...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

28 Μαρτίου 2020

Η νέα ηθική…


Λάμπει πολυδύναμο άστρο που την ψυχή σου συγκλόνισε·
Στην παλιά γεωγραφία ίχνος άφησε ζεστό η κοιλάδα που περπατήσαμε κάποτε
Τώρα βεβηλώθηκε απ’ τον αέρα το τοπίο
Έντομα φαιδρά ζουζούνισαν επάνω στις μηλιές και ερήμωσαν
Τον ύπνο των θρησκευόμενων·
Φτώχεια και πλούτος στην απαρχή της άνοιξης
Πιστοί στα φλάμπουρα μιας επανάστασης που δεν ευόδωσε
Ετούτες οι χαρές που απόμειναν τοκίστηκαν επί την λιακάδα και μας επιστράφηκαν εγκαρδιώνοντάς μας να αντέχουμε κι άλλο
Ευκρινής καιρός, βγαλμένος από το ντουμάνι των γύρω πολέμων
Μας αφοπλίζει και μένουμε ορφανοί και έντιμοι τόσο
Που οι καινούριες ηθικές που θα ισχύσουν συμβουλεύονται μοναχά την ψυχή μας!

Ατμοσφαιρικό δόκανο…


Βουκέντρα στον τένοντα που με παιδεύει
Βουκέντρα στην κοιλιά των νεφών,
βουκέντρα να αρχίσει η ψιχάλα το ρέκβιεμ της βροχής,
-ωστόσο απαλαίνουν τα ατμοσφαιρικά πάθη και ανεκτίμητος είναι ο δροσερός αέρας
Που ξυπνά τα πνευμόνια μου· υπάρχει
ένα ψηλαφητό στόλισμα άνοιξη να είναι η επιθυμία μας και λαχανιασμένα
να πάμε στο λιβάδι των οράσεων·
Σχετίζονται τα φυτά με τον βάρβαρο βασιλιά του νερού·
Κλέβει χαρά το λυπημένο δόκανο της αστραπής και στα μπουμπουνητά αναγνωρίζεται η θεϊκή αυταπάτη·
Στο σάλιο των ζώων η ψυχή του χόρτου που κόπιασε να είναι αρεστό προς βρώσιν
Στην ατμόσφαιρα του προαστίου η φωνή που πνίγηκε και γέμισε η ζωή καθεστηκυία αγωνία…

27 Μαρτίου 2020

Ιός ο μπελαλής λοιπόν και βάλε…


Θα χορέψουν πάνω απ’ το πτώμα του ντουνιά οι οικονομίες
Θα προδώσουν για να προδοθούν,
Φαιδρά λογάκια θα μου στήσεις στην παράσταση
Όλα απάτη θα είναι
Όπλο σου η αγκύλη που άνοιξες
Μην βήχεις πάνω απ’ το πτώμα της Άνοιξης
Ποιά λουλουδάκια θα αντέξουν στην πολιορκία των φλεγματικών;
Νοσοκομεία που ταλαιπωρούν τον ντουνιά
Τσατισμένοι αιώνες τώρα ξεσπούν να μας αφανίσουν
Νοσούν οι ψυχολογίες κι οι μνήμες μας
Όλα γύρω νοσούν-
Κοίτα απροστάτευτο που σε αφήνει το σπιτάκι σου!
Μέσα του πια κουκούβισες και σε τρώνε οι φόβοι
Σε αποφλοιώνει η Ανάγκη σου να αναπνεύσεις
Μα η τσουκνίδα του αέρα θα σου σφίξει τον λαιμό.
Φαινόμενα απίστευτα των φαινομένων
Τσαλαβουτούν την έκπληξή σου στην μηδενική ουτοπία
Φοδράρεις την λύπη σου με την μελαγχολία που σου έχει μείνει
Είσαι ο μόδιστρος της ιταμής πραγματικότητας!
Να που ένα μικρό μικρότατο στοιχείο ανύπαρκτο
Ρουφά από την ύπαρξή σου και σε αναστάτωσε-
Να που ο πλανήτης υποκλίνεται στο απώτατο Μηδέν
Αφήνοντας τα νώτα του ακάλυπτα να τα πυροβολούν σε ανίερους πολέμους…

25 Μαρτίου 2020

ΕΥΑΓΓΈΛΙΑ..


 



Α.
Μέσα στην ερωτική νύχτα το φεγγάρι ακολουθεί πορείες της επιθυμίας.
Εσύ ζεις και έρχεσαι από τις σιωπές των άστρων-
πιο καθαρογραμμένη κι από οπτασία.
Σε σκλαβώνουν τα χέρια μου που σε κρατώ
περισσότερο πια μέσα στον νου μου, άυλη, εξωπραγματική,
στεφανωμένη
με το φεγγαρίσιο φως που επάνω
στο άσπρο σου κορμί ζει και περισσεύει.
Νεράιδα των αρχαίων δασών, επισκέπτρια
της λίμνης των κύκνων:
Σε βρήκα ψάχνοντας μέσα στο τίποτα που συλλαβίζουμε..
Δεν θα σ’ αφήσω να μου φύγεις
ούτε πουθενά να μου πας που δεν το ορίζω.
Μόνο σε χώρα ονείρου ξέρω ότι κατοικείς-
ένας αέρας πια αναστατώνει τα μαλλιά σου-
όπως βαθιά υποταγμένη στο γινάτι μου ανοίγεις
το ποίημα του έρωτα να απαγγείλεις.
Θα σε κρατήσω απόλυτη σαν αίνιγμα
μισή μέσα σ’ αυτήν μου την ζωή, μισή απ’ έξω
να περιφέρεσαι στο αόρατο σπιτάκι των πουλιών
σαν ρίμα που δικαίωσε ο χρόνος.
Και θα γίνω
σφιχτή αγκαλιά που δεν ανοίγει,
τρόπος
να μην μου φύγεις ποτέ-
για να σε ανεβάσω στα ψηλά των σύννεφων
εκεί που κατοικούν οι άγγελοι της μοίρας.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ..
Β.
Να σε έχω με τον τρόπο που έχουν οι θύελλες
να εξουσιάζουν.
Να μου φεύγεις σχεδόν όταν να σε αγγίξω
κατορθώνω.
Να αλλιώς μου μιλάς.
Στα μάτια σου αδιάβαστο ακόμη το φως, αδιάβαστος
ο πόθος, η κάψα
που θα συντρίψει την περαστική μου ώρα
που θα ανοίξει άλλον διάλογο με τα πουλιά, που θα κρεμάσει
σκουλαρίκι το τραγούδι των πουλιών επάνω στα αυτιά των δέντρων.
Δεν σε ήξερα, δεν
σε φανταζόμουνα-
έτσι όπως μου αποκαλύφτηκες: θεά
άλλων αιώνων.
Και τώρα
στρέφω το βέλος ο ίδιος στην καρδιά μου -
ξέροντας ότι θα πληγωθώ, ότι θ’ αγγίξω
όλο το σώμα του πόνου, την ανάσα που κόβεται, θα νιώσω
τον παλμό της ερωτικής αποκάλυψης.
Σε κάνουνε μοίρα μου οι νύχτες.
Σε κάνουνε μοίρα μου οι μέρες.
Σε μοιράζομαι με εκείνο που δεν φτάνω
ούτε με τον νου, ούτε με την φαντασία. Σε φιλώ
όπως ο αέρας την γη φιλά που του είναι
φιλόστοργη μάνα.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ..
ΚΔ΄.
Τα επίθετα σφυρίζουν πίσω από τις αντωνυμίες:
εγώ που σ’ αγαπάω – εσύ
που είσαι μια νεράιδα που την έχει η βροχή καμάρι.
Η γραμματική μου ακυρώνει τον χρόνο..
Δεν σε φοβάμαι
όπως αγκυλώνεις το σώμα μου, καυτά να τρέξουν δάκρυα,
σαν το ρετσίνι σ’ έναν δέντρου κορμό.
Και με τα τόσα πνεύματα που καταργήθηκαν για να επιβιώσουν
μέσα σε ένα άλλο παρελθόν
φτιάχνω μία τριήρη, ένα κοίλο καταφύγιο
να πλεύσω αλλού.
Τα επίθετα σφυρίζουν πίσω από τις αντωνυμίες:
Εγώ, ο απλός θεατής του όμορφου κόσμου
κρατώντας μες τα χέρια μου ένα φως που σταλάζει
και πάνω στην σελίδα μου με μουσική
αόρατη γράφεται…
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ..
Δ.
Σαν μια νεροσταγόνα που θα πέσει και δεν θ ακουστεί
παρά στην χώρα των ερωτευμένων…
Μα εγώ σε φίλησα…
Και καρφώθηκε ρόδο το βέλος μες την γύρω ερημιά-
τσιρίξανε
όλα τα φωνήεντα-
ξύπνησαν ξαφνικά πουλιά- κι εγώ σε είχα
μέσα στα χέρια μου, εκεί- νεράιδα αποκάλυψης!
Μου απαγγέλεις το φως μ’ ένα “αχ” που το έχει ο έρωτας·
χτυπούν χαρμόσυνες νότες στις φλέβες·
γέρνεις μέσα στην νύχτα μου αλλά δεν φεύγεις·
κρύβεσαι πίσω από δέντρα, καλύπτεσαι
με σκοτάδι κι ερημιά, με νερά ένδοξα που κυλάνε·
τρέμεις
μέσα στο λίγο φως και γίνεσαι
νεράιδα καθαρογραμμένη
που μιλάει με φεγγαρίσιο, άσπιλο
καθάριο
αινιγματικό φως!
Άφησε πάνω μου το αποτύπωμα σου, τον βαθύ
τύπο των ήλων,
το σημάδι
πως κι εγώ σου ανήκω –
κι έλα
να γράψουμε τραγούδια του έρωτα
με μουσικές του κορμιού!
Λίγα λόγια μέσα στον καθόλου άνεμο-
κι απ’ την άλλη εσύ..
Είσαι εδώ σπαθίζοντας μέσα στην ανεξάντλητη ημέρα
γυμνή
μ’ ένα μυστήριο χεριών που αναρριχώνται πάνω
σ’ ένα κορμί που σπαρταρά από πόθο..

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 

23 Μαρτίου 2020

Της εμαυτού κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα…


Να δαγκώσεις φρούτο και να σε πνίξει ο χυμός,
ώριμη είναι η ανάγκη
αλλαγές θέλει ο κόπος μας
ω γη, κοντά σου αναπνέω διάφανα
σκαλώνω στα κλαριά και μου μιλά το δέντρο
χοϊκός και αέρινος
φλογίζομαι στα έγκατα της οικουμένης
χτυπώ τα κρόταλα της Αστραπής
πώς μου φανερώθηκες θεϊκό δρεπάνι
πώς έσμιξες μες το μυαλό μου σπορά και θερισμό
ένας πλάνητας είμαι που ζητά μια πατρίδα γενναία
να δαγκώσω το φρούτο και να με πνίξει ο χυμός
ώριμος πια, αποσκιρτήσας από την μιζέρια
χοϊκός και αέρινος…



21 Μαρτίου 2020

Ποίηση ante portas..


Ποίηση τσουχτερό ηφαίστειο που βρυχάται-
Ένα στολίδι αν ξέφυγε από την αρχοντιά σου
Απόψε εδώ το απίθωσε η νύχτα, που αγρυπνώ
και μυαλό ποτέ μου δεν βάζω.
Κόβουν την όραση τα μάτια
Ο καπνός της θυσίας ανεβαίνει ψηλά
Όπου είμαι είναι μια φυλακή και δραπέτευσα
Νυσταλέος.
Οι αισθήσεις μου δίχτυ που συλλαμβάνουν την αιωνιότητα
του σύμπαντος
Τεταμένες,
και ο ύμνος που ρέει
Ανθίζει ορφικά τριαντάφυλλα, σαν να μου στέλνει
ο θεός σημάδια του
Πώς κάπου στάθηκε και κάτι λέει.
Έναν στίχο, έναν στίχο μόνο- σαν αντικλείδι
Για να ανοίξω τον μεγάλο μαχαλά της Ιστορίας και να δω
Τον Άνθρωπο να σε δοξάζει· Ποίηση
Φορτίο για να σε χαρώ, τονισμένο
Φως στην λήγουσα και που μέσα σου
Τίποτα δεν λήγει- όλα αρχίζουν
Και έχουν νεόκοπη και ευλογημένη διάρκεια!..

18 Μαρτίου 2020

Αγκαλιάζω ουρανό!..


Σπατάλησα αισιοδοξίες για να μπορώ τα δύσκολα να υπομένω.
Τώρα είναι ο αέρας που απολυμαίνει την σάρκα μου και στο κρανίο μου
Φυσάει δοξασμένος.
Κλείνω τα μάτια: όχι για να ονειρεύομαι.
Μηρυκάζω χίμαιρες και ερωτεύομαι την συντυχία των τραγουδιών.
Πίπτουν μέσα μου οι οβολοί της αθανασίας.
Θα αγοράσω μια τριήρη της φωτιάς και θα ναυσιπλοώ στα πέρατα του κόσμου και στις απέραντες θάλασσες..
Αγκαλιάζω ουρανό!

12 Μαρτίου 2020

Το team των ουρανών…

Το team των ουρανών…

Αλμυρό βόλι έχει ο θάνατος και μας πολεμά·
φρίττουν οι λέοντες και απορούν που δεν μπορούν να νικήσουν-
Ούτε κι εμείς θα νικήσουμε, δεν ζούμε
με μυαλό και θα μας ζώσουν οι αόριστες απελπισίες·
Είναι που ο εχθρός δεν είναι ορατός και πού
Να βάλεις που εκείνος ξέρει
να σε αποδεκατίσει.
Ήρεμα όμως…
Στο επεισόδιο που πρωταγωνιστούμε
Και ο θεός ελπίζει σύνεση και ομοθυμαδόν
Η δράση μας.
Ο ουρανός αγγίζεται και κατοικείται μόνον από εχέφρονες αγγέλους…

8 Μαρτίου 2020

Όπως ο ύμνος…


Έσω πυρακτωμένος και ολόφλογος, αυθεντικός
Και σίγουρος, είσαι ποιμένας των ονείρων.
Σκούρυναν όλα, με μπερδεύουν, κανείς δεν λέει αλήθειες, κακοφορμίζουν οι κοσμοθεωρίες μας, ξανοίγομαι σε ασύμμετρα σύνολα, βλέπω να είναι αδηφάγα τα ταμεία, αυτό το ευανάγνωστο παιχνίδι το μέσα μου
Είναι το απόλυτο πάθος που με οδηγεί
σε αδιέξοδα-
Τρομακτική ανασφάλεια, όλα πλάστηκαν
για να μας κάνουν ευάλωτους,
Μια άρνηση ζητά της κατάφασης την στολή,
Πλάθω ιδέες που εκκινούν από την όψη την τρομερή σου!..

7 Μαρτίου 2020

Γνώση της οδύνης…


Θανατερές παγίδες ξέρω και που είναι ο θάνατος
σπαρμένος ολόγυρα, σαν δηλητήριο οικουμενικό, εγώ ο άφρων να εμμένω σε αβρότητες και να με πολεμά ο αιώνας.
Καθέτως με αφοπλίζει ο καιρός-όπως σε δύσκολο σταυρόλεξο αντικρίζω ισορροπίες που διαταράσσονται και είμαι μόνος που στην ερημιά του τελαλίζει
Εκείνα που με ηθική θα είναι παρανομαστής του σύμπαντος.
Γλυκά με σκοτώνει το αίμα μου, γλυκά θα με κοιμίσει
Ανίκανο να παραμείνω όπως θέλω περιπατητής
Μέσα σε κήπους που φωνάζουν καλημέρα.
Όλη την βλοσυρή εποχή φαίνεται αφομοίωσα και το αίμα μου πια πονάει
Όπως να συγκεράζει την απώλεια με παραλογισμού το μαρτύριο…

6 Μαρτίου 2020

Κατεύθυνση…

Βαριές σιωπές και επωμίζομαι κλεισούρα που βαρά το απερίσκεπτο
τύμπανο λεκτικού πολέμου.
Ως τας φρένας συντελεσμένος λευκός.
Παγώνει η πολιορκία της πραγματικότητας και εικάζω συντελούνται φόνοι που θα φοβίσουν κι εμένα.
Πόσα αγάπησα για να με βρούνε με χαρακτήρα εύπλαστο οι μοναξιές!
Δική μου πολιορκία και μόνος μου
Εξουσία ασκώ πάνω στον Χρόνο που με φθείρει.
Λαχανιάζω περιμένοντας Άνοιξη που συνθέτει ιερότητες και μουσικές ανθηρές.
Η Παναγία η Αθηνά η ακλόνητη και στυλοβάτης των λαβωμένων μου ψυχισμών…

5 Μαρτίου 2020

Ούτε ο ήλιος..




Χτίζουν συνείδηση ζοφερή με καπνογόνα και σαχλαμαρένιες τυμπανοκρουσίες
Βλέπω το μίσος τους, την αθεράπευτη δίψα
για άγνοια
Σιγά που θα κατανοήσουν το χάος
Που τυλίγει τις ζωές τους και τις φαρδιές πεδιάδες
Που γίνονται σκηνή ενός θεάτρου που γέμισε πόνο
Και φοβισμένους φτωχούς.
Όταν ξημερώσει ο κάβουρας της Ιστορίας περπατά λοξά στις κοίτες του ποταμού
Ψάχνοντας να χωθεί κάπου για ασφάλεια. Ούτε ο ήλιος είναι παρηγοριά όταν κινούνται όλα εχθρικά τριγύρω-
Ούτε ο ήλιος..




3 Μαρτίου 2020

Πατρίδα…





Ήλιος υψιπετής
Σαν Λιονταρίσιος βρυχηθμός
Βαθύς και βέβαιος-
Τα πουλιά στοιβάζουν αισιοδοξία στο ξημέρωμα
Στιλπνά μαχαίρια αποκρούουν δράμα και δημιουργούν το νέο δράμα
Ιώνιο παράλιο πόνος προγονικός
Βγάζω την μπλούζα μου και εισορμούν οι αέρηδες
Στο στήθος μου- με πληγώνουν
Δεν θα γλιτώσω από την μάχη που κοντά μου στήθηκε
Πατρίδα με πατρίδα…


2 Μαρτίου 2020

Όμηρος…


Παίζουν οι ανήκουστες βροχές με το πλέον ατσάλι της νύχτας.
Βαραίνουν δεινά οι σταγόνες τους.
Στο σκοτεινό σοκάκι στο μπελαλίδικο προάστιο περπατώ και ρουφώ τον τσαλακωμένο αέρα.
Πανέτοιμος να είμαι εγώ.
Ευθυγράμμισα τα επιχειρήματα και σχεδιάζω αλλιώτικα ύψη.
Τινάζω την σκόνη της ψυχολογίας από πάνω μου, έχω πεποιθήσεις βασανισμένες.
Είναι το πάθος που με ποδηγετεί, είναι ο όμηρος του πάθους που σας μιλάει…

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου