...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

20 Μαΐου 2018

Του έρωτα, ναι…



Η αφή μου στρέφει τις λέξεις προς την γένεση·
Μακρινό ταξίδι είναι οι αισθήσεις, νωρίς
το κατάλαβα, 
αγγίζοντάς σε, παίζοντας
πάνω στο κορμί σου
διάρκειες και τελειώματα, καταφεύγοντας
στον ειρμό των ενστίκτων.
Και εκεί,
ανάμεσα στο ελάχιστο κάτι που δεν προσδιορίζεται,
Ένιωσα πώς ο έρωτας μιλά και ωραία όλα τα πλάθει,
Και γόνιμα.
Ήτανε η αφή περιπέτεια δαιδαλώδης.
Ξεφύτρωσαν, απ’ το πουθενά, δώρα που έκαναν τερπνή την συμπεριφορά σου
Και σ’ όλα, αγίασμα.
Η κοιλία σου ζήτησε χάδι, πλησίασα
τρέμοντας, ένας κρυφός φόβος,
μια συστολή
Με κυρίευσε, δεν άκουγα, ήμουν
αλλιώς διακείμενος απέναντι στην ερωτική εξουσία σου, μια φλόγα
γέμιζε την καρδιά μου, κι ο ύπνος
ήρθε μετά,
πάνω σε σώματα αγκαλισμένα,
να βυθίσει τον πόθο μας
στο αβρό χωνευτήρι
των αισθημάτων..

18 Μαΐου 2018

Οσμής θανάτου..


Ποιον θάβουν στην γη κι εμείς για ποιόν θα πρέπει να ντρεπόμαστε, ποιόν αγκαλιάζει ο θάνατος και γίνεται πικρή η ιστορία, τι αξίζει μια ανάσα ελεύθερη, πώς την κρατούν μέσα στα στήθη τους οι αποφασισμένοι;- όλες οι βουλές μια Γνώμη άγνωμη, όλος ο πολιτισμός ένα παιχνίδι φθοράς· άγγιξε το τραπουλόχαρτο της λύπης και μοίρασε φύλλα: αυτός ο κόσμος έχει την αδικία στο αίμα του..

14 Μαΐου 2018

Ανάγνωση των νεφών…


Παράξενο φως,
Ήσυχος ουρανός- τον κερδίζω με τα γεγονότα-
Βλέπω κι ακούω: ο ορίζοντας έχει γεύση-παράξενο!- και κανοναρχεί να μαθαίνω τα κουτσομπολιά των ανέμων. Η Ποίηση ένα γινόμενο που αυτοπολλαπλασιάζεται—
Επί ρήμασι πειθόμενος, λοιπόν-
Ένα κοράκι παραστέκεται στην θλίψη μου· το σκυθρωπό σύννεφο με αγαπά, κάτι ανακαλύπτει σε μένα. Παραγγέλλω ελπίδες και μου έρχονται απελπισίες και στενάχωρος μύθος.

13 Μαΐου 2018

Α ρε παππού! Και που έφυγες πάντα κοντά μου είσαι…


Φωτογραφία του Στρατής Παρέλης.

Στρατής Παρέλης Α ρε παππού! Και που έφυγες πάντα κοντά μου είσαι…
Και πόσα κουβεντιάζουμε μυστικά που κανείς δεν τα ξέρει;!!

12 Μαΐου 2018

Ιδιαίτερος είναι ο Έρωτας κι όλα καλαίσθητα τα χρωματίζει

Να γεννηθεί πολλάκις όμορφο μέσα σε μία υδατογραφία
Καιρός να δούμε πίσω απ’ τα παραπετάσματα
Η φύση μας είναι που αντιδρά, που κωφεύει
Εμμένω σε προσηλώσεις παράξενες: αγαπώ να εμμένω
Ιδιαίτερος είναι ο Έρωτας κι όλα καλαίσθητα τα χρωματίζει
Πώς να μιλώ που και σωπαίνοντας τα ίδια λέω;
Γράφεται μία Ποίηση ερήμην μου κι ας σε όλα συγχρωτίζομαι κι απ’ όλα σύγχρονα αποχωρώ…

11 Μαΐου 2018

Η βροχή δένει τις υγρασίες σε ποιητικό ειρμό·





Η βροχή δένει τις υγρασίες σε ποιητικό ειρμό·
Παραπατούν οι στάλες, πλωτό γίνεται το απόγευμα, μ’ έναν σουγιά καθαρίζω το φρούτο της θλίψης- σαν ο παππούς μου, σαν ο ξωμάχος θεός.
Τι πρεσβεύω από όλα τούτα και δεν το γνωρίζω; Ακτινοβολούν γύρω μου οι περιρρέουσες αχτίδες του ήλιου- ελληνικό μεσημέρι, αποβροχάρικη ανάσα, πουθενά δεν τελειώνει ο ουρανός: Επεκτείνεται ως το άπειρο και μαρτυρά παρουσία ευφρόσυνη..




10 Μαΐου 2018

Τρίπολη…


Οροπέδιο ζαλισμένο απ’ την ανοιξιάτικη ομίχλη· τι παράξενος εφέτος καιρός! Ασταθής σαν γυναίκα ή σαν θάλασσα· ξεκαλουπώνει την δημητριακή ανθοφορία και αφήνει τον ήλιο να μιλά.
Στο αίμα μου ερυθρά αιμοσφαίρια ανταρτεύουν και κινούν την Ποίηση επί σκοπόν. Ερωτεύομαι τις αυθάδειες των ουρανών. Άφραστα βουνά και λιβάδια καθαρογραμμένα-
Αντηχούν των αιγών τα σκάνδαλα επιφωνήματα- ποιος να παραβγεί στην ωραία ορμή τους; Όλα τα πνίγει καθεστηκυίας αταξίας Μάιος. Όπου κι αν δω..

9 Μαΐου 2018

Ερήμην μου οι λέξεις συντελούνται

Ερήμην μου οι λέξεις συντελούνται και ένας αέρας βακχεύει μέσα στα γαλανά στερεώματα·
Νυν η εκφορά του φωτός, ο Αποστομωτικός Λόγος προς την Κακία, η Άρνηση των Αρνήσεων, το σίγουρο αγκάλιασμα κάτω από την σκέπη των Αισθημάτων·
Οι πόλεις γελούν και μηρυκάζουν σιωπή και συγκατάβαση- ο άνθρωπος συγκαταβαίνει να παιχτεί το άπονο δράμα του, η κωμωδία μας της τραγωδίας·
Πού κοιτώ και τι κοιτάζω; Χέρσα είναι η ελπίδα, στο λιβάδι της όρασης
Ατίθασες ελπίδες δράμουν κατά τον νοτιά, κι η θάλασσα μινυρίζει περήφανα σαλεμένη·
Α ιδίωμα, ριζωμένο μες το κύτταρό μου, μελίσσι της ορμής,
Με έχεις εγκλωβίσει σ’ έναν κύκλο περιπλάνησης,
Με τρυπά ο αέρας, στα αυτιά μου βομβούν άοκνες βασίλισσες,
Εμένα πάντα χλευάζω…
Ερήμην μου οι σταθμοί μεγεθύνονται και φιλοξενούν τις μελαγχολίες μου- πάνω στις ράγες των τρένων
Στριγγλίζουν τα φρένα που είναι του ατσαλιού η καθετότητα, ένας πληθυντικός αποφάσεων εμμένει στο απαρασάλευτο των θλίψεων, η κάθε ώρα σε πονά και με πονάει..

Το χέρι μου τραυματισμένη αγκύλη, περιέχει όλη την ιστορία μου·



Το χέρι μου τραυματισμένη αγκύλη, περιέχει όλη την ιστορία μου·

Όσο ένας τένοντας πονώ, που παρατεντώθηκε·

Κόκαλο ξυσμένο από την ταλαιπωρία, κόκαλο λυγισμένο και τεντωμένο σαν τόξο που κάποτε πολλά υποσχέθηκε·

Για όσους ξέρουν, οι μέρες έχουν επάνω τους μια πολυτέλεια ειμαρμένης·

Χτίζω αυτό το μικροσκοπικό σύμφωνο που είναι το εγώ μου όταν το απελπίζει και το λουστράρει ταυτόχρονα η ζωή, η ριμάδα ζωή-

Αυτό στο ποίημα είναι αφετηρία και πολλά θα στηριχτούν επάνω της κουρασμένα επιχειρήματα..




5 Μαΐου 2018

έφυγε μακροσκελές το απόγευμα·

Στο κοιμητήριο, όταν βρέχει, τα λουλούδια μουτρώνουν, δεν δέχονται
να μην μπορούν να επιτελέσουν το ιερό τους καθήκον- κι η βροχή,
Με κάθε στάλα της, εμμένει να αφανίζει όλες τις υποχρεώσεις· έφυγε μακροσκελές το απόγευμα·
από το ξαφνικό μπουρίνι έμεινε μία οσμή απόκοσμη που είναι γη και ουρανός· οι νεκροί αρπάζονται απ’ τις μνήμες και τσαλαβουτούν στα λασπωμένα δρομάκια του νεκροταφείου πηγαίνοντας προς την βορινή μάντρα όπου ο αέρας λουφάζει πίσω απ’ τα κυπαρίσσια·
κι ανάμεσα στα ωχρά πρόσωπά τους, σε αναγνωρίζω, που είσαι η καθαρότερη μορφή, ντυμένη με τα συναισθήματά μας, όπως βραδιάζει και σε καλεί για το σιωπητήριο του ο ουρανός..

Η πικροδάφνη αγαπά τον ντροπαλό καημό της



Η πικροδάφνη αγαπά τον ντροπαλό καημό της και είναι θεματοφύλακας της άνοιξης.
Πόσος πόνος μου αναλογεί; Τον ένιωσα; Ποιος πάει
Κουτουρού καΐκι κατά την σιωπή;
Έστησα αυτί ν’ ακούσω:
το σώμα μου εναρμονίστηκε με τα πουλιά
που έβαλαν την μέρα σε γαλάζιες περιπέτειες, κι αυτό είχα
καταφέρει για πάντα:    
να με νιώσουν δικό τους οι μαργαρίτες και στρέψουνε
το ξανθό κεφαλάκι τους κατά τον ήλιο..
Έτσι που εγένετο λόγος πρώτος και αιώνιο Ποίημα..


3 Μαΐου 2018

Ο εγωισμός μου δηλητήριο,


Απύθμενος ουρανός
Με εγκαλεί σε προσήλωση
Μακρινά άστρα κι εσύ
Μακρινή
Σαν σκέψη που εξαερώθηκε
Τίποτα μεμπτό στο φεγγάρι
Κρούει την άρπα της νύχτας,
ένα μέλος ακούγεται
Από χορικό τραγωδίας που σβήνει
Ο εγωισμός μου δηλητήριο,
άμα δεν θα προσέξω
Πάντα ένας κλέφτης θα είμαι
που επιδιώκει παράξενες συναντήσεις..


24 Απριλίου 2018

Το Τίποτα του Κάτι…


Πώς ξεγράφεται ένας
λεκές ψυχής και- απόγευμα-
Σχόλασε ο ήλιος, τα πουλιά 
βυθίζουν κι άλλο τον ορίζοντα
Και ο Θεός αργεί, κάτι
υποψίες νεφών
μαλαματώνουν την υπεροψία μας
μένουμε εντυπωσιασμένοι μες
τον ουρανό και πάλι
επαιρόμαστε
Ταπεινά μυρμηγκάκια με ιδέα θεού.
Γυάλισε το Τίποτα και πάλι τίποτα είναι-
Άφωνο μένει το στερέωμα,
Μακριά ακούγονται πλοιάρια νίκης,
Υψωμένα πανιά και δάσκαλος πρίμος ο αέρας
Κάνει το όνειρο πιο προσιτό, την μοίρα
Προβλέψιμη..

22 Απριλίου 2018

Άνοιξη!


Τι άνοιξη κι αυτή, τονωμένη
σαν μύθος που μόλις αποστηθίσαμε, γυρνά
την έκπληξη στο φως
Κι εσύ που ελαβώθης από τα αρώματα, περιφέρεσαι
μες την γαλήνη του πρωινού, εκστασιασμένη
από αυτό που χάνεται σ’ αυτόν τον κόσμο και σε άλλον
κόσμο θα βρεθεί..

Ύπνος ο λέων..


Στο κοιμητήριο τραγουδούν τα κοτσύφια· διαστέλλουν τον φαινόμενο αέρα και τρυπώνουν μες το μυαλό σου που πια δεν ασωτεύει αλλά
Είναι καθηλωμένο μέσα στην απουσία. Άκου τα: είναι αβρές ατασθαλίες που ταράζουν τον ύπνο σου κι εγώ
Θα ήθελα να ήσουν πάλι εδώ γύρω, κοντά μας..

19 Απριλίου 2018

Ω μικρό άνθος!


Ω μικρό άνθος, δυσεπίλυτο αίνιγμα, πού πατάς και πού βρίσκεσαι; Ράγισε ο βράχος
Και αναδύθηκες με την πορφύρα και την ώχρα του ωραίου πρωινού,
Καθ΄ όλα διθύραμβος.
Και που σε είπα, αναστατώθηκα, ήσουν αυτό που ήθελα, γυμνή Ομορφιά καθισμένη στο πεζούλι του Χρόνου, εκστατικό φωνήεν που αναγεννά το τοπίο, ω άνθος μικρό!
Που να σε προσφέρω, που μου προσφέρθηκες όταν τελείωνε ο χειμώνας
Και ήρθες με τον άπεφθο συμβολισμό σου, γνώμη βαθιά του ήλιου, τελεσίδικο στόμα της γης, ανάσα η πιο ανάσα απ’ τις ανάσες!

18 Απριλίου 2018

Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε…


Ίχνος…


Ποιό ίχνος άφησες πάνω στην πούδρα του ανέμου
και σε τι αποτυπώθηκε η ψυχή σου; Αχνά τριαντάφυλλα απομύζησαν την σιωπή
και εισέβαλαν στον στεντόρειο ύπνο σου.
Και ο ουρανός που εσκίστη’
ναύλος για ταξίδι αέναο
Κλονίζεται και φέγγει
όπως μία Ιδέα που δεν την μολύνανε οι άνθρωποι. Βρίσκω
τις καυτές, άπεφθες λέξεις της μέρας
αγκιστρωμένες πάνω στο καμάκι το ασύφταστο
του ήλιου,
και στις παραδίδω
ζέον ύδωρ
ιαματικό και διάφανο
όπως μια μέρα ανατέλλει στην ζωή μου, όπως
δεν χόρτασε ακόμα ο πηλός..

15 Απριλίου 2018

Αήρ και πνεύμα…


Ο αέρας εγκολπώνεται την δόξα του ήλιου· είναι βιαστικός και ζητά την καθιερωμένη συντριβή του· οι θερμοκρασίες αλλάζουν· η άνοιξη επί ποδός
Ημίγυμνη συσκέπτεται με τον Απρίλιο· στα φουσάτα των φυτών, η ομήγυρη των ανθέων συμπαραστέκεται· είναι λίγο το φεγγάρι την νύχτα· σου στέλνει μηνύματα ερωτικά κι ας ακόμα εγώ, που το κοιτάζω, πονάω..

14 Απριλίου 2018

Του πολέμου ιαχή…

Πολύς θόρυβος και πολύ
οργιάζουν τα ταμεία πάνω στις σάρκες του κόσμου·
η κάθε ομιλία φυλακή,
θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου,
βόμβες σκάζουν για να ευχαριστηθούν οι φονιάδες,
μανίζει βλέπετε ο αιώνας,
μάστιγα οι άπληστοι και κατακυρίευσαν την γη,
πώς πληθύνονται οι δολοφόνοι; Ποια
μάνα τους γεννά; Είναι το αίμα που τους θρέφει;
Όταν το βλέφαρο του ουρανού ανοίξει να φανεί που πονά ο Θεός
ας πάρουν οι λαοί την τύχη στα χέρια τους, ας φωνάξουν
δυνατά να ξορκίσουν το Άδικο,
έχει ανάγκη από Δίκιο ο αιώνας..

13 Απριλίου 2018

Ίσως…


Ίσως θέλω να κοιμηθώ
μέσα στα μάτια σου, στις αγκύλες αυτές της μαθηματικής θλίψης, ίσως
θέλω να υπηρετήσω το πιστό σου χαμόγελο, την πεδιάδα
του γέλιου σου ή
την μελαγχολία σου, βράδυ και είσαι μόνη, σφίγγεται το δωμάτιο, ο έρωτας πολιορκεί, ακούς το φεγγαράκι που ακινητεί
στου ουρανού το στερέωμα, ήχοι από κλαδιά που τρίβονται πάνω στο βορινό ντουβάρι
σ’ ανατριχιάζουν- κι είναι η νύχτα αδυσώπητη, σαν πληγή που δεν κλείνει, σαν δαίμονας που σε φοβέριζε πάντοτε..

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου