...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

2 Μαΐου 2014

Λυγίζεις ανάμεσα στα χρώματα




Λυγίζεις ανάμεσα στα χρώματα  
σαν ένα ξωτικό που το αγάπησε η νύχτα
λυγίζεις τέμνοντας τον χρόνο σε μια διαίρεση
που όλοι ωφελημένοι θα βγούνε-
Δεν ξέρω πώς πληγώνεται ο αέρας, πάντως εγώ
προσβλέπω στα άστρα και αφήνω την τρεμάμενη ομορφιά σου
να μου κεντά την καρδιά.  
Στο μεταίχμιο των χρόνων που έφυγαν, στην αφετηρία
των χρόνων που θα έρθουν,
πίσω
απ’ το παράθυρο και να παρατηρώ
την κίνηση του δρόμου κατά πως μου έφερε η πρωτομαγιά
την κούραση στα μάτια.
Αφήνω το φως να παίζει μαζί μου –
περνά ως τα βλέφαρα και αφήνει θωπευτική ανταύγεια
στο βάθος της ψυχής.
Η μέρα ξύπνησε.
Τα πουλιά τιτιβίζουν.
Ο αέρας αφήνει μετάξι και θρύλους
επάνω στα κλωνάρια των δέντρων.
Κρατώ παρομοιώσεις πεταλούδες στην παλάμη μου και αφήνω
λεύτερη την καρδιά μου να τρέξει
στην ακροθαλασσιά του ορίζοντα..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου