...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

17 Δεκεμβρίου 2017

Φτάσαμε ‘δω, στην αγκύλη που αχρηστεύει την μαθηματική ακρίβεια-

Στο φως συναντώ την διαφάνεια των καρπών κι όταν
τα σχόλια των ανέμων απουσιάζουν
Η σιωπή καρυκεύει το περιβάλλον· μυρίζει αθανασίας άρωμα κι εγκατάλειψη.
Ξεσηκώνονται οι τολμηροί ζωγράφοι να ιστορήσουν.
Παντού καημός.
Και η ορθή κρίση του δαίμονα που επιχειρεί να σπείρει μια διχόνοια ανάμεσα στα φιλιωμένα τριαντάφυλλα
Εμφύλιο μένος που συντηρεί την ιστορία να είναι φασαριόζικη..
Φτάσαμε ‘δω, στην αγκύλη που αχρηστεύει την μαθηματική ακρίβεια-
Για τα αισθήματα μένουμε στην μεριά του φεγγαριού την αόρατη, για τα αισθήματα.
Στοιχειοθετούν οι σκέψεις μας ένα ρομαντικό περιβάλλον.
Τραγούδια μέσα στον ύπνο μας και
μες τον ξύπνο μας πάλι τραγούδια..

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.
Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.
Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.
Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.
Η Αλήθεια η ίδια καίει.
Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.
Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.
Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.
Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.
Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.
Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.
Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.


15 Δεκεμβρίου 2017

Στον αέρινο αγιασμένο διάκοσμο, μπαλαρίνα εσύ

Στον αέρινο αγιασμένο διάκοσμο, μπαλαρίνα εσύ
αβρή, ντελικάτη σαν ενός άνθους η υπόσταση, στέλνεις
κρυφά τα μηνύματα στο στεντόρειο φως κι η λάμψη σου
βάφει ιερατικά τους ορίζοντες..

ερωτευμένος στον αιώνα τον άπαντα- να η αξία!


για όλες τις αναζητήσεις μου είναι δρόμος
μακρύς και ανηφορικός·
συντάσσω παράξενα της φαντασίας λεξιλόγια· δεν κατανοώ
τον θάνατο
ή
μελαγχολικό βραδάκι
κουρνιάζω στην αγκαλιά σου
πού κρύφτηκε ο απανταχού θεός;

αποδημώ

από την πραγματικότητα
αποδημώ
κι είναι καλά οργανωμένη η παγίδα
βιοπορίζομαι λαχανιασμένος και
με κούραση τόση-

για όλα όσα σου ορκίστηκα ούτε πίσω δεν κάνω
ερωτευμένος στον αιώνα τον άπαντα- να η αξία!
Και νιώθω να καθρέφτισε στην όψη σου η Ομορφιά
Τον καθαρό ύμνο του Έρωτα…




14 Δεκεμβρίου 2017

Μια μάγισσα που κλέβει την καρδιά μου…


Ομολογία παράξενη: 
στο ακρωτήρι που πεταρίζουν τρελά χελιδόνια
Ο αέρας παίζει μια άρπα ευθύδικη· σε ρυθμό
Που ακουμπά την καρδιά μου.

Εκεί
Που του μεσημεριού το φως σμίγει 
την θαλασσογραμμή 
και χάνεται 
μες τον ορίζοντα
Ιερότερο όλο.

Αγναντεύω μακριά- 
χρώματα έχει η ώρα παράξενα: 
νικούν οι ατασθαλίες της χαράς!

Και στον ενεστώτα χρόνο,
μια μάγγισα που κλέβει την καρδιά μου
κάνει και να πονώ και να έχω καημό…

13 Δεκεμβρίου 2017

Γενέθλια…


Για τον Χρόνο τα εύσημα, για τον Χρόνο· όπως με έπλασε
Δίκαια γελώντας εις βάρος μου, μιας
Και δεν μπόρεσα μία εικόνα μου υποφερτή.
Αλλά προσπάθησα, δεν εντάχθηκα στον εσμό, δεν εντάχθηκα- πήγα μοναχική πορεία
Και σκλάβωσα τον εαυτό μου στα υψηλά.
Τεντώνω το τόξο· το βέλος θα με πληγώσει-
Των γενεθλίων μου η αορτή θα γεμίσει με αίμα το ήσυχο σούρουπο·
Ο αέρας με μαδά σαν ένα λουλούδι που δεν μαρτυρά τον έρωτά σου·
Εντάσσομαι σε έναν περίγυρο που είναι τελεσίδικη φυλακή..

12 Δεκεμβρίου 2017

Με τους βόλους κάποτε

Με τους βόλους κάποτε, με τον αυθορμητισμό
του παιδιού-

η μνήμη τούτα τα βαστά,
όπως τα ροκανίδια μες την χούφτα μου
και το ξύλο δεν είναι εκεί-
κάπου μακράν αποτεφρώθηκε

διεκδικώ μια Ομορφιά Αοράτου,
μια σκηνή από ταινία βουβή που ο ηθοποιός
παίζει απώτατους ρόλους

και να είσαι εκεί καρδιά μου, εκεί
που η ομοθυμία της παρέας ωραία γελούσαμε

τι να τα κάνω τα συνταχτικά αφού
η ζωή ασύνταχτα για χρόνια τώρα με κανονιοβολεί;

Με τους βόλους κάποτε, με κείνα
που απεμπολήθηκαν μες τα χρόνια-
ώσπου να απομείνουμε ορφανοί
από χαρά κι απ’ όλα
ορφανοί…




11 Δεκεμβρίου 2017

Ο θάνατος μας σμίγει στα πέρα λιβάδια

Για να κλείνει τις εκκρεμότητες
Ο θάνατος σφραγίζει τα χείλη και μηνά σιωπή τελεσίδικη.
Μαραίνεται το τριαντάφυλλο, φθίνει·
Στο χώμα πάνω η ψευδαίσθηση γεννά τον εαυτό της·
Το κινούν ακινητεί συνελόντι
Ειπείν, και πώς να το ονομάσω;
Ο θάνατος μας σμίγει στα πέρα λιβάδια
που η ιστορία ξαναγράφεται
απ’ την ανάποδη μεριά..

Πεταλούδα αβρή…


Που δεν υπάρχεις είναι αυστηρό γεγονός:
Οι εικόνες με πληγώνουν που δεν γονιμοποιούνται·
Στο μυαλό μου ταξιδεύω, στον λαβύρινθο των λαβυρίνθων-
Ό,τι είναι αληθινό μου δίνει λόγο και ύπαρξη.
Σε κοντεύω με ψυχή- είσαι ακριβή και επίκαιρη
Σαν μια πεταλούδα που κλυδωνίζεται μες τον αέρα·
Δέχομαι να ανασαίνω μες την κυκλοθυμία σου·
Για να υπάρχεις, υπάρχω· κατάλαβε!
Το ποίημα μου είναι μελαγχολίας δρώμενο κι ερωτικό·
Σφίγγεται γύρω απ’ τον λαιμό μου σαν μία θηλιά που σιγά σιγά και λίγο λίγο με πνίγει·
Σε συναντώ όταν των ονείρων οι φόροι είναι δυσβάσταχτοι και
με ζόρι πολύ τους αντέχω..

Τι κλέβεις σκοτεινέ Τύπε των αποσκιρτήσεων;

Τι κλέβεις σκοτεινέ
Τύπε των αποσκιρτήσεων; Κι από ταράτσα
Σε ταράτσα φεύγεις
Προς την μακρινή χώρα των ουρανών..
Ένα μέτρο κάτω από τις αξεδιάλυτες προθέσεις σου, η νύχτα
Ακούει την προσευχή των ουρανών και σε κατακρημνίζει
Στα τάρταρα των αμεταμέλητων..

10 Δεκεμβρίου 2017

Προδίδω όλους τους εγωισμούς μου και σ’ ακολουθώ!

Φυσάει πού ο Δεκέμβριος;
Ό,τι αντίφαση μπορούσε, μου την έφερε·
έφερε μνήμες , μουσικές και παράξενα δώρα
λησμονημένων αισθημάτων-
Συμπυκνωμένα περί την ουσία της Ποίησης·
Τώρα χάος μπερδεμένο με το σκοτάδι της νύχτας,
και οκνός χρόνος, που μέσα του αναστατώνονται οι επιθυμίες·
Στο εορτολόγιο ασθμαίνεις τονίζοντας τα λαμπερά σου μάτια·
Προδίδω όλους τους εγωισμούς μου και σ’ ακολουθώ!



9 Δεκεμβρίου 2017

Ό,τι υπήρξε ανθρώπινο, ξαφνικά, εξαφανίζεται-

Να το φανταστώ, ούτε: πάμε ολοταχώς για απόγευμα
Προκύπτουν θάλασσες 
και μέγιστη υγρασία
Ένας χειμώνας καχεκτικός
Και Ελλάδα καχύποπτη.
Των πολιτικών οι τοποθετήσεις,
Χλιαρές
και χωρίς να δείχνουν μεράκι-
Ακατανόητο
Συνεχώς ακατανόητο
Ό,τι υπήρξε ανθρώπινο,
ξαφνικά, εξαφανίζεται-
να ενδώσεις
Στα τερτίπια της έμπνευσης- καλόν οιωνό
δείχνει το ηλιοβασίλεμα,
Και το γεράκι που πετά χαμηλά- καλόν οιωνό·
Όπως υπήρξες, έλα-
Μαχόμενος το ποταπό και το σαφώς εσφαλμένο-
Όπως υπήρξες έλα-
Αθώος και νουνεχής..

7 Δεκεμβρίου 2017

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ


Κάτι φορές δεν ξέρω αν κι ο Ταρζάν θα τα κατάφερνε καλύτερα!

6 Δεκεμβρίου 2017

Όσο σε πλησιάζω τόσο απομακρύνεσαι



Όσο σε πλησιάζω τόσο απομακρύνεσαι, κρυμμένη
μέσα σε ένα πέπλο καπνού, κι όταν
η νύχτα έρχεται, περπατάς
αθόρυβα, ζηλεύοντας
την σαγηνευτική γαλήνη των πεθαμένων.
                                                                   Όμως μείνε εδώ, μην πας
προς το μέρος τους, μείνε κοντά μου
και σταύρωσε την δύσκολη σιωπή που κληρονόμησες, δείξε
την δύναμη που θέλουν οι ώρες· κι αν είναι να κλάψεις, κλάψε
στον ώμο μου,
ανασαίνοντας ίσως την πίκρα που δεν έχει αντίδοτο,
λυπημένη κοπέλα
που αντηχείς σαν λύρα που δοκίμασε αντικλείδια στις μελαγχολίες
που ξόρκισα..

4 Δεκεμβρίου 2017

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ..


Όχι θεός μόνο σπαρμένοι κίονες
ανάστατοι μέσα στο χειμωνιάτικο τοπίο σαν
τελειωμένες ιστορίες..
Άκου το μαντικό νερό· κυλάει αιώνες-
μια παρουσία εξουσιαστική!
Με έναν θόρυβο
από ζωή μακρινή, αρχαία έχει
μονοπωλήσει την σιωπή της νύχτας, κάθε νύχτας
κι αβρό στους τρόπους κελαρύζει σβήνοντας κάθε συμπάθεια
του νυσταγμένου αστεριού…
Δέχομαι να πιστεύω πράγματα που μ’ ωφελούνε·
ο κότσυφας είναι ο ιερέας κάθε πρωινού,
σκουροντυμένος κρύβεται μες τα πυκνά φυλλώματα-
ειρωνικός!
Πιστεύω από την μεριά που οι άλλοι ευελπιστούνε
δεν περιμένω τίποτα, καμία ανταμοιβή
μόνο να ξέρω ότι δίκαια υπήρξα..
Εξάλλου μες τις λέξεις λίγα σ’ απομένουνε να περιμένεις
όπως κοιτάζεις τα παλιά οχυρωμένα κάστρα των γενναίων
ιπποτών
ξέρεις ότι η ιστορία μ’ έναν τρόπο τους περιφρονούσε·
ακόμα και το ξίφος - κάθε ξίφος-
είναι το όργανο μιας θείας κωμωδίας,
ξεγραμμένης..
Τώρα ξυπνώ νωρίς κι ανασυντάσσω τον στρατό μου.
Σκληρά με σύμφωνα ηχεί
και με φωνήεντα της λυρικής ημέρας.
Διαβάζω στο άλλο ύψος κείνο που ασκήθηκα
ν’ αναρριχώμαι, βλέπω
την ζωή αλλιώς: με τα καλά της
και τα κακά..
Και περπατώ μέσα στο ποίημα που από την νύχτα μου προκύπτει
αήττητο γιατί το σέβεται ο καιρός
και το δικιολογεί μια ρέουσα ιστορική γεωγραφία…
Όπως που φεύγει ο χρόνος, Ηρακλείτεια σοφός!
Ρόδος 23.2.2008

Εδώ οι κόσμοι του αέρα και της άμετρης θάλασσας,


Εδώ οι κόσμοι του αέρα και της άμετρης θάλασσας,
το φαντό της μέρας το δοξασμένο
και το κίτρινο Φως το απαρασάλευτο,
δικαιωμένο,
η φωνή του Θεού πανταχόθεν που έρχεται,
των πουλιών οι κρωγμοί,
πρωινό και κάτι
από τις μαγείες των άστρων ως του σπιτιού την γαλήνη,
στην κόψη πάνω που περπατάς και κανείς δεν σε βλέπει-
μόνο οι εικασίες μου σε θαυμάζουν
και ζητούν οξυγόνο των πνευμάτων να σμίξουν μαζί σου οι σιωπές και των λόγων το απαύγασμα..


3 Δεκεμβρίου 2017

Αντέχω γιατί ποικιλοτρόπως σ’ αγαπάω!

Σαφέστατο το βράδυ απηχεί την κοσμοθεωρία των άστρων-
Παντού του ουρανού μαλώνουν οι άνεμοι,
Ένα πλοιάριο του φεγγαριού κινείται προς δυσμάς,
Αντέχω γιατί με γανώνει η ιδέα των ποιημάτων,
Αντέχω γιατί ποικιλοτρόπως σ’ αγαπάω!

Απουσία σου..


Κλειστό δωμάτιο· απουσιάζεις· η καρέκλα στην γωνία που καθόσουν· ακούγεται ένας σιγανός τριγμός: είσαι εκεί; Ξέφτισαν τα χρώματα, οι σοβάδες καγχάζουν· κάτι αχνές ομιλίες απ’ τον διάδρομο
διασχίζουν τον αέρα και φτάνουν ως την μελαγχολική άποψη του δωματίου· μελετώ τα σχήματα: παντού η απουσία καρφώνει ένα σύμφωνο ισόρροπο επάνω στο παράξενο φως· απουσιάζεις; Κι όμως: εγώ σ’ αγαπώ μέσα στα κρύα αυτά πράγματα που δίνουν στίγμα θλίψης όταν είσαι κοντά και μακριά και αγγίζω την καρδιά σου σαν ένα τριανταφυλλένιο παραμύθι που πολλές νύχτες καλά με νανούρισε!

Εικόνα…


Το φως θωπεύει τα σκελεθρωμένα δέντρα
Κι όλα κρησάρονται απ’ την διαύγεια του ηλιοβασιλέματος.
Η αορτή της Ζωής 
Πλημμυρίζει άοκνο αίμα
Και στέφει τον κάθε παλμό νικητήριο!
Πουλιά ηχηρά καθιστούν το φως αβλαβές
Και ιαματικό.
Δες τα! Σαν ομοιοκαταληξίες είναι
Απ’ όπου μαρτυριέται ο Θεός κι η συγνώμη μας!

2 Δεκεμβρίου 2017

Όσο "κλείνομαι" στον εαυτό μου, τόσο με "ανοίγουν" τα ποιήματα



Όσο "κλείνομαι" στον εαυτό μου, τόσο με "ανοίγουν" τα ποιήματα, με "εμφανίζουν", αργά, όπως παλαιότερα έβλεπες την αργή εμφάνιση των φωτογραφιών μες το υγρό που υπήρχε στο λεκανάκι-
Να έτσι: μια διαδικασία ακούσια ή μήπως εκούσια, μιας και δεν έχει άλλο τρόπο η ψυχή μου να μιλήσει, παρά τούτον
τον σταθερό, μονολιθικό λόγο που είναι αέρας
και ταυτόχρονα ήλιος και βροχή και χαράσσεται
πάνω στο Σύμπαν σαν μια μελανή κηλίδα που αφήνει το αχνό της Σημείο..




Ανατέλλεις προσδόκιμη

Ανατέλλεις προσδόκιμη και το φως
λούζει τα λυμένα μαλλιά σου-
Θριαμβική ηλιαχτίδα
κεντά των χρωμάτων τον καμβά και πάλλει 
τις χορδές τις ευδίας·
Στεγνά φυλλώματα τρίζουν κάτω από τον φλογοβόλο Ιούλιο·
Ο ευκάλυπτος μαδά την θλίψη του και σέρνει μια μελαγχολία δεκαπεντασύλλαβη πάνω στα λερά πεζοδρόμια·
Σ’ αποστηθίζω-
Όπως εισχωρείς στων κυττάρων μου την ουσία, ερωτική
κι απόμακρη,
χορεύτρια
μπερδεμένων ανέμων…


Του όρθρου, του μεσημεριού και του ερωτικού παραδείσου..


Κείμενο φως και
Υπερκείμενο λουλουδάκι της ειρήνης-
Κάτω από την στέγη του ουρανού
Συγκοπτόμενα φωνήεντα πλέκονται γύρω απ’ τ’ άστρα,
Ένας ρυθμός καρδιάς κανοναρχεί επάνω στις τουλίπες,
Τα σεμνά ρόδα απηχούν το άρωμα το ευφραντικό,
Ο Θεός κρυφακούει·
Και στο πυρ το εξώτερο, καίγονται οι ανομίες μία μια
Τσιρίζοντας σαν πληγωμένοι γλάροι
Που χτύπησαν επάνω στο ιστίο-
Πλεύση ίσα για τον παράδεισο,
Γλυκό είναι το πρωινό και
Άπεφθη είναι η μουσική του όρθρου,
Μειλίχιες ψαλμωδίες αντηχούν πάνω απ’ τα κάστρα,
Η κυρά- Λένη απλώνει τα πλυμένα ασπρόρουχα,
Υπόσταση αλλιώτικη παίρνουν οι ταράτσες,
Χαμηλώνει ο αέρας και δέχεται
Πάνω στην ράχη του μιλιούνια χελιδόνια,
Από αυτά τα θαύματα τι να πρωτοπιστέψω;
Χύνεται όπως φρυκτωρία η φωνή
Ως την αντικρινή όχθη των ποιημάτων·
Και στην πατρίδα την άλλη που αγαπούσα ένα μελαχρινό κορίτσι
Τώρα μεσημέριασε και πιάστηκε ο ήλιος να βολτάρει μες τα ήσυχα χωράφια,
Αγαπώ να αγαπώ και γι’ αυτό ο κόσμος δεν μου αντιστέκεται-
Τολμώ ερώτων στιχομυθίες όταν όλοι
οι άλλοι νέμονται ένα υλικό φεγγάρι που θα λιγοστέψει..
2 Δεκέμβρη 2017

" Σ’ αγαπάω ακόμα! " ..


Να αναχαιτίσεις τον άνεμο· πώς να δεις
Μες την πληγή σου και να μείνει ο έρωτας
Κι οι μνήμες κι ο πόνος ανέπαφος κι εσύ
Να διαβάζεις του φεγγαριού τις σελίδες; Άστρα
Δένονται κόμπο στο μαντήλι σου· οι πορείες τους
Είναι η μελαγχολική μπόρα που έχει
Συνεπάρει την πικραμένη σου καρδιά- να τώρα
Που εξακολουθώ να σου μιλώ πιο άγρυπνος
Από ποτέ, πιο λυπημένος
Απόνα νυχτολούλουδο που σκύβει πάνω απ’ τον βαθύ 

τάφο της Άνοιξης- να σου πω
" Σ’ αγαπάω ακόμα! " ..

1 Δεκεμβρίου 2017

Πώς αλλιώς να στο πω;..


Όμορφη και διαλαλείς τα αρχαιότροπα μάτια σου
δυνητική μέλισσα που τρυγάς
το λουλούδι των δικών μου παθών
Των φιλιών μου βασίλισσα-
Καθοδήγησέ με στην βουερή περιπλάνηση των ονείρων σου
τίναξε την ιερή σκόνη της ρίμας, πάνω
απ’ τα φυτά που στενάζουνε κι έλα
να βρεθούμε μες την ώριμη νύχτα
για έρωτα και για αδάμαστο χορό-
Φλύαρος είναι ο ορίζοντας και καθρεφτίζεται στης επιδερμίδας σου την κοιλάδα·
Για το χατίρι σου ανάβουν εύοσμα τριαντάφυλλα·
Να η μουσική των περιπλανήσεων, να η λύρα των εννοιών που σπαταλήθηκαν για της φωνής σου τον όρμο·
Όμορφη και διαλαλείς τα αρχαιότροπα μάτια σου- πώς αλλιώς να στο πω;
Αφιερώνομαι σε ασκητεία που την επιβάλλουν τα πάντα σου!

30 Νοεμβρίου 2017

Λυπημένη…


Λυπημένη απόψε κινείς τα σβησμένα φεγγάρια του ουρανού.
Ο ύπνος δεν σε πιάνει· ένα άρωμα ψυχής
που εξαερώθηκε είναι κοντά σου και σε μεθά· λυπημένη είσαι
και κεντά φαρμάκια ο πόνος σου· λυπημένη
όπως κρατώ το χέρι σου κι οι ουρανοί ευθύνονται
για την μελαγχολία που έχω
όπως θα ξημερώσει ύστερα και θα γίνουν οι ώρες πριμοδοτικές
στο αιώνιο αδάμαστο φως.

26 Νοεμβρίου 2017

Ιερότητα της Ποίησης και του τοπίου!




Στην φωτογραφία σμίγουν τα τοπία και, με αντανακλάσεις,
η μέρα ενσπείρει το φως της πάνω στα βουνά·
κάτι αφηρημένες πεταλούδες μένουν μετέωρες
μέσα στον ήσυχο αέρα·
κοιτάζω την χαρούμενη απλότητα του κάμπου·
νερά σχεδόν ακούγονται που, από μακριά, βαφτίζονται στην καθαρή διαύγεια της αιωνιότητας·
όταν η εκδρομή κι όταν η εφηβεία μας!

Στο νιώσιμο αυτού του καθαρού Γεγονότος της Γης
με πλησίασε η Ποίηση.
Ήτανε ύμνος τα πάντα- κι ό,τι
έβλεπε η ματιά μου, ήτανε όπως διθυραμβικό σπαθί.

Ακόμη κρατώ αυτή την αψάδα των εικόνων, ακόμη
γεύομαι λυρισμό των χρωμάτων, με τρόπο
που τότε τον βρήκα!

Κι είναι η ευκολία δυσκολία μου, η σιωπή μου-
ομιλία: είναι
παντί τρόπω αυτά που ξέρω εκείνων
των Στιγμών μνήμη κι απόρροια..



24 Νοεμβρίου 2017

Νύχτιο…



Φεγγάρι ραδιενεργό
κλέβει τις ολοστρόγγυλες ουτοπίες μας

Και ρόδο μεταξένιο,
έγκλειστο στου καιρού την απονιά,
να μας θυμίζει τόσο την αγάπη-

Βαθιά χαρακιά πάνω μας αφήνει η μοίρα, βαθιά χαρακιά

Λέξεις σου λέω που ποτέ δεν σε φτάνουνε- κι είναι ο πόνος
Βουβός σύμβουλος της πλατιάς σου αρχοντιάς!




Χειμώνας…


Τολμηρή είναι η μέρα και δίνει
Με λεπτότητα τις συμβουλές της-
Ένα τακτ του ουρανού και ο χορός των νεφών 
συνεχίζεται
Έως απωτάτων-
Αύρες θαλάσσιες κινούν το ανεμούριο κι όπως ο έρωτας του ήλιου το θέλει-
Αποικίες γλάρων ιδρύουν την μητρόπολη
Των πουλιών-
Χειμώνας εγκαθιδρύθηκε
ορμέμφυτος·
Ζήσε γλαφυρός Νοέμβριε, ζήσε γλαφυρός! Μπάλωσε
τα μάλλινα σκουτιά σου- ζήσε
παραδομένος στο ποίημα μου·
Τα δέντρα γυμνώθηκαν για να εναρμονιστούν
με την σπιρτάδα του φωτός-
Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε·
Παρουσίες άστρων κάνουν την νύχτα μου υποφερτή-
Χειμώνας εγκαθιδρύθηκε
ορμέμφυτος…

Συγχώρεσα τα πόδια μου που δεν μ’ ακολούθησαν στα μεγάλα ταξίδια

Συγχώρεσα τα πόδια μου που δεν μ’ ακολούθησαν στα μεγάλα ταξίδια· με τον νου περιεργάστηκα, όσα περιεργάστηκα· είναι περίεργο: η φαντασία είναι ο κινητήριος μοχλός για όλες τις πράξεις που σε λυτρώνουν· το ξέρουν αυτό καλά οι ποιητές και οι εμπνευσμένοι ζωγράφοι·- εξάλλου τι έχει κράτος και τι είναι ωφέλιμο στην καλή σου ψυχολογία που δεν υπερβαίνει την πραγματικότητα και δεν την μεταπλάθει; Όσο γερνώ περισσότερο πια καταλαβαίνω: έχω ανάγκη την σφηκοφωλιά για να εκτιμήσω αυτό που μου προσφέρει η μέλισσα! Τώρα αρχίζω!!

22 Νοεμβρίου 2017

Πτολεμαΐδα…



Ζουλώ το χώμα και, ανεπαίσθητα, κάτω από την δυνατή βροχή, ανασαίνει η Πτολεμαΐδα

με παχυλά πάθη και τις ακοίμητες καμινάδες της
πεισμένη να είναι η καρδιά του ελληνικού φορτίου
γεννήτρια και καθιερωμένη
να φωτοδοτεί.

Στον ουρανό ελαφριά ανεβαίνει ο καπνός από τα άοκνα εργοστάσια·

Παντού λιγνίτης πριμοδοτικός
ισχυροποιεί την έγκυρη σοβαρότητα του ηλεκτρικού κυκλώνα
αγέρωχος ολοένα.

Και τι όμορφα απόψε όλοι οι θεοί κρυφτήκαν από μπρος μου ώστε
να φανταστώ μια επαρχία αλλιώτικη και που ενσπείρει μελάνι παρηγορητικό

Στο σκοτάδι και στο ανατέλλον φρέσκο και μη μου άπτου όνειρό μου!

                                                       Πτολεμαΐδα 17.11.2017  

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου