...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

20 Φεβρουαρίου 2018

Άυλη μπαλαρίνα του επέκεινα κόσμου…

Σφυρήλατο φως και αέρας
διαφιλονικούμενος
Στα τούλια της μέρας,
κρησάρουν τον κάθε θόρυβο που θα  παραδοθεί
και
Υπερίπτασαι κινητοποιώντας την Έννοια, αγέρωχη
Και Σημαίνουσα, σαν βράχος
ιερατικός, ενώ
Ακόμη αυτό που είσαι,
πολλαπλά αφομοιώνεται
Μέσα στον μηδενικό χρόνο, εμμένοντας
Σε σιωπηλές διακρίσεις
γύρω απ’ τα μεταξένια μαλλιά σου.

Πλέκεις την κάθε κίνηση γύρω απ’ τον αιθέρα της ακμής, φτάνοντας
Στο ουράνιο θέατρο και στην αβρή πραγματικότητα
Των στοχασμών. Εκεί
Που σε βρίσκω και σε χάνω, ερωτική
και καθαγιασμένη, ενώ
Δεν σε χωράει ο ύπνος
κι η αγρύπνια μου..



18 Φεβρουαρίου 2018

Καρναβάλι τρελό πλέκοντας μυστήρια το Μυστήριο·


Καρναβάλι τρελό πλέκοντας μυστήρια το Μυστήριο·
Άοκνο φως του γέλιου φτασμένο από τις πηγές της κωμωδίας, α ζωή!
Παγανιστικό γαϊτανάκι, τελεσίδικο όπως θα σμίγει πέρα απ’ του τραγικού τα απώτερα·
Απόκρεω στεφανωμένη δόξα και συγχώρεση παραχωρητική·
Ξεσκονίζω την μελαγχολία μου και την εγκαταλείπω στην πόρτα της αισιοδοξίας·
Όλος ο βίος μία φωτεινή σκιά που την αγγίζει η ψυχή μας πρωταγωνιστώντας στο ωραίο σκάνδαλο της ανάστασης..


17 Φεβρουαρίου 2018

Σπουδή πάνω στο σύμφωνο μιας αγρύπνιας…


αξημέρωτα· η νύχτα καλεί τις απουσίες
να της παρασταθούνε·
εντολοδόχοι της ψύχρας οι αέρηδες, 
κινούν τα πάντα προς μία προσήλωση
σε κείνο που μας εξουσιάζει.
Γκρεμίζονται κάστρα·
μέσα μου·
ακούς ιαχές και ύστερα
το αίμα τρέχει να συναντήσει το φως:
έτσι ο θάνατος.
Κατοικώ την αγρύπνια μου· σπίτι κλειστό,
παρακμασμένο·
απ’ όπου κι αν σταθώ, η ώχρα του φωνάζει κάτω από τις βοκαμβύλιες.
Με την φαντασία μου πλάθω σωστές αποδράσεις.
Λυτρωτικές!

16 Φεβρουαρίου 2018

Φεγγίζει κάτι στον αόριστο χρόνο της νοσταλγίας·



Φεγγίζει κάτι στον αόριστο χρόνο της νοσταλγίας·
Μια ελπίδα που έχει διάρκεια, ένας ζήλος να κρατηθούν όλα ατόφια μες την χαρά τους·
Ένα δίκαιο βράδυ που ζυγίζει τα πράγματα ως την νομοτέλεια του θανάτου·
Κούρσα λαχανιασμένη να σμίξουν οι αναπνοές επάνω στο πλατύσκαλο του ύπνου·
Και ένα λουλούδι απέριττο κραταιό και χαρισάμενο ως τα δίκαια των ευχολογίων-
Στρωτά κοκκινωπό·
Προσεγγίζω την ζωή με την ορμή που μου προσάπτει η Αγάπη!


Ανάμεσα στο πριν και το μετά, ένας εγώ και ένα το κορίτσι που αγαπάω

Ανάμεσα στο πριν και το μετά, ένα απερίσκεπτο δευτερόλεπτο που χωλαίνει και αφήνει την πραγματικότητα εκτεθειμένη στον κακό εαυτό της-
Ένθεν οι κήποι της φαντασίας και ένθεν
Οι ηλιοστάλακτες μαργαρίτες που τις φυλλομαδά ο ερωτευμένος και για λίγα ελπίζει-
Το μεσημέρι καυχάται για την εμορφάδα των ρόδων και συντελείται ένα τραγούδι που πατά πάνω στην έμπνευση των λυρικών θαυμάτων που ανάγκη έχει πάντα μια ψυχή-
Ανάμεσα στο πριν και το μετά, ένας εγώ και ένα το κορίτσι που αγαπάω και στερέωσε την φήμη του έρωτα ψηλά- πού να σας λέω; πολύ ψηλά!

15 Φεβρουαρίου 2018

Εκ μεταφοράς…


Η Θεσσαλονίκη περιπαίζει μέσα μου τα γεγονότα· καθολικά· εναποθέτουν μες τις παλάμες μου οι μέρες βιοποριστικά μαρτύρια- πρέπει να αντέξω· μπορεί κι ο έρωτας μακρινός και απρόσιτος να βρίσκει τρόπους να μας ξεπερνά· αλλά όλος ο πόθος, στο τέλος γίνεται πάθος και ιχνογραφεί επάνω στα κορμιά μας μία δύναμη που αυτοαναφλέγεται- καθώς είσαι εσύ και είμαι εγώ και πέφτουν οι υπογραφές εμού του ιδίου που λένε οι πάντες μετά ‘πο τόσα χρόνια που αυτά που έχασα ήρθαν ξανά να με βρουν..

10 Φεβρουαρίου 2018

Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε…,



Πουλιά και άνεμος
Και διάθεση να σμίξει το τοπίο με την συνείδησή μου,
Ακρότητες του ήλιου, μυστηριακό δίχτυ
Των αχτίδων, νερά που ακούγονται κάπου μακριά
Και όμορφη η μέρα που μαγεύει
Τα φώσινά της τα έντομα·
Η ζωή πατά πάνω στον θάνατο και μου απιθώνει
μες τα χέρια
αισιόδοξες φιλοσοφίες
Όταν με ξενίζουν οι άνθρωποι που ζητούν έναν πλούτο που δεν τους ανήκει
Και φεύγουν παίρνοντας μαζί τους το μηδενικό των συγκινήσεων..



***************************  


Ψίθυρε μέσα στην νύχτα των δέντρων,
Ο αέρας κρούει την άρπα του,
Ένα έλασμα αισθήματος τινάσσεται γυμνό και λαμπερό με το ατσάλι του
Και ξιφίζει ματώνοντας τον ουρανό·
Το γυμνό τοπίο στερεώνει λάμψεις αινίγματος στα άστρα:
Τα άπλυτα φεγγάρια αδημονούν να γίνουν ένας καημός που ζει στην χώρα των ερωτευμένων·
Τελεσίδικα: η καρδιά σου ανήκει στην καρδιά μου και έτσι θα πάμε ψυχούλα μου..


*******************************  



Το τοπίο είναι βραχνό, λεόντειο που ακουμπά το μάγουλο της γης
Και διασπαθίζει το φως και φιλοδοξεί να γίνει ένα παραμύθι μεγεθυμένο
Που χωρά τον εγωισμό μας και την φιλαυτία του όντος.
Στην κόψη του ορίζοντα εμμένει το σούρουπο να είναι μια θεατρική σκηνή παρακμασμένη-
Είσαι εδώ και είμαι εδώ που τελαλίζει το βράδυ ερωτικές εικασίες
Και σμίγουν οι σκέψεις μας στο υπερπέραν των θαυμάτων που δεν κατανοήσαμε.



Είσαι εδώ και είμαι εδώ που τελαλίζει το βράδυ ερωτικές εικασίες


Το τοπίο είναι βραχνό, λεόντειο που ακουμπά το μάγουλο της γης
Και διασπαθίζει το φως και φιλοδοξεί να γίνει ένα παραμύθι μεγεθυμένο
Που χωρά τον εγωισμό μας και την φιλαυτία του όντος.
Στην κόψη του ορίζοντα εμμένει το σούρουπο να είναι μια θεατρική σκηνή παρακμασμένη-
Είσαι εδώ και είμαι εδώ που τελαλίζει το βράδυ ερωτικές εικασίες
Και σμίγουν οι σκέψεις μας στο υπερπέραν των θαυμάτων που δεν κατανοήσαμε.

9 Φεβρουαρίου 2018

η καρδιά σου ανήκει στην καρδιά μου και έτσι θα πάμε ψυχούλα μου..

Ψίθυρε μέσα στην νύχτα των δέντρων,
Ο αέρας κρούει την άρπα του,
Ένα έλασμα αισθήματος τινάσσεται γυμνό και λαμπερό με το ατσάλι του
Και ξιφίζει ματώνοντας τον ουρανό·
Το γυμνό τοπίο στερεώνει λάμψεις αινίγματος στα άστρα:
Τα άπλυτα φεγγάρια αδημονούν να γίνουν ένας καημός που ζει στην χώρα των ερωτευμένων·
Τελεσίδικα: η καρδιά σου ανήκει στην καρδιά μου και έτσι θα πάμε ψυχούλα μου..
*******************************
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Σχολιάστε

8 Φεβρουαρίου 2018

Άσε με να σε μάθω…

Άσε με να σε μάθω…
Συμπαγή όσο ενός βουνού ο καημός
μονολιθική
όσο μιας πεταλούδας η σκέψη
και αέρινη- 
όπως μια ανάσα που χάνεται στο ζοφερό υπερπέραν.
Άσε με να σε μάθω…
Ένα που θέλει το δύο
δύο που θέλει το τρία
τρία που θέλει το τέσσερα.
Άσε με να σε μάθω..
Μαθηματική δεξιότητα που γεωμετρεί
αεί
σαν ο θεός ο μέγας,
γεωμετρικό
εμβαδόν μιας ψυχής που συγκλονίζεται
από το αφρισμένο αλάτι
του ιδρωμένου κορμιού
όταν αφήνιασε ο Ιούνιος!
Άσε με να σε μάθω…
Οξεία που ζηλεύει την περισπωμένη της.
Άσε με να σε μάθω..
Ιερόδουλη που αφήνει το κορμί της φιλότιμο
δώρο στον μαυλιστή θεό!

5 Φεβρουαρίου 2018

Ποιά αγάπη Στερεώνει πάνω μας το αόρατο δίχτυ της;



Κινείς την σκοτεινή εσάρπα σου μες το μυστηριακό βράδυ και
Αγωνίες κερδίζω.
Μια φλόγα θέλει να με καταπιεί.
Ποιά αγάπη
Στερεώνει πάνω μας το αόρατο δίχτυ της; Και πού
Θα πάμε που πατρίδα μας είναι το πλέον η καρδιά και ζούμε
Ο ένας του άλλου ο ένας;



4 Φεβρουαρίου 2018

Το φεγγάρι πλέει πρίμα κατά τα μέρη του πόθου σου,

Εγκλωβίζω το ζεστό σύννεφό σου μέσα στο στήθος μου,
Το φεγγάρι πλέει πρίμα κατά τα μέρη του πόθου σου,
Οι ταξιαρχίες της νύχτας ρίχνονται στον πόλεμο της μελαγχολίας
Και ο ουρανός, γαλανίζει και σφάζει.
Κερδίζω σιωπές που σε περιέχουνε,
Οι αποταμιεύσεις μου είσαι εσύ,
Και την γλώσσα αναποδογυρίζω και τα αποστεωμένα
λεξιλόγια προκειμένου να πω
την ροή σου φυσαλίδα ερωτική μες τον νου μου και μέσα στο στήθος μου.
Δικαίως τω λόγω ασκώ μια χίμαιρα πάνω στον τιποτένιο χρόνο της απουσίας σου,
Μπορεί να σε σχηματίζω από απρόβλεπτες φωνές κι από φαινόμενα που μ’ απατούνε,
Όμως, ενστερνίζομαι την επιθυμία μου και πλάθω
Την εικόνα σου από χιλιάδες ανεκδιήγητες απουσίες.
3.2.2018

3 Φεβρουαρίου 2018

Όλα στέκονται μετέωρα μες το μυαλό μου




Η νύχτα κρέμασε τα ντουφέκια της πάνω στους τοίχους του γαλαξία· κι εγώ αφήνω το πάθος μου να περισπάται ορμέμφυτο και καλά ζυγισμένο
Ανάμεσα σε άστρα και καλόγνωμο αεράκι.
Ποιος άλλος είναι πιο ερωτευμένος απόψε που η μελαγχολία μου δεν έχει σημασία;
Ακολουθώ την μορφή σου κορίτσι, αναγνώθω την καρδιά σου και είναι
σαν από παλιά να σε ξέρω.
Όλα στέκονται μετέωρα μες το μυαλό μου
Και
Ξεκάθαρη
Είναι μόνο η αγάπη.

2 Φεβρουαρίου 2018

Καμιά ήττα δεν θα αποτυπωθεί πάνω στο μάγουλο του τριαντάφυλλου

Καμιά ήττα δεν θα αποτυπωθεί πάνω στο μάγουλο του τριαντάφυλλου
Και όλη η φλόγα του αέρα θα πνεύσει πάνω του ανήκοντας στον έρωτα που σου έχω,
Λυρικά επιφωνήματα χαράς θα δρέψουν τον πόθο
Κι η μέρα θα κυλήσει εκεί που πίστευα λάθος και κατέληξα -ευτυχώς- αισιόδοξος!

Ερωτική ψηφίδα…




Το άγγιγμα, το φιλί, η μυρωδιά σου,
το σφιγμένο χαμόγελο, οι μορφασμοί σου, τα λόγια σου,
και είμαι ευτυχισμένος με αυτά τα λίγα, δεν ζητώ
τίποτα άλλο, μόνο αυτό που μένει ίζημα μες τους αιθέρες,
βασανισμένο απ’ τα χρόνια και εμβρόντητο
ως να σωθεί και να τρέμει εντός μας-
κάτι που σε μηδενικό ανάγεται άλγος
όταν ο έρωτας ξανά σκηνοθετεί και φτάνει
μία ματιά να αναζωπυρώσει την παλιά φωτιά, κοιμάται
και ξυπνά μες την γαλήνη η κάθε μια κουβέντα, ο ένας
στον άλλον παραστέκεται και όλο το ωραίο πάθος δυναμώνει
για με λιώσει άρρητα ευτυχισμένος ήσυχα εγώ κοντά σου..

1 Φεβρουαρίου 2018

Μια μέρα θα με κερδίσουν οι σιωπές και θα είμαι ελαφρότερος όλων.







Χωρίς σχήμα οι μέρες κι οι γιορτές παρελαύνουν στο υπερώο

του έτους όπου αταξινόμητα έπονται οι χαρές του θερινού

ηλιοστασίου.


Ξέρω τι λέω: Μια μέρα θα με κερδίσουν οι σιωπές

και θα είμαι ελαφρότερος όλων.


Μόνο το ειδικό βάρος της ομορφιάς θα κατέχω κι αυτό


όπως μου δόθηκε πάνω στην αγαστή γαστέρα της Μαρίνας.


Α φιλιά , α τροχαϊκά μέτρα του πόθου όταν ξημέρωσε και σε κρατούσα

ακόμα αγκαλιά!


Θα λείπω


μια μέρα το ξέρω θα λείπω

απ’ όλα- αλλά πού θα με βρεις


αλλού από το λιμανάκι που σε πρωτοφίλησα καρδιά μου!


27.5.2012

Όσα φεγγάρια κι αν αποταμίευσα

Όσα φεγγάρια κι αν αποταμίευσα 
οι ουρανοί φυλάξαν καλά τα σεπτά μυστικά τους·
Σίγουρο άστρο χύθηκε μες το δισάκι μου·
Ήπια την θάλασσα μες το τραγούδι·
Σελήνη αβρή, απόψε που το σχήμα σου γεωμετρεί με την καρδιά μου
Άπλωσε το λινό σου πέπλο πάνω στην ακάνθινη νύχτα
Και στερέωσε το σύμπαν στον ώριμο πυροτεχνουργό στίχο μου..

30 Ιανουαρίου 2018

Ωραία αφορμή μου έδωσε η μέρα:

Ωραία αφορμή μου έδωσε η μέρα:
Άνοιξαν τα ανθάκια τα ματάκια τους και προχωρήσαμε ως τον κρεμαστό κήπο
της αόρατης Βαβυλώνας.
Κράτησα το χέρι σου, έλαμπες σαν ορυκτός αδάμας που εργάστηκε επάνω του ο πολυκύμαντος έρωτας.
Τι σημαίνουν οι ώρες όταν δεν μιλάμε, όταν η σιωπή είναι ένας πύργος απ’ όπου μας πολεμάει η θλίψη;
Και η κακότροπη ανάγκη, που στριμώχνει τις επιθυμίες μας σ’ ένα αδιέξοδο βήμα
προ μηδενός προσανατολισμού- τι είναι;
Κοντά μου σε νιώθω: τοκίζεις τα αισθήματα και είναι σαν εκείνα ποτέ να μην έπαψαν
να μας δεσμεύουν..



Όπως αυγάζει…


Επιτίθενται νυκτός πλάσματα και χάνω τον ύπνο μου· την ημέρα
αγαπώ πάντα νεράιδες
Που, εϋπλόκαμες, γυρίζουν από χωριό σε χωριό μες τον νου μου
Και ξεσηκώνουν όλες τις σκέψεις μου σε παράσταση.
Όσα ονειρευόμουνα θα έρθουν να με βρουν
Μετά, όταν θα έχει κλείσει ο κύκλος
Των θαυμάτων και,
το παραμύθι θα εξελιχθεί όπως πρέπει
Ανάμεσα σε σένα και μένα, ανάμεσα
Στον αναγνώστη και τον αόρατο μάγο Ποιητή
Της νύχτας του ουρανού σου!

29 Ιανουαρίου 2018

Να πως ζωγραφίζω χωρίς πινέλα και χρώματα…

Αυτό κι αν είναι λογοτεχνικός αθλητισμός! : να αφομοιώνεις ρυπαρή πραγματικότητα και να την μεταστοιχειώνεις σε Ομορφιά και σε ποιητική Ουσία!
Συνήθισαν οι αισθήσεις μου να μην ενοχλούνται από τους θορύβους που τροφοδοτούν τους θορύβους. Και γλεντούν στην Πλατεία του Κεφιού, εκεί που εγώ καταλαβαίνω δύσκολο που είναι να πονάς και να γελάς γιατί την φιλοσόφησες την ζωή και μαθός πλέον είσαι πως αυτό που θα αφήσεις φεύγοντας είναι μια ανάμνηση σε κείνους που αγάπησαν την σκέψη σου όταν η σκέψη σου τους παρηγορούσε και τους καθοδηγούσε.
Να πως ζωγραφίζω χωρίς πινέλα και χρώματα…

28 Ιανουαρίου 2018

Συνομιλούμε κάτω από τον εύπλαστο ήλιο,


Συνομιλούμε κάτω από τον εύπλαστο ήλιο,
Οι ανάσες του αέρα περιφράζουν την αυθόρμητη κουβέντα μας,
Είχα καιρό να σε δω, καιρό να σε νιώσω
να μένεις χωρίς το τσόφλι σου και να μου αποκαλύπτεσαι
Όπως ένα στοργικό σπουργίτι που λιγώνεται μέσα στην αγκαλιά μου,
Πέρασε ο καιρός,
μακριά κι όμως κοντά θα υπάρχουμε, μακριά κι όμως κοντά είναι αυτά που θα σκεφτώ, αυτά που θα σκεφτείς,
Συμφωνεί ο χρόνος να είναι μια γκουβερνάντα που μεγαλώνει τα νεογέννητα αισθήματά μας,
Καθώς δεν μπορώ να σκεφτώ και δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο
Εξόν απ’ την αγάπη!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου