...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

22 Ιανουαρίου 2017

Ο γκολκίπερ των κουκουναριών…


Γλώσσα έχει ο άνεμος μα δεν μιλά
Συνοφρυώνεται πίσω απ' τις μυρσίνες, σκυθρωπάζει
Και βούλεται εκδίκηση πάνω στα κλωνάρια 
τα χιονισμένα- αλλά εσύ
Για πού το έβαλες χαρωπέ σκίουρε των τραμπαλισμών και σαν έλασμα εκτινάσσεσαι
Να πιάσεις το μεστό κουκουνάρι, φίλε μετέωρε;
Τα πόδια σου διαβατήριο αποσκιρτήσεων
Είσαι ο ποιητής του Αστραπιαίου
Αεικίνητε φίλε ανασφαλή
Γυμνάζεις τόσο το βλέμμα μου
Απ' τον αντίποδα της όρασης στο φόντο μιας μαγείας που μου αρέσει.
Δέξου να σε αφομοιώσει η θέα
Δέξου να καταπιεί τον άκρατο εγωισμό σου
Δέξου να μηρυκάσει το τοπίο την λιλιπούτεια φύση σου,
Σαμάνε της ερημιάς που σαρκώνεται κάτω από το άπεφθο χιόνι..

21 Ιανουαρίου 2017

Το φως το αφήνω αναμμένο…




Το φως το αφήνω αναμμένο
Αν θες να σηκωθείς την νύχτα και να βγεις στο μπαλκόνι
Να συνομιλήσεις με το άστρο- το φως το αφήνω αναμμένο·
Ο αέρας σαρώνει τα κάστρα των ονείρων
Ένα ποτάμι κυλά ανάμεσα απ' του μυαλού σου την συνέχεια
Μπορεί να έχεις γίνει οπτασία, μπορεί
Να γκρεμίζεις τα παραδεδεγμένα τα έωλα και τα φρικτά·
Πάντως το φως το αφήνω αναμμένο
Αν θες να σηκωθείς την νύχτα και να φύγεις από κοντά μας
Σαν ένα άστρο που συνομιλήσαμε και έμοιαζε να μας ακούει
Πάνω απ' το παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, πίσω από τα σύρματα
Του οικοπέδου που γεμίζει παπαρούνες την άνοιξη
Και διαμαρτυρημένες πληθυντικές υποσχέσεις…  




18 Ιανουαρίου 2017

Το αισθηματικό τριαντάφυλλο και οι πόνοι που δεν παρέρχονται..



Εκεί πού έσκυψες να πάρεις απ' τα χέρια της αιωνιότητας
τριαντάφυλλο άλικο και ράγισε
το στέρνο της γης-
Πού πάνε οι εγωισμοί μας όταν κοιμόμαστε, πού πάνε;
Ποιός χαρακτήρας μας πολλαπλασιάζει το άρωμα και ποιός
Το ελαττώνει; Όλο ένα σύννεφο βρήκα
Μπροστά από τα ερωτήματα. Όλο ένα πνιγμένο
Δάκρυο πίσω από κείνα που ποτέ μου δεν ομολογώ.
Μεγάλωσε η μέρα· έβγαλε κρύο.
Το αισθηματικό σου τριαντάφυλλο πολλαπλασίασε τους πόνους που δεν παρέρχονται..







17 Ιανουαρίου 2017

Κηδεία…



Η εικόνα ρέει σαν ένα συννεφένιο μπιχλιμπίδι κάτω απ' την απόφαση του ουρανού.
Κι ένα μεταλλικό φως, σχεδόν κυνικό, τσουλάει
Ανάμεσα στις μετώπες των δέντρων, να συμμαζέψει
Την αντίφαση και την κατάφαση, σ' ένα παιχνίδι
Που αποδεικνύεται μοίρα
Και καλουπώνει να μείνει έτσι πάντα ο βίος.
Κι είναι κι αυτά που με πονούν, διαβασμένα
κι απ' την ανάποδη, σαν καρκινικές επιγραφές, στραμμένα,
Στο μηδέν μου που φλερτάρει με αριθμούς
Αχρείους και λίγους.
Φύγε τώρα φίλε, τρέξε
Προς την έξοδο, προς το σκοτεινό σημείο της απουσίας, τρέξε
Και μην διαπραγματευτείς τίποτα από αυτά που δεν σου ανήκουν, φύγε
Προς την ανθισμένη ησυχία σου, ντυμένος
Ένα σκούρο φέρετρο που καγχάζει
Κάτω από το λασπωμένο χώμα και ζητά να σωπάσει την θνητή φύση σου, την στιγμή
Που κι εσύ δεν έχεις άλλο ανάγκη από μια μαύρη μπέρτα όπως αυτών που ιερουργούνε
Πίσω από την αστραπή..





15 Ιανουαρίου 2017

Ανθίσταται μέσα μου ο εαυτός, με νικάει·

Ανθίσταται μέσα μου ο εαυτός, με νικάει·
Πού με είδα πού με ξέρω, ίδιος δεν είμαι με κείνον που νόμιζα, 
Χαρακωμένος απ' αρχής, τελαλώ και μήγαρις έχω
Προκοπή στην απώλεια.
Αν με ανακαλύψεις ψάχνοντας μες τις παρόδους, τα σκοτεινά
Σοκάκια της συνείδησης, να γεύομαι ένα φως που το φαντάστηκα, μην αποκαλύψεις
Πως έκλαψα πάνω στο μάρμαρο της ελπίδας, πες
Πως θράφηκα μόνο με καυτές ουτοπίες..

Ανέτειλε μέσα μου,



Ανέτειλε μέσα μου,
ψηφία που διαβάζω μ' αισιοδοξία,
Και τα μαλλιά σου χρυσά,
ανεμίζουν
Σαν δακτυλοδεικτούμενες ηλιαχτίδες
Πάνω στο καύκαλο της γης.
Τοπίο έρημο, ψηφιδωτό
Μιας άνοιξης που έρχεται.
Γλιστράς πίσω απ' την οθόνη, κι όλο κατέχεις
Το μυστικό των αποκαλύψεων..
foto julia papadhmitriou

Ας με βρει ένα παρήγορο βόλι και ας σβήσει η καρδιά μου

Ας με βρει ένα παρήγορο βόλι και ας σβήσει η καρδιά μου
Κάτω απ' την υγεία του ήλιου, ασθμαίνοντας όπως θα μετρώ
Πλοιάρια ονείρων πίσω από την θάλασσα της μοίρας.
Καθελκύω φιλοσοφίες που ζητούν να είναι αγκαθερές, τα μυστικά ακούω
Πνεύματα της προσήλωσης, είναι καλός ο Σκοπός.
Και όταν δεν μιλώ, πάλι μιλάω, τρεφόμενος από τις αντιφάσεις μου, θνητός
Καθ' όλα, μέρμηγκας στον στίβο μιας αδιαμόρφωτης μελαγχολίας..

Ξηρός καιρός ερωτικής ιαχής..




Επιστρέφω από το σκοτεινό συμπέρασμα της ύπαρξης.
Μ' ένα ταξίδι θα ξορκίσω τον θάνατο,
άραγε; Ομίχλη έχουν οι ψυχολογίες μας· ποιος κρατεί
δέσμια την αθωότητα και περνά από το μαράζι της θλίψης έως
της σελίδας τον πυρετό;
Κατανοώ όσα δεν προορίστηκαν για μένα.
Νήμα ο χρόνος, πλέκεται και ξαναπλέκεται αφήνοντας τους υποψιασμένους να αναρωτηθούν πόσο μπορούνε
να αντέξουν απ' την ιαχή.
Όλα γύρω σαν πόλεμος. Χτενίζω
τα μαλλιά σου.
Μελαχρινό μελτέμι που πονάει πάντα την καρδιά μου..

Ενύπνιον ευτυχίας..




Φορώ την αγάπη και κοιμάμαι, φορώ ένα βαθύ άλικο ρούχο
και ταξιδεύω πλάι στην θάλασσα,
ημέτερος των πουλιών, αντιρρησίας
σε όλα.
Φορώ έναν θεό που απουσιάζει, φορώ τα άμφια της μαργαρίτας, φορώ
την ψυχή σου και περιπλανιέμαι στον κλεισμένο ορίζοντα.
Η νύχτα δεν είναι καλό αναγνωστικό- διαβάζω
την γνώμη της, τα άστρα καιροφυλακτούνε
ν' αρπάξουν την σκέψη μου· ταξιδεύω
σε όνειρα που περιλούουν το νησί της μακρινής Ευτυχίας..

13 Ιανουαρίου 2017

Ερωτικός φλοίσβος…




Η θάλασσα σε κατακτά σαν κύμα που ζητά ασύνορη ακτή.
Αυτή είσαι που η υδατογραφία σε θέλει.
Γέμισες πεμπτουσία των υδάτων, μία στεντόρεια
Γραφή όπου ο ρους είναι απόπλους προς του πόθου τις ακτές.
Ιερή φουσκάλα που θα εκραγείς μες την σκέψη μου..
Φλοίσβος σε θέλει και
Φλοίσβος σε παίρνει. Κυλά στις φλέβες σου
Ποτάμι η κάψα που δεν αναγνώθεται.
Μαγκανοπήγαδο που ανασύρει το φιλί τσαμπί σταφύλι..








12 Ιανουαρίου 2017

Πάνω στα κύματα αποφασίζω

Πάνω στα κύματα αποφασίζω, πάνω στον παρορμητισμό που οδηγεί στο ξεστράτισμα από τις ασφαλείς οδούς της συνέπειας, αγαπώ τον εκτροχιασμό που με βγάζει σε παραδρόμους που ποτέ δεν περπάτησα, αγαπώ να αγαπώ και να κινδυνεύω για τούτο.
Το ξέρουν όσοι δεν φοβούνται να χάσουν, όσοι μπορούν να ζήσουν με ένα κατακερματισμένο "εγώ" που βάλλεται απ' την σαγήνη του έρωτα., του οποιουδήποτε έρωτα εισβάλει πάνω σου και σε κατακυριεύει.
Εδώ είναι η τόλμη να μείνεις μόνος σου και να σου λείπουνε όλα.
Εδώ είναι το ποιητικό λιβάδι όπου χαρούμενες πετούν πολύχρωμες σκέψεις πεταλούδες.
Και τι χαρούμενος διάκοσμος! Να εφεύρω την Στιγμιαία Χαρά!

Τι να συγκριθεί με το βλέμμα σου;



Μην χαμογελάς άλλο- ο παράδεισος
σκοτεινιάζει τις ορτανσίες του
Τι να συγκριθεί με το βλέμμα σου; Πάθος
Έχει ο ήλιος, μα του πόνου το μέτρο
είναι ένα αγκάθι που μάτωσε κι απόψε την θύμηση.
Σμίγουν οι πεταλούδες των σκέψεων επάνω στο άνθος του πόθου.
Κλείνει η βίβλος των φιλιών- ο έρωτας για πάντα συντελέστηκε.
Στα μελαχρινά τσουλούφια σου
θα κρεμαστεί κι απόψε το όψιμο φεγγάρι.
Κοιμήσου..

11 Ιανουαρίου 2017

Γράφω…



Κάλμαρε η νύχτα και φουσκώσαν τα πνευμόνια της,
το κρύο γέμισε τον ουρανό των άστρων,
πηγή των λόγων, σκοτεινέ θόλε που ραγίζεσαι
από του μολυβιού την κόψη
άσε με να σε αποκαλύψω, φωνήσας
μες τα σκότη τα συμπαντικά, α τρελό παιδί των εμπνεύσεων, πες μου κι εμένα
πόσο κοστίζει αυτή των στίχων μου η φυλακή…

Γράφω· στερεώνεται η σμίλη μου στο μάρμαρο και ύστερα,
το κρούει όπως δρυοκολάπτη ράμφος που του ξύλου πελεκάει το σώμα να ανοίξει
μια σωστή φωλιά…

Γράφω· στα ρουθούνια μου ακόμη το άρωμά σου,
το σαπούνι που για το κορμί σου όμορφα φλυάρησε,
στο χιονάτο του μελιού στήθος σου…

Γράφω· ο έρωτας εμμένει σε κάτι ντροπαλά φωνήεντα που ψελλίζουν
οι μελαγχολικοί πρίγκιπες του ονείρου που πρωταγωνίστησες…





8 Ιανουαρίου 2017

Α ζωή!...




