Με οσμή Λαμπρής!...

 

Ετούτος ο μυστήριος ήχος

Είναι μία διάθεση που γιορτάζει, είναι

Μία μαγεία επική·

Πλάθει τα κλωνάρια των δέντρων και μπουμπουκιάζει τις χαρούμενες λεμονιές

Φορτώνοντάς τες κέφι και δόξα.

Α φτενέ πηλέ που μας έπλασες

Δίχως όγκο κι επιδερμίδα!

Έσμιξες με φωτιά τα σπλάχνα μας, έσυρες μέσα μας μια θέωση κεχριμπαρένια.

Πώς λύνονται όλα τα προβλήματα όταν ο έρωτας θέλει!

Τι δοξασμένη είναι πάντα η υπερβατική μας συνουσία!

Ο αλαφροΐσκιωτος οσμίζεται μια νίκη από έσω φεγγάρι

Κι από μια χαραμάδα του ουρανού καταναλώνει τις ανοιξιάτικες ζέστες.

Αλλόκοτος που είμαι όταν μιλώ σωστά!

Βλέπω μπροστά σε κείνο που κανείς θα το έλεγε παράδρομο κι εγώ

Το λέω μονοπατάκι ευλογημένο.

Να ζούμε με φιλοσοφία λειψή και να μην νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν τέλος:-

Μπορεί αυτό που υφαίνουμε να ανθίζει μα καταναλώνει την καρδιά μας

Και πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα μας αφήνει

Μια υποψία θανάτου…

11/ 4/ 2026

Εφεξής με σάρκα ρόδινη... Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_......

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

ΕΦΕΞΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΡΟΔΙΝΗ...,

 

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_...?fbclid=IwY2xjawQ8UNpleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBGRGR1MzNWcXl4Zno2NTJic3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHmJw9cbOSyTxsiJe2waeyvEQSpPIYYVsnvhbPngDORovEgyEtxfPSRvF8vfk_aem_8ILdr4uQsqp8fICFcBY0Wg

Ένθεος άθεος…

 

Κλείνω τα μάτια και δεν ονειρεύομαι,

Κλείνω τα μάτια και είμαι μια σαπουνόφουσκα που θα σπάσει,

Πλένω το πρόσωπό μου με το καθαρό νερό, είμαι μία σκηνοθεσία πόνου, λειτουργεί επάνω μου ο αιώνας,

Σαν ένας πόλεμος που με αφανίζει.

Πίσω από το αφράτο σαπούνι είναι ο θεός·

Κάτι μουρμουρίζει, ανοίγει τα μάτια του

Και είναι αυγή, ο κόσμος ξημερώνει.

Εγώ φοβάμαι, είμαι συνεσταλμένος, είμαι λυπημένος, είμαι μικρός.

Όταν θα ξημερώσει θα ξέρω τις αγκύλες που με περιέχουνε

Σαν ένα μαθηματικό θαύμα την μέγιστη Αλήθεια.

Θα είμαι η συνέπεια, θα είμαι η αμφισβήτηση, θα είμαι η απιστία.

Ο Χρόνος με ωριμάζει και με αμφισβητεί.

Μέσα μου είναι σκουλήκι ο Χρόνος.

Αν πιστέψω τα λατρευτικά πουλιά που κελάηδησαν μέσα στον κήπο και να,

Τώρα μπήκε η Άνοιξη, θα γίνω

Ένα φοβισμένο μειράκιον που τρέμει την ζωή μα θέλει να γίνει

Πυγολαμπίδα που μοιράζει ολόγυρα το φως.

Έτσι,

Από την όμορφη καρδιά του!

1/ 4/ 2026

Πατρώον…

 

Κλειδωμένα όλα τα μυστικά και δεν θα τα αποκρυπτογραφήσουμε.

Ας μείνει αυθεντικό το δάκρυ και ας τα καταφέρει να γκρεμίσει

όλα τα φράγματα της λύπης.

Δύσκολα που υπάρχουμε! Γαμώτο!

Πίσω από την φούρια όλων των φαινομένων, την βαρύθυμη

οικονομία

που στρεβλώνει ολοζωής την συνείδηση, - δύσκολα

που υπάρχουμε!

Μας έπλασες από φωτιά ουρανέ ή από εύθρυπτο πηλό γινήκαμε, μισότυφλοι

να δούμε την Αλήθεια-

πού στοχαζόμαστε σωστά και πού ολοένα

σφάλλουμε,

αλλοτριωμένοι μέσα στον αιώνιο κήπο

των Ιδεών;

Παραμένω αγέρωχος στο φωτεινό πλατύσκαλο του ουρανού μου!

Ναμαστε όλοι εδώ όμως, ναμαστε

όλοι μας

εδώ,

μέσα στο ιλαρό αεράκι που μας χάιδεψε και τώρα θέλει

να μας πνίξει στα φιλιά του!

Καημένη πατρίδα μου!

Σε πολεμούν οι δαίμονες των ταμείων- σε πολεμούνε!

Τι δοξασμένο που είναι μέσα μου το μύρο σου!

Κρατώ από τις αγγελίες σου τις πιο ματοβαμμένες.

Ακολουθώ ένα όνειρο που στόλισε τον κρόταφο της οικουμένης!

31/ 3/ 2026

Πρόλογος ατσαλένιας νύχτας…

Τι άσχετα σύμφωνα που ανατίναξαν τα λεξιλόγια μας!

Ξόρκισα κι ό,τι ξόρκισα με εγκατέλειψε αιμόφυρτο μες την φθορά.

Ο χρόνος είναι που νικά ή η γυμνή ψυχή μας;

Καταστρώνω σχέδια και αφανίζονται.

Αφανίζομαι ζητώντας να επιβιώσω.

Είναι κι η ποίηση σχεδία μισοβουλιαγμένη.

Αν καταφέρουμε να πούμε τα μισά

Απ’ ό,τι οι επιθυμίες μας μπορούνε θα’ ναι ζήτημα-

Ζήτημα μιας νίκης του εαυτού και ο εγωισμός μας·

Τον καλουπώνουμε κι αυτός ξεκαλουπώνεται για να αυθαιρετήσει.

Γράφω για τον μπελά μου να υπάρχω.

Γράφω σαν από φυλακή να δραπέτευσα.

Ολοένα ένα μελαγχολικό δοξάζω

Στιχάκι που με περιέχει ως να γίνω καθ’ όλα άφαντος και εκμηδενισμένος…

30/ 3/ 2026

Πόνος βαθύς μελαχρινός…

 

Μια ομορφούλα που αγαπώ

Μου έβαλε μέγα βάσανο

Την άρπαξα την φίλησα

Και δεν της ξαναμίλησα

Πέφτω να κοιμηθώ- ξυπνώ

Κι όλο την έχω στο μυαλό

Με λιώνει με πληγώνει με

Άχου μελαχρινέ καημέ

Μ’ ένα φιλί με τέλειωσε

Τα χείλη της τα μέλωσε

Την συναντώ στο όνειρο

Ωιμέ με τον κακόμοιρο

Θα σβήσω σαν μικρό κερί

Κι αυτή μπορεί να το χαρεί

Κοίτα τι είναι ο έρωτας

Μαχαίρι και βαρύς σεβντάς

Ίσως σε κάτι ποιήματα

Να πω για τέτοια κρίματα

Αχού που δεν θα τηνε δω

Και όλο θα κλαίω σαν μωρό

Τα δάκρυά μου μια φωτιά

Μα δεν τα βάζει στην καρδιά

Με το μελαχρινό τσουλούφι της

Με έκανε σαν γιουσούφι της….

Απολογητικό σημείωμα πάνω σε έναν νύκτιο συλλογισμό μου…

 

Για τίποτα δεν θα γιορτάζει έτσι όπως πάει η ανθρωπότητα

Μάλλον θα γίνουν οι πραγματικότητες η φυλακή της

Από θεό σ’ άλλον θεό μια άπρεπη αντιπαλότητα

Πάνω στην φλόγα του κεριού κλείνεται η υποκρισία

Δεν θέλουμε να δούμε θέλουμε να έχουμε παραπετάσματα

Φωνάζει το άδικο και μας αρέσει αυτό το γρέζι της φωνής του

Α ρε τι άξεστο φωνήεν που υποθάλπει πια η τραγωδία μας!

Όπως προσδιορίζουμε μοντέρνα πια τις προσευχές μας

Η κάθε ευχή μας στερεώνεται πάνω σε φουρκισμένο αίμα

Ο κάθε άγγελος μας εγκατέλειψε να επιστρέψει στον συγκλονισμό του

Ωιμέ που ποιητής σημαίνει πια μόνο να καταγράφεις θύματα πολέμων!

Αν θα επιστρέψει ο Θεός στον θρόνο του μπορεί να ευτυχήσει δάκρυα η κοινωνία

Μπορεί να δούμε μες το μέλλον δίχως προκατάληψη

Όσες μπορέσαμε να βρούμε κοσμοθεωρίες μας παλούκωσαν σαν βρικολάκους

Δεν θα απιστήσω στην γραφή, το νιώθω ότι είναι των θαυμάτων κόρη

Μια αθωότητα ονειρεύομαι μια λάμψη μες τα μάτια των παιδιών σπουδαία…

16/ 3/ 2026

Με παρρησία…

Όχι δεν είσαι μίσχος, είσαι μια έντονη

παρουσία από λουλούδι που κραυγάζει για μια

απελευθέρωση

επιβεβλημένη.

Η Ποίηση σε αγγίζει ξεφλουδίζοντας την κάθε όψη σου κι ενώ

Εσύ υπομένεις το άρωμα της παρειάς σου.

Πώς να σε πω; Ανήκεις

σε μια ραψωδία που δεν γράφηκε ποτέ της.

Όλες οι λέξεις έχουνε ανάγκη λεξιλόγια που κρέμονται σαν φρούτα

παραώριμα

από μία πορτοκαλιά που δεν ξιπάζεται μόνο ζητάει

να εκφραστεί επάνω στην επιδερμίδα σου

έντονα τόσο!

24/ 2/ 2026

Ουτοπικής υπόστασης…

 

Σκαρφαλώνω στον ίσκιο μου είμαι αλπινιστής των αντιφάσεων πελαγοδρομώ

σε αμφίρροπες μέρες λεπταίνοντας τον φλοιό των αινιγμάτων.

Ίσως οι ηθικές καταγραφές μου να’ ναι ένα λουλούδι που φαντάζεται πως ζει

ξανά και ξανά

μοσχοβολώντας.

Κι όπως απομονώνομαι από τον θόρυβο των προαστίων μάλλον βελάζω μην μπορώντας να αποβάλω του αμνού την αθωότητα ζω με αναπνοή που δεν θα χωρέσει σε στήθια.

Εδώ να με βρεις που είναι οχυρό ο εαυτός μου και που τον δασκάλεψε ο ουρανός να επιμένει

σε μια πλάση αβρότητας και που την διανθίζουνε των κήπων οι φρυγμένες ματαιότητες….

18/ 2/ 2026

Ας τραγουδούσαμε μεθυσμένοι ας τραγουδούσαμε!

 Ας τραγουδούσαμε μεθυσμένοι ας τραγουδούσαμε!

Αφήνοντας κατά μέρος τα λυρικά φτερά μας-

Ας μέναμε ορφανοί σαν τα πουλάκια τα έρμα που τιτιβίζουνε

Μες το χάραμα υμνολογώντας μια επικείμενη Άνοιξη!

Ας περπατούσαμε τρεκλίζοντας ‘πα στα πλακάκια

Ερωτευμένοι όσο ποτέ- ας σε ήθελα

Κι ας με ήθελες, σαν εκπεσόντες άγγελοι ενός ανύπαρκτου παραδείσου·

Ας μαθαίναμε

να ξεμάθουμε

όλες τις γνώσεις μας

τις – πια-

κολασμένες!

Δυσκίνητο όνειρο…

 

Βραδύγλωσση είναι η μέρα και η βιομηχανία

Βραδύγλωσσος είναι ο αιώνας μας

Παγίδες στήνουν οι πολεμοκάπηλοι και απειλές

Όλος ο αιώνας μια παγίδα για κατατρεγμένους-

Όσο μιλάς ξεκάθαρα τόσο θα σε μαντρώνουν σε περιφραγμένα χέρσα λιβάδια

Θα σε ταΐζουν με ιδέες ληγμένες θα σε αποχαυνώνουν

Τρελαίνοντάς σε ως να γίνεις φορέας φόβου

Συνθλίβουν σάρκες οι εφαρμοσμένες κοσμοθεωρίες τους

Από όνειρα φτιάχνω μία φωλεά πουλιού που μου ξεφεύγει

Είμαι ρακένδυτος που βλέπει και το τέλος του σαν λύση στο μεγάλο του μαρτύριο

Αποστομώνω την αισιοδοξία σας με μια κουβέντα κουβεντούλα λύπης

Αν θα ορθοποδήσω θα είναι σε μια γκρεμισμένη φυλακή που με επέστρεψε στον κόσμο τον πραγματικό μου….

18/ 11/ 2025

 Στον φίλο μου τον Βασίλη Σπανό….

Αιθεροβάμονες….

Εμείς

κι εσείς,

ουτοπικοί αναγνώστες

και κάπου συναντιόμαστε,

ούτε ψηλά ούτε και χαμηλά, στον κορεσμό

μίας Ιδέας,

πώς οξειδώνεται και η συνείδηση και αλλάζει

αφήνοντας το αλογάκι της να χλιμιντρά

πάνω στο καταπράσινο λιβάδι!…

Αυτή η εξουσία η μέσα μας,

η μυστική!

Βγαίνω αξημέρωτα να συναντήσω την νύχτα.

Βγαίνω από τον κουρασμένο μου πηλό

να με ταλαιπωρήσει ο ουρανός

που σωστά σκυθρωπιάζει.

Είμαι σαν ερυθρός σηματοδότης που μπλοκάρει όλη την κυκλοφορία.

Στα χέρια μου ένα μικρό μπεγλέρι θραύστης της αμηχανίας

και μια σακούλα με λίγο νερό για το γατάκι μου και λίγη

τροφή, να νιώσει πως το αγαπούν το ζωντανό!

Μπορεί κάτι σαν ποιητής να είμαι που αλητεύει

μέσα στα βαθιά σκοτάδια

ο ρωμαλέος τυφλοπόντικας ο εύγονος…

Θα σταθώ πάνω στην χλόη την φρεσκοπλυμένη

από την χτεσινή βροχή.

Θα μιλήσω στον εαυτό μου ωραία.

Κάθε φορά ωραία του μιλώ και τα βρίσκουμε.

Στο τέλος

είμαστε δυο, δεν είμαι ένας, είμαστε

ένα διδυμάκι απίστευτο!

Και αφού συμμαζέψω εικόνες και μυρωδιές στο μυαλό μου

στο σπίτι θα γυρίσω για να μου διηγηθώ

αυτό το ωραίο παραμύθι, αυτήν

την ολόσωστή μου υπεκφυγή να βγαίνω

μες τον κόσμο

κι απ’ τον κόσμο να απουσιάζω

Εγώ ο Μεφιστοφελής ο μέγας και ο πιο λιλιπούτιος

ταγμένος σκηνοθέτης σε μίαν ανάταση που ολοένα

αλλού με πάει

από εκεί που και ο ίδιος φανταζόμουνα….

27/ 1/ 2026

 Καθήμενος στο εδώλιο της μαθητείας…

Είμαι ένα τσαλακωμένο θαυμαστικό πολύ λυπημένο.

Κάθομαι και αναρωτιέμαι πόσα λάθος που έπραξα.

Βλέπω την φοβισμένη κατσαρίδα που τρέχοντας κρύβεται

Πίσω από εκείνο το ερμάριο με τα ληγμένα όνειρα.

Όσο το συμπυκνώνω τόσο με ξενίζει το νόημα.

Σε όλα που επιχείρησα σαν ουραγός τα υπηρετώ.

Απόψε έχει αίγλη μόνο το φεγγάρι.

Ένα αεράκι ευλογεί τα άοκνα φυτά.

Έφυγε η μανούλα μου σαν το πουλάκι το

Φοβισμένο. Έφυγε.

Κρατώ στην μνήμη μου εικόνες από τα παλιά:

Κρατώ ένα πινακάκι και επάνω του γράφω με κιμωλία

Γράμματα του αλφαβήτου και μία ψυχή μαθητική

Του παιδικού παραμυθιού μου ερμηνεύτρια!

26/ 1/ 2026