Παράξενος αφανισμός….

 

Όπως θαυμάζω την καμπύλη του φωτός, νύχτα

και μου περίσσεψε η ψυχή κι απόψε

έχω διαμαρτυρηθεί για τις χαρές μου που λιγόστεψαν-

Μπορεί

να γεύομαι το λυρικό φρούτο της έμπνευσης μα εμένα

είναι πάντα άλλα τα λογάκια μου-

Σαν τούβλα γκρεμισμένα μες το οικοδόμημα της ταραχής- ω πόσο

τσουχτερός είναι ετούτος ο σκαντζόχοιρος της μνήμης· τρομάζω

που συστέλλομαι,

Ένας σβώλος γίνομαι

που κύλησε

χαμηλά

στο λασπωμένο χώμα του ποιήματος, ανήκω

σε ένα λεξιλόγιο τρύπιο, μπερδεμένο

κανείς δεν το ξεμπέρδεψε ποτέ,

αυτό το βάρβαρο ποτάμι το ανήλεο

κυλάει

δίπλα μου

και μαρτυρά

μια αφύπνιση πριν γίνω άφαντος ο ίδιος

κι απ’ τον εαυτό μου ακόμα….

9/9/2026