..






19 Φεβρουαρίου 2017

Φωνή εν της νυκτός την υποψία..




Έπλασα την φωνή και μου εχάθηκε η φωνή
Ξεστράτισα
Μια λιακάδα με έθρεψε- ω φως
Που έψαυσε τα ήσυχα νερά και έζησα
αλλιώς την βαρκάδα!
Η μέρα λούστηκε αιωρούμενες αλήθειες και του λεξιλογίου οι αρετές υπήρξανε πριν τις ανακαλύψω.
Παλαιόθεν. Ο επικός βαρκάρης με οδήγησε ως την σκιά.
Όσος κόπος τόσος θάνατος.
Πουθενά που φοβήθηκα.
Στύλωσα το αυτί: παντού ησυχία.
Σημείωσα τις λέξεις μου στο βραδινό αέρα που, όπως τετράδιο, ξεφύλισσα
προτού το ηλιοβασίλεμα κλέψει τον νου μου και αγαπήσει τα
που κούρνιασαν πουλιά..





Τα χέρια μου δοκιμασμένος τρόπος να επικοινωνώ



Τα χέρια μου δοκιμασμένος τρόπος να επικοινωνώ
Σημαίνουν και σημαίνονται- εγείρουν
την ρητορεία της αφής
Και- ευτυχώς- ζουν την αυθάδεια των δευτερολέπτων·
Τα χέρια μου νομίσματα που δεν εξαργυρώνονται
Εσπεριδοειδή που λιμπίζονται οι ευτυχίες·
Τα χέρια μου τα κάστρα μου οι άμυνές μου-
Τα χέρια μου τα αισθητήρια των καημών..


18 Φεβρουαρίου 2017

Σύλβια των ξενοδοχείων..





Οι καιροί που με πλήγωσαν, οι μιαροί καιροί
μάτωσαν την ψυχή μου, μαζεύτηκα
σε μιαν άκρη,
σαν πληγωμένο ζώο
ανάσανα
σαν στον μοναχικό μου οίκο
ιδρώνοντας αίμα,
κι ερωτευμένος αεί-

Αλλά
κι εσείς
πρέπει να με δεχτείτε
έτσι,
λυπημένο
που αξιώνομαι
ιδέες κυανές-
Άστο το μυαλό μου να περιπλανιέται
άσωτο
μες τους απώτατους ουρανούς
μια θέληση έχω
φωτιάς
πουθενά δεν ανήκω
έκλεισα όλες τις ρωγμές
συμπαγής είμαι λίθος
μιας νότας
είπα και έγραψα
ξενύχτησα πάνω στο κρύο σεντόνι
του ξενοδοχείου
μ' έναν φακό γράφοντας
όταν οι άλλοι κοιμόνταν
και 'γω συνέφερνα τας φρένας μου με την Σύλβια
να με πλησιάζει
αυτοκτονική
και θέλοντας να μου ξομολογηθεί
όσα δεν είπε
ποτέ σε κανέναν
κι αφήνοντάς μου δώρο μια θλίψη
του βλέμματος
που την ανέσυρα
ως την αυγή
όπως μια βάρκα
από την ήσυχη θάλασσα
και πάταγα το μουσκεμένο πόδι μου
στην άμμο
όπου ο κάβουρας πριν λίγο αράδισε
τεντώνοντας τις απειλητικές δαγκάνες του
ως το άγνωστο μέλλον..




Μοιρασιά…




Εγωισμός που χωράει μες το γαρύφαλλο
Και νέφος σκοτεινό που άφησε κατάλοιπα του φεγγαριού μέσα
στην μέρα-
Όμως ξημέρωσε καλά·
οι ελπίδες γεννήθηκαν
Και ένας ήλιος έλαμψε ο νεφεληγερέτης·
Παιδιά κλωτσήσανε το τόπι και γελάσανε
στην φωτεινή αλάνα·
Ο άνεμος τυχοδιώκτης απολύθηκε
Επέστρεψα από την επαρχία που με φιλοξένησε
αγαπημένα,
Συντυχαίνω ανθρώπους απλούς που γνωρίζουν
το δίκιο,
Αγαπώ να περιφέρομαι μες τους κήπους της δράσης-
Κρατώ μια εικόνα για μένα και παντού
τα πάντα μοιράζομαι..


                                                          18.2.2017

12 Φεβρουαρίου 2017

Των άστρων..



Κόμπο κόμπο το σύννεφο δοκιμάζει την θλίψη μου·
άκουσα είδα· στερέωσα
τις σιωπές και άνοιξα το παράθυρο·
ο αέρας σούριζε· μια σκοτεινιά
έπαιρνε τις πλάτες των δέντρων· συνομιλούσα
με τα κτίσματα- αυτή
υπήρξε η λατρεία μου,
στύλωνα τα μάτια μες την ερημιά και έπιανα το άδηλο σήμα: όλα εκφράζονται·
έσκυψα μέσα μου να δω: όπως
ταριχευμένη η ζωή
και πάλι σπουδαία να φαίνεται·
την δοκίμασα απ' όλα για όλα·
οργάνωσα την νύχτα να μου μένει πειθήνια·
έγραψα πάνω στον καμβά της:
όπου κοιτούσα έτρεμαν, που καιροδηλώνουν, άστρα-
και τα αποκρυπτογραφούσα εγώ..


11 Φεβρουαρίου 2017

Αχελώος…


Σφυρίζοντας μες τα σύννεφα ο αέρας γελά για τον σαματά.
Κι ο Αχελώος γυμνοπόδης πατά το σθεναρό πόδι του στον κόσμο
των κάμπων.
Τρίζουν οι ραφές, το τοπίο μπαλώνει τις κουρελιασμένες ψηφίδες του και στέκει
Εκεί σαν μαργωμένη προσευχή που έφτασε
Στον απώτατο δυνητικό ουρανό.
Φλεβάρη ολόγυμνε- ακούω την αλήθεια σου.
Συνδύασα το λίγο μου με την πνοή των ελαιόδεντρων και ησύχασα
Βαθιά μες την ψυχή μου, ευχαριστημένος
Με κείνα που ήταν και πάντα θα είναι
τα τιμαλφή εσπεριδοειδή της Αιτωλίας που μου αρέσει..

8 Φεβρουαρίου 2017

Εκ προοιμίου…


Εκ προοιμίου λιακάδα αμέτοχη στου καιρού τις αστοχίες·
Και ο ήλιος που έζωσε τα φυσεκλίκια του και κίνησε για τις χώρες τις άπω,
σθεναρά αισιόδοξος.
Τρέμουν μες τον αέρα πεταλουδίτσες φωτιάς και η κάθε ανάσα
σβήνει κι ανάβει να μοιραστούνε οι κλήροι για έναν κόσμο καλύτερο.
Έρχομαι ταπεινά στην εκκλησία σου
Δέντρο της Σκέψης και επικροτώ τις σφραγίδες σου
πάνω στο χώμα, πάνω στην γαστέρα της γης που εκκολάπτει μέλισσες παλιγγενεσίας να καταστρώσουν τα σχέδια του μέλλοντος κι ο άνθρωπος ευτυχισμένος να είναι
μ' ένα τραγούδι και ενός πουλιού κελαηδισμό ανάμεσα
στα κλωνάρια που εξέχουν στο αύριο.
Ποίημα συντελεσμένο 'πα στην όψη ορατή της σελήνης..

7 Φεβρουαρίου 2017

Σκοτεινή φωτεινή φυλακή…



Αυτό το αεράκι που είναι ντροπαλό και βλάσφημο και το συναντώ
κάτω από τις φυστικιές.
Σήμερα βρέχει: μια άτσαλη βροχή που θυμίζει
κατάρα μιας μάγισσας.
 Όταν κοπάσει ο νους μου,
θα βγω στα ψηλά και θα ατενίσω
κατά την ανατολή-
εκεί που τα κόκκινα πιπέρια του ήλιου δίνουν
μια γεύση τσουχτερή στον ουρανό και όλα υπόσχονται κάτι.
Μεροκάματα μες την αγρύπνια, κουρασμένο κορμί κι ο άγγελος
να μην μου παραστέκεται.
Πόσοι άγγελοι 'φύγαν από κοντά μου; Αθροίζω
λέξεις που κωλυσιεργούν στο χάος των παρομοιώσεων και πάλι
φρέσκιες μοιάζουν
όπως να κόπηκαν από τον κήπο του λεξιλογίου τον εύοσμο..
Να! σκοτεινή φωτεινή φυλακή!









Μεταξύ μας παρεμβάλλονται απροσπέλαστες γεωγραφίες



Μεταξύ μας παρεμβάλλονται απροσπέλαστες γεωγραφίες, άγρια ρήματα, νύχτες άγονες, μακράν των ερώτων.

Κάτι που ανθίζει μυστικά με τραβά, με μαγνητίζει, μένω εκεί που έπεσε η αυλαία και αποκαλύφθηκε ολόγυμνη η αλήθεια των φερέγγυων άστρων.
   
Πήρα στα χέρια το τηλέφωνο, σχημάτισα τον αριθμό, δεν βρήκα πάλι κουράγιο.

Παρεμβάλλεται ο εγωισμός μας, εκεί που μετά, σκέφτομαι ότι ο θάνατος θα τα λύσει κάποτε όλα-
σαν να 'ναι τα προβλήματα γι' αυτόν, εύκολες ασκήσεις ενός θάρρους που ποτέ ο ίδιος δεν είχα..


 

6 Φεβρουαρίου 2017

Να…

Να σε νιώσω πως είσαι μες τον έρωτά μου και πως
προσδοκάς ήλιους χαρωπούς!
Να βρω τον μίτο που οδηγεί
στης καρδιάς σου τον άμετρο μυθώδη λαβύρινθο..
Να σε περιμένω…
Πάντα να σε περιμένω:
Μπορεί μες τα όνειρά μου, μπορεί
μες το συντελεσμένο ποίημα που σου ανήκει,
που πάντα σου ανήκε,
αλήθεια..
Να σε έχω ανάγκη..
Για να υπάρξω μέσα στις πελώριες γαλαρίες
των ματιών σου
που οδηγούν
στην ευτυχία που οίδα..









5 Φεβρουαρίου 2017

Κτήσεως απ' αρχής της οικουμένης:



Καταφθάνουν πλοιάρια και, ώσπου το ψηφιδωτό να ραγίσει
ο ορίζοντας κραδαίνει τα σύννεφα ώσπερ
να σβήνεται ο ποταμός της λάβας του ήλιου και να χύνεται
μια γλυκιά μουσική
απ' αοράτου. Κτήσεως
απ' αρχής της οικουμένης:
κύκλος οι εικόνες, κρατά το μυαλό μου το εύοσμον,
νικώ
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ,
μακαριστός
στα σεμνά μου καθήκοντα.
Έφτασα πια να παραδέχομαι τα ταπεινά, τώρα
που ξέρω πόση αξία έχουνε οι αστραπές και πόσο δάκρυ χαλάλισα
να μην μπορώ να εξανθρωπίσω στην μάζα,
το αγελαίο
εγωιστικό ελατήριο..


4 Φεβρουαρίου 2017

Ας χαρώ έναν ύπνο μακαριστό,



 Ας χαρώ έναν ύπνο μακαριστό, μπολιασμένο
Ονείρων γύρη και πέταλα
Λουλουδιών που ντύνουν
Την οδό που απάγει στην ευτυχία 
της μοναξιάς-

ακόλουθος είμαι του φεγγαριού- ας επιστρέψει η χάρη μου
Όπου κι αν είσαι- σύντροφος 
μιας ζωής, της ζωής σου-

Λικνίζονται οι αποστασίες μου, λικνίζομαι 
ακολουθώντας τες, λιλιπούτειος τζογαδόρος
Μιας προσωπικής περιπέτειας- ναι

Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε συναντήσω- αν και
Οι λέξεις μου σε φτάνουν, μακρινέ δέκτη
Του απώτατου ονείρου και της όμορφης 
αλληλεγγύης ..

                                                   Καλαμάτα 4 Φεβρουαρίου 2017 


30 Ιανουαρίου 2017

Λείπω απ' όλες τις ομηγύρεις των παραμυθιών




Παραμένω σιωπηλός· η μοναξιά καταγράφει το σιρόπι μιας μελαγχολίας,
Λείπω απ' όλες τις ομηγύρεις των παραμυθιών, αν διαβάζεις
Τα μισοφωτισμένα γραφτά μου
Ο αέρας σκλαβώνει τις μυρσίνες,
Ακούγονται εκείνοι που κοιμήθηκαν νωρίς και υπήρξανε φίλοι,
Τώρα κατοικούν μια χώρα δακρύων, εγώ ξέρω
Πόσο το αίμα σπαταλήθηκε να ξεδιψάσουν άρρωστα μυαλά και φρικαλέοι αντιδημοκράτες-
Στιγματίζω τον αιώνα που πέρασε χωρίς να διδαχτούμε απ' τον πόνο του,
Κάποιος τρέχει μέσα μου
Κυνηγημένος απ' το σκοτεινό δόκανο του θανάτου,
Στις φλέβες μου μία βοή από σύννεφο αδειάζει την μανία της
Στον νου μου ακόμα-
Ξημερώνομαι αναζητώντας νέες επιθυμίες,
Στον φαρδύ ύπνο χώρεσα τα όνειρα και άφησα να τρέχουν στο καλό λιβάδι της σύνεσης,
Αν πλησιάσεις την φάτνη των ταπεινών, ξέρε το πώς για το δικαίωμα να αναπνέουμε ελεύθερα
θυσιάστηκαν κάποτε όλα..


29 Ιανουαρίου 2017

Εκβολή πάντα μες του γαλάζιου τις ιαχές

Εκβολή πάντα μες του γαλάζιου τις ιαχές
Ποταμός ιώδης μέλι απ' του εγκρεμού το συλλάβισμα
Οχυρώθηκα σε σιωπές μέγιστες, ήπια
Την πρωινή δρόσο μου ευφρανθήκαν τα φρένα

Ο ήλιος καίει τα σπαρτά των σκέψεων
Πλέει η αρχαία τριήρης στου γιαλού την σελίδα
Ακούγεται τραγούδι σιγανό
Μηχανικές θλίψεις αναστατώνουν το τοπίο

Καταγράφω την χαρά σε όμορα ψήγματα
Κάτι κατάφερα να σώσω απ' το παρελθόν των λέξεων
Λεξιλόγιο ανάγκης οι στίχοι που λέω
Σαν μια ελληνική διάρκεια που την υποψιάζομαι και την υπηρετώ

Φόρος του αίματος που με ακολουθεί κι είναι η κοντινή μου ελπίδα
Τι θέλω πολυτέλειες μες τον καιρό;
Μ' ένα ψιχίο, όπως στρουθί, μπορώ να ζήσω φτάνοντας πολύ ψηλά
Στην χώρα των ονείρων και στον μαχαλά της κρυφής αγωνίας μου..








28 Ιανουαρίου 2017

Στο περίγραμμα προστίθενται και αφαιρούνται όλα

Στο περίγραμμα προστίθενται και αφαιρούνται όλα: σχήματα αισθημάτων και της εβδομάδας οι ημέρες
Τσαλακωμένες απ' το κρύο και του χειμώνα την μάνητα.
Πέφτουν αργύρια στην σκοτεινή κασέλα και απ' την λειψανοθήκη ο άγιος σου μειδιά όπως να θέλει σου συμπαραστέκεται.
Μυρίζουν ρόδα.
Μυρίζει πάχνη πρωινή και ο καπνός από μια προσευχή που δεν σώθηκε.
Σφίγγω την ψυχή μου και πάω.
Σφίγγω τα χρώματα.
Το κέλυφος του ορίζοντα ραγίζεται κι ένα πουλί συμπαντικό αναφαίνει μέσα στην γαλήνη του όρθρου.
Για ορθόπλωρες πλεύσεις και για πιο μεστά καίρια μηνύματα.


27 Ιανουαρίου 2017

Ουσιαστικά ήσουν πρόσωπο, ήσουν μια έντονη άνοιξη Που έδινε νόημα στις νύχτες της απουσίας.



Ουσιαστικά ήσουν πρόσωπο, ήσουν μια έντονη άνοιξη
Που έδινε νόημα στις νύχτες της απουσίας.
Ουσιαστικά ήσουν ωραίο συμπέρασμα, ήσουν ξεκάθαρο πάθος
Ήσουν νεροποντή πάνω στο διψασμένο χώμα μου.
Με συναντούν σύμπαντα φωνηέντων και τεχνηέντως κινούν επάνω μου την μηχανή των εκπλήξεων.
Μέσα στον ουρανό είδα που απουσίαζες.
Σε αναζήτησα όταν μου έλειπε η φωτιά και έτσουζε το κρύο στα λιγνά μάγουλά μου.
Σε αναζήτησα φωνή με σιωπή, σιωπή
Με φωνή, σαν ένας που λατρεύει κάτι και γι αυτό, καλά το ξέρει πως, σιγά σιγά, πεθαίνει.
Δεκέμβρης 2016


26 Ιανουαρίου 2017

Φοράς αιλουροειδή, του αίματος...






Φοράς αιλουροειδή, του αίματος αδέσμευτη σκύλα
Που αλυχτά μέσα στις νύχτες μου, σαν ειμαρμένη.

Ερεθισμένη απ' την οσμή του αίματος, επικίνδυνη, φρενιασμένη
Κινείς τα νήματα του μοιραίου. Φτάνω

Να σε μαθαίνω ακολουθώντας σε μες τον λαβύρινθο
Της θήρας που με πετυχαίνει ανυπεράσπιστο και μόνο.











25 Ιανουαρίου 2017

Όνειρο…




Και έτσι όπως συνεχίζονταν το βράδυ
Απαλές τουλούπες ύπνου έπεφταν σιμά μου
Και ράγιζε από παντού ο ουρανός-
Είδα τα νυχτοπούλια να πετούν σαν τρελαμένα,
Ο αέρας έσκιζε τις τέντες
των αστεριών, και το φεγγάρι
κάτι ανούσιο παρωδούσε. Τότε
Όπως να βρέθηκα σε άλλον κόσμο
Στύλωσα ξαφνικά τα μάτια κατά τον ορίζοντα:
Έρεβος και μία σπαθιά από το φως των άστρων
Μαδούσε που και που τα σύννεφα κι ως την ματιά μου
Έφτανε αυτό το κουρδισμένο Πουθενά.
Φάνηκε η όμορφη νεράιδα και
Πήγε και κάθισε στο μέρος της γαλήνης· τα χέρια της
Κουνούσε σαν να έδιωχνε την νύχτα·
Ξύπνησα μέσα στην σελίδα μου και παραφύλαξα·
Ήρθανε τα πουλιά και κάθισαν κοντά της·
Του φεγγαριού το φόντο ωραία ασήμωνε
Τα γύρω· κάλμα· μόνο απ' τα μαλλιά της οι πλεξούδες
Σμίγαν τους δύο κόσμους που αντιλήφθηκα-
Κι όλο ένας αέρας λίγος έκανε το ποίημα προσιτό..

24 Ιανουαρίου 2017

Τα πράγματα μας ανθίστανται



Τα πράγματα μας ανθίστανται, αφήνουν
Μια οσμή σαν θειάφι
Προκλητικό, έτσι η ύλη πορεύεται, βλέπεις
Και που τα ακολουθούμε αυτά λοξοδρομούν
Πεισματικά, για να μην μας ανήκουν. Τόσες
Νύχτες λογάριασα και δεν μου βγήκε ο λογαριασμός, τόσα
φεγγάρια είπα και ξεράθηκε
Το στόμα μου- αφήνω
Να με λούσει ο κρύος αέρας
Απόψε που ο Γενάρης οξύνθηκε και έβαλε κρύο
Που την ψυχή μου μαράζωσε..`


Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου