ISSUU.COM ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

 Κάθε φορά που ένα βιβλίο φεύγει από τα χέρια μου, νιώθω να γίνομαι λίγο πιο ελεύθερος. Ένα κάποιο βάρος φεύγει από πάνω μου και με αφήνει εκτεθειμένο να με σημαδεύει μια κριτική κάτω από την βάση του μικροσκοπίου που με κομματιάζει, με εκθειάζει ή με διαβάλει, και πάντοτε αρέσκεται να υπερβάλλει.

Γιατί ένας απλός μοναχικός τύπος είμαι που κάνει καταγραφές στις Στιγμές του που τις ζει και τον απορροφούν καθιστώντας τον πολύχρωμο δραπέτη από όλες τις πραγματικότητες.

Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έφτασες κάπου. Στην πραγματικότητα δεν φτάνεις ποτέ πουθενά: αυτό που έγραψες σε λίγο θα ξεπεραστεί και θα είναι μια καταγραφή που δεν θα αξίζει. Αξίζει όμως η προσπάθεια να ‘’δεις πέρα από τον εαυτό σου’’. αυτό σου το κατόρθωμα είναι και η γυμναστική σου και ο τρόπος σου να αθλείσαι πάνω σε μια προσπάθεια άθλου που θα σε κάνει καλύτερο.

Όπως να καθίστασαι ένας ρέκορντμαν που ανταμείφθηκε για τις προσπάθειες που τον έφτασαν σε κείνες τις επιδόσεις που δεν φανταζόταν να τις μπορούσε.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση -αν την επιχειρήσετε- και για την φίλια προσέγγιση που είναι εμένα η χαρά μου!

Πολλά ευχαριστώ!

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_05663050cedb87?fr=xKAE9_zU1NQ

ISSUU.COM

ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

Η βεβαιότητα του ονειροπόλου…

 

Έτσι όπως αραδιάζουμε ψέματα

Θα αφανιστούμε.

Βλέπεις σμικραίνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε-

Ολοένα σκουντουφλάμε στην πραγματικότητα

που μας αλλάζει·

Λιγάκι λιγότερο

λιγάκι περισσότερο

μπουκωνόμαστε με μουσική και ποίηση κι ώσπου να την μεταβολίσουμε μένουμε έξω από τα γεγονότα

ακόλουθοι σε σκοτεινές προπαγάνδες

που ρημάζουν την όψη μας.

Κουβέντιασα ευκολότερα με τον στίχο παρά με εμένα·

Αυτό, αν το ερμηνεύσεις επιπόλαια, είναι ευτύχημα-

Όμως δυστύχημα κάποτε μοιάζει-

Συνδιαλέγομαι με μια ανεκτική μοναχικότητα.

Ευδοκιμώ σε έρημα τοπία.

Είναι ο τρόπος μου αυτός είναι η φτιαξιά μου

Ε ρε τσαλακωμένο μου εικοσιτετράωρο, ανάγωγε δικαστή που με κρίνεις!

Ξεκαλουπώνω τον εγωισμό μου μα ματαγίνεται και

Με μπατσίζει που αυθαιρέτησα τόσο!

Όταν κοιμάμαι, μες τον ύπνο μου,

Στήνεται επική Ιλιάδα

Εγώ ο ανώφελος θα κερδίσω το ύψος

Θα κερδίσω τον πόλεμο θα κερδίσω την αστραπή

Την Στιγμή θα κερδίσω που ωραία βελάζει

Κι η μοίρα μου

θα μου δείξει άλλα πράγματα από κείνα που καρτερούσα

Οι λέξεις με πλησιάζουν, έρχονται

Από το αρχοντικό της έμπνευσης και ολοένα

Φορτώνονται μυρωδιές και φωταγωγούνται

Νατα τα μαλάματα νατα τα αισθήματα κι εγώ

Που πασχίζω να κερδίσω μια μορφή του Αοράτου

Σεμνή

σαν μια θαλάσσια ελπίδα

αν αποτύχω στις αισθήσεις

την έχω άσχημα,

κανένας δεν θα με συντρέξει

Θα μείνω ένας του Τίποτα αρραβωνιαστικός…

27/9/2026

[Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα]

 Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα

Ολοένα περί της ελαφρότητας τυρβάζουμε

Την λέξη την ακολουθώ κατά πόδας

Ξέρω πως κάποτε με ανάφλεξη θα με αφανίσει

Μ’ αρνούνται οι ζηλόφθονες μικρόψυχοι

Εδώ που είμαι όμως

έχω στερεώσει βασίλειο

Ποιος να μ’ αγγίξει που ο άτρωτος εαυτός μου

πετά ψηλά και αστεΐζεται;

Διασκεδάζω την ανία μου το θλιβερό

φορτίο μου κοροϊδεύοντας…

13/9/2026

Παράξενος αφανισμός….

 

Όπως θαυμάζω την καμπύλη του φωτός, νύχτα

και μου περίσσεψε η ψυχή κι απόψε

έχω διαμαρτυρηθεί για τις χαρές μου που λιγόστεψαν-

Μπορεί

να γεύομαι το λυρικό φρούτο της έμπνευσης μα εμένα

είναι πάντα άλλα τα λογάκια μου-

Σαν τούβλα γκρεμισμένα μες το οικοδόμημα της ταραχής- ω πόσο

τσουχτερός είναι ετούτος ο σκαντζόχοιρος της μνήμης· τρομάζω

που συστέλλομαι,

Ένας σβώλος γίνομαι

που κύλησε

χαμηλά

στο λασπωμένο χώμα του ποιήματος, ανήκω

σε ένα λεξιλόγιο τρύπιο, μπερδεμένο

κανείς δεν το ξεμπέρδεψε ποτέ,

αυτό το βάρβαρο ποτάμι το ανήλεο

κυλάει

δίπλα μου

και μαρτυρά

μια αφύπνιση πριν γίνω άφαντος ο ίδιος

κι απ’ τον εαυτό μου ακόμα….

9/9/2026

Διαμόρφωση εξωτερικού χώρου….

 

Τον εσωτερικό τον διαμορφώσαμε. Ή μήπως

Αφήσαμε ατελή την κάθε μας προσπάθεια,

σχεδόν γκρεμισμένη.

Πίσω από την έκφραση είσαι η έκφραση τώρα, το κατανοώ

Πως παίζεις με την τόλμη και τον δισταγμό σου·

Ιδού η ζωή και ιδού η ματαιόδοξη διάθεσή σου να την κατακτήσεις·

Ιδού λοιπόν ποιος αλήθεια είσαι δεν είσαι…

Κι αυτά τα χρόνια τα σκληρά, απομαγνητισμένα

Φορούν στολές πολέμου και σε συρρικνώνουνε

Μαντρώνοντας τα πιο ωραία όνειρά σου!

9/9/2026

Ομοθυμαδόν....

 

Τσούρμο τα αρχαία πουλιά εφορμούν μέσα στου ουρανού τις επαρχίες

Τσούρμο η ηχηρή παράσταση που γιγαντώνεται

Αυτό που είμαστε εάν δεν είναι ‘’εμείς’’ είναι ένα κούφιο αποτέλεσμα

Όταν ενώνονται οι φωνές μας ξεκινούν τα πιο κεφάτα πανηγύρια

Επιτετραμμένε μου, συγκεντρώσου κι απ’ την ψυχή εφόρμησε πάνω σε λυρικές αναζητήσεις

Το βλέμμα σου είναι αστραπή, κινείς τα νήματα, πώς να στο λέω;

Από εσένα η δομή, από εσένα η καλή κατάληξη,

Το φως που μας σκλαβώνει, η ηθική μας πεταλούδα

Από εσένα είναι το παν κι από εσένα είναι το άπαν

Σε λαφυραγωγεί η ζωή μα εσένα ολοένα κάτι πάντα θα σου περισσεύει

Είσαι ο τόκος επί των ημερών είσαι και το κερδώον απόκτημα

Σαν μια θρησκεία είσαι που γεννάται για να σβήσει κακεντρέχειες

Ομοθυμαδόν ας δρέψουμε κάθε αφράτη ευτυχία

Για το τραγούδι ας ῤθουμε ως τον καλπασμό στα ήμερα λιβάδια

Κορφολογείς βρε ποιητή μου και απόψε τον ωραίο ουρανό και η καρποφορία του σε γιγαντώνει

Στίχους σου δίνει ελεητικούς και παν-ευλόγητους…

1/9/2026