...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

16 Αυγούστου 2017

Παραμυθοποίησα για σένα το σύμπαν…


Σκοτεινή καταιγίδα των ημερών
Για ένα φως όλα τα ‘δωσα..
Για να με κάνει η αστραπή σύντροφό της
Και να πατήσω πάνω στα νερά
Ψαύοντας, απ’ όπου είναι βολετό, το αιώνιο.



Παραμυθοποίησα το σύμπαν
Εκεί που σε βρήκα και με βρήκες
Χωριατοπούλα της αυθεντικότητας, κόρη μου λυρική
Που κινούν από σένα οι σθεναρές σκέψεις και απιστεύτου
Δύναμης ζώνονται οι πολεμιστές μου τα άρματα..


Έτσι μια Κυριακή που ομολόγησα τα κρίματά μου
Κι ο ήλιος ψηλότερα από συνήθως σηκώθηκε
Πεταλούδα γαλάζια, οικουμενικό μου τραγούδι
Στην φαντασία με γέννησες και στην ουτοπία με έθρεψες
Νεράιδα απριλιάτικων σεβασμών!

Κερασφόρος κραυγή

Κερασφόρος κραυγή
Κλάμα του δέντρου, οργισμένος
Αέρας της κόλασης-
Βάκχε συνέτισε τις μαινάδες σου, άφες
Αυτοίς που δεν θα καταλάβουν την χλωροφύλλια βίβλο σου-
Η μέρα δεν έχει προθέσεις, η μέρα είναι μια αποκάλυψη
Ένας τάπητας χλόης γίνεται η σελίδα της γραφής
Ενδιάμεσα απ’ όλες τις αναπνοές υπάρχει μια ψυχή που την αισθάνεσαι να σ’ αγκαλιάζει
Λαχανιασμένη μελαγχολική-
Κι όταν της φωτιάς το κολαστήριο ρημάζει τις καταφάσεις των αθώων πλασμάτων
Τα κλωνάρια των πεύκων σμίγουν μέσα στην κατάνυξη της ησυχίας και
Ακούγεται μια οργή που φοβίζει τα ώτα τα ευαίσθητα
Ακούγεται μια μήνις που σκουντά την ρακένδυτη ψυχή
του αδιάφορου κόσμου..

15 Αυγούστου 2017

Θυμωμένη αγάπη μου…


Όλη είσαι ένα σύννεφο που φλερτάρει με τον ουρανό,
Ο σπινθήρας σου φλέγει τα μελαγχολικά ηλιοβασιλέματα,
Μελαγχολείς την ειδή των πραγμάτων,
Ριζώνεις στην καρδιά μου το ερωτικό φαρμάκι σου-
Βυθίζομαι μέσα στο γέλιο σου, μέσα στο επικίνδυνο φορτίο σου του εγωισμού
Κι απεμπολώ τον φθαρμένο, μηδενικό εγωισμό μου:
Κοιμάμαι μαζί σου όταν δεν το κατάλαβες, μένω
Στο σπίτι σου, ακουμπώ τις πατούσες σου, φιλώ
Τα δάχτυλά σου· εκκινώ
την μέρα μου από το βλέμμα σου, είμαι
ζητιάνος της αγάπης που δεν θα μου δώσεις-
Εγωίστρια θάλασσα που ζεις για να κατασπαράσσεις τους ναύκληρους πόθους μου!

Πυρκαγιά…




Φλεγόμενο δέντρο –
        όπως μια δυστυχία που καγχάζει.
                 Ομιλεί το πουλί,
                             το πουλί δραπετεύει
                                  από την σκοτεινή κόλαση της φωτιάς.

Το αμέριμνο ζώο καίγεται
         σαν ψυχούλα που χάνεται στο έρεβος της αδικίας.
                   Θρύψαλα οι ανάσες
                             αντήχηση του δάσους που κραυγάζει,
                                        στροβιλίζεται το κουκουνάρι
                                                μες τον άξεστο χορό της πυρκαγιάς.

Ο ήλιος χαλνά την ύφανση της ηρεμίας·
             το πεύκο
                  καθυστερεί τον ύπνο του μεσημεριού,
                      οι πευκοβελόνες
                            ράβουν την αυθάδεια της επέκτασης,
                                 κατοχή ανίερη, ύβρις..

Όταν ξυπνήσω μες το σύννεφο της θαμπάδας
ακίνητες σκέψεις θα αποτελούν ένα τέλμα λυπητερό
απ’ όπου αντλεί συμπεράσματα η μελαγχολία..

                                                                         15.8.2017



είσαι η καθαρή, εντολοδότρα, ειμαρμένη μου…

Κέρματα πέφτουν με θόρυβο μες την μέρα.
Πεζοδρόμιο άδειο.
Βαθμολογούνται οι υποψίες μας και μας βγάζουν σε άλλες ακόμα.

Τα δάχτυλά μου φυλλομετρούν το αγνό, τίμιο κλωνάρι και συμπεραίνουν αρετή.

Γιατί ζούμε έτσι, λυπημένοι και μόνοι;
Ποιός άνεμος χαράζει πάνω στα μυαλά μας την συμπάθεια;

Κρίματα που δεν πράξαμε, θητείες που δεν ολοκληρώσαμε- είναι ακριβή πάντα η Αλήθεια.

Την μαθαίνω δίπλα σου, σαν να μένω ερωτευμένος με κείνα που θα πεις και δεν έχουν γραφεί σε καμία βίβλο ακόμα.

Κι όμως,

είσαι η καθαρή, εντολοδότρα, ειμαρμένη μου…

ΚΕΡΔΩΟΝ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ..


Κάτι αγκύλες πλατιές από νερά που μοσχοβολάνε
ανοίγονται πρωί πρωί και χωρούν
όλη την πλάση· των πουλιών 
οι αποδημητικές καρδιές
στερεώνουν την μουσική πιο ψηλά·
Βάφεται χρυσαφής ο ουρανός· ένα μειλίχιο
αεράκι θωπεύει στα χωράφια τα αγκάθια·
όλα τα πάθη συγχωρούνται, όλες οι αδικίες· ξύπνα
νωρίς και γιόρτασε σ’ αυτό το πανηγύρι
των αισθήσεων· η Παναγία
διαβαίνει ολόχαρη τα πέρα βουνά-
στο μαντήλι της είναι ιστορισμένος ο ανθρώπινος πόνος·
κοίτα την: έχει καθαρά μάτια και είναι όλων η Μάνα·
την φωνάζουν οι αθώοι αμνοί που μες την χλόη μηρυκάζουν
βοσκώντας ζεστό επουράνιο φως.
Ένας κόκορας φωνάζει δάσκαλος της ανησυχίας,
ένα μοσχαράκι κοιτά τον ήλιο που του χαμογέλασε..
Τόσο απλά θέλησα να τα πω που θ’ απορείτε·
αλλά η ζωγραφική των αισθημάτων
είναι επιστολή χωρίς βουλοκέρι-
όλα στο τέλος θα φανερωθούν-
θα μείνουμε μόνοι, θα ευτυχίσουν
όσοι πρυτάνεψαν στην μοναξιά και ξέρουν
πώς να ακούσουν το σιτάρι που θερίστηκε και πώς
μέσα τους
η κάψα για τον έρωτα συνεχώς μεγαλώνει..
Κως 15.8.2012

14 Αυγούστου 2017

Αγνό τριαντάφυλλο…








Αγνό ευπροσήγορο τριαντάφυλλο,
Αναμμένο μες την πορσελάνη του ανθοδοχείου,
Σώμα ταξιδεμένο στην ακραία ταπεινή γωνία της καρδιάς μου,
Μαγικό δώρο, κάνω ό,τι κάνω και για μένα υπάρχεις, για μένα μελωδείς


Πάλι και πάλι. Από εκείνα που σε ήξερα τα αρώματα, από εκείνη την ερωτική νύχτα που ήρθες
Στολίζοντας την κοπέλα μου με το εύγλωττο μύρο σου- σεπτό
Και αναλλοίωτο, έξω απ' τον χρόνο, στην μακρινή γειτονιά
Μιας αγρύπνιας μου όπου πασχίζω με τα δάκρυα και τα φιλιά σου ν' αναστήσω
Ενός ποιήματος την άπεφθη μορφή..

13 Αυγούστου 2017

Όλα τα φιλιά σου ανήκουν σε μένα

Όλα τα φιλιά σου ανήκουν σε μένα, όλες οι προσηλώσεις σου, οι μελαγχολίες, οι σιωπές-
Ανθίζει σαν βράχος η μοναξιά, ποτέ
δεν θα μου βρουν την κερκόπορτα, είμαι
ένα κλειστό σύνορο όπου καμιά νύχτα δεν αφήνει το χνάρι της και καμιά μέρα δεν αποτυπώνεται χαρούμενη
σαν πεταλούδα πάνω στις σελίδες του ανέμου.
Έχει η ψυχή μου μάνταλα και απασφαλίζονται
όταν κοιτώ τα μάτια σου,
εκείνα
που κάποτε με είδαν να μιλώ του έρωτα την συμπεριφορά- τέτοια
που εσύ, με όλο μυστήριο, με έμαθες..

12 Αυγούστου 2017

ΣΥΜΒΑΝΤΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ


ΙΙ
Να μου γυρεύει η θλίψη την κερκόπορτα για να με κυριέψει, 
να μου καταλογίζει κρίματα στα άδικα η φθορά
και μόνον
το κορίτσι που με αθώωνε η ματιά του να με υπερασπίζεται..
Ανάμεσα στους θαλερούς ανέμους που γελούσανε
στάθηκε μια στιγμή φερέγγυο της καλοσύνης
και σαφήνισε τόσο νόημα λουλουδιού, φευγαλέο άρωμα με το λεβάντε
που άγιασε το αεράκι το απογευματινό
Ωραία η ζωή γιατί ωραία η αγάπη-
το κατορθωμένο μας να λάμπει-ίσως
μόνη ελπίδα μας η άδηλη αναπνοή όμως
η ανάσα η ολοφάνερη εμάς μας πάει!
Καλή μας τύχη η προσήλωση!
Αυλίδα 10/8/82

ΙΣΤΟΡΙΑ


Όποιος φωνάζει έχει δίκιο ή μήπως
όποιος κρατά στα χέρια το αιθέριο σώμα του έρωτα;
Αιθεροβατεί.
Αυτός,
Βιάζεται. Βιάζει τον καιρό-
όχι της πραγματικότητας. Η φωνή του –όλη γαλάζια-
ρέει μέσα στο βλέφαρο της μέρας.
Παίζει τα πεντόβολα των εκπλήξεων.
Οι άλλοι γύρω του φωνάζουν, βρίζουν.- Το δίκιο;
Αυτός μονομερής: επιμένει στην θέση των αισθήσεων:
αισθήματα απαλά κινούν τα χέρια του
μελωδικά
σα να παίζει άρπα.
Θαρρείς συνεννοείται με το άνθος του λόγου
κι αυτός έτσι μιλάει : μοσχοβολώντας.

Η διάλεκτος των ονείρων του –όνειρα κάνει-
είναι η όμοια μιας κατοικημένης πόλης απ’ αγγέλους
που λεν πως είναι η ψυχή.
Στα μεσάνυχτα,
μια φορά,
βγήκε να πει παράπονα στ’ αστέρια:
κάποιο έπεσε.
Βρήκε ευκαιρία για ευχή.
Νάτος.
Αυλίδα 10/8/82

Το όνομά σου

Α
Το όνομά σου-η σίγουρη ευωδιά θυμαριού
Που ανατινάζει την όσφρηση σε γιορτή για μια έκφραση.
Οι αδελφές σου καμπάνες
χτυπάνε στον όρθρο από ροδαλό κομφετί
σύννεφο και σερπαντίνες ουράνιων τόξων.

Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ


Ωχ, τσιγγάνα μου, για τη νύχτα όλο πόρπες αγγέλων
πέφτουν μες τα χαλάσματα της δικής μου ψυχής :
Δεν χωρώ μέσα στον εαυτό μου-
ο βαριός ορίζοντας συλλογισμένος κοιμάται,
ανεβαίνει στην έκπληξη-
οι πόλεις βραδιάζουν,
φωταγωγούνται-
κουβέντες
λάμπουν τα λόγια τους
μες το δριμύ τσιμέντο και την μαύρη όραση.
Το λούσο της φωτιάς σε ντύνει
ένα άρωμα ροδαλό
όπως
χορεύεις λικνίζοντας το κορμάκι τρικάταρτο
και στενάζεις από την γλώσσα καημού.
Ωχ τσιγγάνα, τσιγγάνα
για την μέρα αλλάζει ο μήνας,
στρατιές ωρών εναντιώνονται
θέλοντας
το δίκιο τους!
Τώρα…
Αυλίδα 13/8/82

Όταν ξύπνησες ανάμεσα στα λουλούδια, ήσουν λουλούδι



Όταν ξύπνησες
ανάμεσα στα λουλούδια, ήσουν λουλούδι
και
φωτεινό μεγάφωνο της έμπνευσης.

Στα μάτια σου
διαβάστηκε ο κόσμος κι ήταν όμορφος- σε είδα
που χάιδευες τα πέταλα των ρόδων
πιο ντελικάτη από μιας πεταλούδας το αίνιγμα.

Εδώ σ’ αγαπώ λοιπόν, εδώ
που οι πύλες σμίγουν του χρόνου
και καταλύονται οι κακεντρέχειες- εδώ
που σ’ ένα στίχο συνοψίζεται η σοφία του Έρωτα
κι εσύ
ιερουργείς στον κήπο που, για σένα μουσουργεί και θάλλει..





11 Αυγούστου 2017

Να στέκεσαι εκεί, ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα,

Να στέκεσαι εκεί, ανάμεσα
στο όνειρο και την πραγματικότητα,
με ένα θάρρος
που πολύ μου αρέσει, να μιλάς
έξω απ’ τον χρόνο, 
στο γαλανό διάστημα
της Στιγμής, αέρινη
και αβρή σαν οπτασία,
που κινείται
ευλαβικά
μες το αιθέριο,
άσπιλο φως.
Να σε προσέχω,
καθώς είσαι πολύτιμη,
ευστοχία
της Δημιουργίας,
να παραστέκεσαι
στην καρδιά μου που πονεί
τον ανθρώπινο πόνο- ταγμένη
στην Ποίηση
και την αγρύπνια μου,
να με μαθαίνεις
σιωπή και πώς να κλείνω όλες τις εκκρεμότητες
με τον κόσμο των άστρων…

10 Αυγούστου 2017

Θα τα ποντάρω όλα στις αισθήσεις


Θα τα ποντάρω όλα στις αισθήσεις, θα
τα ποντάρω όλα στο ένστικτο. Αν πεις
Πως τολμώ ακρότητες, μπα!
Κλέβει δόξα το καλοκαίρι από του ήλιου την αυτοκρατορία
Και σ’ αγαπώ όπως ενορχηστρώνει μνήμες το φεγγάρι
Όλα τα βράδια που σε έχω αγκαλιά.
Χαρίεν είναι κάθε φως που σε αγγίζει
Είσαι ωραία κι είσαι ίδια η θάλασσα
Το γέλιο σου αντηχεί στις παραλίες του όρθρου
Και κοκκινίζουνε τα ρόδα δίπλα σου να στέκονται.
Το καλοκαίρι είναι διδασκαλία από κείνες που αποστηθίζεις
Σε ηλικίες νεαρές, το καλοκαίρι
είναι μάθημα αξιών ιδιαιτέρων-
Πριμοδοτεί τα τολμηρά φωνήεντα του πόθου μας, αναζωπυρώνει
Κάθε κυττάρου έξαψη που είναι πατριδογνωσία του κορμιού και
του έρωτα άπεφθη λάμψη.


ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ..


Η ιστορία ενός ήχου είναι η πηγή μιας μουσικής που ρέει μες την απουσία που αυτοοργανώνεται.
Η ποίηση είναι η σκλαβιά ενός νοήματος που αποσκίρτησε από τον χώρο του Αοράτου.
Δυνητικά αυτό πάντα θα είναι: μια αστραπή φωτός και να μην προλαβαίνει να τα πει όλα ο λόγος.
Εξάλλου πού πας που είναι καθ’ όλα εύκολο και να το περιγράψεις; Η λέξη δεν αρκεί, η φράση μένει μετεξεταστέα- μπορεί ένα χαμόγελο να μεταδίδει την χαρά αλλά ποτέ δεν είναι τρανταχτό πηγαίο γέλιο που αναστατώνει και το σπλάχνο σου ακόμη.
Ακολουθώ παράδρομους να φτάσω στο τοπίο που αγαπώ.
Μάλλον πιστεύοντας πολύ στο ένστικτο, μάλλον γιατί γνωρίζω ότι αυτό με κρατά πιο κοντά στην αληθινή Φύση, εκεί όπου δεν τσιμενταρίστηκε πολύ ο πηγαιμός και έγινε τρόπος ρουτίνας αφόρητης.
Θέλω να ξέρω τι προσφέρει το φιλί μέχρι να βγουν όλα τα ρούχα και να σπινθηρίσει το στήθος της κοπέλας.
Μετά ο έρωτας είναι κατάφαση και συλλαβή ποιητικής αιωνιότητας..

Από εσένα ταξιδεύω παντού..

Από εσένα ταξιδεύω παντού..
Από την αγκαλιά σου,
από την γεωγραφία που μου δείχνεις
των πόλεων-
Οι λέξεις σου δυναμίτης
που απειλεί
τα φράγματα.
Γυμνάζονται στην εγκαρτέρηση
τα πλάσματα
γύρω σου.
Ωραία που βαραίνει η νύχτα
και τα λιβάδια της θάλασσας μυρίζουν
ψωμάκι πολύσπορο!
Από του στήθους σου την άρπα φτιάχνω
μουσικές αρχαϊκές
και που σε δέχονται θεμέλια νότα.
Τι λες που το ξέρω κι εγώ και το ξέρει
κι ο κόσμος όλος;
Φωνήεν ή παφλασμός
στην έρημη άμμο
που ακουμπά τα πόδια της
η θάλασσα;
Από εσένα υπάρχω
φιλότιμα ποιώντας
την αγρύπνια μου..
Και στέκομαι κοντά σου ποτισμένος
ασημένιο, κοίλο φεγγάρι..

Το χέρι μου ανακοινώνει την θάλασσα

Το χέρι μου ανακοινώνει την θάλασσα
πάνω από την μουσική των κήπων
χαϊδεύει τα τριαντάφυλλα, νεύει στα μωρά χελιδόνια
να διαβούνε
το χέρι μου χαράσσει την ειμαρμένη στο κούτελο
απόγευμα σαν μέσα σε χαλκό λιωμένο και ο Μάρτιος
καλά κρατεί.
Αναπέμπουν ευχές στον άνεμο οι μέλισσες του ήλιου
το βούισμά τους εξέχει απ’ όλες τις γιορτές
οι μέρες δένονται κόμπο και καταλήγουν
στα βάθη του ωκεανού
λησμονημένες.
Μια γυναίκα στεφανώνει ένα κορίτσι μικρό ομοούσιο
με την θεά που εχάθη΄
η νύχτα προχωρά και στην άρπα της παίζει
σκοπό βασιλικό που κάνει
τα μακράν αστέρια να φρενιάζουν..

6 Αυγούστου 2017

Πίπτει επί των υδάτων δρόσος πρωινή

Πίπτει επί των υδάτων δρόσος πρωινή και άλλη
που στεφάνωσε τα φυτά με την καταλυτική δύναμή της.
Στα χωράφια μέσα τα δέντρα κολυμπούν στο αγιάζι και είναι μούσκεμα οι κλάρες τους.
Σαν μανουάλια που πάνω τους μόλις θα λάμψει ο ήλιος, θα καθίσει ένα καιόμενο πουλί, να τραγουδήσει ρόδινα.
Τρέχει στον δρόμο κάπου εκεί το αυτοκίνητο.
Οσφραίνομαι Νοέμβριο και Ελλάδα.
Καταγραφές πολλές ίσως σε ένα βιαστικό μικρό χαρτί
Και το ταξίδι αυτό του μεροκάματου που ποτέ δεν τελειώνει
Καθώς υπηρετούμε αφεντικά αχόρταγα
Για πλούτο και ματαιοδοξίας αρρώστια.
Όταν ψηλώσει το φως, τα στρουθία πέφτουνε μιλιούνια πάνω στα σπαρμένα κι είναι
Οι αφεντάδες οι πραγματικοί.
Τα κοιτώ και ζηλεύω.
Με ένα όνειρο που καταφέρνουν, μπιρ- παρά αγόρασαν και σήμερα όλον τον κόσμο.
Εξευτελίζοντας τα περιώνυμα χρηματιστήρια που δημιουργούμε.

3 Αυγούστου 2017

Κάτω από καμία βροχή δεν θα σταθούμε αήττητοι

Κάτω από καμία βροχή δεν θα σταθούμε αήττητοι· κι ακόμα
ρυθμός κρατάει την αναπνοή μας, λαχανιασμένοι
στην εμπνευσμένη μέρα
χαρούμενοι, (αν και
την άλλη ώρα μπορεί να είμαστε σκόνη, μπορεί
να μας εκμηδενίσει η ζωή, απρόσμενα
να μην υπάρχουμε)- συμβαίνουν
ρόδα όμως τώρα στην καρδιά μας  -γι αυτό
μην παραδοθείς σε καμία πίκρα, τόλμησε
φωτεινές επαναστάσεις στον ημέτερο χρόνο
να σ’ αγαπώ μέχρι λατρείας, θεά μου!







2 Αυγούστου 2017

........



1 Αυγούστου 2017

Που λέμε, επί του συνόλου…


Αν είναι να δύει κάτι ας είναι ο ήλιος
Χρυσός όταν τον απόκτησα σαν ένα νόμισμα στην τσέπη μου   και σίγουρος
Για την αξία του, αήττητος φίλος
Που σκοτίζει την νύχτα και φοβερίζει τα κραταιά πουλιά της
Άστοργα.
                  Απ’ όπου
Κι αν ήρθα, μύριζε καλοκαίρι και φρούτο
Που παραωρίμασε· η πόλη ήθελε Αττική και παραλίες που γέμισαν κόσμο
Όχι εκείνες που περπάτησα χειμώνα κι ένας γλάρος
Με παρακολουθούσε διακριτικά αξιοσέβαστος
Και μακρινός επιστήθιος φίλος.
Τώρα στην κάψα γδύνονται κοπέλες
Και οι λουόμενοι βουτούν στα ήσυχα νερά της θάλασσας, εμμένοντας
Σε κάτι που δεν είναι εποχή που θα περάσει, αλλά μια φρυκτωρία
Που διαλαλεί τον πόλεμο με την αγρύπνια που είχα- κυνηγώντας
Λέξεις φαντάσματα και φασαρίες στο μυαλό μου επί του συνόλου…



31 Ιουλίου 2017

Προσηλωμένος…


Στον στέρεο βαρύ κορμό του τραγουδιού, εαυτός
Σε δαπάνη, απομυζώ την ηλιαχτίδα, το τεύτλο της αγάπης, κι είμαι
Τροβαδούρος της έκπληξης, Βάκχος δυνητικός, ευσυγκίνητος
Βάρδος, που η πραγματικότητα δεν τον δαμάζει, ούτε
Η φωνή του σώνεται και αντηχεί
Στις ρεματιές, στα όρη και στα γάργαρα νερά
Των αισθήσεων..

30 Ιουλίου 2017

Ερωτικό αλλιώς..



Διασχίζουν τον ουρανό
Θραύσματα άστρων
και περνούν
τις συμπαντικές γαλαρίες
Του κορμιού σου-

Ήχοι μακρινοί,
Τραγούδια που ξεθύμαναν
Τρυπούν την ησυχία κι έρχονται
Σε μένα-

Φευγάτη είσαι όμως,
Όμως είσαι ερωτική θεά
Που έλειψε κι αναστατώθηκαν τα πλάτη-

Ξυπνώ μες τον θόρυβο
Οι ουρανοί συγκλίνουν
Δεν αντέχω τόση απώλεια
Έλα βρίσκοντας τρόπους να μηδενίσεις
τις αποστάσεις
Πιο ερωτική φωλιά δεν θα βρεις
από των στίχων μου το μετάξι..


28 Ιουλίου 2017

Στρατής Παρέλης, Αττική και πάσης Ελλάδος..

Issuu is a digital publishing platform that makes it simple to publish magazines, catalogs, newspapers, books, and more online. Easily share your publications and get them in front of Issuu’s millions of monthly readers. Title: Στρατής Παρέλης, Αττική και πάσης Ελλάδος.., Author: Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ,…
ISSUU.COM

ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ…



Εδώ είμαι ‘γω
Αγαπώντας μια μελαχρινή- μαθήτρια των άστρων!

Λιγοστά σαν τα αρχίζει ο ήλιος 
Και τα τελειώνει ο άλλος ήλιος
Τα χτυποκάρδια των πουλιών γιατί η ανεμελιά που τα ‘χει συμβουλέψει
Έχει έναν ρυθμό ημερωμένο.. Δίνει και δέχεται..
Όμως εγώ
Πολλά τα χτυποκάρδια μου
Γίναν το φουσκωμένο κύμα να μου πνίγει την καρδιά.

Η ώρα ήτανε ευγενική που κλείναν τα λουλούδια τα ματάκια τους
Μύριζε γύρω η ανάσα ενός θεού που θύμωσε..
Κρατιόμουν από αυτό το σούρουπο
Με το λίγο συννεφάκι και το ροδαλό που εξουσίαζε
Πλασμένος από λίγη ζύμη, ζυμώνοντας
Ένα μεγάλο ψωμί- ποιος το θέλει;
Αγάπη
Μελαχρινή
Με τα γυριστά σου ματοτσίνορα
Γεμίζει σκέψη, πολλή σκέψη το ντουφέκι που κρατώ
Δεν βαστά-τσακίζεται
Κι από μακριά
Τρέχει με ένα μήνυμα κακό
Η απόγνωση να με προλάβει..

Αλήθεια πού
Να ναι η ζωή σου να ‘ρθω να σε βρω;
Ποια λύπη να σκουντάει η ανάσα σου να έρθω να σε καθησυχάσω;
Είμαι κουρασμένος απ’ τον πόνο… όμως
Ξεκούραστος για την αγάπη.

Ευτυχώς υπάρχει πάντα κάποια λέξη 
Και στο πλάι της άλλη και στο πλάι της άλλη- ποίημα

Και κάτι ιδέες κρυφές
Αγαπητικιές μου οι ίδιες
Κρύβομαι μέσα τους
Ποιος θα μ’ αναγνωρίσει
Όταν πέφτει το φεγγάρι μες τον ύπνο μου
Σε ονειρεύομαι..

Είναι μεσάνυχτα από ψυχή αγγέλου
Ένα απρόσμενο κουράγιο μου πέταξε μέσα στου ουρανού τα 
Άπατα
Το κυνήγησαν άνεμοι- έφυγε, πάει
Έφτασε το χρυσάφι του ήλιου- το κατόπι
Το πήραν πόθοι- έφυγε, πάει
Έγινε ευτυχία! Δυστυχισμένος

Ρεμβάζω..
Ένα παιδί ορφανό στα σκαλοπάτια του κόσμου και το θλίβει η 
Βροχή
Κι εσύ ένα χάδι και μια αγκαλιά ν’ απαγκιάσω
Είναι μεγάλος ο κόσμος, μεγάλη εσύ
Που σήκωσες με μια βοή ζωής την θλίψη μου να την πετάξεις
Όντας σου το αεράκι ενάντιο
Μελαγχολικό που ανατάραξε μέσα στο στήθος τα αισθήματά μου..

Αύριο μια ηρωική μέρα του Οκτώβρη!
Σε γιορτάζει η καρδιά μου
Ρωτάω: «Ποιάν αγαπάς;» «Εσένα!
Εσένα!» απαντάω..
Είμαι πείσμα στριφογυριστό πάνω στο σίγουρο είναι σου!

1981

ΤΟΠΙΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ..


Καλά λοιπόν η μοναξιά..
Όμως να πνεύσει ένας άνεμος εφηβικός και να με πάει ίσαμε 
αυτή την δύση στον ορίζοντα στο βάθος του που καίγεται
Τι καλά!

Τόχα μαντέψει το γραφτό μου κει στους ουρανούς.
Είχα πει να δώσω μοίρα ο ίδιος για τον εαυτό μου.
τί φρένιαζε το αγρίμι του αίματος..
Στην άλλη γειτονιά που είχα κατοικήσει και εγώ για έναν καιρό
Τώρα προβάλανε στο παραθύρι τα κορίτσια.
Στο μελαγχολικό τους πρόσωπο
Παιζογελούσαν οι ειρωνείες.
Με το στανιό τους έπαιρνες κουβέντα.
Όπως:

«Η ελπίδα χέρι που δεν ωφελεί κι αν το ‘χεις
Αλλά δεν τήνε λέω ακατοίκητη την μοναξιά,
Υπάρχει μια αντήχηση του πόνου σου μέσα στις φλέβες του άλλου..»

Φυσούσε αεράκι ανοιξιάτικο.
Στις σελίδες του βιβλίου που μπροστά μου διάβαζα σκουντουφλούσε. Αν
Θα κοιτούσα από το τζάμι,
Βρωμισμένο από τα μυγοφτύματα,
Μακριά κ’ αψηλά περνούσε
Με τον καπετάνιο του που παραλόγισε
Το συννεφένιο καράβι..
Φορτία νοσταλγίες και τα νερά στο κόψιμο της πλώρης
Να παφλάζουνε ευτυχισμένα.
«Άγγελος δεξιά..» η φωνή του ναύτη ….όμως
Στην γη 
Δύσκολα που υπάρχουμε!
Με τον φόβο ολοένα μεγαλώνοντας
Τον άλλο φόβο… 
Και το χέρι μας άτολμο
Να μην έχουμε κιόλας καταλάβει
Πως με μια τόλμη της ψυχής νικιώνται όλα:
Σαν σπαθί ο γόρδιος που θα κοπεί για το ανάστα μας..

Ροδαλά ή μολυβένια ή μαύρα
Μπόρεσα μια στιγμή να δω τα κάστρα τ’ ουρανού
-Μες από μία ύπνωση ίσως..
Κι η φαντασία μου που λευτερώνονταν σε μεριές κι ακίνητη..
Να γυαλοκοπά πάνω τους το φεγγάρι,
Φοβίζοντας την πράξη που ‘ναι της κακίας ορμήνια.

Κι όταν
Είχε κλώσει για καλά η μέρα πλάι στην πικροδάφνη ή στα νυσταγμένα νυχτολούλουδα
Αγγέλους πολλούς γύρω από κάποιον με φλογέρα
Που αρμένιζε νότες μελαγχολίας ή αγάπης γύρω του..
Η ίδια ερημιά που φοβόμαστε οι άνθρωποι!

26.10.1981

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου