...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

16 Οκτωβρίου 2019

Αυστηρά λείπω





Αυστηρά λείπω μα, η παρουσία μου,
τονίζει μοναξιά που δεν ξέρεις.
Με χαράσσει στο καθαρό χαρτί
επάνω του μ’ αποτυπώνει
ο αέρας
μπάλωμα που το έραψε ο ήλιος
επάνω στα υφάσματα της μέρας.
Είμαι για να είμαι αλλά
και πάντα θα με ακούς
ψελλίζω βότσαλα και ας μην έχω θάλασσα ή
έστω
έναν όρμο θαλάσσης
όπου οι βάρκες παιχνιδίζουνε τρελά
με ακανόνιστο μαΐστρο!




11 Οκτωβρίου 2019

Το σκληρό σύμφωνο της αδικίας..


Στον αέρα δεν σφυρίζει τίποτα
άλλο από σφαίρες.
Ένας συριγμός ύπουλος, σαν του φιδιού που είναι έτοιμο να σε δαγκώσει.
Μετά ησυχία.
Ο θάνατος έρπει και είναι σιωπηλός, έρχεται προς το μέρος σου
και δεν σε λυπάται.
Ό,τι συλλάβισες ήταν αίμα.
Μίλησε η καρδιά σου, η φωνή σου υπήρξε μόνον αυτή.
Σε σεβάστηκαν
τα λουλούδια, τα βουνά, οι πόλεις
που ήρθες να βρεις τον έρωτα, μέσα στα φτωχά σπιτάκια τους, αγχωμένος.
Τώρα η φωτιά πλησιάζει. Ο ουρανός
είναι μουντός, είναι μια σκληρή επικράτεια.
Μαστιγωμένος από την Αλήθεια σου, δεν έχεις να διαλέξεις, πας
εκεί που σε οδηγεί ο αγνός σου εαυτός, εκεί
που θα πεθάνεις.
Στον αέρα δεν σφυρίζει τίποτα, είναι
μόνο το μήνυμα πως θα χαθείς, πως θα σε διαβάσουν
στις νεκρολογίες
αύριο μεθαύριο, σαν έναν ήρωα
αφανή
που πολύ και για όλα πολέμησε
για να μας μείνει
ένας κόσμος αθώων!

Σκηνικό ντεραπαρισμένο..




Όχι ακρογιαλιές και φώτα που πλουμίζουν την θάλασσα
Όχι άλλον παράδεισο που διαλαλούνε
Οι ευχαριστημένοι κι οι χορτάτοι-
Εδώ είναι ο πόλεμος, η Λερναία Ύδρα
Που καταβροχθίζει την κάθε αξία που έχεις
Εδώ πεθαίνουν παιδιά και οι μάνες ακρωτηριάζονται
Εδώ οι θρησκείες είναι οι αμαρτωλές τους ξαδέρφες
Τα ξίφη κόβουν λαιμούς και μοιράζουν τον αφανισμό μας ολόγυρα
Εδώ θα πρέπει να αισχύνεται η οικουμένη
Ο χρόνος βάφεται με αίμα
Ο πόνος ρέει σαν αίμα,
όλα τα σπίτια μπαρουτοκαπνίζουνε και μαρτυρούν κάποιον θάνατο
Οι πέτρες είναι νομίσματα που εξαργυρώνουν τον πόνο
Το κλάμα είναι καταφύγιο για την απελπισία
Άκουσε άκουσε ανθρωπότητα! Αυτή είναι η μέγιστη ντροπή σου!
Διώξτους και συλλάβισε τον Άνθρωπο απ’ την αρχή
Πώς άφησες να ξεκεφαλώσουν οι αιματολάφτες κι οι ρουφιάνοι;
Όχι άλλον παράδεισο που διαλαλούνε
Εδώ ας σηκωθούνε οι λαοί και ας θελήσουν
να στήσουν ειρήνη πάνω σε κάθε τόπο που ρημάξανε αυτοί..





9 Οκτωβρίου 2019

Ποιητική προπαίδεια…


Εννοώ εκείνα που εννοώ και άλλα
Τα εικάζω συμπεραίνοντας
τα πράγματα σε διάρκεια.
Μου απιστούν όλα:
είναι μια εκκίνηση η σκέψη και ξανά και ξανά αποτελεί αφετηρία
Να βρεις τον δρόμο και τον τρόπο που πρέπει.
Δυσερμήνευτα είναι τα όνειρα.
Τα αποφλοιώνω και μένει το άσεμνο τους σώμα
να το κοιτώ και να το ορέγομαι
Σαν μια γυναίκα που να με αγαπήσει δεν έχω ελπίδα.
Κι όταν βραδιάζει, ντύνομαι τις ατασθαλίες μου και περπατώ
Στους δρόμους του φεγγαριού, στο βραχύβιο
Παιχνίδι της αιωνιότητας, όλα να σε σκεπάζουν κι εσύ να κρυώνεις
Όπως φθινοπωριάζει και ατελέσφορη
είναι η ποιητική προπαίδεια-
Ένα επί ένα να σε πλησιάζω και να μην
Κι εσύ με πάθος να με πλησιάζεις.
9.10.2019

8 Οκτωβρίου 2019

Θυσίας το όλον..




Μέσα στον ήχο της βροχής χλιμιντρούν
άγριες αίγες αλλοπρόσαλλες·
Λυσίκομες κόρες ανηφορίζουν κατά την πλαγιά· ποιά θυσία
προετοιμάζουν και ποιόν έρωτα κανοναρχούν; Άφησε με
να δω, να κρυφοκοιτάξω·
πονάει το κεφάλι μου,
ο καπνός της θυσίας σηκώθηκε. Μπλέκεται
με τον αποβροχάρη ήλιο και μου δίνει μια ζάλη
από εκείνες που σου θυμίζουν τον θάνατο.
Ήρθε και έφυγε η θεά. Πήρε
μαζί την λατρεμένη Ιφιγένειά της! 
Καμιά θυσία δεν θα τελεστεί.
Φαίνεται εξευμενίστηκε ωραία ο πόντος
και τα καράβια θα κινηθούν κατά κει που θα νικήσουνε
οι πιο τρανοί πολεμιστές.
Ωστόσο θα χαθούν ζωούλες.
Πάντα λειτουργεί άπονα η Αφαίρεση.
Έλα, άσε με να κρυφοκοιτάξω.
Όλα προετοιμάζουν τον θάνατο που μεταβάλλεται κι ασχημονεί
εις βάρος της ζωής μας της ίδιας..





5 Οκτωβρίου 2019

Εγκαταλείπω την μελαγχολία του καθιερωμένου

Ζητάω τα χρώματα πριν τα χρώματα φανούν με την γενναιότητα που τα εγκατέλειψε.
Ζητάω το θάρρος τους!
Θα με καταλάβουν οι επαναστάτες των κήπων: αυτοί που ξέρουν να ξεφυλλίζουν ένα ρόδο και να το δουν από την άλλη πλευρά του.
Εγκαταλείπω την μελαγχολία του καθιερωμένου
Και θάλπω την αυστηρή διάθεση της Υπερβολής!
Όπως και είναι στοιχείο μου!

4 Οκτωβρίου 2019

Σχεδόν Καμένα Βούρλα..


Στα κλεφτά το απομεσήμερο αφήνει
οσμές θειούχου εφιάλτη στο τοπίο που εγκλωβίζει
ζοφερές Θερμοπύλες.
Γυρίζουν οι σκοτωμένοι ανάμεσα στα δέντρα φιγούρες απόκοσμες.
Μισός μύθος ο τόπος και μισή ιστορία ο άνθρωπος.
Τσακίρ κέφι όμως η γρήγορη ψιχάλα,
Και το πουλί που κάθεται επάνω στο κλαδί τινάζοντας κάθε τόσο τα βρεγμένα φτερά του
είναι η μεταγλωττισμένη αλήθεια της Π.Χ. πραγματικότητας.
Να τι δεν είδα ποτέ με συμπάθεια: να μην μπορεί ο θεατής να αναγνώθει
το πάθος το άμοιρου ηθοποιού. Όπως το φέρει η ώρα η καλή η η κακή μπροστά μας τότε που η συμμετοχή στην πράξη αφήνει μια συνενοχή σαν να πλανιέται γύρω μας,
παντού..

2 Οκτωβρίου 2019

Μανώλης Αναγνωστάκης! Ένας υπέροχος άνθρωπος!

Μανώλης Αναγνωστάκης!
Ένας υπέροχος άνθρωπος!
Ήταν στα 1979, μαθητής λυκείου, στην τελευταία τάξη, δεν ξέρω πώς ανακάλυψα τόσο κοντά μου την παρουσία του-πήγαινα στο λύκειο νέου Ηρακλείου, στην Πεύκων, και είχε ανοίξει δίπλα του ένα ακτινολογικό ιατρείο, όπως ήρθε από την Θεσσαλονίκη.
Πήρα δειλά τα ποιήματα μου, κάτι χειρόγραφα τετράδια και πήγα. Χτύπησα την πόρτα, του εξήγησα. Με καλοδέχτηκε. Μιλήσαμε λίγη ώρα και με παρακάλεσε να αφήσω τα χειρόγραφα να τα μελετήσει. Σε έπειθε τόσο εύκολα που τον εμπιστευόσουν αμέσως.
Έτσι και έγινε. Μου είπε να περάσω πάλι. Όταν ξαναπήγα μιλήσαμε αρκετή ώρα για την ποίηση. Ένιωθα τόσο οικεία που δεν μπόρεσα ποτέ να το ξεχάσω. Τίποτα επάνω του δεν είχε έπαρση. Μιλήσαμε για τα γραφτά μου. Με συμβούλεψε. Μου είπε για τις λέξεις..
Σε αντίθεση με άλλους λογοτέχνες που η ξιπασιά τους περισσεύει και δεν υποφέρεται. Σεμνός και σίγουρος για κάθε συμπεριφορά του. Όχι απλά τον εκτίμησα- τον λάτρεψα και κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος καλοζυγισμένος, πάνω απ’ όλα.
Σε ευχαριστώ κύριε Μανώλη μου!
Ποτέ δεν σε ξέχασα!

Κάθε συνάντηση μαζί σου είναι γλυκιά



Κάθε συνάντηση μαζί σου είναι γλυκιά, σκορπίζονται
Ροδοπέταλα μέσα στις ώρες, και ένα ρίγος
Διατρέχει την επιδερμίδα, να φανεί
Ο πόθος ο μέγας ο άπληστος.
Αυτό είναι ερωτικό βασανάκι από κείνα που δεν λέγονται· ανάβουν
Τα λαμπιόνια των ορέξεων και κρατώ
Τον νου μου να μην ξεσαλώσει.
Πώς εγγράφεσαι μέσα στα δευτερόλεπτα και πώς
Κανοναρχείς στον σύμπαντα κόσμο; Εθελούσια
παραδίνομαι και σου ανήκω
Ελαφίνα αβρή που δράμεις μέσα στα λιβάδια των οράσεων!


29 Σεπτεμβρίου 2019

Όλα είναι μια ευφράδεια των νερών.

Την ώρα που ο καλογιάννος κελαηδά το πρωινό γκρεμίζεται και θάλπει
Μέλισσες και μικρά εντομάκια που ταράσσουν την γαλήνη.
Όλα είναι μια ευφράδεια των νερών.
Μήπως προσεύχομαι και δεν το καταλαβαίνω
Που ο θεός στηρίζει την νωχελική σκέψη μου;
Ήρθε η Κυριακή.
Καλοδεχούμενες οι επιθυμίες που αγγίζουν την φαρδιά όρεξη της πεδιάδας.
Το τοπίο είναι αβρό και βελούδινο:
Όπως εσύ που ήρθες και θα μείνεις μες τον πόθο μου να εξουσιάζεις.

25 Σεπτεμβρίου 2019

Να η δική μου καθηλωτική Μαρτυρία!


Σέβομαι την απώλεια
συμμερίζομαι τον πόνο.
Ο άνθρωπος φθαρτός και δεν αντέχει πάντα,
ρημάζεται η καρδούλα του,
είναι που και η ύλη του πολλά δεν τα μπορεί.
Γδαρμένο είναι το φεγγάρι, το κοιτώ
που αλλάζει χρώματα κουβαλώντας
το ασημί φορτίο του μέσα στην νύχτα.
Δίπλα στον άνθρωπο, δίπλα στον κουρασμένο εαυτό του.
Ξεκλειδώνω τις πύλες, το φθινόπωρο παίζει μαζί μου,
στα ορυχεία της καρδιάς έκπαγλα αισθήματα αξίζουν όλο το χρυσάφι
που θα βρεις.
Σε τριγυρίζει ο έρωτας, μικρός που εμεγαλύνθης είσαι.
Και,
Ποιητή
σε κάνει όχι η ανάγκη, Ποιητή
σε κάνει το να μην αντέχεις άλλο μέσα σου την Έκρηξη-
Να η δική μου καθηλωτική Μαρτυρία!

22 Σεπτεμβρίου 2019

Θα είσαι αυτό που τραγουδάς

Θα είσαι αυτό που τραγουδάς, θα είσαι αυτό που σπουδάζουμε στην φωνή σου·
Και αμάραντος ο λόγος σου θα ανοιγοκλείνει σαν κοχύλι που κρατά τα μυστικά της θαλάσσης·
Στην πρωινή εκπυρσοκρότηση των πανσέδων, εκεί
Που η βουλιμία των ήχων κατασπαράσσει την αυγή και γεννιέται το ροδαλό τριαντάφυλλο του ουρανού σου!
Θα είσαι αυτό που η ερωτική κάψα σου επιβάλει να είσαι.
Και θα ξημερώνει.
Σιγά σιγά θα ξημερώνει-και θ’ ανηφορίζουμε
Προς τον εαυτό τον αγνότερο που έχει ο καθένας!

19 Σεπτεμβρίου 2019

Σεπτεμβριάτικο κρεσέντο..


Τερματίζει ωραία το φως επάνω στα βουνά· και, σαν να εκκολάπτονται τα όνειρα, μια άχνα αναδύεται
Απ’ τις κορφές, παραμονές ενός αγνώστου θανάτου, και είναι λυπημένη η ανθρωπότητα.
Το σαρκίο μου κουρασμένο και θλιβερό
Πασχίζει να τα καταφέρει. Παροξυσμό φωνηέντων μου γεννά ο Σεπτέμβριος, πολλαχού που εισβάλει.
Είδα όσα σου είπα και τα άλλα τα άκουσα. Σαν ποιητής που νοστιμεύεται τις αγρύπνιες.
Πού θα καταλήξω με την ανοργάνωτη γραμματική μου, πού;
Πάντα θα λείπει ένας τόνος της αγάπης.
Στριφνές είναι οι μέρες και φιλοδόξησα να τις διορθώσω.
Αλλά πού εκβάλει ο γαλαξίας του ύπνου και πού οι ερωτευμένοι αποθεώνονται, αφήνοντας
Το ταπεινό αχνάρι τους μες την αιωνιότητα;
Άλλα τα είδα και στα είπα κι άλλα τα άκουσα.
Κακοφορμίζει η πληγή του κόσμου και να την γιατρέψω δεν μπορώ.
Μπορώ μονάχα μια σπουδή ονείρων.
Και να προσεύχομαι!
19.09.2019

Συμβουλές για την ύπαρξη..


Μέσα στην πρωινή γυαλάδα ένα πουλί αφήνει τον κελαηδισμό του να λάμψει·
τίποτα εσύ και τίποτα εγώ-κι οι δύο μας τίποτα μες τους αιθέρες· κανονίζουμε τις ισορροπίες που είναι υπεράνω των δυνάμεων·
όπως και να το ακούσεις ξενίζει στο άκουσμα ό,τι κι αν πω·
η Τρωάδα νικήθηκε γιατί μια Ελένη βαρέθηκε την ρουτινιέρική της πραγματικότητα·
με τα υλικά που πλάθεις όμορφο ποίημα
με τα ίδια, χαμογελάς στο κορίτσι που ξέρεις πως σε αγαπά!
Θέλω να πω: είναι πολύ απλό ωραία να υπάρξεις!

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου