...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΊΚΑΔΕ…. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΊΚΑΔΕ…. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29 Ιουλίου 2018

Βρε τι να την κάνεις την ποίηση;…




Ίχνη πάνω στην άμμο
                                 μπορεί στον ύπνο μου να συνέβηκαν όλα
                                 μπορεί να ήμουν ταξιδιώτης του χιονιού και της βροχής
                                 το μετέωρο δίχτυ πάνω από τα πράγματα
                                 το σκηνικό ενός πέρα πολέμου

                 και στην αγρύπνια μου
                 ο ουρανός
                 σαν ένα αμορτισέρ που αποσβαίνει                                                την ψυχή και τα φαινόμενα

Δυσκολίες πέρα απ’ την πραγματικότητα
με όνειρα θράφηκα –
                              στων γενεθλίων το γλυκό αποπάνω σβήνουν
                              κεριά οι πριγκίπισσες
                              κι ο τρόπος αβρός

σαν από λουλουδιών σχολείο η μαθητεία

Λικνίσματα μες την λιακάδα
   ιδρωμένα κορμιά, 
      σφήνες του αλκοόλ
         που δυναμίτισε
            το ροκ του Αυγούστου

Τα παιδιά που ζουν όμως κάτω από τις σφαίρες
ντροπή του αιώνα μας
θηρίο η τάξη μας θηρίο
συνωμότες καιροί
πάντα ο προδότης ελεεινά περιμένει

βρε τι να την κάνεις την ποίηση που δεν μπορεί
ούτε ένα περίστροφο τριαντάφυλλο
να αποδεκατίσει τους κακούς
κι ας μείνει ο ποιητής με το κρίμα του;…






28 Ιουλίου 2018

Εκείνη που είναι αυτό που θα γίνει…


Κράτησε τα λουστρίνια της επαρχίας και παρότι των νεφών της πρωτεύουσας την προκαλούσε ο πυρετός
έμεινε εκεί,
στην διαδρομή μιας αλήθειας 
που την διασπαθίζουν πολλοί – άλλοι
ριγμένοι στον γκρεμό μιας ανάγκης και άλλοι
σκυμμένοι στο λούστρο
μιας χλιδής
που ξεθωριάζει... Είχε
κλέψει φωτιά από τις εκατό κολάσεις· την έθελγε
η περιπέτεια του μυαλού, ζούσε
γι’ αυτό το ζόρι που αυτοαναφλέγεσαι αναζητώντας
ιδανικά και οράματα. Πεπειραμένη
βασάνων. Φλογοβόλα
ατέλειωτα. Κινούσε
όλα τα νήματα μιας ηθικής που (για καλό μας!)
ακόμη ακμάζει.
Υπάρχει ο Άνθρωπος!
Παραγράφοντας τον μοχθηρό εαυτό του,- υπάρχει ο Άνθρωπος.
Στο σημείο που γίνεται ο μύθος πιο πιστευτός από την ιστορία και ο δανεικός μας πλούτος έρχεται
φεύγει –τίποτα δεν μένει μες τα χοϊκά μας χέρια που
θα μείνουν άδεια.
Ελευθερίες λαχτάρησε-
σαν οι μανόλιες που μπροστά της άναψαν
για να μυηθεί στο ιερό μυστικό του αρώματος- ω ψυχή
που βυθίζεσαι στο νέφος της ενόρασης, που
σκιρτάς πάνω απ’ την πραγματικότητα, υποσκελίζοντας
του βιοπορισμού το αγκάθι. Και είδε
από την κορυφή ψηλά κατά την απλωμένη πεδιάδα
τον κισσό που στεφάνωνε τα σπίτια, το φως
των δρόμων, και στο σύθαμπο να γαλανίζουν
πίσω απ’ τις τζαμαρίες οι λάμπες των καταστημάτων
διάβασε την εσπέρα
αφήνοντας το χνάρι του δυόσμου να ευφράνει την καρδιά της. Ανέβηκε
πίσω απ’ τον λόφο, εκεί
που περπατούν οι ερημίτες
εγγεγραμμένοι ωραία
μες τον πλατύ ουρανό – ανέβηκε
στο ύψος μιας έσω Ανάγνωσης, μαθαίνοντας
την Ποίηση στην λυρική της ευχέρεια, ζώντας
τους καθαρμούς στο σώμα της - κι αν το σώμα το λάτρεψε - εξηγώντας
σ’ αυτούς που θέλουν να ακούν θροίσματα του αέρα που δυνητικά παρασύρει
την κάθε λέξη ως την κορύφωση μιας εγνωσμένης
εσωστρέφειας..

22 Ιανουαρίου 2016

Έλα βρε μην γκρινιάζεις…








Πώς να μαντέψεις τι θα κατεβάσει η κούτρα των μαζών, το αθώο
που στην αγέλη σκλαβώθηκε, το εγώ
που δεν αντάμωσε ποτέ το εμείς, το άπρεπο και το πολλά κολασμένο…
Όλα είδωλα μιας τάξης που γεννά αταξία, προσεγγίσεις
στα χρηστά ήθη των πολιτών που δεν κόπιασαν
για την ριμάδα ζωή τους. Ποιός πληρώνει το νόμισμα που κάνει
προσιτό το κοινωνικό αγαθό, ποιός αψηφά τις άρρωστες
νομενκλατούρες, ποιός
ραπίζει τα κόμματα και μόνο στην δικαιοσύνη πιστεύει
που πλήττεται από τα καθεστώτα που σαπίσανε, μπα σε καλό μας!
Έλα βρε μην γκρινιάζεις – ας ζήσουμε
με χαρά και ελπίδα·
θα εξανθρωπιστεί, κάποτε, ο άνθρωπος, θα φτάσει
ν’ ανασαίνει σωστά, θα γίνει
αυτό που θέλησαν και οι θεοί
που έπλασε ο ίδιος να τον συνεφέρνουν…


Η νύχτα είναι μια σκέψη που εξαερώθηκε…


Μια πόρτα που μάγκωσε τρίζοντας πάνω στους μεντεσέδες της
Μια επικοινωνία στο κενό που μπλέκει με την μοναξιά το δωμάτιο,
Λίγο το φως, διαβάζω
Σε λίγο σκοτεινιάζει, τα δέντρα θα φανερωθούν μες τον ύπνο μου
Με τα μελιστάλαχτα γλυκά τους πουλιά να κουρνιάζουν
Στα μεγάλα κλαδιά και στα πυκνά τους φυλλώματα,
Η νύχτα που έρχεται χειρονομεί κατά την φιλαυτία της
Ποτέ το σκοτάδι δεν είναι κάτι άλλο
Από ένα κοφτερό μαχαίρι που κι εσένα πονά
Και τον χρόνο που υφαρπάζει τις, τάχαμου, στιβαρές σου βεβαιότητες,-
Στο αβυσσαλέο μυστικό της πόλης, ο στενοχωρημένος άνθρωπος πλησιάζει
Φοβισμένος, ψάχνοντας από την αρχή τις αξίες του,
όλα τον πρόδωσαν, που να πάρει!

Τσιρίζει μια φωτιά των αστεριών που βρίσκει μες την καρδιά μου στέγη και ουράνια διάρκεια..

Ευτυχώς κρατώ το φεγγάρι στην αγκαλιά μου…








Περνώ με φούρια ανάμεσα στα φαινόμενα
Ο,τιδήποτε μπόρεσα ήταν απατηλό
Ο δρόμος ο τρόπος η φυλακή
Οι αντιφάσεις που πρωταγωνίστησα, οι αγωνίες
Όλα απατηλό δρώμενο που με κάνει χειρότερο από πριν.

Επάνω μου η δημιουργία σκαρώνει
Η άτακτη φυγή των λέξεων μπροστά στων γεγονότων την οξύτητα
Η νόμιμη άμυνα με φαντασία να υπερασπιστώ
Τα γραμμένα μου.

Αλλάξανε βλέπεις οι τρόποι και τα ποιήματα περισσεύουν.
Ο κάθε στίχος είναι πανταχόθεν ανοικτός.
Σε ποιό βιβλίο να καταφύγεις ικέτης μιας γνώσης που, μάλλον, τελείωσε;

Ευτυχώς κρατώ το φεγγάρι στην αγκαλιά μου, κάθε νύχτα
Και νιώθω τον παλμό του όπως θα γέμισε την καρδιά της Σαπφούς
Λυρικές αυταπάτες!






Οίκαδε in…




Αυτό το νοικοκυριό από μυρωδιά χλωρίνης και απλωμένες μπουγάδες
δικαιώνοντας το μυστικό της συμβίωσης· αυτή η πυκνή ρίζα από συμπεριφορές που επιμελούνται μια αρμονία
παρότι ο βίος είναι ένα παιχνίδι εναγώνιο.
Στην μεριά την σκοτεινή.
Ένας καθρέφτης που παίζουν μέσα του όλες οι εκδοχές του απόλυτου.
Επιχειρήματα, σάλος, βοή –η κάθετη στιγμή μιας οριζόντιας εξάπλωσης του θλιμμένου εγώ σου.
Η κούραση που ήρθε, ο ύπνος, η καταφυγή
σε ανερμήνευτα όνειρα.
Το καθετί είναι στυφό μετά από την αριστοκρατική πλάνη της νεότητας: το ξέρω, το ξέρεις.
Τα αεικίνητα ψάρια γυαλίζουν ντροπαλά μες την λίμνη που μπροστά της κάθομαι και διατελώ αφέντης ενός άξεστου τίποτα.
Οίκαδε.
Περιστοιχισμένος από θορυβώδεις ανθρώπους.
Κάποιοι είναι αδιάφοροι και δοκιμάζουν ένα επίπλαστο ύφος
φιλαρέσκειας και παρακμής.
Πρόσεχε κι εσύ!
Θα πληρώσεις πολλές εμπιστοσύνες αλλά δεν θα χαρείς
την είσπραξη καμιάς απόδειξης ευγνωμοσύνης..

                                                            Ιούλιος 2014-07-06




12 Οκτωβρίου 2014

Έγκυρο…




Στο κενό πέφτουν όλα· η μηχανή δουλεύει αλέθοντας την λιγοστή χαρά.
Στο στήθος μου η πένσα της λύπης σφίγγει ασταμάτητα.
Τι ελπίζουν τα λόγια μου;
Γράφω ποιήματα με μια παρωχημένη μουσική
Που ταλαντεύονται πάνω απ’ την εποχή της σκληράδας.
Η αγρύπνια μου δεν βοηθά.
Κόπτομαι για την ιστορία που δεν συγχωρεί..


11 Οκτωβρίου 2014

Ανακάλυψη..





Είμαι μέσα σ’ έναν ύπνο στρογγυλό
Σαν ολοκληρωτικό καθεστώς
ενός ανομολόγητου ονείρου.
Είμαι μέσα σε μία αναλαμπή που την φωτιά τονίζει
Μιας πάλαι ικμάδας.
Όταν κοιτώ την αγριάδα του ανθρώπου τι
Να μου πούνε οι θρησκευτικότητες; Σκέφτομαι
Σε τι πολέμους μπαίνει η ανθρωπότητα
ρακένδυτη
και ρημαγμένη αφήνοντας
Πίσω της μια οσμή από θειάφι
και πόνο..





ΣΤΡΑΤΗΣ...


Σ..

Όταν οι πολιτικές στενεύουν τους δρόμους προς το μέλλον,
να ανησυχείς Αδιάφορε που αποστήθισες της απάθεια τόσο που σου έγινε αίμα
μιας θανατηφόρας κατάληξης…


Τ..

Πουθενά δεν θα με βρεις εξόν από τις πόλεις της θλίψης
Έχω μαζεμένα καιρό τα μπογαλάκια μου, είμαι φυγάς
Από όλες τις νομότυπες προκαταλήψεις..


Ρ…

Τόσες λεπτομέρειες με γέννησαν και, μετά, εσένα  σε πήρε ο άνεμος
και κινήθηκες κατά την χαρά μου μεριά..
Άοκνος ο πόθος με πήρε σε πήρε..
Η αγάπη ρετουσάρει τα λάθη μας
τοκίζοντας την σιγουριά που δεν έχουμε..


Α…

Όταν βυθιστούν στα μάτια σου τα καράβια
θα ξέρω ότι οι έγνοιες μου δεν έχουνε ταίρι
στον καιρό ευμετάβλητες..
Γερνώντας μαθαίνω ν’ ακούω..
Στα νιάτα μου ξέχναγα..
Η μεγαλοθυμία είναι αρετή που την μαθαίνεις
χαϊδεύοντας άτρωτα τριαντάφυλλα..

Τ..

Τίποτα δεν έκρυψα. Λειτουργώ εκ των έσω.
Αυτό κι αν είναι! Η μέρα κηδεύει τον θάνατο κι η ζωή ανασταίνεται
Αιώνια.
Φωτιά συμπαντική βάφει το έκπαγλο παραμύθι της αυγής με την δόξα των ρόδων.
Είμαι μια ασήμαντη σκιά που αγωνίζεται ν’ απορροφά το φως της Αλήθειας..

Η…

Τώρα μιλάς κι ύστερα θα ‘ρθουνε τα δικαστήρια.
Ο εσμός των εργολάβων του φθόνου
δουλεύει ασταμάτητα. Όμως
Από την ερημιά στείλε ένα σήμα
Μια επιβεβαίωση ότι στην αφθονία εσύ δεν έχεις παρά ένα μολύβι
Που γράφει πόνους λυρικούς
επάνω στην σελίδα
της Σκέψης..

Σ…

Με κάθε τρόπο δες το: αυτό
που ψιθυρίζεις είναι κραυγή
πολλαχόθεν..
Το σώμα σου μιλά, η ψυχή σου
βελάζει.
Τι φωνήεν σιτίστηκες για να ‘σαι τώρα σκεπτικός και λυπημένος;
Είναι που το καταλαβαίνεις ότι ο άνθρωπος
ασχημονεί λερώνοντας
κάθε ωραία Ιδέα που θα κατακτήσει..




6 Οκτωβρίου 2014

Σκηνικό…





Ένα μεσημέρι ευεργετικό, ένας ήλιος πλατύφυλλος
οι ώρες κυλούν έως εσπέρας, μια μελαγχολία με περιζώνει
τα ποιήματα κρατούν το ίσιο στην ζωή, είναι του πάθους μας τα αντιστύλια
γράφω όπως να σφύζω από ένα παρατεταμένο λυρικό έγχορδο
οι ανάσες μου είναι νότες      που βαρούν το ταμπούρλο της νύχτας
μένω εδώ       οι φρυκτωρίες μου σε ειδοποιούν
σπουδαία εμμένω στην στεναχώρια μου      σπουδαία χλευάζω
του κόσμου την κακοφορμισμένη παράμετρο..


5 Οκτωβρίου 2014

Πρωτεύουσας το αντίσκηνο…




Είναι τα μεσημέρια που επιμηκύνονται ώσπου να πέσουν μες το βράδυ
που η πόλη ξεσπιτώνεται και βήχει
σαν μία κοκότα που την πνίγει ο πυρετός.
Κάτω απ’ την Ακρόπολη, όπως την ξέρω
και την ξέρεις, μηρυκάζοντας
της αρχαιότητας το χόρτο, καπνίζοντας
έναν μπάφο,
αδέξια
κι εντελώς ρημαγμένη.
Για τα σημερινά δεδομένα που ο αέρας τα σκορπά ολόγυρα
αδιάφορος και επιδεικτικός
οι τουρίστες είναι ψιμύθια που στολίζουν
την έκπληξη
του παντός.
Λαθραίο απόκτημα κλεινόν Μοναστηράκι!
Η Αθηνάς πληρούται δόξης και ασταμάτητου
πηγαινέλα στον ρυθμό της Κυριακής, τελειώνοντας
το όνειρο της φθινοπωρινής πραγματικότητας μ’ έναν
αναστεναγμό που τσούζει
επάνω στα πλακάκια της πλατείας, ρακένδυτος
και νεφελώδης
όπως ο ουρανός που αγωνίζεται ν’ αποφασίσει
κατά πού να πιάσει μια ψιλή βροχή..



Άνευ…





Θα φορέσω εκδηλώσεις θάρρους και θα ρθω να σε βρω.
Παραμέθυσα με τους στίχους.
Μια οσμή μέντας πλανιέται ολόγυρα- πότε θα ανθίσουν οι καμέλιες;
Άκουσα την ατμόσφαιρα του νεκροταφείου.
Όπου πήγα δεν ήσουν εκεί- γιατί τελικά απουσιάζεις;
Εγώ ήλπιζα μια συντροφιά και τώρα η εκδικητική κουβέρτα μου επιστρέφει
την μοναξιά που ξέρω.
Σε βλέπω που καπνίζεις στο μπαλκόνι του ουρανού.
Ο καπνός ανεβαίνει ψηλά και σβήνει όπως μια επιθυμία
γίνεται άτονη σιγά σιγά και χάνει το ειδικό της βάρος..



Η Κυριακή…






Κάπου μακριά από την αλήθεια τέλειωσαν οι θεωρίες.
Αυτά που ήταν να τα βρω τα ανακάλυψα
Να σχίζουν τον αέρα σαν πυροτεχνήματα
βουρλισμένα.
Κι ο χρόνος… Πώς έδρασε πάνω μου; Πώς με κατέλυσε
Κάνοντας το τρωτό μου μέρος πιο τρωτό; Πριν ξημερώσει
Τα άστρα κοιτάζω. Η ησυχία είναι κοφτερή. Μια ψύχρα με υποψιάζει και για το φθινόπωρο
Που ήρθε και για την καρδιά μου που αναζητά την μουσική
Που δίνουνε τα δέντρα στον Οκτώβριο.
Η Κυριακή που έρχεται είναι η μάχη μου να πω το μελαγχολικό νερό που τάζει ο ουρανός στην γη.



4 Οκτωβρίου 2014

Η Απλότητα…





Λερώνω την πραγματικότητα με το μπαρούτι μου
Αιφνιδιάζω τις σιωπές σπώντας
κάτι σαν μπαχαρικό στον αέρα
Μια καταβύθιση ορίζω, μια εισβολή
Στα άδυτα του φεγγαριού, στην πλατιά όρεξη
των φυτών
Ψιχαλίζει
Τα αόρατα σώματα της σκέψης σκοτώνουν την ταραχή που κλαίει
Πάνω στα κλωνάρια των δέντρων καθώς νυχτώνει και οι καλικάντζαροι
Του σκότους γελούν κι εκστασιάζονται κάτω απ’το ημίφως του Σαββάτου.
Έφυγα από τα τετράδια, έφυγα από την οθόνη που σμίκρυνε
Τα πάντα να συνθλιβούν στο χείλος μια επικοινωνίας που φτάνει
χωλή στο όριο μιας εξαπάτησης..
Μου απίστησαν όλα.
Προσδοκώ μια ενότητα που θα προστατεύσει τα πράγματα
Μες την αγρύπνια, μες του ύπνου τις σπηλιές, αβροφώτιστες
Απ’το λίγο φεγγάρι.
Η αφή κάνει προσιτή την Αλήθεια.
Στο εργαστήριο της επαφής τα σκεύη των αισθήσεων αστράφτουν και
με οδηγούν στο άσφαλτο συμπέρασμα να ακολουθώ την Απλότητα
μέχρις θανάτου..


Το Πνεύμα…





Ευσυγκίνητο όπως το φως, πάνω απ’τα λιβάδια των οράσεων, περιφέρεται το Πνεύμα..
Το μυστικό του; Δεν έχει πλέον μυστικό.. Τραβά
την ανηφόρα της Αναζήτησης και καψουρεύεται την μελαγχολική ώχρα
των κτιρίων που μέσα τους
η Μαρίνα αλλάζει να βγει στην γειτονιά
ερωτικά και σπουδαία αήττητη!
Ξημερώνει-βραδιάζει..
Η συντέλεια κανοναρχεί τα πράγματα όπως την βολεύει και η Ιστορία αφήνει περιθώρια για λάθη τεράστια.
Δεν διδάσκεται ποτέ του ό άνθρωπος;
Τώρα κοιτώ τον ήλιο που βγήκε να απαγγείλει ποιήματα που δεν έγραψα.
Τρίζει ο αέρας πάνω στα φυτά.
Το φθινόπωρο είναι ένα προοίμιο του χειμώνα που απλοποιεί τα πράγματα και κάνει τα χρώματα να μοιάζουν μουντά..



4.Οκτωβρίου 2014






Θα πιω καφέ με τους φίλους, θα συζητήσουμε
τα αδιέξοδα και την μελαγχολική ανημπόρια μας
που μετρά σαν κόμπους σ’ ένα κομπολόι
που το παίζει ο άνεμος.

Θα καταγράφω τα πάντα στον νου-
τουλάχιστον αυτός δεν με προδίδει ακόμα.

Η μέρα, νιώθω, θα ψυχράνει.
Στο πάρκο τα πουλιά θα κελαηδούνε, αφήνοντας
μια υπόσχεση ανεκπλήρωτη.

Θα περνούν οι μοναχικοί περιπατητές.
Τόσο μοναχικοί που θα τρυπούν την ατμόσφαιρα
με το μικρό στραβό σουγιαδάκι τους και θα ξεχύνεται
ένα φως αστραπής που θα κάνει
τον περίγυρο να ανάβει, σαν η ελπίδα μας
ότι κάτι θα πάει καλύτερα..


3 Οκτωβρίου 2014

Μακάρι…





Ειδήσεις, δημοσιογράφοι, ενταγμένα φερέφωνα,
Η εξουσία διαλαλεί καλή πραμάτεια –η αφιλότιμη…
Στην TV όλα αναστρέφονται, περιστρέφονται, δονούνται.
Είναι ο νόμος της περιφοράς γύρω από ένα
φτωχό ταμείο που θα περικόψει τις δαπάνες του
Για να χαρεί ο πλούσιος κι άλλα αγαθά..
Κρατίδια, όχι κράτη, κρατίδια
Όπως πορνίδια, όπως βαρίδια, που κρατούν
Την ζωή αγκυροβολημένη στα ιδιωτικά
Μεγάλα συμφέροντα- μην σας ξεγελούν
Δεν ανασαίνει με αυτά τα καθεστώτα ο άνθρωπος..
Μακάρι
να ξημερώσουν εκείνες οι μέρες
Που θα μπορούν τα όνειρα να είναι όπως τα ποιήματα
Καταληπτά κι αφομοιώσιμα..


Οι μέρες…



Όσα λουλούδια και να μεταφράσω, πάντα θα μου διαφεύγει το άρωμα
Σαν ένα μυστικό που κάνει να χάσκει
Το πιο λουστραρισμένο μου λεξιλόγιο –αλήθεια

Μοίρα μου πέντε πάνω πέντε κάτω, τι κι αν έκανα, όλα τα έχασα·
Αγγίζω έναν ζοφερό βυθό, οι μελαγχολίες ξέρω που βγάζουν·
Θυμάμαι τον φιλόσοφο που έλεγε τι όμορφα πώς ξέρει
Όσο ακούρδιστο κι αν είναι το όργανο ῾άνθρωπος῾   εκείνος
Μπορεί να το κάνει να βγάλει γλυκιά μουσική! Συγκινούμαι

Από ένα βέλος που χτυπάει στα ίσια
Τον στόχο που οι μέρες βάζουν, κλείνοντας
Μέσα τους πολλά μυστικά…






Δανεικέ, ασυντόνιστε κόσμε..




Θα παίξω με την ήττα και θα γευτώ
την πικρή συλλαβή ενός χρέους
που αφήνει η κοινωνία τριγύρω μου..

             Της εβδομάδας που πέρασε η οσμή
             άφησε κάτι στην καρδιά μου-
             Δανεικέ, ασυντόνιστε κόσμε..

Μπορεί να έχω βολευτεί μ’ ένα Τίποτα
που μου γεννά ασύλληπτες παραφυάδες.
Μπορεί όλα τίποτα εν τέλει να είναι..

Φως εκ φωτός και χάνονται οι εικασίες μου μες το γαλάζιο που αφήνει να πλέουν
μέσα του
ορθόπλωρα πλεούμενα και τολμηρές μπρατσέρες..

Την νύχτα κυνηγώ ένα όνειρο που με βουλιάζει σαν κινούμενη άμμος
στην αποκοτιά μιας ουτοπίας εκμαυλιστικής
να χάσω τα πάντα και το θάρρος μου..


2 Οκτωβρίου 2014

Ω τι ωραία σχηματίζει έπη το αυθαίρετο!







Εδώ κοιμούνται τα σύννεφα εδώ ξυπνά η ρητορεία
της φωτιάς..
Το κορίτσι που μέθυσε μ’ ήλιο, το αγόρι
Που με το στήθος της έπαιξε..
Η φλόγα πάνω στην χλόη, η όραση, η αφή, η ζωγραφική
Που έδρασε επάνω στον καμβά σαν ένας λωποδύτης
Που δεν σεβάστηκε κανόνες και ντουνιά..
Ω τι ωραία σχηματίζει έπη το αυθαίρετο!
Ο παπαγάλος μου ζητά παρέα και κουβέντες τρυφερές..
Το απόγευμα ήρθε..
Ποτίζω τις γλάστρες μου, έβαλε λίγη ψύχρα απόψε..
Αυτά που αποφεύγω θα ΄ρθουν να με βρούνε
Όταν δεν θα ‘μαι έτοιμος
ούτε να πω, ούτε
και να πεθάνω..


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου