Με αντιφάσεις, μονάχος κι απέναντι σε μια ζωή που σκληραίνει·
Τι άχρηστο μου φαίνεται κάποτε το μεσημέρι, τι φτηνό!
Επαναλαμβάνει την τοκογλυφία του, κλέβει τον ήλιο
Προκειμένου να επιβιώσει, χαμογελά
ένα σαρδόνιο γέλιο και δεν πείθομαι-
Σφίγγω την ζωή
αλαφροπάτητος να γίνω, που ‘λεγε και ο Σικελιανός,
Λούζομαι στην αμετροέπεια των φυτών, ίσως θα γίνω
Ένας αντιρρησίας που θα έχει την ευχέρεια να μην ντραπεί
Να λέει αυτά που όλοι οι άλλοι υποκρίνονται και όλο τα αποσοβούνε…
Στον εαυτό μου κλείνομαι. Με μαεστρία
Αναρριχητή που σκαρφαλώνει σ’ ένα σπήλαιο και δεν
Τρομάζει από την φοβερήν μαυρίλα
Των γύρω πετρωμάτων και τις νυχτερίδες
Που πεταρίζουν γύρω του- στο βάθος της συνείδησης
Πάντα υπάρχει ένα μέλι των συμπερασμάτων·
Αν καταφέρεις να το φτάσεις έχει καλώς-
Αλλιώς εκείνος που είσαι είναι εκείνος που
Θα χαθεί·
και είναι κρίμα·
κρίμα να πλεύσεις έξω από τις θάλασσες!
Ψυχολογίας το μπαρούτι το εκρηκτικό!
20/ 4/ 2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου