Αΐντα …

Όσες οδύνες και να ζωγραφίσεις πάντα μία θα μείνει ανιστόρητη

Δεν θα μπορέσουν να την πουν τα λόγια σου ούτε τα χρώματά σου-

Ανήκει η ζωή στην ζωή -κι ευτυχώς!- έτσι φαίνεται

Η αξία της κι η θέληση να νικήσει τα πάντα·

Α αναπνοή που αναδύεσαι απ’ τα χαλάσματα

Που χαστουκίζεις το πρόσωπο του θανάτου

Α αναπνοή που βγαίνεις μες απ’ τα συντρίμμια

Θεϊκή αναπνοή, ασφαλισμένη

Κι επάνω από τον όλεθρο κοιτάς και δικαιώνεται

η δίψα για ζωή που όλα τα νικάει-

ενός παιδιού το μάγουλο όπως η μοίρα το αγκαλιάζει με συμπάθεια

και γίνεται ο πλανήτης μια κοιτίδα που ο άνθρωπος ευτύχησε να ξέρει..

Πρωινός διθύραμβος από την Ιστορία της νύχτας ξεκινημένος…

 

 

Περήφανα άλογα περνούν μέσα στον ύπνο μου,

Πουθενά δεν έχει γαλήνη,

σχήματα αόριστα φωταγωγούνται και για την συνείδηση είναι καθαρό μεσημέρι,

ακούω μες την ταραχή,

Ένα πουλί πετάει κατά την αγρύπνια,

η ψυχή συνθέτει λυρικά τριαντάφυλλα, ανήκοντας σε άλλον κόσμο,

Αγαπώ τα ποιήματα γιατί μου δίνουν κλίμακα να αναρριχηθώ,

προτού να η αυγή συλλαβίσει τις φωταψίες της ένας γλάρος πετά επάνω απ’ το κατάστρωμα των τραγουδιών,

χαρά και ναυσιπλοΐα,

χαρά να σκιρτούν οι καρδιές των φυτών και να μπολιάζονται με αγνότητα, από αρχαία λατομεία κομίζω,

Χαρά να γίνεται Ορατό το αφανέρωτο, χαρά μου,

Ζεύω την δημητριακή ανθοφορία στο άρμα μου της λύρας

Και ο διθύραμβος που μπόρεσα σαλπίζει για μια νίκη θαυμαστή…

 

                                                    1.11.2020 

 

Ψιλόβροχο με τις λιγνές του νότες

 

Ακούγεται σαν ψίθυρος πάνω στα φύλλα της μουριάς

Ερεθίζοντας τις νευρικότητες των σχημάτων.

Η υγρασία χειροκροτεί την πληγή μας-

Είναι μελαγχολία τα λεξιλόγια

Ανάγλυφα αποδίδουν ένα τιτιβισμό πουλιού που μες το θάμπος της μέρας κουρδίζεται.

Το καθετί είναι πτώση

Ξηλώνονται τα υφάσματα της μέρας

Αντίφωνα σμήνη περιστεριών εισβάλλουν στον αέρα

Ομοθυμαδόν και μονήρη.

Για όλα μακρινή δυσκολεμένη επέτειος!

Έρωτας

Είναι ο παρανομαστής που θα μας διαιρέσει;

Ίδια λόγια, χέρια αδύναμα και μ’ έναν καλπασμό στο χάιδεμα τους.

Η αμίλητη νέα που ταιριάζει ζωγραφιάς

βυθίζεται μέσα σε μουσικές

μικρές-μικρές ανάσες:

ο μισόγυμνος νέος κλωτσάει

το είδωλο από κοινωνικό πυλό

όλο απαγορεύσεις και στο τέλος ανία·

ψάχνει γι’ αποκατάσταση επαγγελματική·

ντροπιάζει

τον χαρτοπόλεμο της κρατικής παιδείας-

όλο πτυχία κι ανεργία.

Συναντούνται. Πίνουν καφέ. Χαμογελάνε.

Ένα μόνο βέβαιο χαμόγελο μες την μαυρίλα….

19.3.1983

Ηράκλειο

Σταθμός και αφετηρία της ηδονής…

 

Στο σύθαμπο που τρέμει, ο κηπουρός ποτίζει τα ουράνια περιβόλια

Ένας ιερέας λιπόσαρκος τραβά ανήφορο προς το βουνό

Τάγματα αγγέλων ζεύουν χαρωπά τα δέντρα σε κατάνυξη

Η νύχτα έρχεται

Μια γραία μαλώνει το φεγγάρι

Έχει αεράκι λίγο, δροσερό

Καθαρό το ύψος, καθαρό το ύφος, για σκέψεις το κεφάλι μας καθαρό

Μια οδαλίσκη εμπνευσμένη τρυγά

τα δώρα της αγάπης του αφέντη

Ελπίζει σε μια εξουσία ερωτική

Μια οδαλίσκη κόρη όμορφη, μία θεά της σάρκας

Κι ο μύθος διαστέλλεται όσο που να χωρά

Εξουσίες που φθίνουν κι εξουσίες που εγείρονται

Στον εκστατικό κόσμο μας, η οικουμένη βυθίζεται σε προσευχή και ίσως

Από τα ηχηρά φωνήεντα της ηδονής, προκύψουνε απρόσμενα δώρα…

Πίνακας:

Ανρί Ματίς

Τετάρτη 21.10.20202

 

Έτσι όπως, εξοντωμένος από λύπες, νικήθηκα

από τις συστολές, το θάρρος μου

πάνω σε πέταλα λουλουδιών επικάθησε

ιριδίζον.

 

Και ο ύπνος μου ναύλωσε ακαταμάχητα ιστιοφόρα

που χαρακώνουν με περηφάνια την θάλασσα.

 

Ξέχειλος ουρανός από νέφη και υποσχεμένη βροχή

γρατζουνισμένος από τα νύχια ενός μικρού διαβολάκου αέρα

τρεμουλιάζει το θαμπό χρώμα του πάνω στην μέρα που αξίζει κόπους ελπίδας.

 

Οι επίγειες δημοκρατίες νοτιστήκανε και

καταρρακώθηκαν.

 

Άδεια Τετάρτη, σαν κυρία επί των τιμών

ανασυνθέτει την εικόνα αγωνίας…

 

 

 

 

Της αγάπης και του έρωτα συναρμογή…

 

 

 

Την αγάπη την ανάβεις δίνοντας πνοή στο φιλί σου

Και την σβήνεις κρύβοντας την ψυχή σου σε αθεμελίωτα λόγια.

 

Τι πράγμα είναι να είσαι και τι δισταγμός

Να επωάζεις θλίψεις και τις λύπες τις ένδοξες!

 

Θαυμάσια κρυψώνα ο έρωτας θαυμάσια σε καλύπτει

Και σκοτεινιάζεις και φωτίζεσαι

Κυνηγώντας τον αληθινό εαυτό!

 

 

Ήχοι…

 

Ήχοι ευαγγελικοί, που σκορπούν αθωότητα, ευανάγνωστοι ήχοι

Που ευφραίνουν την νύχτα των ρόδων, ανηφορίζουν

Προς το ξημέρωμα, αφήνοντας

μια θαλπωρή ολόγυρα,

Χαμογελαστοί ήχοι, λίγο

Προτού η μουσική τους συνδέσει και βρεθούν

Να εξελίσσουν το τραγούδι ως την ψυχική ναυσιπλοΐα..

Ζούνε μες τον λαρύγγι του πουλιού, το στοματάκι

του γρύλλου, την τσακισμένη φωνή

της δεκοχτούρας, το αλύχτισμα

ενός σκύλου που φοβερίζει τα άστρα.

Τους ράβει ο μουσικός, όπως για ένα πάτσγουορκ σκέπασμα πολύ

Θα κόπιασε η ράφτρα, και

τους αφήνει να ταξιδέψουν σιγανά, στο ήσυχο

διάστημα, ανάμεσα

Σε μία αστραπή και ένα όνειρο βροχούλας

Φθινοπωρινής…

Μυσταγωγία!..

 

 

 

Το ζαλισμένο φως εκρήγνυται μες την παλάμη του μεσημεριού

Ζω από την ευτυχία των χρωμάτων

Οι αναπνοές μου θύελλες αμυντικές

Παραδεισένιες λάμψεις φυλακίζουν των ματιών μου οι κόρες

Κρατώ την φαντασία μου προφυλαγμένη

Από πίστη που εξέλειπε…

 

Α ορμή της πεταλούδας και τι ωραία που πετάς προς τα αδιάβατα ύψη!

Ψυχή μου τι ωραία που πετάς προς την αιωνιότητα!

Σμίγουν στων αισθήσεων το καμίνι όλες οι φλόγες του καιρού και το σώμα

Μια λαμπάδα είναι που καίγεται αφιερωμένη

Στου Έρωτα το φωτεινό βασανιστήριο!

 

Σκοτώνομαι μέσα στις αδάμαστες κυριαρχίες των λέξεων

Δίχως παραίτηση, ώριμος για αγέραστες συναντήσεις

Με τα οράματα, με την θρησκεία την άλλη

Που ανταμείβει εδώ και που η θητεία της τελειώνει όπου ο ουρανός στα μάτια σου ζωγράφισε

την αθωότητα!

 

 

 

 

Σφυγμομέτρηση…

 

Δύσμοιρη Τρίτη,

εξουθένωσε την ακινησία μου!

Ήρθα ως εδώ, προσκυνώντας καθαρότητες που πρεσβεύεις·

Θερμαίνεται το βασίλειο

Της γης και μια μπόρα

βανδαλίζει τον σκανταλιάρη Οκτώβριο·

αιωνιότητες τα φύλλα

στα κλωνιά των δέντρων, γυαλίζουν

στιλπνά

και μιλούν

με ποικιλία φωνών και επιφωνημάτων.

Αιτία το φως –

και διαφάνεια σκορπίζει

Στον λατρευτικό χώρο του φθινοπώρου

του εργατικού·

Με εμπαίζει η σιωπή –

και εκβάλω στην θάλασσα των αισθήσεων…

 

 

Από το χνώτο σου ο έρωτας..

 

Το χνώτο σου αξίζει υδρατμών την ευπάθεια,

Αναποδογυρίζει πράγματα τα χειμωνιάτικα και μαρτυρά

προσβεβλημένο οξυγόνο

Επαρχιακό

Εξομαλύνει την τραχύτητα λαχανιασμένου ονειροπόλου

Επωδός μιας τάξης άτακτης του ύπνου

Χρησμοδοτούν τα πάντα γύρω σου αυθάδεια καθαρή

Το αίμα σου ταυτότητα του όλου

Νυν εσύ που είσαι η αγνότερη όλων

Νυν εγώ που μανιασμένα σ’ αγαπώ!

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Στρατής Παρέλης, Απαύγασμα

 

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Απαύγασμα

Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_________________________?fbclid=IwAR13j6imlA_OX94bNB8O96tz1Nt9mJXye4E5dNIY0q1xyL5deCvwsbZx5rE

Κατανόηση…

 

Με μιαν ανάσα κι αν παγιδευμένος

στο μέλλον

Απόλυτος των απολύτων, καταρρέοντας

μέσα σε οικουμενικές τραγωδίες

Αχνίζω σκορπώντας πάθη ατεκμηρίωτα ζώντας

στον ήλιο

Και την ατμόσφαιρα του νυν και της ποίησης.

Εγώ ο Αδάμ ο πεπερασμένος ο λίγος

Που φυγαδεύτηκε ανάμεσα από τις λίγες πρώτες απολαύσεις

Ζήτησα να με χτίσουν αναμάρτητο μέσα στο ιερό

Ζητώντας ένα θάνατο λεβέντη.

Α πώς γράφω κλείνοντας τα ανοιχτά και νομίζω

Απ’ την παράξενη κοιλιά μου βγαίνει ομιλία ο εγγαστρίμυθος…

Κοντέψαμε στην τεθλασμένη Παρασκευή.

Ένας έρωτας μας συνεπαίρνει πάντα.

Και σαν να παίζεται μια πράξη τραγωδίας, στον καιρό

Σκορπούμε οικουμενικά λογάκια καταδικασμένοι να κατανοούμε…

Οκτώβριος φουριόζος..

 

Ζουλιγμένο φρούτο κι Οκτώβριος

Πότε σαπίζει η αίγλη; Μελετώ

σφιχτά τετράγωνα και ολοφύρονται οι Αλήθειες.

Ασύστολα τα παραμύθια με εξουσιάζουνε.

Κινήσεις ακινήτων πραγμάτων και η ψυχή ορμέμφυτο ζητά την σιωπή για να αντέξει

Την μοναξιά της.

Απότομα μας τέλειωσε ο Αύγουστος.

Στον οισοφάγο του φεγγαριού σταμάτησε ένας κόμπος ο Κάιν.

Αυτός που ξέρει από αδερφοσκοτωμό κατάλαβε.

Άμφια θα φορέσω στα άστρα-

Όπως για μία λειτουργία οικουμενική.

Μια αρχαιότητα μες τα γραφτά μου

Συλλαβίζει φθόγγους που δεν είπα-

Προφέρω την ψυχή μου όπως την μετέφρασαν τα κύματα

Της θάλασσας στο λυρικό σου ακρογιάλι…