HOTEL…….

Τραπέζι από σκούρα καρυδιά και έξω βρέχει..
Κυριακή!
Τοπίο θλιμμένο με μια υγρασία ζόρικη
που ξετρυπά ως και το καύκαλο ετούτης της ερχόμενης μέρας..

Στο μεγάλο μάτι τ’ ουρανού
η κόρη είναι ένα συννεφένιο ψέμα
που εγώ το ξέρω ότι ζηλεύει κάθε ήλιο της Ελλάδας.

Περνούνε αυτοκίνητα
οι κουρασμένες λαμαρίνες τους
γυαλίζουν απ’ την υγρασία που τις πολεμά·
ένα σκυλί γαυγίζει..

Βρίσκω διάθεση να πω εκείνο το «κουράγιο» που χρειάζομαι
ολοζωής να συνεχίσω να εκπληρώνω το μαρτύριό μου..

Τούτα τα μεροκάματα μυρίζουν θλίψη κι αθεράπευτη νοσταλγία!

6.4.2008 Βουκουρέστι