Αποχαιρετισμός στα όπλα λοιπόν, κατά τις επιταγές
Αυτών που σκέφτηκαν να μείνουν με τα όνειρα
Βάθυνε η μέρα, τα κυνηγόσκυλά της
Ψάχνουν την πέρδικα μες τα κλαριά- ανάσκελα ο ήλιος
Βάφει την οικουμένη και κρωγμούς
βγάζει πολύχρωμους- α κόσμε,
Μια φωτιά μες τα σκέλια σου, μια φωτιά,
Ένα σπέρμα θανάτου που την ζωή
Κάνει παυσίλυπο
Τραγούδι που έντονα ισχύει
Επάνω στο άνθους τις φτερούγες- α ζωή,
Πλουραλιστικό μεζεδάκι και τσίπουρο να μεθύσουν
Οι πιο φανατικοί συνδαιτυμόνες σου..

Τονίζοντας τις αναλογίες

Τονίζοντας τις αναλογίες, γράφει ο Στρατής Παρέλης στον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net
TOVIVLIO.NET|ΑΠΟ TZOUGANAKI MACHIE

7 Ιανουαρίου 2017

Μανιφέστο προσωπικής ευθύτητας…




Η ηλικία μου δρα σαν μια νιφάδα που αργά ή γρήγορα θα λιώσει.
Μισός εαυτός μου αποδέχεται την μελαγχολία και μισός την πολεμά'
Τι διαλέγω; Υποθετικά αθροίζω στοιχεία που αποδεικνύουν περίτρανα ενοχή· αποσπώ από την εξαντλημένη σοφία ενός λίθου την συμπόνια και βιοπορίζομαι·
Ένα πολύχρωμο Τίποτα ανοιγοκλείνει μπρος τα μάτια μου σαν στρείδι που διαλαλεί το μπερδεμένο του πετράδι·
Πολύτιμα ναυάγια σκηνοθετούν μες το μυαλό μου· ό,τι απόκτησα το πλήρωσα δις·
Λάρυγγα της ιστορίας, πέμψε την στεντόρεια φωνή σου στα πεζοδρόμια των συναγμένων μαζών
Και επαναστάτησε ενάντια στον μπουχό των πολιτευμάτων·
Πώς νιώθει πια ένας ποιητής που φιμώθηκε, πώς νιώθει;
Δεν θυμώνω πια με τις υποχωρήσεις, θυμώνω με την ατολμία·
Από τον ύπνο μου ένα φάντασμα σηκώνεται και ραπίζει την εικόνα των αγαλμάτων·
Αρχαίες κουβέντες πίσω απ' τον μαντρότοιχο με κάνουν να κρυφακούω πού ο έρωτας πάει·
Το φως τρεμίζει το φως μέσα μου και υποθάλπει την αξία των γύρω..




6 Ιανουαρίου 2017

Οδοί…



Οδοί να λυτρωθείς και οδοί
να βρεις την απώλεια- καθαροί οδοί, δρόμοι
του θεού, και του δαίμονα, άτσαλοι δρόμοι. Καθαίρω την ψυχή μου να περνώ
από την αγωνία μου στο έλεος. Άνεμος εισβάλει
στα ψυχολογικά χωράφια μου, και συναντά
την δύσκολη που ξημέρωσε μέρα,
εκ προοιμίου θεοτική..



Δορκάς…




Μέσα στην έρημο μου κοιμάσαι μέσα στην έρημό μου χορεύεις
Σαν μια δορκάδα που αλήτεψε κάτω από του ήλιου το λαμπιόνι και ύστερα
Ευόδωσε να σμίξει με του πόθου της το αντίκρισμα.
Σκαιός ο αέρας, αναμαλλιάζει την χλόη, λιανή βροχή
Ύστερα που οι ανδραγαθίες τελείωσαν.
Χειμώνιασε και στην ψυχή σου ατέλειωτο θέρος.
Προσεύχομαι στην ικμάδα της σκέψης σου, ω φερέγγυα ψυχή αθωότητας, και μόνος τελαλίζω
Του νου σου τις λυτρωτικές βαθυσήμαντες λέξεις..


5 Ιανουαρίου 2017

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας…


Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας, κρύο απόψε, ντύσου
με τα ζεστά πανωφόρια σου, χρονιάτικο ποίημα, θεοτικό, επουράνιο
συγκλίνει με την γεωμετρία των άστρων, όπου
η εξωστρέφεια και η αντίφαση
να κρατάς μυστικά και να σου φανερώνονται πάντα.

Ιδιωτεύω φαίνεται από πεποίθηση. Κολλάνε
άλλοι πια τα ένσημα μου. Εγώ
ό,τι εργατοώρες είχα τις δαπάνησα
για μια μπουκιά ονείρου και ενός στιμένου στίχου αίμα.

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας, πάλι αγρυπνώ,
φορώ τα άρβυλά μου, ανηφορίζω
κατά το συναίσθημα, να με πιστεύεις σ' ό,τι λέω.

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας, η σιωπή
είναι πάντα σιωπή, πουθενά δεν πιστεύω
πια,
όπως το θέλουν οι κρατούντες- πολλές πληροφορίες και να ζεις απληροφόρητος
σου επιβάλλουν.  
Μπερδεμένος απ' τα πολλά- τι όμορφα
όταν ανθίζανε τα λίγα! Βάζω απόψε το φεγγάρι προσκέφαλο, η νύχτα μεγαλώνει, ο θείος καπνός της
λερώνει τις στεγνές μου πεποιθήσεις, ντύσου
με το άστρο κι έλα να με βρεις, χάιδεψα
τον βασιλικό και μοσχοβόλησε, μείνε όπου είσαι-
προτού ν' αρχίσουν του θανάτου οι μουσικές..









4 Ιανουαρίου 2017

Ποτέ δεν ήμουν πολύ καλός στο να φωτογραφίζω με τον φακό

Ποτέ δεν ήμουν πολύ καλός στο να φωτογραφίζω με τον φακό αλλά, ήμουν πάντα άφταστος στο να θησαυρίζω, με τα μάτια, εικόνες που κανείς δεν προσέχει- αυτό ήταν το μεγάλο ταλέντο μου.
Βαραίνουν οι αποταμιεύσεις. Πληθαίνουν και πληθαίνουν και είναι δύσκολο να τις διαχωρίσει κανείς. Είναι η πορεία μας, είναι η ζωή μας, είναι ο τρόπος μας να υπάρχουμε: κάποτε επιβεβλημένος από τις συνθήκες και κάποτε από δική μας επιλογή.
Είμαι τυχερός που κατέχω αυτό το εργαλείο της καταγραφής, αυτό που αργότερα γεμίζει την ποίηση μου με εκείνους τους χρωματισμούς που γίνονται η σπονδυλική στήλη της, αυτή που επάνω της στερεώνεται ένα ποιητικό όμορφο σώμα..

Είδωλο ραγισμένο στον καθρέφτη…



Γοητεύεσαι από ένα καθρέφτη που φλυαρεί, εμμένοντας
στα πολλαπλά πρόσωπά σου- σε θέλγει
η άμετρη ειδωλολατρία του, το κρυπτόν
που αποκαλύπτεται σε μικρά κομμάτια, όπως να σημαίνουν βαριά συμπεράσματα οι υπεκφυγές του. Εκεί μέσα βρίσκεις τον πραγματικό εαυτό σου: ένα πρόσωπο οικείο που διασπάται σε πτυχές ενός χαρακτήρα που καθώς φανερώνεται στα μάτια, αλλάζει
συμπεριφορές και γίνεται μια αλλοπρόσαλλη ευθεία
συμπεριφορά που εχθρεύεται τον κόσμο όλο και πολλά απ' όλα απέχει..



Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου