...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

17 Ιουλίου 2018

Δεν μπορώ να περιφρονήσω τίποτα

Δεν μπορώ να περιφρονήσω τίποτα, η περιφρόνηση είναι μια αλλεργία που δεν την έχω.
Θέλω να σε βλέπω να χαμογελάς ανάμεσα στα πράγματα ξέροντας πως τα πράγματα δεν θα σου δώσουν ποτέ αληθινή ευτυχία·
Και να γκρεμίζεις με αποφασιστικότητα τις πεποιθήσεις μου δείχνοντας
Πως ο δρόμος που πρέπει είναι μοναδικά η Αγάπη..

Το πρόσωπό σου θα σχηματιστεί από τα φεγγάρια που ήπιες

Το πρόσωπό σου θα σχηματιστεί από τα φεγγάρια που ήπιες
Και, όμως, δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή η παράξενη δίψα.
Τα άστρα θα σου είναι ενώτια, τα λυρικά υψηλόμισθα άστρα·
Και ο αέρας ενός παραδείσου που γεννήθηκε να σε φιλοξενεί
Θα σμίγει όλες τις τριανταφυλλιές μες την καρδιά σου..

Κατάσταση..


Φύονται μέσα σου τα ρόδα που με συγκλονίζουν·
Ερωτεύομαι την κατάσταση·
Τρυφερές συμπάθειες ανθίζουν ανάμεσα σε σένα και μένα·
Απ’ το κορμί σου ανατέλλει ο αισθηματικός δίφθογγος·
Ο εγωισμός μου σμικρύνεται ως να χαθεί- απώλεια
Μπρος στην δίνη του έρωτα: να η κατάσταση!

Περνάει από πάνω μου και σβήνει έτσι το ατύχημα…









Περνάει από πάνω μου και σβήνει έτσι το ατύχημα…



Μασουλάω τις δεκαετίες μου

λες για να επιστρέψω σε μια αμφίβολη νεότητα

διατρέχω μια φυσική θεραπεία

υπομονής

ξεπερνάω εμένα.

Ένα κομμάτι ύφασμα σχισμένο που ράφτηκε

και ορίζει πάλι τα κομμάτια μου,

ένας πόνος από τένοντες που ομονοούν,

χαμένη ελαστικότητα που τρίζει,

« τέντωσε, τέντωσε, τι να τεντώσω;…

Χορτάρι η κάθε σάρκα..(πώς το έλεγε ο ποιητής;)»..

Μένει ένα σύννεφο σε έναν ουρανό που δεν είναι συννεφιασμένος, ποιός αγαπά

την βροχή, εισπράττω

μια ρήξη που δεν είναι βελουδένια,

σφίγγω τα δόντια, δακρύζω

πίσω από ένα πόνο μεφιστοφελή-

Είχα απόθεμα δυνάμεων φαίνεται, εξασφαλισμένο

κουράγιο, όπως αυτό που είχα στον νου μου

ίσως,

πάλαι ποτέ,

δυνατός και πεισματάρης

ταυτόχρονα.

Φοβήθηκα είναι αλήθεια

τρόμαξα, είπα, δεν θα μπορώ να σηκώσω ούτε ένα όνειρο πια.

Όμως

πήγαν όλα καλά.

Απέσπασα υγεία ερπυστριοφόρα.

Με ξεπεράσαν για να τις ξεπεράσω οι συγκυρίες.

Ένα χνούδι απαλό, ένα ελάχιστο πούπουλο

που είναι έγνοια μου που είναι

τακτοποιημένο λεξιλόγιο, φόρμα που πλάθει

το προσωρινό χάος μιας ζημιάς-

Επικεντρωμένο φωνήεν για να πλάσω μια γλώσσα επιγραμματική,

Ένα επιφώνημα του σώματος ένα απρόβλεπτο

βάσανο που είναι η κακοτυχία-

Τώρα, στα ξαφνικά, η λύτρωση κι ο γλυτωμός. Αυτό που έχω

κολυμπά στην θάλασσα μιας λύπης

αλλά τίποτα απαισιόδοξα δεν θα ερμηνεύσω..




16 Ιουλίου 2018

Προσωπικό μανιφέστο..


Τα πράγματα γύρω μας ζουν απατηλά
μες την επιθυμία.
Όταν τα αποκτούμε, πεθαίνουν.
Η ύλη δεν έχει μοίρα ρόδινη.
Τρέφομαι από εγωισμούς που δεν έχω.
Η αυτοπεποίθησή μου είναι λουλουδένια.
Ξέρω πόσο θρησκεύουν μέσα μου οι ανησυχίες.
Βραδιάζει γύρω· ποδηγετούν την θέλησή μου τα φεγγάρια.
Πλάστηκα για να αγαπώ την υπερβολή.
Ο πληθυντικός είναι το δεδομένο μου.
Συγκινούμαι από περιπέτειες άστρων.
Δικαίως με αποφεύγετε: είμαι ηθικά ποτισμένος.
Μασώ την δάφνη των ερώτων- μου κακιώνει η Πυθία.
Η πράξη μου είναι η τόλμη μου είναι το πάθος μου είναι εγώ που θα γίνω εσύ- έτσι αν πλησιάσεις σε αυτά που λέω, θα με καταλάβεις.

Απολογισμός…


Γυμναστική των έντονων φωτοσκιάσεων
μέσα στην πράα ημέρα, χορός των εντόμων.
Το ζαλισμένο αεράκι μπερδεύεται μες τα φυτά και φαλτσάρει στην ομιλία του επιτυχώς.
Ο Ιούλιος κερδοφορία άνευ προηγουμένου.
Είναι η Ελλάδα που μπορεί κι αντέχει, είναι η Ελλάδα μας.
Από μια χαραμάδα τ’ ουρανού ο καπνός της θυσίας ανεβαίνει και κανείς θεός δεν είναι πια εκεί για να τον δεχτεί.
Το φως είναι κώδικας αποκάλυψης απερίγραπτος.
Πονάει το αίμα μου, έχω ενσκήψει πάνω από το πτώμα του αιώνα
και προσεύχομαι παράταιρος μ’ αυτήν την σαθρή εποχή.
Όλες οι πράξεις του δράματος είναι το έργο που θα πρωταγωνιστήσεις φίλε μου πριν να πεθάνεις.
Πολλές φορές. Νάτο το θαύμα!
Και ό,τι γράψεις θα περιπλανιέται πάνω απ’ την αποφορά και το μαγαρισμένο σώμα
του εγωισμού του ανθρώπου που δεν κατόρθωσε
ένα χαμόγελο απροσποίητο πριν σβήσουν όλα και χαθούνε..

15 Ιουλίου 2018

Η θέληση είναι επιθυμία που λαχανιάζει.



Η θέληση είναι επιθυμία που λαχανιάζει.
Πίσω από το τζάμι είναι ένα παιδί που μένει φοβισμένο και ζει από τον κόσμο μακριά.
Όλη του η ματιά ένας βομβαρδισμένος διάκοσμος.
Όλη του η ματιά είναι μια φτώχεια.
Πού παν’ οι κοινωνίες μας των ταμείων; Ποιός χρηματίζει
Ποιόν και ακούγονται που διαβρώνουν
Συνειδήσεις τα αργύρια; Αφού ξέρεις και πρόσεχε!
Στα μάτια των παιδιών θα γραφούν οι πιο γλυκές μουσικές.
Μόνο στα μάτια των παιδιών ελπίζω!

Όπως και να το δω, κυριαρχείς!


Όπως και να το δω, κυριαρχείς!
Με τα μεγάλα μάτια σου σύντροφος επική της χαράς.
Το παιχνίδι σταματά στα λόγια σου, η έκπληξη γεννά εντυπώσεις,
Βαραίνουν με τα χρόνια τα κουράγια, βαραίνει η καρδιά, όμως εσύ
δυναμιτίζεις θαρραλέα το Άγνωστο και τρέπεις
την μελαγχολία μου σε φυγή.
Κι αυτό που λέω δεν είναι ερωτικό επιφώνημα, επινόηση που η νύχτα μου έδωσε, είναι
η πάσα αλήθεια που αντέχω: μοσχοβολάν’ οι ρίζες των αισθημάτων σου και με σπουδή τις λατρεύω
γεννάμενος Αναγνώστης της Βίβλου που μου έμαθες να ακολουθώ..

13 Ιουλίου 2018

Ζημιά…


Τα πάθη με εφηύραν
για να δηλώσουν την παρουσία τους·
Με είχαν ανάγκη, μας είχαν ανάγκη, σε μας πάτησαν
πλήκτρα για να γράψουν το τεζαρισμένο φωνήεν τους·
Κι ό,τι ήταν ζημιά, πάνω μας, αποτυπώθηκε, λες
και θα μπορούσαμε να το αποτρέψουμε κιόλας!
Αλλά
δεν μετανιώνω για την κατάληξη: το λουλούδι
έγινε λουλούδι όπως του άρμοζε κι εμείς
κινηθήκαμε κατά την μεριά του φωτός
των ερώτων δεινοί παριστάμενοι.
Είναι μια χαρά που την προσεγγίζεις με καθαρή ψυχή και έκπληκτα μάτια.
Την τροχιοδρομούν τα αισθήματα όμως εκείνα ποιος τα τροφοδοτεί και τα υποθάλπει;
Βρήκα τα δύσκολα εύκολα και τους αφιερώθηκα, λίγοι θα καταλάβουν.
Ανακάλυψα Μυστικά που ξεπερνούν την Ανάγνωση και με συνθλίβουν κι εμένα κι εσένα.
Όλες οι συγκρατημένες συστολές μέσα μας σκόνη μπουχός. Ζούμε τρέποντας σε φυγή την γερουσία των παθών.
Αν μπορέσω να σου εμπνεύσω μια ροδαλή κηλίδα ήλιο
θα ζήσουμε μες το ώριμο ποίημα!

12 Ιουλίου 2018

Εικονικό…






Θάλασσα πικραμένη κυκλοφορεί στις φλέβες μου·
Παντού αχός· κρύσταλλα σπάζουν·
Ο καθρέφτης του πρωινού ραγίζεται και εκβάλλονται πυκνές αυταπάτες·
Ο εγωισμός μου κάποτε είναι μηρυκασμός προσωπικότητας και κάποτε είναι ανεκτίμητο δώρο-
Με κλονίζει και με θρέφει ταυτόχρονα·
Άγουρη μπήκε η εφηβεία μου στην μεσηλικία·
Ώριμες παρέμειναν οι σκέψεις που δεν έφτασα·
Πρόφτασε φεγγάρι να δεις την ταξιαρχία του ουρανού·
Πίσω από τις σκιές ορθώνονται τα αναστήματα των νάνων..


11 Ιουλίου 2018

Πλησίασμα…


Όσο και να σε συλλαβίσω θα είσαι άστρο που μου ξεφεύγει που εισχωρεί σε δικό του παράδεισο
Ουρανοί έσονται χίλιοι και ξανά λάμπουν στον ήλιο
τα φυτά, οι μυρωδιές 
ξεχύνονται και σε μεθούνε
Όπως και σε ονόμασε ο Ιούλιος
Μικρή θεά
Οι νύχτες κορυφώνονται κι ίσως το καλοκαίρι
Ζητά να παίξει τα παιχνίδια του, ο βουερός
Ήλιος
Κρατά μυστικά, στους βωμούς του
Θύονται οι πορφυρές ηλιαχτίδες κι ο νόστος
Για μια πατρίδα που χάσαμε
καλά κρατεί
Όσο κι αν θέλω να σε πλησιάσω είσαι λάβα και καις
Τα φτενά ορθωμένα φτερά μου, δεν σε αγγίζω
Παρά με τον νου, με την καρδιά μου ακόμα, ενώ
Σε αποστηθίζω σαν παλιό αγαπημένο στιχάκι
Που ευωδιάζει μέσα μου, αφήνοντας
Χώρο να ανασάνει το νέο εύφλεκτο ποίημα..

Αθανασίας Κάτι..


Τα ναυάγια, λέει, είναι του προσώπου σου, όπως σβήνονται οι μοίρες
και το στεγνό σύμφωνο πέφτει μέσα στα μεσημέρια σου
διάπυρο όλο. 
Μελαγχολείς.
Ένα σπίτι καίγεται μες τα μάτια σου.
Ο κήπος του σβήνεται με την γομολάστιχα της ατυχίας
και στον βορινό τοίχο του η θάλασσα σκάζει τα ψηλά κύματά της
με μανία.
Πήγε έτσι η ζωή, η ζωή είναι ένα σκοινί που το τεντώνει ο άνεμος.
Καμία μουσική δεν μένει μέχρι τέλους.
Τα βότσαλα στην παραλία ιριδίζουν και χαριεντίζονται με την ρέμβη σου.
Πας να χαμογελάσεις.
Ο θεός που ζωγραφίζει περιπέτειες του βίου και εξάρσεις
κοιτά μες τα μάτια σου και σιγουρεύεται ότι δεν πήγε στράφι τόση αγρύπνια: έμαθες να διαβάζεις το Αόρατο.
Και στα κρυφά που σε καψάλισε ο έρωτας, αντιλαλούν οι μέλισσες του ύπνου σου, ευτυχισμένες όλες
που είδαν να καρπώνεσαι Αθανασίας Κάτι και να το φυλάς μην σου το αρπάξουν οι καιροί..

9 Ιουλίου 2018

Από του όρθρου τούτο ερωτικό..


Τα σπίτια στοιχισμένα στο φως της αυγής,
Ο αέρας εμπρηστικός αφήνει το ρυπαρό σάλιο του
Επάνω στα ντουβάρια τους,
Ένα πουλί σκαρφαλώνει στα χαμηλά κλαδιά του παραδείσου,
Τα δέντρα γέρνουν κατά τον νοτιά,
Κάθε μοναξιά έχει ιδεολογική απόχρωση,
Υπομένουμε με ελπίδα,
Ένα φλιτζάνι καφές στα χέρια σου, μία γουλιά
που τρίζει σαν φωνήεν που ξορκίζει τον ύπνο,
Στα παράθυρα στέκονται οι γλάστρες με τα τριαντάφυλλα, χαμογελάνε,
Ό,τι σκέφτομαι επεκτείνεται ως το απώτατο διάστημα,
Ερπυστριοφόρο,
Πιο ισχυρή η αγάπη μας τώρα που την κοιτάμε
Με απόσταση υποψιασμένου εραστή που τα χάνει όλα από εμπρός του,
Είμαστε ανήσυχοι και ζητάμε ρέστα απ’ την αγάπη,
Όλες οι ευθείες που πιστέψαμε έχουν τεθλασμένη κατάληξη,
Συγκροτούν μια ποίηση τραυματισμένη, ένα μικρό ψέμα που τρέμει
σαν αστραπή που δεν πιστεύει στον βεβηλωμένο πια εαυτό της,
Είμαστε όσο αθώοι πιστεύουμε,
Το μεσημέρι επικρεμάται στο κάδρο του ήλιου αλλά
μια συννεφιά απειλεί τον ορίζοντα,
Τα λόγια μας προσευχή
Σμικρύνονται όπως ο σάλος τους μεταδίδει μια αδιόρατη θλίψη στο ατμοσφαιρικό δίχτυ τριγύρω μας,
Με θέλεις και σε θέλω, αυτή είναι η επικράτεια των ονείρων μας,
Ο μικρός θυελλώδης ποταμός που ξεκίνησε από φιλί και κατέληξε ανοχύρωτο κάστρο,
Βλέφαρο που πίσω του ο θεός κρύβει ηδονικά μυστικά..

8 Ιουλίου 2018

Θα σε γεννήσει το χρώμα



Θα σε γεννήσει το χρώμα
Στον ύπνο μου θα ‘ρθεις αλητεύοντας μέσα σε λυρικές καταστάσεις
Πώς αγαπιόμαστε πίσω απ’ τις μίζερες ψυχολογίες των ημερών;
Έναν κρότο αφήνουν τα σύννεφα καθώς εξαπολύουν βροχή με ταχύτητα
Και μπερδεύουν τον έσω κόσμο μου.
Είμαι τυχερός ή άτυχος που γράφω τρέποντας τις ροπές των ερώτων έξω απ’ τον πλανήτη;
Τι παράξενο! Ακολουθώ το ρήμα και η πρόταση κομματιάζεται και ματώνει καθηλωμένη μέσα στην νύχτα μας.
Μόνο το φεγγάρι θα σου εξηγήσει τα πράγματα απόψε σωστά..

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου