Αν μου έδινες ένα μήλο, θα σου έδινα πάλι παράδεισο

Διατηρητέα μέσα μου παράξενα αισθήματα, φωλιές

πουλιών, ελπίδας άγγελοι

που θεού μηρυκάζουνε άποψη- και ένας ήλιος

σαν που να τον γνωρίσεις και παντού να σε λιώνει:

στα μάτια, στην ψυχή, στις σκέψεις σου..

Ιαματικά νερά, πλούσια

που τρέχουνε· σπίτια

εξοχικά, σκονισμένες βεράντες

από τον χωματόδρομο του ανηφορικού καλοκαιριού· ευθείες

ζωές και τεθλασμένοι θάνατοι..

Ίδιο με ένα λεηλατημένο όνειρο το ποίημα…τέλος

να σώσει ένα λουλούδι κατορθώνει

ψυχικό..

Αν μου έδινες ένα μήλο, θα σου έδινα πάλι παράδεισο, θ’ ανταλλάσαμε

τα προ αιώνων χαμένα- με ένα ευτελές

ποσό της γήινης καρποφορίας. Δες τι απλά!

Όμως όπως περιχαρακωθήκαν οι θρησκείες μας δεν επιτρέπουν

μια ηθική που ν’ ανθίζει ανθρώπινα- και όλο θέλουν

να μιλάς όπως να υποτάσσεσαι

σε αμφισβητούμενο κάτι..

Διατηρητέα μέσα μου παράξενα αισθήματα, φωνές

πουλιών, ελπίδας

άγγελοι

που ζωγραφίζονται μες το μυαλό μου που επιμένει

να αξιώνει δίκαια

ποιητικά!

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΝΑΠΑΙΣΤΟΥΣ..

Τα λόγια μου στα λόγια σου

κάνουν ένα ερωτικό άβατο όπου μόνο οι ρίμες

των φιλιών σου χωράνε..

Η κάθε μέρα μιλιέται λευκά

ή γαλάζια, αρχίζοντας

από κει που ο άσπιλος ήλιος, μέγας

κραταιώνει όλες τις ηλιαχτίδες του όπως

χορδές μιας λύρας κρούονται από τα απαλά

δάχτυλα του μαέστρου ανέμου..

Α, αρχιοινοχόε του φωτός, μέντορα

πώς εισχωρείς μες το απαλό ατλάζι των νεφών κι ασπρίζεις

την φουσκωτή γιρλάντα τους που εγκυμονεί μια όμορφη βροχούλα!

Πώς σε κρατώ,

πολύτιμό μου απόκτημα, μην χάσω

αυτόν τον κορυφαίο ρυθμό που κρέμεται

ανάμεσα σε δυο ανάπαιστους και ένα

άλικο ρόδο!

Και του πουλιού εσύ, πρωραίο ύφος, μουσικό, τραγούδι

που απλώνει νότες καθαρές μέσα στο νυν και όλον..

Με συνεπαίρνει η νοσταλγία ενός πολλά σημαίνοντος για μένα παραδείσου..

Ό,ΤΙ ΕΧΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΑΡΠΑΣΤΟ ΜΗΔΕΝ..

Όλα ένα φως πνευματικό ορίζουν.

Είναι πια γεγονός το ζεστό μεσημέρι

που οι λέξεις μου ένα σύμπαν αιθέριο κομίζουν.

Κάθομαι και ρεμβάζω μέσα σ' έναν ήλιο της σκέψης,

έναν ήλιο απόφασης-

κι έχω μπροστά μου

μια όμορφη θάλασσα

που πάνω της

επιγράφουν ευγνωμονούντα τα πλοία.

Ένας χρόνος ακίνητος

και τα νερά στρωτά

που τα σγουραίνει

μελωδικός και φίλος ο αέρας.

Μα λέω:

"θα μοιράσουν οι εποχές τόσο πόνο που θα είναι

ποίημα πολύ πικρό κάποτε η ζωή

που γράφεται σε διάρκεια.

Και το διαμελισμένο μας όνειρο

θα γίνεται μοιρολόι τραγούδι

πάνω απ' το νεκρό σώμα της άνοιξης."

Πρέπει ν' ανασυνθέσουμε την μοίρα...

Ο χρόνος σχίζεται κι όλα τα μαρτυρά.

Στέκομαι κάτω από την αδυσώπητη γυαλισμένη γκιλοτίνα του,

δεν φοβάμαι,

έχω ζήσει τα πάντα εκτός την ζωή μου, έχω διαπρέψει

στο αίνιγμα

να υπάρχεις χωρίς θρησκεία και χωρίς ουράνιο αφεντικό-

κουράστηκα να συλλαβίζω θλιμμένα-

θα γίνω ένας τσαρλατάνος τυφλοπόντικας

που γεμίζει τρύπες το κορμί της γης κι όμως δεν ξέρει

πόσο ήλιο χωράει η μέρα..

Κάποιος κλαίει απόψε τόσο γοερά που ο ουρανός δακρύζει με ομιλητικά νεφελώματα-

Κάποιος κλαίει απόψε τόσο γοερά που ο ουρανός δακρύζει με ομιλητικά νεφελώματα-

κάποιος ανεβοκατεβαίνει την μεγάλη κλίμακα της ευφωνίας των αγγέλων.

Τα λόγια του

είναι σαν άστρα που θα πέσουν μες την νύχτα διεκδικώντας μια ευχή.

Στο βορινό παράθυρο του φαίνεται

που αγρυπνά ακόμα.

Κυνηγά το ελάφι των λέξεων, έχει ένα δοξάρι

που συλλαβίζει ψιθυριστά τον άνεμο.

Το πρωί βγαίνει σ’ εκείνο το μπαλκόνι τ’ ουρανού που το στολίζουνε οι βοκαμβίλιες.

Και δείχνοντας κατά την θάλασσα καταλαβαίνω ότι τον κατασπαράσσουνε

ποιητικές σαρκοβόρες αξίες..

ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΜΕΣ ΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ..

Η ηθική μπολιάζει την ευαισθησία..

Πουλιά σαν ρίμες μες το άνεμο..

παλάτια των στολισμένων με άνοιξη δέντρων..

φώτα

λικνιζόμενα..

τοπία

μες την αβέβαιη αιωνιότητα..

Μουσικές γαλάζιες, επιφωνήματα

χαράς..

θηλυκές νότες των γαλανών νερών, υπεροψίες

αρωμάτων..

Ποικιλότροπα ωραία!

Στο ιαματικό ποταμάκι των λόγων βαφτίζεται

με αισιοδοξία η νηφαλιότητα

των πλασμένων με όνειρο δέντρων..

Εγώ που σ’ αγαπώ, εσύ που λείπεις

μες το γεμάτο φεγγάρι..

Η νύχτα που σε λέει, ο χρόνος

που να μην γεράσεις σε σέβεται-

το μεσάνυχτο

που βγαίνουν οι αρχαίοι νεκροί και θυμίζουν σε όλους

πόσο ακονισμένο είναι το σπαθί της άπονης ματαιότητας..

Επαναπατρίζω τις σκέψεις μου· γυρεύω

αυτόν τον δρόμο που με πάει σε ένα σιωπηλό κρησφύγετο.

Να γλυτώσω θέλω!

Τούτο το εναγώνιο αλφάβητο που θλίψη μου δίνει

με ταξιδεύει  ως το λευκό φεγγάρι..

Παράξενο αλήθεια και σκληρό πλάσμα ο άνθρωπος-δεν αφήνει

να ωριμάσουν μέσα του οι αξίες, δεν αφήνει

να γίνουν κράτος οι επαναστάσεις του Ωραίου..

Μόνο αντηχεί σκληρά

και στους αιώνες άμοιρος φαίνεται

να προστατεύει το αίθριο λίγο του..

Κάποιος με έμπνευση θεού ας βοηθήσει!..

ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΜΕΣ ΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ..

Η ηθική μπολιάζει την ευαισθησία..

Πουλιά σαν ρίμες μες το άνεμο..

παλάτια των στολισμένων με άνοιξη δέντρων..

φώτα

λικνιζόμενα..

τοπία

μες την αβέβαιη αιωνιότητα..

Μουσικές γαλάζιες, επιφωνήματα

χαράς..

θηλυκές νότες των γαλανών νερών, υπεροψίες

αρωμάτων..

Ποικιλότροπα ωραία!

Στο ιαματικό ποταμάκι των λόγων βαφτίζεται

με αισιοδοξία η νηφαλιότητα

των πλασμένων με όνειρο δέντρων..

Εγώ που σ’ αγαπώ, εσύ που λείπεις

μες το γεμάτο φεγγάρι..

Η νύχτα που σε λέει, ο χρόνος

που να μην γεράσεις σε σέβεται-

το μεσάνυχτο

που βγαίνουν οι αρχαίοι νεκροί και θυμίζουν σε όλους

πόσο ακονισμένο είναι το σπαθί της άπονης ματαιότητας..

Επαναπατρίζω τις σκέψεις μου· γυρεύω

αυτόν τον δρόμο που με πάει σε ένα σιωπηλό κρησφύγετο.

Να γλυτώσω θέλω!

Τούτο το εναγώνιο αλφάβητο που θλίψη μου δίνει

με ταξιδεύει  ως το λευκό φεγγάρι..

Παράξενο αλήθεια και σκληρό πλάσμα ο άνθρωπος-δεν αφήνει

να ωριμάσουν μέσα του οι αξίες, δεν αφήνει

να γίνουν κράτος οι επαναστάσεις του Ωραίου..

Μόνο αντηχεί σκληρά

και στους αιώνες άμοιρος φαίνεται

να προστατεύει το αίθριο λίγο του..

Κάποιος με έμπνευση θεού ας βοηθήσει!..

Κάποιος κλαίει απόψε τόσο γοερά που ο ουρανός δακρύζει με ομιλητικά νεφελώματα-

Κάποιος κλαίει απόψε τόσο γοερά που ο ουρανός δακρύζει με ομιλητικά νεφελώματα-

κάποιος ανεβοκατεβαίνει την μεγάλη κλίμακα της ευφωνίας των αγγέλων.

Τα λόγια του

είναι σαν άστρα που θα πέσουν μες την νύχτα διεκδικώντας μια ευχή.

Στο βορινό παράθυρο του φαίνεται

που αγρυπνά ακόμα.

Κυνηγά το ελάφι των λέξεων, έχει ένα δοξάρι

που συλλαβίζει ψιθυριστά τον άνεμο.

Το πρωί βγαίνει σ’ εκείνο το μπαλκόνι τ’ ουρανού που το στολίζουνε οι βοκαμβίλιες.

Και δείχνοντας κατά την θάλασσα καταλαβαίνω ότι τον κατασπαράσσουνε

ποιητικές σαρκοβόρες αξίες..

Ό,ΤΙ ΕΧΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΑΡΠΑΣΤΟ ΜΗΔΕΝ..

Όλα ένα φως πνευματικό ορίζουν.

Είναι πια γεγονός το ζεστό μεσημέρι

που οι λέξεις μου ένα σύμπαν αιθέριο κομίζουν.

Κάθομαι και ρεμβάζω μέσα σ' έναν ήλιο της σκέψης,

έναν ήλιο απόφασης-

κι έχω μπροστά μου

μια όμορφη θάλασσα

που πάνω της

επιγράφουν ευγνωμονούντα τα πλοία.

Ένας χρόνος ακίνητος

και τα νερά στρωτά

που τα σγουραίνει

μελωδικός και φίλος ο αέρας.

Μα λέω:

"θα μοιράσουν οι εποχές τόσο πόνο που θα είναι

ποίημα πολύ πικρό κάποτε η ζωή

που γράφεται σε διάρκεια.

Και το διαμελισμένο μας όνειρο

θα γίνεται μοιρολόι τραγούδι

πάνω απ' το νεκρό σώμα της άνοιξης."

Πρέπει ν' ανασυνθέσουμε την μοίρα...

Ο χρόνος σχίζεται κι όλα τα μαρτυρά.

Στέκομαι κάτω από την αδυσώπητη γυαλισμένη γκιλοτίνα του,

δεν φοβάμαι,

έχω ζήσει τα πάντα εκτός την ζωή μου, έχω διαπρέψει

στο αίνιγμα

να υπάρχεις χωρίς θρησκεία και χωρίς ουράνιο αφεντικό-

κουράστηκα να συλλαβίζω θλιμμένα-

θα γίνω ένας τσαρλατάνος τυφλοπόντικας

που γεμίζει τρύπες το κορμί της γης κι όμως δεν ξέρει

πόσο ήλιο χωράει η μέρα..

ΒΑΦΟΝΤΑΣ ΦΑΙΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ..

Το σπίτι γεμίζει φεγγάρι, τα μαλλιά σου μυρίζουν παράδεισο

η νύχτα είναι όλη μουσική, τα άστρα

χτενίζουν τον μελαχρινό ουρανό που πάνω

από την πόλη στέκεται σαν ένας αλλόκοτα ωραίος μάγος..

Περπατώ με σηκωμένους γιακάδες,

έτοιμος να δεχτώ να με συμβουλέψει ο αέρας

που τρυπά τα ρούχα μου και το κορμί μου περονιάζει.

Αν θέλω απόψε να προσευχηθώ είναι σ' έναν θεό της ικεσίας

που καταλαβαίνει από πόνο ανθρώπινο; Οι φίλοι μου

έχουν αρχίσει να βιώνουν την αρρώστια. Πονώ

που ξέρω ότι τώρα αρχίζει και δεν θα τελειώσει αυτό

το θλιβερό τραγούδι.

Κοιτώ μέσα στα μάτια τους. Ο θεός

είναι λίγος για να αποδώσει έλεος. Ποιός δοκιμάζεται

πίσω απ' την ανέχεια, ποιός νικά

και οι ελπίδες του όλο λιγοστεύουν;

Το σπίτι γεμίζει φεγγάρι· εγώ είμαι ανήμπορος να κατοικώ

και στο αίθριο των ανέμων ακόμα.

Μένω σ' ένα παγκάκι της πλατείας, πλάι σ' εκείνο το άγαλμα

και συλλαβίζω θλίψη και στίχους και νύχτα..

                                          29.11.2009

Έτσι όπως είναι η νύχτα χώρα αινιγμάτων

Έτσι όπως είναι η νύχτα χώρα αινιγμάτων

γαλάζιοι καπνοί μετεωρίζονται επάνω από τα απέραντα λιβάδια της.

Κάτι ώρες, σβήνονται τα χαμηλά άστρα και ο ρυθμός από ένα τύμπανο που μετασχηματίζει την πραγματικότητα, να:

ακούγεται που τραντάζει με αφροσύνη το σύμπαν..

Ελέω θεού οι πριγκιπέσσες του φεγγαριού ξυπνούν και άδουν

όπως ένα αεράκι μειλίχιο άνω- ρθώνει

τα κατορθωμένα μιας ολόκληρης μέρας.

Αποκαλύπτονται νερά που αστράφτουν

σαν τα χρυσόψαρα των ουρανίων

κι ένα βαθύς κυπαρισσένιος αναστεναγμός που έρχεται

από του κοιμητηρίου τα δέντρα.

Αφρόντιστο τίποτα-    μόνο ο κήπος

που εισχώρησε σαν ακρωτήριο στην θάλασσα

όπως θα το 'θελε κι ο ποιητής..

Και οι άχνες των βασιλικών του ακόμα

αναμμένες όπως του ποιήματος δεν τελειώνει η ουσία

πάνε και πάνε

προς το διαρκέστερο των αινιγμάτων.

Κάτι βουκόλοι της θρησκευτικής ερημιάς

διαβάζουν τ’ άστρα κι ερμηνεύουνε τα μερομήνια

προτού να φέξει κι απ’ την θάλασσα να 'ρθει

γαλάζια ρίμα, ανάσα του πελάγου..

ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΜΕΣ ΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ..

Η ηθική μπολιάζει την ευαισθησία..

Πουλιά σαν ρίμες μες το άνεμο..

παλάτια των στολισμένων με άνοιξη δέντρων..

φώτα

λικνιζόμενα..

τοπία

μες την αβέβαιη αιωνιότητα..

Μουσικές γαλάζιες, επιφωνήματα

χαράς..

θηλυκές νότες των γαλανών νερών, υπεροψίες

αρωμάτων..

Ποικιλότροπα ωραία!

Στο ιαματικό ποταμάκι των λόγων βαφτίζεται

με αισιοδοξία η νηφαλιότητα

των πλασμένων με όνειρο δέντρων..

Εγώ που σ’ αγαπώ, εσύ που λείπεις

μες το γεμάτο φεγγάρι..

Η νύχτα που σε λέει, ο χρόνος

που να μην γεράσεις σε σέβεται-

το μεσάνυχτο

που βγαίνουν οι αρχαίοι νεκροί και θυμίζουν σε όλους

πόσο ακονισμένο είναι το σπαθί της άπονης ματαιότητας..

Επαναπατρίζω τις σκέψεις μου· γυρεύω

αυτόν τον δρόμο που με πάει σε ένα σιωπηλό κρησφύγετο.

Να γλυτώσω θέλω!

Τούτο το εναγώνιο αλφάβητο που θλίψη μου δίνει

με ταξιδεύει  ως το λευκό φεγγάρι..

Παράξενο αλήθεια και σκληρό πλάσμα ο άνθρωπος-δεν αφήνει

να ωριμάσουν μέσα του οι αξίες, δεν αφήνει

να γίνουν κράτος οι επαναστάσεις του Ωραίου..

Μόνο αντηχεί σκληρά

και στους αιώνες άμοιρος φαίνεται

να προστατεύει το αίθριο λίγο του..

Κάποιος με έμπνευση θεού ας βοηθήσει!..

ΑΠΟΓΕΜΑ..

Ένας ύπνος που γεμίζει κατορθώματα ονείρου

και πλάι στις ανθισμένες ορτανσίες

ένας μικρός πρίγκιπας βασιλικός

μόλις που άνοιξε

τα μάτια του και το σγουρό κεφάλι του μοσχομυρίζει

οργασμό αιωνιότητας..

Απόγεμα..

Ένας μαέστρος άνεμος σκουντά την θύμηση να βγει

μες την πραγματικότητα –

αλλά

αλλού ο κόσμος κι άλλος είναι..

Γαλάζιος, λευκός: αντιγραφή

του ουρανού που επάνω του

τώρα αφθονούν τα σύννεφα -σαν σύμβολα

μιας παραδείσιας ομορφιάς..

Το ποίημα σαν που έχει κάτι από αιώνια υπόσχεση-

μαρμαρωμένο και ψηλά

πάνω απ’ την εμπασιά του μήνα στέκει-

γράφοντας ώρες ώρες την γλυκιά του μουσική

μες την σελίδα του παρόντος συναισθήματος..

Ένα πρώτο φως, αχνό

επίχρισμα πάνω στην μέρα που έρχεται·

μια σιγανή εξάπλωση υπόκωφης μουσικής

που μεθάει

τα νυσταγμένα φυτά.

Ένα μυστηριακό τραγουδάκι του πρώτου πουλιού που μας λέει

τον έρωτα·

μια επική συνεύρεση της νύχτας με την μέρα..

Η ζωή ακούγεται πάντα σαν πρωτότυπη είδηση·

οι θόρυβοι που την τρυπούν

είναι ωραία γαλάζιοι:

ενώνουν το μυστικό της με το μυστικό του θανάτου· ανοίγουν

ένα παράθυρο στην μακρινή αθανασία..

Κοιτώ που δεν ξέρω και ξέρω..

Είναι απλά ασήμαντες οι πια περιουσίες μου..

Λυτρωμένα αγνός,

κομίζω ένα λόγο φωτιάς μέσα στην πριγκιπική ώρα που, μόλις,

ωραία ξημερώνει..

Τα χέρια μου

ψηλαφούν την τρυφερή κοιλιά της θηλυκής γης..

Κάνεις τσουλήθρα στα σύννεφα, χαμογελάς και πέφτεις

Κάνεις τσουλήθρα στα σύννεφα, χαμογελάς και πέφτεις
με τα γαλάζια μάτια σου
σχεδόν γυμνή
μέσα στην μέρα!

Με σάρκα πλασμένη από αφρό, κρινένιο δέρμα, μαλλιά
που τ' άγγιξε με αύρα η θάλασσα.

Και τότε,

που εγώ ζωγραφίζω ένα φεγγάρι μέσα μου, εσύ πριονίζεις
επιδέξια, μαστορικά και απαράμιλλα την νύχτα…

26.11.2009
Καβάλα

Μια νύχτα με την σκοτεινή σημασία μιας θλίψης

Μια νύχτα με την σκοτεινή σημασία μιας θλίψης
που με βρήκε ανήμπορο, να κοιτώ έξω από μένα και μέσα σε σένα.

Κλαίω με δάκρυα που ποτέ δεν θα δεις, δεν θα ξέρεις
πως γίνεται σκληρότερος τάχαμου ο λίθος.

Κι εκεί που νόμιζα ότι έχουν πυγμή τα λόγια μου, ένας αέρας
τα παίρνει και τα σκορπά πάνω από μια βαθιά της πεζότητας απέραντη θάλασσα..

21.11.2009

Μέσα μου είναι όλα πια κλειδωμένα καλά-

Μέσα μου είναι όλα πια κλειδωμένα καλά-
τόσο καλά που δεν ξέρω αν ποτέ ξανανοίξουνε.
Έχουνε αποκτήσει το εδικό βάρος της θλίψης..

Κανείς δεν θα με καταλάβει που γίνομαι
ερμητικότερος κι από μία σιωπή
που επιβάλλει στον περίγυρο των δέντρων του δάσους η νύχτα.

Και με αυτό το φορτίο- σαν να είναι ενός λάθους φορτίο-
αφήνομαι ολοένα να βουλιάζω
μέσα στων λέξεων την υγρή φυλακή!

Εκπτώσεις επί των εκπτώσεων

Εκπτώσεις επί των εκπτώσεων και μετά
προστάζει ανησυχία η εποχή!

Των χρημάτων η θρησκεία κλονίζεται,
οι άνθρωποι γίνονται άδειες μαριονέτες,
το περιεχόμενο της ψυχής
είναι αγωνία- δεν μπορείς
ν' αδιαφορήσεις: τινάξου
να φύγει η σκόνη σου-

είναι πια ακριβά τα αισθήματα· αν πεις
να σωπάσεις, δικάζεσαι ο ίδιος:
πληρώνουν τίμημα ευαισθησίας οι ποιητές!

Αειθαλής
και πρίγκιπας των ελπίδων, έλα
να μας μάθεις το φως!

1.12.2009

Ταριχευμένο σώμα της μέρας, γυμνό

Ταριχευμένο σώμα της μέρας, γυμνό
πια, τεντωμένο,
απιθωμένο, πάνω στα ιζήματα των ποταμών, εκεί
που το νερό ξεπλένει σε διάρκεια το χώμα που αντιστέκεται
με ρίζες των δέντρων, με πεσμένα κίτρινα φύλλα, με μουσική
της πορείας του προς την μάνα του θάλασσα.

Στο φασκιωμένο σου κεφάλι κάποτε θα σφηνώθηκε
μια σκέψη θεού κι όλα σε σένα για εκείνον θα νίκησαν.

Τώρα με ένα φως που λιγοστεύει το απόγεμα
ζεματίζεται το κάθε ένα δευτερόλεπτο και γυρίζει
πάλι μέσα στην άοκνη ώρα
που είναι η πρώτη της δημιουργίας φωτιά!

Και των πουλιών τα τιτιβίσματα βαθαίνουν τον ώριμο ήχο
που συναντά της νύχτας η μαγική προσευχή!


1.12.2009

Τι ζητά μια φιλολογία ψύλλου από μια έπαρση αετού;

Τι ζητά μια φιλολογία ψύλλου από μια έπαρση αετού;
Και ποιό είναι το διαφεύγον της νόημα;
Αν ακυρώσεις το μέτρο που διέπει των πραγμάτων την κίνηση, αν σκεφτείς
πέρα από το λόγο- να:
το ποίημα!

1.12.2009

Το πρωί ξιπάζεται ότι όλα τα ξέρει..

Το πρωί ξιπάζεται ότι όλα τα ξέρει..
μέσα στην κρυψίνοια των σύννεφων διαγνώθεις
προθέσεις κακές ενός ανήλεου θεού.

Και μετά μια ψιλή βροχή
που κρεμά αυτές τις λιγνές νερένιες της υποσχέσεις
ώσπου ν' αγγίξουν το χώμα
σιγά σιγά
και να γίνουν στο τέλος
ένα απαλό σπάσιμο νεροσταγόνας
πάνω στην αιώνια γη.

Βάλε τώρα να φάμε-
ή να πιούμε καφέ
κοιτάζοντας πίσω απ' το τζάμι
εκεί που η ρομαντική ψυχή σου ενώνει
μέσα της
όλες τις εποχές

και ζωγραφίζει αυτά τα όστρακα που μάζεψα μιαν άλλη μέρα
εκεί στην παραλία
για να νιώσεις την έκπληξη
και να δεις πόσο απλά θέλω να βλέπω την ζωή…

1.12.2009

Στην μέρα που τελειώνει, εσύ είσαι μια ανθισμένη αντίσταση

Στην μέρα που τελειώνει, εσύ είσαι μια ανθισμένη αντίσταση
που τρέμει και λάμπει.

Κόψε αυτόν τον λώρο με την μοναξιά, βγες στον κόσμο, άκου:
τ' αστέρια μιλούνε με χιλιάδες φωνές κι εσύ
βαρέθηκες να κρατάς μια ξιφολόγχη
που ορίζει πάντα κάποια απειλή.

Μέσα στο βιβλίο που διαβάζεις, τα γράμματα ζαλίζουν τα μάτια σου, χοροπηδούν
από σελίδα σε σελίδα: αγρίμια
αιλουροειδή που φύση ανήμερη έχουνε.

Και φτιάχνει μουσικές αλέγκρο το ασημένιο φεγγάρι…

1.12.2009