...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

20 Δεκεμβρίου 2011

Που ζω δεν ξέρω άλλο απ' το να άδω.


Έξω από τα σύνορα των πόλεων
Αφιλόξενα στεγνοί
Οι ουρανοί που ήθελα βοσκάνε γαλάζιο.
Πού είναι το σπίτι μου αλλού από το φως της φαντασίας;
Ένα παράθυρο ανοίγει αλλά εγώ δεν είμαι
Νοικοκύρης σε κανέναν οίκο.
Μεγαλώνουν δαίμονες μέσα μου.
Η ποιητική τοξοβολία μου κάπου θα βγάλει.
Είμαι σίγουρος μόνο για ένα αποτέλεσμα θλίψης.
Τι να πω αν οι κωφεύοντες δεν θέλουν να ξέρουν
Πως καταλήγει ομιλία η σιωπή.
Χτενίζω τα μαλλιά μου, χτενίζω τα φυτά μου-
Όλα ανθίζουν για να φτιάξουν βοστρύχους ξανθούς.
Ένα τριαντάφυλλο μαδιέται, απομένει
Μονόφυλλο γραμμάτιο διαμαρτυρημένης ομορφιάς.
Αξίζω πέλαγο – αλλά θα μου δοθεί
Μόνο μια ελάχιστη θάλασσα.
Αν δω μέσα στον νου μου κάποιες φορές δεν είμαι αλήθεια εγώ..
Όμως άδω.
Που ζω δεν ξέρω άλλο απ' το να άδω.

                                                     11.6.2010

2 σχόλια:

αοράτη είπε...

Το σπιτι σου ειναι η φαντασια σου - εισαι νοικοκυρης της ψυχης σου τι αλλο χρειαζεσαι? αρκει να βαλεις σε ταξη τους δαιμονες μεσα σου για να μπορεις να τους ελεγχεις.

Τελος, η ομιλια της σιωπης ειναι η πιο δυσκολη γλωσσα του κοσμου κι αυτο ηδη το γνωριζεις.

Καλες γιορτες, με πολλα χαμογελα!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

αοράτη

Αξίζω πέλαγο – αλλά θα μου δοθεί
Μόνο μια ελάχιστη θάλασσα..

και πάλι ευχαριστημένος είμαι..
ψάχνω στα δύσκολα- εκεί κατοικούν οι προσδοκίες μου
οι δαιμονές μου, οι θεοί μου..
Να είσαι καλά!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου