...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

16 Ιουλίου 2017

Τοπίο…




Τοπίο κλονισμένο μες τον ανάσκελο ουρανό, λιμναίο τοπίο
Που ακουμπά στην μνήμη αυτών που πια μεγάλωσαν.
Η βάρκα χώρεσε το όνειρο ή ο χρόνος
Πόντισε την βάρκα; Πώς να το δεις;
Μετά από τις καλαμιές είναι ευώνυμο χάος, τα νερά
Ξαφνιάζουν με την ηρεμία τους και το εγώ σου που ωραία ετράφη’
Φοβάται τον ήλιο που δύει, φοβάται την συννεφιά
Που ραγίζει στα ύψη και το σπίτι μετέωρο επικρεμάται
Πάνω στον καμβά του ορίζοντα, μεταφυσικό όλο
Κι όπως αργότερα, λείποντας, θα το δεις…


Ύμνος αέναος των υδάτων…



Περιμένετέ με νερά, περιμένετέ με,
βρέξτε με με την Αλήθεια σας, ξεγυμνώστε
με, ζουπήξτε με, δαγκώστε
τα κόκαλά μου,
ακουμπήστε με στα παρόχθια βράχια,
αποσυνθέστε με και επαναδημιουργήστε με,
μαλώστε με και συμβουλέψτε με,
κάντε με να ντραπώ, να κοκκινίσω,
να στεφτώ την ιερή υγρασία σας, να
κελαηδήσω γαλάζια.
Πεθάνετέ με νερά, αναστήστε με,
χορέψτε επάνω μου
με την κάθε φιλέρημη δροσοσταλίδα,
λατρέψτε με
και ακυρώστε με,
περιφρονήστε με,
θρυμματίστε
την αμαρτωλή επιδερμίδα μου,
νιώστε με
και αδιαφορήστε για μένα-
Όλος είμαι εσείς και όλος,

μέσα στην ποίησή σας, στεφανώνομαι..

14 Ιουλίου 2017

" Σαν να έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…"


Μέσα στην βαθιά ζέστα του μεσημεριού,
το τραγούδι ενταφιάζεται και, προτού σβήσει,
παρακινεί τα τριαντάφυλλα σε μια άψα ερωτική.

Τω τρόπω που ξέρεις και ξέρω.

Τα κλωνάρια κουνιούνται αργά από ένα μιμητικό αεράκι που μπαλώνει τις μνήμες
ως να φορεθούν από των δέντρων την ραστώνη.

Τιτίβισμα κυανό του σπίνου.

Ορμώμενοι απ’ το μηδέν πολλούς αριθμούς κατακτήσαμε, πολλές ουτοπίες.

Τώρα σκαλώσαμε στην φερέγγυα θάλασσα και στου ποιήματος το πατρογονικό πάθος.

 " Σαν να έχουν ποτέ τελειωμό

τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…"


12 Ιουλίου 2017

Πάνω απ’ την στέγη των καημών, χορεύεις

Πάνω απ’ την στέγη των καημών, χορεύεις
πεταλούδα που φλέγεται,
ειμαρμένη των παθών μου, ιέρεια,
ακμάζουν τα πάθη σου,
ειρμός ερώτων κρατεί ρυθμό στων ονείρων σου την φωλιά,
ένα φιλί σου πήρα κάποτε και το κρατώ
φυλαχτό να μου μείνει το άρωμα
χνότο που των κυττάρων μου αναστάτωσε την δομή..

Μιλάς εγγαστρίμυθος μάγος που ντεραπάρει τα φωνήεντα

Μιλά το φεγγάρι μονολογεί καθώς φεύγει
Από την γέμισή του, βαριεστημένο
σύνορο αυταπάτης
Μιλάς εγγαστρίμυθος μάγος που ντεραπάρει τα φωνήεντα μιλάς εγγράφοντας στα λεξιλόγια αλλιώς
Νύχτωσε
Η γραφή μια περιπέτεια ξιπασμένη
Κυνηγώ το εγώ μου μηχανή της οδύνης
Σκάβω λαγούμια σκοτεινά κι εναποθέτω τα όνειρά μου- μαγεμένος αυλός..

Όταν σκοτεινιάζουν οι κόσμοι


Όταν σκοτεινιάζουν οι κόσμοι
Τα μάτια σου είναι δυο μυδράλια που βάλουν ενάντια στην ερημιά.
Συναντώ την κατάθλιψή μου· με παιδεύει· δαγκώνομαι.
Στον ύπνο μου βασανίζομαι απ’ τον ξύπνο μου.
Πώς φθάρηκαν οι μέρες μας και σαπίσαν!
Ένα μουχλιασμένο φως έρπει επάνω στις σκέψεις.
Μόνο η παρουσία σου είναι ορθοφωνία αγγέλων και ιερουργεί μες το δωμάτιο
Ή μέσα στο τοπίο που εκβάλει ευλάβεια πάνω στα αγχωμένα στιχάκια μου..

2 Ιουλίου 2017

Σικελιανικό...



Και στο μεσημέρι ύστερα, ιερός
Μου χαρίστηκε ύπνος- μεγάλος όσο ενός
Πουλιού η σκιά, και δίκαιος
Όπως μια ηλιαχτίδα· η ψυχή μου
Στην ζέστα μέσα τον απόλαυσε
Παλικαρίσια· γιατί την ώρα
Που κάρωνα, ενός ονείρου η δόξα
Με συντρόφεψε· του θεού η μιλιά
Στα φρένα μου να ακουστεί, κι όταν
Για τα καλά βυθίζομουν στον άλλο χρόνο,
Ο μέγας ο χρησμός να βγει αληθινός και ν’ ανταμώσω
Ψυχές αγαπημένες των ηρώων, ψυχές
Που παραστέκονταν στον πόνο μου,
Σαν αχός μακρινός, σαν
ντομπροσύνη του πελάγου…






1 Ιουλίου 2017

Ακροβάτη επηρμένε- να η γκρεμισμένη πια φυλακή σου,

Περίεργο λημέρι ο κόσμος
Διάβασέ τον καίγοντας τα χαρτιά σου
Ρίσκο πάλι κι απ’ την αρχή
Ταράτσα και δοξαστικός ουρανός-
Ακροβάτη επηρμένε- να η γκρεμισμένη πια φυλακή σου,
Πουλιά πετούν τριγύρω σου, ένας μάγιστρος είσαι
Που καταφέρνει πλήγματα στην τσαλακωμένη φθορά..

Λουόμενοι στην κάψα του καλοκαιριού,

Λουόμενοι στην κάψα του καλοκαιριού,
Στο φως εκτίθενται κορμιά και διαθέσεις,
Γουλιά γουλιά απορροφάται η αύρα
Σκιές πατούνε πάνω στην γενναία γη και εκστασιάζονται
Παραλίες όπου το αχνάρι σου ωραία το άφησες
Να το ξεραίνει ο αέρας της θαλάσσης
Κρύφτηκες και ξανά εφανερώθηκες- α η ζωή
Μπαρούτια του έρωτα που ξέρει να εφεύρει!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου