Καθήμενος στο εδώλιο της μαθητείας…

Είμαι ένα τσαλακωμένο θαυμαστικό πολύ λυπημένο.

Κάθομαι και αναρωτιέμαι πόσα λάθος που έπραξα.

Βλέπω την φοβισμένη κατσαρίδα που τρέχοντας κρύβεται

Πίσω από εκείνο το ερμάριο με τα ληγμένα όνειρα.

Όσο το συμπυκνώνω τόσο με ξενίζει το νόημα.

Σε όλα που επιχείρησα σαν ουραγός τα υπηρετώ.

Απόψε έχει αίγλη μόνο το φεγγάρι.

Ένα αεράκι ευλογεί τα άοκνα φυτά.

Έφυγε η μανούλα μου σαν το πουλάκι το

Φοβισμένο. Έφυγε.

Κρατώ στην μνήμη μου εικόνες από τα παλιά:

Κρατώ ένα πινακάκι και επάνω του γράφω με κιμωλία

Γράμματα του αλφαβήτου και μία ψυχή μαθητική

Του παιδικού παραμυθιού μου ερμηνεύτρια!

26/ 1/ 2026