Ψηφιδωτό δαγκωμένο από κάθε μεριά…

 

Άντε πες μου εσύ πόση ευφράδεια πεδιάδας χώρα μες τον άσπρο λαιμό του περιστεριού και πόσος

Καημός στο ποίημα μου που καθιζάνει...

*

Ναυάγιο που θα συμβεί όταν σε μια γαλήνη η σιωπή θρυμματιστεί αναπάντεχα. Και μένει ο μίσχος απλοποιημένα απροστάτευτος

Στον ρου του χρόνου και στην ασυνέπεια της ιστορίας..

*

Ζώντας παράλληλα σου αφαιρούμαι από χρόνια και χρόνια

Και καταφεύγω στο στήθος σου ανοίγοντας ρήγμα στην ανερμάτιστη αιωνιότητα...

*

Ετούτη η αόριστη εξουσιοδότηση να νέμομαι όνειρα ανεκπλήρωτα πολύ κουράζει τις πεποιθήσεις μου

Λυγίζω σαν σε θύελλες να μην πιστεύω και να με χτυπούνε..

*

Στις τσέπες της ψυχολογίας μου βρίσκω μια φύση ακμάζουσα..

*

Αφρόντιστα πάνε μες τον αγέρα τα γιασεμιά

Και εκπυρσοκροτούν με απρόσμενα θάρρη

Τα δένει μια ζωντανή μουσική

Από κείνες που ξεκλειδώνουν παράδεισο

Ομονοώ να μην λείψει κανένας

Από τα ποιητικά παραμύθια μου

Θα θυσιάσω τα πάντα μου

Για μια γαλήνη ολοστρόγγυλη.

*

Ίσως σκέπτομαι με αντίκρισμα ουρανών, ίσως εξαρτώμαι από εικόνες και πληθυντικές εικόνες

Πάντως οι επιδιώξεις μου έχουν τίμημα θανάτου

Κι αυτό δεν με φοβίζει πια

γιατί συνήθισα να δυσκολουπαρχω!!

*

Όσο φλομώνουμε από επαναστάσεις τόσο αδειάζουνε τα υδραγωγεία των ιδεών μας!!!

*

Σ αυτό το γλέντι το ξεθωριασμένο όλοι θα διψάσουμε για συμπάθεια και έρωτα! Καλημέρα!

*

Λυπήσου αυτούς που τους αρέσει να παραμυθιάζονται ενώ το ξέρουν ότι ο χρόνος είναι ένας βρικόλακας θανάτου...

*

Τρώω με ειλικρίνεια τον ψυχαναγκασμό μου

Σαν ένα ψωμί που ποτέ δεν με χόρτασε

Κι όπως βυθίζομαι σε κάτι απροσδιόριστο

Μπουρμπουλήθρες ανεβαίνουν από τον βυθό μιας ψυχολογίας τεθλασμένης.

Αριστοκρατική καπετανοσύνη..

*

Αυστηροί όγκοι σαν αυστηρά τολμήματα σαν αυστηρές Ιδέες. Γεμάτα μυστικά του γαλαξία που υποκρύπτει. Όταν εκμυστηρεύτηκε ο πάλαι θεός

Η γη γέμισε πλησμονή και φαντασία!

*

Πόση τάξη καταναλώνουμε για να πετύχουμε μια ευλογημένη αταξία;

*

Τσαλάκωσε τα πάντα ο αδηφάγος μας πολιτισμός.. Ποιος θα μας σουλουπώσει;

*

Διαβάζοντας μια ιερογλυφική σιωπή και έναν παράξενο ήλιο!!

*

Περιέχω την συντριβή μου και επειδή το ξέρω αυτό κλείνομαι στον εαυτό μου τον ρακένδυτο..

*

Ζητάνε κατεύθυνση οι αγρύπνιες μου και ξεσκολίζω από μια μάθηση που με παγιδεύει.. Είμαι εγώ που είσαι εσύ και είμαστε όλοι. Ναρκαλιευτής σε ένα πέλαγος της φαντασίας!!!!

*

Μέσα στο ξαφνικό μπουρίνι μένος της ανωμαλίας άστραψε και βρόντηξε

Όλη η πλάση τσαλακώθηκε

Έτσι απλά και ξαφνικά....

*

Διαμελίζομαι από τα γεγονότα. Μπορεί να με ανασυνθέσει μόνο μία μοναξιά

πιο εποικοδομητική από ένα φεγγάρι που τροφοδοτεί την αγρύπνια μου.

*

Στο ψαχνό του μήλου χώρα η αμαρτία μας και ένας παράξενος εκδιωγμός...

*

Χαράσσονται οι έννοιες μέσα σε ένα μεσημέρι γενναίου πυρετού!!!

*

Δίνει αναστάτωση στις προθέσεις μου μια φύση που χλιμιντρά γύρω μου χιλιόδοξη!!!

*

Περιμαζεύω ένα χάος κι από τις τσέπες μου εξέχει ένα τρύπιο δολάριο

Μηδέν αγοράζω και μηδέν πουλώ...

*

Δώρο ο άνεμος και το βαθύ ‘’μυστικό’’ του Τίποτα

Δώρο η πνοή του πάνω στις βλεφαρίδες σου

Όλα τα καταστρέφει ο Χρόνος

Και σ’ όλα σπέρνει ποικιλότητα

Εσύ ακουμπάς το φεγγάρι

Και τονίζεσαι από τα αργυρά πλοκάμια του-

Των ποιημάτων μου ιερωμένη!

*

Η ακραία και η πάντα μόνη της…

Περιπέτειες φέρνει το φεγγάρι σε σένα και μελαγχολία απίστευτη.

Αποκαλύπτει τα φτερά σου και την λυρική σου ενδυμασία.

Την βολή σου που ξεβολεύει τα κατεστημένα.

Την κτήση σου όταν καμία κτήση δεν μπορεί να υφίσταται.

Την έπαρση να είσαι και να μην είσαι εκεί.

Την φιλαυτία σου!

Και εδώ που ανοίγει ο κύκλος των αντιφάσεων

Μια διαλεκτική γαλήνη ξεδιπλώνει έννοιες που παραωρίμασαν

Και πέφτουν.

Στοχάζεσαι όσα στοχάζεσαι και λείπει ακόμα κάτι.

Είναι ένα σύμπαν κουφό που δεν κατανοεί τις επιθυμίες σου.

Ούτε τον έρωτά σου δεν κατανοεί που οριοθετεί συνέχεα καινούρια πάθη…

Πύλος 20//9/2022

Ιεροτελεστίας του Αυγούστου…

Δαγκώσανε οι Ιδέες το πρωινό και το καρατομήσανε·

Μια πόλη που είχα σαν φυτώριο να με φιλοξενεί,

Τώρα ζητάει νοίκι·

Ο Αύγουστος πολυπληθής και αντιβαίνει στην ψυχολογία και τα γούστα μου·

Σκιάζομαι από χίμαιρες κι ίσως πεθαίνω.

Τι δεν καταλαβαίνεις τελικά, φερέφωνο των ουρανών υπήρξα·

Αθροίζει μέσα μου ο καιρός στυφές ελπίδες·

Ό,τι σου είπα κράτα το, πορεύεσαι και με σιωπή και με φλογάτο ήλιο

Μα να κρατάς του Τίποτα το πανωφόρι πάνω σου βαρύ φορτίο…

Μιλάω το λοιπόν και λέω όσα λέω για να με ματώνουν·

Γεφυροπλάστης ο ανάμεσα στις αντιφάσεις άοκνος συμβιβαστής·

Τι διαλεκτικές αγάπησα και τι συμπυκνωμένες φαντασίες!

Έγινε το κεφάλι μου ο στίβος μάχης αοράτων κι ορατών…

Κι αφού ο εντεταλμένος να προσδιορίζει

Όσα οι θρησκείες δεν καλούπωσαν και αποστρέφονται

Εμμένω σε ένα δάκρυ καθαρή ιεροσταγόνα

Που λάμπει σαν διαμάντι που φυλάκισε ελπίδες κι ουρανό…

Αθήνα 27/8/2022

Με σφάζει η γλυκιά μου αρρώστια

 

Με

σφάζει η γλυκιά μου αρρώστια, με σκάβει

στα εσώτερα.

Και ενώ τα πρωινά είμαι  λέων ακάματος, τα απογεύματα

Ζω την αλληγορία των ληγμένων

θαυμάτων. Όμως…

( Πάει να πει: μάλλον να μην πιστεύεις τίποτα!)

Είναι θρησκεία ξεθυμασμένη το γραφτό. Πάω…

Πιο ιδιώτης που δεν γίνεται

το λοιπόν.

Και βρέχει τώρα έξω,

η προσευχή μου απευθύνεται

σε έναν απρόσεκτο μάγο

που έκανε τον κόσμο όλον μαντάρα…

Έργο του Νταλί..

Εγγύηση η νύχτα κι η ανατολή.

 Εγγύηση η νύχτα κι η ανατολή.

Άντε να περιμένεις το λοιπόν ωραία πράγματα.

Σκίζω σελίδες και πετώ, σαν θυμωμένος είμαι

Ταύρος, που λένε, σε υαλοπωλείο.

Γαντζώνομαι από το κέρατο της γλαφυρής σελήνης.

Σε άδειους δρόμους περπατώ.

Αφήνω πίσω μου μπελάδες άστρων.

Σαν ξημερώσει

Θα έχω ζέψει τον πλανήτη σε καθήκοντα αστεία…

Ο Χρόνος κυλά όπως ροή των ‘’άπιαστων’’ και των ‘’αόρατων’’-

 Ατημέλητο μεσημέρι πίσω από τις αγροικίες και τα δροσερά πηγάδια·

Ο Χρόνος κυλά όπως ροή των ‘’άπιαστων’’ και των ‘’αόρατων’’-

Βελάζουν αμνοί, ο ήλιος βελάζει·

Είναι μια σιωπή ερμητική που αν πεθαίνω ανασταίνομαι και τούμπαλιν-

Θνητός που έλαχε λοξοδρομήσει μες την ιερότητα μίας παράξενης Δημιουργίας!

Νύσταξε ο Θεός,

 Η νύχτα άφησε κάτι καχεκτικές σκιές να περιφέρονται επάνω στα πλακάκια

Του δρόμου. Ύστερα έφυγε για μακριά.

Η νυχτερίδα επραγματοποίησε αυτά τα σλάλομ τα περίτεχνα που την φανέρωσαν

και την αφάνισαν σωστά.

Νύσταξε ο Θεός,

ξάπλωσε στην ωραία κλίνη του.

Θόρυβος θόρυβος απόγονος αρχαίων θορύβων.

Και ένας ραγισμένος ουρανός έξω απ’ το σπίτι μου που μπάζει

χίμαιρες και που μου στέλνει

Σινιάλα να κινήσω κατά τα βαθιά…

Μοιράζεται ο κόσμος σαν μια τράπουλα

 Μοιράζεται ο κόσμος σαν μια τράπουλα

Και άντε να τα βάλεις με την Τύχη σου!

Τι σου έλαχε σκέψου·

τσαλακωμένη εποχή,

Πού καταφεύγουν οι ελπίδες;

Κάθε πολίτευμα που έζησες ‘’ μπάζει.῎..

Ουδέτερο το σκάφος που πλέουμε

και φτενό.

Τσακισμένο.

Α ρε άτιμε Χρόνε στραβά που δικάζεις!

Σιχάθηκα και όλα τα βαρέθηκα!

Ξέρω κάτι ξαφνικούς θανάτους

 Ξέρω κάτι ξαφνικούς θανάτους από εκείνους

Που δεν σε αφήνουν να αποχαιρετίσεις, σε αφήνουν

άφωνο

Και τρέμεις απλά μπροστά στο γεγονός.

Είναι η ζωή βλέπεις τόσο αινιγματική, σαν μια σύμβαση ακαθορίστου

διάρκειας, σε κάνει να υποτάσσεσαι

Στα θελήματά της.

Και κάτι στιγμές σου ξεφουρνίζει ένα αίνιγμα που δεν θα το λύσεις, απλά

το ακούς

Και κάνεις προσπάθειες να είσαι ο παίχτης σε ένα παιχνίδι

Που σφυρίζει την λήξη του -και χάνεις πάντα- ο διαιτητής…

Από το στήθος μου, ηχείο ευφάνταστο, ξεπηδά καλοκαίρι θεοτικό·

 Από το στήθος μου, ηχείο ευφάνταστο, ξεπηδά καλοκαίρι θεοτικό·

Μια μαγγανεία θαλάσσης χτυπά την πόρτα

Του νου μου και κάθιδρος βγαίνω

Στο άσπρο πλατύσκαλο του γιαλού.

Με μισούν οι μικρότητες· παραμένω

Στον ομφαλό της ακρογιαλιάς

Γυμνοπόδης.

Βάζω αυτί στο κοχύλι· ακούω

τον φλοίσβο,

Η ζωή παίζει ζάρια μαζί μου,

Ανήκω στην ώρα

Του μεσημεριού

που αυτοαναφλέγεται…

Δύσκολο βασίλειο το βασίλειο της φθοράς.

 Δύσκολο βασίλειο το βασίλειο της φθοράς.

Αναφανδόν γενναίοι που μιζέριασαν την τελευταία στιγμή

Και κρούει τους με φούρια ο θάνατος. Όλα

Τα έψαξα σωστά. Αφομοιώθηκα

Απ’ τις δροσοσταλίδες. Έζησα

Πάνω στα πέταλα ενός ρόδου. Αήττητος!

Και όταν με πλησίασε η νύχτα

Ήσυχος στέλνω την στραμμένη προσοχή μου

Στα άστρα,

θέλοντας να γίνω σκόνη

Και βαθύς καημός

του διαστήματος…