Απογευματινό…

Στην απογευματινή λιακάδα, η Ελένη
είναι θλιμμένη και καπνίζει
πίσω από τις τριανταφυλλιές, 
πολυόμματες όλες.
Ο αέρας σκουντά τα μαλλιά της· αρχής
γενομένης από Δευτέρα,
είναι υποφερτή,
γιατί σε αγαπώ,
η ζωή..
Διαβάζω, γράφω.
Παίζει η μουσική: τσακίσματα
του ρυθμού που πολιορκεί μια ψυχή που ποτέ
δεν σ' αρνιέται..

Περίπου προστίθεσαι

σε ένα φόντο παραμυθιού κι όταν

μεσημεριάζει,

φωνούλες πολυσήμαντες ασημίζουν

πάνω από τα γλαφυρά δέντρα κι έως

να απαλλοτριωθεί η Άνοιξη και να μοσχοβολήσουν

οι ίασμοι

και τα πλανητάρια των τηλεσκοπίων να ανακαλύψουν

νέα αστέρια

που γεύονται την φιλαυτία σου και πάντα

αμφιβάλουν

για μας που είμαστε οι δορυφόροι του Έρωτα..

Ποίηση προ των πυλών…

Λες κι επαγγέλλομαι ονειροπολήσεις, πληρώνω
Εισφορές αγρύπνιας. Είναι ο τρόπος τελικά
Να σε διχάζουν οι μεθοδεύσεις. Κρατώ
Τόσο φωνήεν μες τα ψέματα που μου προσδίδει η σιωπή
Που γίνονται αλήθειες και οι τιποτένιες
Παρομοιώσεις μου. Αν ζω
Στον καιρό που με οξειδώνει, με θάρρος
Αστόχαστου πάω. Και μένει ίζημα
Των ημερών η ποίηση..

Μήδεια όμως…

Τί θα γεννήσει η μοίρα σου και ποιός

θα σου παρασταθεί εδώ πέρα

που τελειώνουν οι τύψεις σου και

η λύπη καλά κυριεύει

το σκοτεινό συκώτι σου, πολλά πικραμένο

κι όμως δυνητικό και που γεννά:

                                                 Μουσικές

που εντρυφούν μες τον μυστικισμό των ονείρων-

α μάννα φόνισσα, χαροκαμένη,

με τα φρένα χαλασμένα- να

που οι λίθοι γύρω σου γίναν

φαντάσματα

και

ορθώνονται μπροστά σου

δικαστές

και τιμωροί της ψυχής σου

δεινοί..

Περίπου προστίθεσαι

σε ένα φόντο παραμυθιού κι όταν
μεσημεριάζει,
φωνούλες πολυσήμαντες ασημίζουν 
πάνω από τα γλαφυρά δέντρα κι έως
να απαλλοτριωθεί η Άνοιξη και να μοσχοβολήσουν
οι ίασμοι
και τα πλανητάρια των τηλεσκοπίων να ανακαλύψουν
νέα αστέρια
που γεύονται την φιλαυτία σου και πάντα
αμφιβάλουν
για μας που είμαστε οι δορυφόροι του Έρωτα..

Ποιός διαχειρίζεται τις πίκρες

Ποιός διαχειρίζεται τις πίκρες και έχει όλος ο βίος μας αχρηστευτεί; - σιγανά περπάτα. Νιώσε: υπάρχει ένας κρυφός παλμός
που κάνει την καρδιά να χτυπά λυρικά και να σώζει από τις Στιγμές εκείνες που μας κάνουν ομορφότερους.

Ο ένας οι όλοι…

Σε περικυκλώνουν οι αύρες και σε ψαύουν

τα φωνήεντα

όπως εκστασιάζεσαι μες της Άνοιξης

τον κήπο,

τρυφερέ μου Δέσποτα, αρραβωνιαστικέ

των στίχων-

Κι αν

σε ερμηνεύσω

απ' την καλή

-όσο και αν ανάποδα βαδίζεις-

με συνδράμει η Έννοια, μου παραστέκεται

του νοήματος η καθαρή Πρώτη Ουσία, μεγαλωμένε

απ' το βυζί της Ποίησης και

στην ποδιά κανακεμένε

της Μουσικής-

Α έτσι

αλαφροπατάς

πάνω στην χλόη του ουρανού, εθελούσια

θυσιασμένος

για να μην κλάψουν οι άλλοι,

Α έτσι

ομοιοκαταληξία στεφανώνεσαι

του όρθρου

και στον επιτάφιο

θρήνο σε ανταμώνω

του ηλιοβασιλέματος- εκεί

που είσαι αυτός που είσαι όλοι κι είσαι

μόνος σου

αυτός

που η οικουμένη σε σένα προσβλέπει..

Ρουλέτα…

Θα κλειδωθούν πάνω στην μελαγχολία σου οι στίχοι του αύριο,

Ένα βλέμμα που ποντάρουν επάνω του τα ποιήματα την καθαρή υπεραξία τους,

Θα κλειδωθούν στην όψη σου οι αρετές του κόσμου-

Να οι μελωδίες που αγαπώ, να αυτό που προσβλέπω-

Σαν μια μουσική που καρφιτσώνεται πάνω στον μίσχο ενός λουλουδιού και για ένα λουλούδι
Εκκινώ τον κόσμο και στην ρουλέτα που συνθλίβομαι, εσύ ποντάρεις ανελέητα θανάτους..

Απογευματινό…

Ζέφυρος ξαναμμένος, απογεύματος η δόξα, ως τον ουρανό η φωνή του-
Ακολουθούν ψίθυροι το χρώμα και η σπουδή πάνω στον Έρωτα είναι,
Να μ' αγαπάς, να σ' αγαπώ και να κυλούν οι μήνες όμορφα ευτυχισμένοι.
Βρίσκω την σθεναρή φωνή των μυθιστορημάτων να ομονοούν με τα ποιήματα και να σου μένει
Ένας αντίλαλος από φιλιά που δεν ξεθύμαναν ούτε σε φτάνουν να χορταίνεις..

Κυριακή…

Αποσπώνται ψηφίδες ερυθρές απ' το ηλιοβασίλεμα·
Μένος της γης ξεπηδά απ' τους πίδακες της σιωπής·
Ο ουρανός τρέχει γαλάζιος,
Ίχνη θεού αναρτώνται επάνω στα ευαγγέλια των ανθέων,
Κυριακή.

Λείπουν ιδέες απ' την στενογραφία του κόσμου,
Δροσερές απουσίες καιροφυλακτούν να δέσουν τον Μάιο,
Ένα πουλί που πιάστηκε στην ξόβεργα του ήλιου
Λαλεί μια μουσική αρχαϊκή και αναπλασμένη-
Κυριακή.

Της Λοκρίδας γύρω μου ο ενεστώτας
Και της Σπερχειάδας ο αμέριμνος θόρυβος,
Των Λουτρών Υπάτης ο υπερσυντέλικος
Και μια φιλία που έχω και που είχα-
Κυριακή.

Τρέχει δαιμονικά το αυτοκίνητο,
Γκάζι στο γκάζι και δεν φτάνουν οι επιταχύνσεις,
Ακολουθείς την ηθική που σου υπαγορεύουν τα φυτά,
Ω μαΐστρε που ρέπεις στον μοναχικό σου βίο-
Λιθάρι το λιθάρι χτίζεται η εορτή που μας ανήκει-
Κυριακή..

Ηθοποιός…

Ένα σύννεφο νύχτας επάνω στην σκηνή και όλα όσα σπουδάζεις σε ανταμώνουν
στο δακρύβρεχτο πουθενά.

Είσαι η λυρική οπτασία των σκέψεων που δεν ευοδώθηκαν, ένα ιερατικό
πρόσωπο που τραβά κατά την υψιπέτεια του Καθαρμού.

Αντιγράφω μνήμες από μια τελετή που ο καθένας μυήθηκε
προτού γεννηθεί και πια δεν θυμάται.

Του θεάτρου το φως χαμηλώνει καθώς επί σκηνής αναφαίνουν οι τραγωδοί και του δράματος οι κορυφαίοι.

Καταφτάνω πίσω από σύμβολα που με βάζουν στον κόπο να ζω ξοδεύοντας της αναπνοής μου τον ψίθυρο
μέσα σ' ένα άγνωστο πλάνο όπου και ο θεός αυτομόλησε και
η ψυχή σου ακόμα..

Φιλαυτία της θάλασσας…

Ανθούν, λοιπόν, του πελάγου ρήματα κι ωστόσο

μηδαμινά τα αποκτήματα

μιας φαντασίας παρακμασμένης.

Λογοτεχνία γδαρμένη

από της κοινωνίας το γυαλόχαρτο. Δέρνεται

πάνω στα κακοτράχαλα βράχια, αρνείται

την πραγματικότητα- αλλά, εγώ

αυτό θέλω

ξίφος που κόβει,

αποφασιστικό κοπίδι

της τελείωσης;

Αγαπώ το τελεσίδικο πότο της Αλήθειας.- αν βρω

από πού αρχινά αυτό το ένθεν παραμύθι

όλα τα πραΰνει η θάλασσα, τα απομυζά

σαν τεχνίτρα δολοφόνος, σαν

βρικόλακας που ζητά την ζωή

για να θρέψει τον θάνατο,- α τότε

θα αποσυμφορήσω

την φιλαυτία του νερού, την δίψα

για ένα σάβανο που φέρει την κατάθλιψη

μπροστά μας..

Θάλασσα του εγώ, παθιασμένο ζουλούδι που περιτρέχει

τα άνθη των λέξεων, παραμυθένιο τέλος

όταν τέλος πια δεν υπάρχει-

στην μυστική κρύπτη των λεξιλογίων

ο χρόνος κρύβεται σαν σε αόριστη φυλακή.

Χρώματα…

Όλα τα τοπία μέσα σου αποδομούνται και μετουσιώνονται
σε έναν βραχνά που με σφίγγει και πάω
να ανταμώσω το μελαγχολικό μου περίβλημα.

Δομείται από στενοχώρια η φυλακή· ο αέρας λίγος εισβάλει
απ' το παράθυρο θυμίζοντας την Άνοιξη και τον καημό της μαργαρίτας.
Μεσημεριάζει.
Ο ωραίος ήλιος περνά στα βλέφαρά μου και φτάνει
μελένιος ως αυτήν την καρδιά
που πάλλεται γιατί για σένα όλη η Ποίηση ξαφνικά σχηματίσθη'…

Κι εδώ είναι που η θρυμματισμένη σιωπή ακουμπά τα αυγά της που με την νοσταλγία σου εκκολάπτονται, αφήνοντας
τα χρώματα το παν να κυριεύσουν..

Αντίσταση η έσω…

Ένας ήλιος ζεστός
πάνω απ' το Μπογιάτι,
μια μέρα γλυκιά
και χαρούμενη-
όσο και να μας πολεμούν και όχι
να μας καταβάλουν-
μια αποφασισμένη
χίμαιρα
που μας ανήκει
όπως μας ανήκουν
τα όνειρα
και η ατίθαση καρδιά
που δεν την αλλοτριώσουν..

27 Μαΐου 2016

Εκκινούν κάτι αισθήματα που μας συναντούν,
Παρασκευή που βράδιασε κι ακόμα αλητεύω
του νου μου μην μαζεύοντας τα περπατήματα.

Λιγόστεψε το φως και το φεγγάρι
Αστείες σκιές γελούν πίσω απ' τον μαντρότοιχο
Σχολάσανε τα καφενεία, οι θαμώνες πια έφυγαν
Η πόλη δεν μπαλώνει καμιά ξηλωμάρα της.

Όπου διαβάζεις είναι σιωπή
Συμπληρώνεις τα τιποτένια ελλείμματα
Ένα σύννεφο καγχάζει εμμένοντας στην υπόκωφη μουσική
Όπου διαβάζεις ενεργοποιούνται οι εκπλήξεις..

Του χορού…

Τι χορούς επινόησες μες την λιακάδα
μοντέρνα αμαζόνα που με τον έρωτα έπαιξες
του όντος. Κι ύστερα
στου δρόμου την πίστα, αέρινη
και συλλαβιστή μες την ατμόσφαιρα,
κινήσεις είπες
που την εικόνα σου όμορφα
λυρικά κινούν..

Νοσταλγία…

Απόκοτο φιλί που σου πήρα – ω ήταν που ήθελες
να μου παραδοθείς και το ήξερα- ω
τι έμεινε από μια νύχτα που αγαπηθήκαμε, πόσου πόθου
αντίκρισμα, πόσης
φωτιάς το παιχνίδι- ω
σαν να υπήρξα ο δραπέτης από όλα, σαν
να βρήκα μέσα μου και άλλους εαυτούς,
που σ' έχασα σε νοσταλγώ
αδιάλειπτα ακόμα..

[Σβηστήρας χρειάζεται για πολλά]

Σβηστήρας χρειάζεται για πολλά, αλλά 
και όλα αν τα απαλείψεις, 
πάλι σε κόπο θα μπεις
Μιας πονοκέφαλης δημιουργίας.
Πού να ηρεμήσει ο εαυτός! Μ' ανοιχτά τ
α μάτια κοιμάται τις νύχτες.
Εθίζεται και η ψυχή σε άθλους κι ίσως 
δεν μπορεί
Να μείνει αμέτοχη στις κωμωδίες και στα δράματα 
του κόσμου.

Νυν η τελεία…

Της γραφής όλα συντάσσονται·
Ένα αναγνωστήριο στηριγμένο στο πρώτο φως
Και το λίκνισμα των κλαδιών που δοξολογούνε·
Α πώς ξημέρωσε!
Ένα πνιχτό γέλιο του φεγγαριού, διαρκεί ακόμα·
Επάνω στις ταράτσες και στης μπουγάδας το σκοινί
Φαντάσματα τα ασπρόρουχα·
Καθαρό Τίποτα που προβάλει μες από τα γεγονότα·
Καθαρή μέρα που θα συντριβεί πάνω στα βράχια της αιωνιότητας..

Γενέθλια…

Για τον Χρόνο τα εύσημα, για τον Χρόνο· όπως με έπλασε
Δίκαια γελώντας εις βάρος μου, μιας
Και δεν μπόρεσα μία εικόνα μου υποφερτή.
Αλλά προσπάθησα, δεν εντάχθηκα στον εσμό, δεν εντάχθηκα- πήγα μοναχική πορεία
Και σκλάβωσα τον εαυτό μου στα υψηλά.
Τεντώνω το τόξο· το βέλος θα με πληγώσει-
Των γενεθλίων μου η αορτή θα γεμίσει με αίμα το ήσυχο σούρουπο·
Ο αέρας με μαδά σαν ένα λουλούδι που δεν μαρτυρά τον έρωτά σου·
Εντάσσομαι σε έναν περίγυρο που είναι τελεσίδικη φυλακή..