...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

24 Απριλίου 2017

Νομίζω "κάτι".



Νομίζω "κάτι". Εμπιστεύομαι τις συμπεριφορές, τις αφήνω να ξεκλειδωθούν, βλέπω ίσως και το μικρό ανεπαίσθητο ράγισμά τους- αναζητώ τον τρόπο της επικοινωνίας που θα ήθελες κι εσύ. Στο σημείο μηδέν οργανώνεται η ποίηση, στην ματιά που πάει παραπέρα από το είδωλο στον καθρέφτη και χορογραφεί πάνω στις σκιές που συγκροτούν μια τάξη αοράτων και μυστικών.
Όπου δω, ένα φως που είναι βαρύ και ακύμαντο σαν θρησκεία που σε απορροφά και σε φανατίζει. Θανατηφόρα εύνοια να στέκεσαι στην πλευρά εκείνη που η αγιότητα είναι ένδυμα τόσο φανταχτερό που θα το ήθελαν όλοι.


23 Απριλίου 2017

Α κόσμε! Α Αστραπή του νου μου! Α έμπνευση!


Κόκκινες γλυκές αναπνοές, η άνοιξη βοά μέσα μου. Είμαι κάμπος, είμαι λιβάδι απέραντο που ζει τις αντιφάσεις των εντόμων του. Η γύρη μου παρασύρεται από το αεράκι και φτάνει ως το άνθος του λόγου που περιμένει καρτερικά την δική του γόνιμη τρέλα.
Μεθώ και το ξέρω: θα καρπωθώ μια ποίηση που και του άφραστου είναι καημός και φιλοτιμία οικουμενικού συνόλου.
Α κόσμε! Α Αστραπή του νου μου! Α έμπνευση!




είναι οι ηθικές που μας σώζουν, είναι οι ηθικές;





δρουν σύγχρονες αγχόνες
σε μια άκαιρη εποχή
φλεγματικά φερέφωνα σπέρνουν ειδήσεις παθιασμένες
περί του δίκαιου των προδοτών-
κι η πατρίδα χωλαίνει·
τί να ξέρω από φυλές που σπαράσσονται όταν
μες την ρουλέτα τρέχει κατά πως θέλουνε οι κρατούντες, η μπίλια;
είναι οι ηθικές που μας σώζουν, είναι οι ηθικές;
προσκολλούμαστε στα βαθιά σύνορα
των δίκαιων ονείρων..

νέα μουσική...



το πιάνο σβήνει στην κουζίνα,
διασκελισμούς αντήχησης κάνει η μουσική,
νότες συντάσσονται σε τάγματα και νικούν 
την μοναξιά
κατά κράτος, 
καταλαμβάνονται οι επαρχίες 
του βορά,
ανατινάξεις χαρούμενες τρέπουν τα χρώματα σε ωφέλιμα,
ζωγραφική και των λεπτομερειών, 
όπως κι η ποίηση που έγινε
βραδύκαυστη 
και κομίζει νέα ουσία
στο βαλτωμένο εγωιστικό βασανάκι μας
που πάλιωσε και πια
συγκινεί γέροντες λόγιους και κυρίες
που έμειναν σαν απολιθωμένες να αναπολούν 
στιχάκια αβρά και μες το μέλι τους 
μπαγιάτικα.

λιποθυμήσανε οι ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι σου



λιποθυμήσανε οι ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι σου κι η όμορφη αζαλέα
τίναξε άνθος χαρωπό μες την καρδιά σου για να εφορμήσει
μεθυστική.
                  όσα δεν ήξερα μου είπες: για τον έρωτα
που έσμιξε τα χείλη μας και το φεγγάρι
έπλεξε τον υμέναιο που ήθελε να στεφανώσει όλες τις νύχτες που βρεθήκαμε
σμιχτά οι δυο πάντα στο ίδιο μαξιλάρι.

κι η σκέψη αποδεικνύεται ταξίδι κι η σιωπή


κι η σκέψη αποδεικνύεται ταξίδι κι η σιωπή
και το να μένεις άφωνος ανάμεσα σε κείνα που σε αγαπούνε
πράγματα βουβά, αγαλματένια, μέγας πηγαιμός.
ύστερα ξημερώνει και βραδιάζει· παίρνουν τον δρόμο τους τα γεγονότα·
είσαι επάνω στον πλανήτη ονειροπόλος, θέλοντας
να σμίξεις όλα τα φωνήεντα, τις φρυκτωρίες
των ματιών, καθώς ο έρωτας σε πλησιάζει για να δοκιμάσει
στην καρδιά σου την γλυκιά υποταγή
σε ένα όνειρο που βγαίνει πάντα ποιο θλιμμένο μιας
και όλες οι προσδοκίες σου θα βγούνε λανθασμένες- πικρά
σε πάει ο χειμώνας..

στον χώρο μιας άλλης Ανάγνωσης τα χούγια μου.



είναι που νιώθω τις απουσίες σαν παρουσίες κι αυτό με κάνει λίγο παράξενο.

στον χώρο μιας άλλης Ανάγνωσης τα χούγια μου.

συνήθισα φαίνεται να αποστηθίζω αόρατα τεχνάσματα της Στιγμής και, πια, τεχνοτροπώ αναλόγως.

βάφω και βάφομαι με χρώματα που ορίζουν των αισθημάτων οι αποχρώσεις και καλλιεργώ χίμαιρες που, οι μισές, σας ανήκουν..


22 Απριλίου 2017

δροσερή οφθαλμαπάτη


δροσερή οφθαλμαπάτη
ανάποδο σύμφωνο
ο χρόνος ανταποδίδει τις προθέσεις μας
ούτε λόγος για διλήμματα
απόλυτα αποφασίζουμε πάντα
απόλυτος ο λόγος όπως κι αν το δεις
διασκεδάζουμε όση μοναξιά θα μπορούμε
λογοτεχνία δρώμενη στα καλούπια της ευθύνης
ιδιωτεύουμε κινώντας νήματα που δεν κατέχουμε οι ίδιοι
ιδιωτεύουμε μ' ένα καβούκι που μας προστατεύει και μας αφήνει
εκτεθειμένους ολότελα
στον καημό..

όλες οι πένες μου γρατζουνούν μια ξεκούρδιστη κιθάρα

η μνήμη είναι τσαπατσούλα: άλλα τα γράφει ανεξίτηλα και, άλλα τα σβήνει λες και θέλει να μεροληπτεί κι εκείνη για λογαριασμό της. σκέφτομαι ότι θα με γηροκομήσουν οι ελπίδες μου: αυτές οι όμορφες κόρες που είχα με λατρεία αναθρέψει και που έμειναν συμπονετικές και, αγαπώντας τον Άνθρωπο.
α ρε ζωή! εκπλήξεις μας φυλάς και είσαι απρόβλεπτη ολοένα. καλά το λένε: αγρίμι είναι και αγρίμι παραμένει στους αιώνες ο άνθρωπος. στον αιώνα μας το δείχνει πλέον ξεκάθαρα. πώς να τα πω με την γραφή μου, πώς να μην θλίβομαι που όλες οι πένες μου γρατζουνούν μια ξεκούρδιστη κιθάρα;


άνοιξες τα μάτια και ο κόσμος φωτίστηκε



του γέλιου σου κήπος κι ωδικά πουλιά που φεγγοβολάνε.
ξημέρωσε στην ανήσυχη πόλη, οι δρόμοι της γυαλίζουν σαν λουστρίνια πρωτοφόρετα.
άνοιξες τα μάτια και ο κόσμος φωτίστηκε αφήνοντας πίσω του το μελαγχολικό δίχτυ.
χαμογέλα- όλα μετριούνται στην πλάστιγγα της καλοκαρδοσύνης.
χαμογέλα- θα βγει ένας ήλιος και θα φέξει χιλιόδοξος, θα βγει ένας ήλιος για να 'χεις επιτέλους  αδέρφια..

21 Απριλίου 2017

γερνάω αφήνοντας εκτεθειμένο το επιφώνημα



χωρά τί σε τί- είναι
αστεία αυτά τα περισκόπια: χωρούν
τον θάνατο αλλά
δεν χωρούν την όμορφη ζωή·
λέγοντας τα ωραία μας κυλάει
κάποτε ο χρόνος- μια αισιοδοξία
ανθισμένη
σ' έναν κήπο αισθημάτων, μια
ατέρμονη χαρά, φέγγος
μες την συνείδηση, σε βρίσκω
πίσω από πράγματα που φθείρονται, σε έχω
εικόνα στο μυαλό, την ώρα
που γερνάω αφήνοντας εκτεθειμένο
το επιφώνημα
φωτίζεται ο δρόμος που θα πάρεις
στον μέλλοντα όπως και να 'χει θα συναντηθούμε
ξυπνώντας μαζί σε μία κάμαρα που απ' το μπαλκόνι της
τον μέγα ήλιο αντικρίζεις
που σου γελά..


ταίριαξα πάνω μου πολλές αντιφάσεις



ταίριαξα πάνω μου πολλές αντιφάσεις- τόσες που έχασαν κι οι ίδιες το νόημα τους· έγιναν μια ορθωμένη κατάφαση από κείνες που συναντάς στον μίσχο ενός λουλουδιού που διαλαλεί μπροστά σου το μεθυστικό άρωμά του. ακόμη κι η πίκρα μεταστοιχειώθηκε. έγινε ένα λιλά ανθάκι που πενθεί για τις χαμένες αγάπες. κι ακόμα "βαστάει"  η Άνοιξη!

ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΛΞΙΟΠΗΣ…


Όψη του θήτα, σαν
Θελξιόπης γυναικείο όνομα.
Ομηρικό. Κι ανάλυσέ το:
Θελκτικό κάτι κι από μυρωδιά
Λουΐζας αν την τρίψεις στ’ ακροδάχτυλα.
Και όπ-μα, όμμα, μάτι του βοριά
Πάνω απ’ την θάλασσα των μπλε παράθυρων
Που ανοίγουν να κοιτάξουμε ευτυχισμένα.
Γιαγιάς της Λέσβου μιας μαμής
Βαφειό Λεπέτυμνου. Ράχτα
Κι ελιές. Μποστάνια
Της θεία Σταυρίτσας, θεία Λένης:
Κόρες αιολικές. Δώθε κρατάει η σκούφια μου
Κι εκείθε: Ιωνίας διωγμών ανθρώπων
Άστεα. Διηγήσεις
Μάνας της μάνας μου για το ‘22
Αδέρφι του παππού που χάθηκε για πάντα
Αίματος φόρος της φυλής
Ξεριζωμός πικρός. Μοίρα;
Αν κρατάω κάτι από μνήμες παιδικές
Έναν παππού που μπόλιαζε τα δέντρα.
Σίγουρος. Αυτή ήταν η φτιαξιά του.
Αγάπαγε τις λεμονίτσες και τα τριαντάφυλλα.
Μου ‘μαθε μια κηπευτική ολόχυμων ονείρων.
Κάπνιζε, κάπνιζε ολοένα. Σαν
Να ‘θελε να μην ξεχάσει εκείνον τον καπνό που έπνιξε
Την προσφυγιά του. Πονούσε.
Πονούσε πάντα.
Και ένα χωριό λιγάκι πάνω από την Μήθυμνα
Σαν άλλης εποχής ναυαγισμένο μου κονάκι. Ήλιος
Και χρόνος σύμμαχοι.. Με το χέρι
Πρωτόκοψα απίδια, σύκα. Άκουσα τα νερά.
Βρήκα τον πλάτανο ασπίδα για τον ήλιο του μεσημεριού
Είδα την ποίηση
Ζωντανή- σαν να ‘πιανε ένας σπόρος
Μέσα μου.
Κούρνιασα μες την φύση σαν να μ’ άγγιξε
Μ’ ένα ραβδάκι μαγικό νεράιδα…
26.7.2007

αρχοντοπούλα του όρθρου.



το τοπίο θα είναι μια λίμνη και μια θάλασσα
κι εσύ που θα συσκέπτεσαι με την μουντάδα του νου σου
θλιμμένη και ζητώντας άσυλο μες την σιωπή
αρχοντοπούλα του όρθρου.
η γη θα κλαίει μαζί σου
τα δέντρα θα λυγίζουν κρύβοντας την κατάνυξη
ο αέρας θα περνά και θα μαλώνει τον περίγυρο
θα υποφέρεις.
όταν νυχτώσει η μπόρα θα είναι μια μοιρασμένη εκδίκηση
πάνω στην φύση και πάνω στα πράγματα
θα κοιμηθείς κλείνοντας τα βαριά παράθυρά σου
και θα ονειρευτείς μια μέρα αισιόδοξη..

20 Απριλίου 2017

στο σημειωματάριο της μέρας συνωθούνται απομνημονεύματα



το απόγευμα μετατρέπει τις ρουτίνες των κήπων σε μουσικές γαλαρίες απ' όπου αντικρίζεις δονούμενο παράδεισο.

τα κουτσομπολιά του ανέμου είναι χειρονομίες πάνω σε κρύο ανέπαφο μάρμαρο.

τα θαυματουργά τριαντάφυλλα ζουν για μια περαιτέρω Ελλάδα.

εμείς που ζούμε απόλυτα το ξέρουμε.

στο σημειωματάριο της μέρας συνωθούνται απομνημονεύματα εύκαιρων πελατών.

όλα στην οθόνη αριθμημένα όλα ταξινομημένα στον ρου που εκβάλει στην ποιητική αιώνια θάλασσα.

επίκαιρο σε θέλουν οι σκέψεις



με φιλοσοφία σχεδόν υφαρπάζεσαι
απ' την ζωή, και ανυπόταχτος πάντα πηγαίνεις
προς τον μαγνητικό Βορά των λεόντων-

επίκαιρο σε θέλουν οι σκέψεις·
πώς σκουντουφλάει ο πελαργός μες τον αέρα και αρχίζει
με τις φτερούγες του πολύ να συμφιλιώνεται, πώς
ο ήλιος σκουντά τα λουλούδια και εγείρει την σεμνότητά τους, πώς
άρωμα νιώθεις να σε πλημμυρίζει κι η γαστέρα σου που γουργουρίζει για εδέσματα
έχει να πλάσει το ιλαρό φωνήεν ποιημάτων-

μπαρουτοκαπνισμένος στην απώλεια, δηλωμένα
πας κατά πόδα την γύμνια της ψυχής σου την τόση- τί
αναζητάς που η φαντασία στο δίνει και είσαι
δυνατός στο κλάμα και
δυνατός στον πόνο τον βουβό τον ανέκκλητο..




στον αιώνα μου...




ο πόλεμος δαγκώνει σαν σκυλί λυσσασμένο·
τα παιδιά δεν φοβούνται τον θάνατο,
τα παιδιά δεν ξέρουν το φρικαλέο δόντι του θανάτου,
οι τραμπάλες τους τρυπούν τον ορίζοντα  και βλέπουν την αυλή του Θεού,
τα παιδιά αγαπούν να άρχει ο ήλιος και να στολίζεται η ψυχή τους με μητρικά χαμόγελα-
ο πόλεμος έχει μια συνδιαλλαγή με την φρίκη,
οι ριπές κουρδίζουν το οργανάκι του φόβου να χτυπά πεισματικά και ολέθρια-
τί να τα κάνεις τα ποιήματα όταν οι θύελλες λυσσομανάνε;
το αίμα των αδικοχαμένων θα ζητήσει να δικαιωθεί
θα το διαβάσουν οι μελλοντικοί αναγνώστες και δεν θα ξέρουν ν' απολογηθούν στην λεβεντιά τους-
ο άνθρωπος θα πονέσει απ' τον κακό προσανατολισμό του..










ο θάνατος γελά πάνω από ερείπια




κάποιος ανακαλύπτει προφάσεις για να χλιμιντρά το αλογάκι του φόβου-
οι ζωές απαξιώνονται σαν στάχυα που θερίζει ο αέρας-
τις μάχες του εφιάλτη κερδίζει ο ανήσυχος ύπνος-
γιατί ξεριζώσαμε πατρίδες κι αφήσαμε τον δράκο να γκρεμίσει όλα τα παραμύθια;
ο θάνατος γελά πάνω από ερείπια σπιτιών και άθαφτα ματωμένα σώματα-
ο θάνατος καγχάζει ολοκληρώνοντας την φιλαυτία του.

συμπάθεια...





γλυκά σε άφησε η μέρα να εκπέμπεις φως και να αναστατώνεις τις ομαδικές ζωές
των ανθέων.
απογαλακτίστηκε ο αμνός και βέλαξε στα σκαλοπάτια του απόμακρου οίκου.
σφενδάμι μύρισε πληγωμένο.
ο αέρας έτσουξε πάνω στις πασχαλιές.
ό,τι είχες το έχασες ποντάροντας στην ερωτευμένη καρδιά σου.
ηχηρό κάτι μου έδωσε τον στίχο και πολύ σε συμπάθησα..


19 Απριλίου 2017

ιερότητες του απογεύματος...




είναι το ναρκισσιστικό πουλί που κρύφτηκε μες τα φυλλώματα και παίζει,
το απόγευμα ντύθηκε το χρυσάφι του ήλιου,
σερπαντίνες άστρων έφτασαν από μακριά να διαμηνύσουν λάμψη και όνειρο,
στίχοι ιλαροί καρφιτσώθηκαν επάνω στα πλοιάρια των δέντρων,
όπου λόγος έμπνευση,
όπου σιωπή κρυφή σημασία
ιερό τέμενος που η προσευχή αντήχησε ως το γαλάζιο,
ποίημα που έδειξε πως η μυσταγωγία καλά κρατεί..

πήγα μια βόλτα στην παλιά μου γειτονιά...





ακούγονταν
ακόμα το πατίνι μου που έτρεχε στην κατηφόρα,
οι ζαβολιές μου μ' έκαναν 
μύθο, α τι ωραία 
φασαρία στα χωράφια με τις μαργαρίτες! 
λιακάδα επική, ποδήλατα 
που έλαμπαν στον χωματόδρομο κι όπως τα κουδουνάκια τους 
βαρούσαν 
τσούρμο που αφήνει στίγμα στο παντού-
ζούσε η κυρα Τασία ακόμα, το πρόσωπό της
εικόνα που δεν ξέχασα,  
της Καθαρής Δευτέρας αετοί, κρυφτό 
τα βράδια και ξυλίκι,
πού πήγε τώρα το σχολείο μου; η κυρα Αθηνά που μ' έμαθε
τις αλφαβήτες και τι έκανε ο μέγας Αχιλλέας; μνήμη μου
φύλαξε τα, αφουγκράσου στα βαθιά
των ουρανών- κάπου υπάρχουν όλες 
οι λατρείες μου, κάπου υπάρχει 
η Ευαγγελία μου, το πρώτο μας φιλί, κάπου υπάρχει
η ιστορία των ιστοριών μου, κάπου
θα υπάρξουμε κι εμείς απόντες 
μες σε χρόνο μέλλοντα, μ΄ένα τεκμήριο
καλής καρδιάς στην μισοξηλωμένη μας κωλότσεπη..


Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου