Γράφοντας πάνω στην καρτέλα του ουρανού
τραγουδάκια θεσπέσια
Πάει πέρασε και αυτό το βράδυ
Είδα την αίγα την ακοίμητη ν’ ανηφορίζει την πλαγιά μασώντας
Κλωνάρι της ελιάς πλυμένο μέσα στην βροχή
την χειμωνιάτικη. Είδα
Τον πλατύ κάμπο της Λέσβου να τοκίζει την καρποφορία υποσχόμενος
Πλούτο τον χαρισάμενο. Είδα
Σαν ένα πρόσωπο θεού να αναφαίνει πίσω από το αντικρινό βουνό το ξέσκεπο
Κι αθάνατο μες τους αιώνες.
Και στην πλατεία του χωριού ο πλάτανος σαν αιωνόβιος ύμνος εφουρφούριζε
Πάνω από τα τραπεζάκια του παλιού εκείνου καφενείου ομιλώντας
Ελληνικά παράδοξα. Είδα
Που οι περιουσίες ήτανε στα στήθια των ανθρώπων και όχι
στις τσέπες τους, είδα
Αυτά που μόνο σε ποιήματα χωράνε.
Αν λέω και ξαναλέω πράγματα είναι που έχω αγωνία πριν να λείψω απ’ τον κόσμο θέλω να καταγραφούν όσα μπορώ και περισσότερα
Θαύματα. Να γίνει
Ένα αφήγημα συντελεσμένο
Από τις αθωότητες που πλησιάζω και μου αφήνουνε στα χέρια
ένα μάλαμα
Ένα στολίδι που ξεπέρασε τις λέξεις και δεν είναι
Λογοτεχνία σκουριασμένη δεν είναι
Αυτό που μεταφράζεται- είναι
Εκείνο που αν το μεταγλωττίσεις είναι ουρανός και είναι σαν μια άπεφθη διδασκαλία που ορμά σαν την φωτιά να αποστομώσει
Τις κακεντρέχειες που δεν θα συγχωρέσουμε!
3/ 1/ 2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου