...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

17 Ιουνίου 2024

Της νύχτας μέτρο το άμετρο…

 

Εδώ η σύνθλιψη των εννοιών και το συμπερασματικό μεγάφωνο κάθε φρυγμένης κοσμοθεωρίας,
Ο ακατάσχετος ειρμός μιας πλάνης που δεν συμμαζεύεται, ο κόσμος των τολμημάτων και ο κόσμος των θαυμάτων,
Η όψιμη λατρεία των γενεσιουργών αιτιών, η στομωμένη λάμα της κατάληξης
Ο ποιητής που ανασκελώθηκε και τ’ αστέρια κοιτάζει
Νύχτα και είναι ξάστερος ο ουρανός, καιροδηλώνει
Μακρινές επιρροές φευγαλέα ανούσιες
Πίσω από ζωδιακά ξεμπερδέματα αξόδευτες στιχομυθίες κάτω από ένα φεγγάρι ευτυχισμένο
Απέριττο φως εργαλείο που αλφαδιάζει την ατσιδοσύνη του ιδιοφυούς
Εφευρίσκει ολοένα τρόπους να εξουδετερώσει την αγρύπνια του μα μέσα πέφτει
Στην ζοφερή λακκούβα των ακραίων υπολογισμών του·
Καταμαρτυρώ μια καυτή ανάσα στης μοναξιάς μου τον πυρετό
Όλα τα άφησα στην τύχη πυροδότησα την αστραπή κανείς δεν κατάλαβε
Και τσιμπολόγησα ρόγα την ρόγα το τσαμπί των ιδεών φωταγωγημένος
Από μια εσωστρέφεια σαν ψίχα πόνου·
Όσο κι αν προσπαθώ να βολιδοσκοπήσω την ωραία ορατότητα του φευγαλέου
Πάντα ανέκφραστο θα είναι το μανταλωμένο ψυχικό μου αγαθό θα κουκουλώνεται
Από μοιραία σύννεφα που με πλημμύρισαν· κι η Ποίηση
Όπως την εννοώ βαρύτιμη κι αφηνιασμένη
Στο αίμα θα κυλά των ασυμβίβαστων θα προμηνύει μια μεγάλη φλόγα
Εδώ ξανακυλώ σε ένα πάθος που με αποστομώνει
Εδώ η λογοτεχνία μου λες κλαίει κάτω από το βάρος του επαναστατημένου κόσμου
Όπως χάνω τα ίχνη μου στο οικουμενικό παιχνίδι των πολέμων
Κουκουβισμένος στην βαθιά σιωπή
Μιας νύχτας που καγχάζει…
17/6/2024
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και χορεύει
Όλες οι αντιδράσεις:

14 Ιουνίου 2024

Με τον εγωισμό ενός τιποτένιου καταγραφέα…

 

Στα πρωινά δάση των αποκαλύψεων ευτυχούν τα πουλιά
Ένας αέρας καταστρώνει σχέδια ελπίδων
Η νύχτα με όλα τα παρελκόμενά της εισέρχεται
Στην περιπέτεια των σκιών
Κρύβεται ο θεός, σχεδόν δεν υπάρχει
Την ώρα που σε σώζει ο εγωισμός, το καύχημά σου
Που διατρανώνει την ποιητική του ουσία
Από μέντα και δεντρολίβανο που φλυαρεί
Έξω από την πόρτα της αυγής, τρεις
Η ώρα στα μαγευτικά ξημερώματα….
14/6/2024
Μπορεί να είναι εικαστικό 1 άτομο και λυκόφως
Όλες οι αντι

13 Ιουνίου 2024

Εκπομπή προσωπικών ρύπων…

 

Ετούτη η φθαρμένη Πέμπτη σφιχταγκαλιασμένη με τον Χρόνο που εμείς
αδέξια αυτοσχεδιάζουμε
Σαν γερασμένοι ηθοποιοί πολλάν ωραίοι
Και πίνουμε καφέδες στα ρηχά του στοχασμού, βαθύγνωμοι
Και αποφασισμένοι.
Από τους πόρους του δέρματος στους πόρους της θαλάσσης,
Μια σπίθα ουσιαστική που ανατρέπει όλα τα δεδομένα
Πιο τρομερή από όλους τους ρόλους που θα παίξουμε
Αύριο, μεθαύριο, ή χτες, ή ίσως τώρα
Που χαλαλίζουμε τον έντρομο εαυτό μας τον πολύπαθο
Στο φως, στην πλήξη, στην τυφλότητα να αναιρούμε
Όλα ετούτα τα σαλέματα φαρδιά γεωγραφία
Που είναι η ζωή που και αναίτια κακήν
κακώς έτσι ξοδεύτηκε…
13/6/2024
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο
Όλες οι αντιδράσεις:

6 Ιουνίου 2024

Νεφελοκοκκυγία…

 

Ξεχαρβαλώθηκε κι ο ουρανός, αντικρύζω
την άτσαλη όψη του
Καταματωμένη.
Από θρησκεία σε θρησκεία μια πνευματική φυλακή· ποιός
Ψευτοεπιδιορθώνει πάντα τον παράδεισο;
Κι εγώ ο ‘’περπατημένος’’, τι κουβαλώ που είναι σκέψη
Και νους που απωθεί τα μιλιταριστικά εφαλτήρια;
Απαλαίνει το ποίημα, η λέξη τσιμεντάρει την αποφασιστικότητα των γεγονότων,
Πόσο θα στολιστούμε για να βγούμε μια αναμνηστική
φωτογραφία στον αιώνα!
Έκοψα τους γενναίους τένοντες, τους πρόσφερα
στον βιοπορισμό των ηττημένων. Τίποτα
δεν αλλάζει στην υποταγή· ζούνε να εκδικούνται η μία την άλλη
οι τάξεις: να η πάλη
που δεν τέλειωσε ποτέ της!
Κουβαλώ μέσα μου έναν γίγαντα που δεν γνώριζα.
Τον μαθαίνω τώρα που κοντά θα πεθάνω.
Πασχίζω για μια γλώσσα αποκαλυπτική.
Ούτε λογοτεχνία ούτε συλλαβή από ένα έναστρο αλφάβητο-
Ανθοστολίζομαι και είμαι ευέξαπτος λες και αδίκως έζησα με τόσες αυταπάτες...
Είμαι ήδη ο χτεσινός που κιόλας ξημέρωσε· αυτόβουλα.
Διατυμπανίζει ο στόμας μου το πληκτικό φεγγάρι
που ζει αγγίγματα αγρύπνιας και ευτυχισμένο σύννεφο.
Θέλω να πλάσω μια φιλόδοξη λογοτεχνία.
Στον επίλογο των πεπραγμένων μου, ένα πινέλο ζωγραφίζει σχέδια αλαφροΐσκιωτων που δεν το βάζουν κάτω·
Νυν και αεί μες σε διάρκεια παρηκμασμένης νε-
φελοκοκκυγίας…
5/6/2024
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο
Όλες οι αντ

4 Ιουνίου 2024

Οδυνηρή παραδοχή…


Όπως και να το δω το βασανάκι μου, με κατοίκησε μετέωρη μουσική·
Μιλώ κι όπως μιλώ, διατρανώνω άπειρες συμπάθειες για κείνους που χυμούνε στην φωτιά να σώσουν το σαρανταπληγιασμένο κορμί της ανθρωπότητας·
Στάζω ένα τσιπουράκι μες τα σπλάχνα μου και
Τα σπλάχνα μου αναστατώνονται- σαν να τα χτύπησε ο κεραυνός του Δία·
Λογαριάζω αλλιώς τα ειπωμένα μου και,
μπορεί να στέκομαι χωρίς καμία προκατάληψη στο πιο ψηλό σκαλί μιας αγωνίας·
Μέσα σε αμήχανες οθόνες, αυτός που πιο βαθιά την ψάχνει την αγάπη
εγκαινιάζει χίμαιρες ρακένδυτες, φουρτουνιασμένα πέλαγα και καταφέρνει
Να φέρει το μηδενικό του όνειρο κοντά σε τούτους τους φανταστικούς αριθμούς
Που πυροβολάνε·
Στις μέρες μας λαμπρύνεται η ιδιωτικότητα- πού να το πω να με πιστέψουν!
Αχ η ερημιά η μέσα μας καλά που τα κατάφερε να μας εμπαίζει!
Βλοσυρή- σαν μια σχάση που και την ψυχή μας θα απελευθερώσει και
τον διάολό της!
3/6/2024
Μπορεί να είναι εικόνα ποτό
Όλες οι αντιδράσει

3 Ιουνίου 2024

Βολιδοσκόπηση κάτω από το βλέμμα του ήλιου….


Ευτύχημα η αστραπή και που την καταγράφεις ευτύχημα
Κάτω από τα ακαριαία μικροσκόπια που απομονώνουν την θέληση
Και την ραπίζουν όσο να αποκτήσεις ελπίδα
Φτου σου μακαριστέ μην σε ματιάσω, ανήκεις σε άλλα παραμύθια
Λες κι όλη η ζωή μια σκηνοθετημένη δεν είναι
Ντροπαλοσύνη που ξεπέρασε τον εαυτό της
Κάποτε·
Κατέκτησε ονοματεπώνυμο ο ουρανός
Τον συλλαβίσαμε κάτω από ανερμήνευτη πραγματικότητα
Κλάψαμε νιώθοντας αλληλεγγύη για την προσφυγιά που διασκορπίστηκε
Είτε από βόμβες είτε από φόβο σ’ όλο το κορμί της γερασμένης μας Ευρώπης·
Τώρα αλέτρι είναι το αίμα χτυπάει μέσα στις φλέβες και ακούγεται παντού
Παραγινωμένο όπως φρούτο κάτω από της Ιστορίας την κατάληξη
Βουλιάζει μες την Ποίηση ξεστομίζοντας ολοένα έναν θάνατο που δεν ξεγράφεται
Φτωχαίνει τον καθένα ως τον αφανισμό του· αποστρέφομαι την κτήση και
Αυτήν την εξουσία που κελάηδησε οικτρά
Που σκλάβωσε καθέναν που σεβάστηκε τον εαυτό του
Έρχεται η ταπείνωση των αριθμών και των πλασμάτων
Τυλιχτείτε στα σάβανα κανείς δεν θα ζει να μας περιγράψει
Το πόσο άπληστοι υπήρξαμε κάτω από το βλέμμα του ήλιου
Εμείς οι κακομοίρηδες των θρησκειών εμείς οι χορτασμένοι τσαρλατάνοι
Καταβροχθίζοντας τα δηλητηριώδη μας αισθήματα τα βουερά
Και παραλογιζόμενοι έξω από την πόρτα του ακραίου Μηδενός
Του ασυγκράτητα κατεστημένου….
3/6/2024
ο Αρχαίος των Ημερών. Ουίλλιαμ Μπλέηκ
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

30 Μαΐου 2024

Αυτό που χτίζουνε τα λεξιλόγια…

 

Ραγίζει το σύμπαν σαν απρόσμενη φωτοβολίδα,
Έναστρος και μονήρης ο φλοιός του,
Φλογίζει ο νους την μοίρα του σχεδόν την αμφισβητεί
Παθιάζοντας χαρμόσυνα την συνείδηση·
Ψάξε να με βρεις με σκεπάζει ένα χάος
Και ξέχασα να ομολογήσω ότι ο πιο μεγάλος άθλος μας
πάντα θα είναι ένα λεξιλόγιο φιλότιμο
Που δείχνει το ύψος μας και δείχνει το βάθος μας καθώς
Απομένουμε μέσα στην Ιστορία αδέκαστα μόνοι, με πεπραγμένα
Ψυχής και φωτιάς…
Μόνο οι λέξεις μας θα μας προσδιορίσουν, μόνο οι λέξεις μας…
Πόσο αγάπησες τους λεπτοδείχτες δεν λέγεται!
Αναστατώθηκες με λέξεις ουρανού, φορτώθηκες
Θρησκευτικά βασανάκια κι όπως
Μίλησες κι είπες και είπες
Τόσα και τόσα που οδυνηρά σε ξεπέρασαν…
Κι ο κόσμος της ψευτιάς και της απάτης
Γύρω σου
Με αφερέγγυα ερείσματα
Βούλιαξε στην μηδαμινότητά του-
Από βερμπαλισμούς τρελούς
ένα σκοτάδι πάντα βγαίνει
Επεκτατικό…
Δες το και πρόσεξε!
30/5/2024
Μπορεί να είναι εικόνα το Πάνθεον και κείμενο που λέει "ΛΣΔΕΚΑΤΕΣΣΑΡΕ ΕΝΟΙΣΛΟΝΟΣΜΜ ΠΤΟΝΠΡΟΤΟΥΠΙΡ ΙΘΩΚΟΣΜΩ ΛΛΣΙΝΤΟΙΣ"
Όλες οι αντιδ

27 Μαΐου 2024

Έλεος μιας Στιγμής που ακραία υπάρχει…


Ήχος παράξενος ευωδιαστός
Ανάμεσα στις φλέβες των φυτών και τις εξάψεις του Μαΐου
Ο ήλιος καμπουριάζει τις ηλιαχτίδες του και σπρώχνει
Την προσήλωση σ’ έναν συγκεντρωτικό λεπτοδείχτη-
Αν με ακούσεις είμαι φερέφωνο ακοίμητης ελπίδας
Τρέχω με σπινθήρα φωτός και εξουσιάζω
Την διάφανη προσμονή που στους κορμούς εναποθέτει
Των δέντρων την τσαλακωμένη λύπη μου-
Το λεξιλόγιο που με καταβροχθίζει αναπαύεται
Σε στιγμές που κόβουν όπως λεπίδα τον αφρόντιστο καιρό·
Σημειώνω πάθη και πόθους·
Και εντεταλμένος να κυριαρχήσω, εκφράζω
ένα μαχαιρωμένο αίμα που την κάθε λέξη βάφει
κόκκινη και καταιγιστική…
Σαν ηχηρή ακραία έκφραση μιας βεβαιότητας…
27/5/2024
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο
Όλες οι αντιδράσε

22 Μαΐου 2024

Ισχύει ένα συμπέρασμα πικρό….

 

Άβολο το να γράφεις και οδυνηρό.
Μαστίζει όλες τις καταβολές σου.
Επιθύμησα ήχους χαρούμενους και λογοτεχνίες με βελουδένιους πανσέδες.
Αυτό το πλάσμα που είμαι πολύ με ταλαιπώρησε
Εν ζωή· δεν ξέρω
Με τι ξεφορτωμένες ιδιότητες θα με προδώσει.
Κι αυτό το σαν πληθυντικό ξενύχτι μου πάνω από ένα πληκτρολόγιο τι βάσανος!
Πόσο να ελέγξω πάνω μου τα μέταλλα των στεναγμών;
Α ρε βλαμμένα που μου θέλετε άκαιρες πια ομοιοκαταληξίες!
Πού να σας εξηγώ πόσο το νόημα
Περισσεύει σε αυτές εδώ τις αράδες
Που έχουν μια κρυφή μουσική και
Μια ακραία μυστική εξομολόγηση…
Γράφω και παίζω. Ζάρια ίσως
μέσα σε ένα καταγώγιο απελπισίας.
Πώς να τον δω τον κόσμο με συμπάθεια έξω από στατιστικές
Που πόλεμος εδώ και πόλεμος εκεί κι ο πόλεμος ποτέ δεν τελειώνει!
Κι ο ύπνος μου ακόμη έφοδος και εγερτήριο. Παράξενο:
Χειραγωγώ μια σκέψη που εξαερώνεται
Σωστή αυτοχειρία!
Χλιδή σπουδαία τα λογάκια και να τα χτενίζεις με αφοσίωση πολλή δυσχέρεια και τέλμα έχει.
Πονάει το αίμα μου, σας το δηλώνω, ξήλωσα μιαν αστραπή
Να φτιάξω μία μπέρτα batman να γλυτώσω απ’ την κατάθλιψη.
Παλιά ευαγγέλια τα φιλιά στο μονόπρακτο του έρωτα:
Μπαίνεις με φούρια στην σκηνή και βγαίνεις με φορείο και αναίσθητος.
Και πάνω στο τραπέζι τα μολύβια αυθαδιούνε και ζητάνε πλήρη ελευθερία·
Παντού όπου σκαλίζω σύνορα υπάρχει μία κυριολεξία που ασωτεύει…
Παντού μια αδιατάρακτη ψυχή που από εμένα περισσεύει…
22/5/2024
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Όλες οι αντ

19 Μαΐου 2024

Μια γλάστρα δυόσμος: όλη η ανέκφραστη φιλοσοφία…



Γκρινιάρα λέξη κουλτούρα γκρινιάρα θέσφατο απόμακρο
Ο νεφεληγερέτης που δεν νίκησε συνοφρυώθη’
Όσα στιχάκια είχα κλείσει στα συρτάρια μου
Μου ορμήσανε - ποιός το καταλαβαίνει;
Λύγισα γόνατο στο φως των αστεριών
Ολόκληρος συνείδηση
ποτισμένος
Και διψαλέος ταυτόχρονα…
Κυριακή των πλουραλιστικών δυνάμεων Κυριακή εκπεφρασμένη
Με φαγοπότι οικογενειακό και τρυφερά τριαντάφυλλα
Άμαχα στην υπόστασή τους.
Με συμπιέζει να γίνω κατάσταση παρελθούσα
Διεκδικώ την νιότη της
Σαν χαρτοπόντικας χαραμισμένος.
Και η έννοια που μου διέφυγε, ζωντανή μέσα σε τόσους θανάτους
Ξεπέρασε το ανεμούριο σε καταδείξεις
Και έγινε μια μαρτυριάρα θέληση
Πολλή αβρή…
Με επαμφοτερίζουσα διάθεση, μπλέκοντας τις υπάρξεις σε μελαγχολία
Σε χρόνο ανερμήνευτο και Κυριακή και κούφια ξέπνοη εβδομάδα…
Αγόρασα μια γλάστρα δυόσμο για να έχει το ρουθούνι μου υπεραξία,
Στόλισα ύμνο την πραγματικότητα,
Γεμάτος ρυτίδες ουρανού, ακριβά κτερίσματα
Συλημένα από τον τάφο που έφυγα…
Ας με τσακίσουν οι σιωπές που διάλεξα, όμως ήμουν ειλικρινής
Αυτό που σκλήρυνε τα λόγια μου ήτανε ηφαιστειακή κραιπάλη
Δεν με αφομοίωσε την ήπια σαν νερό οι άνθρωποι συνήθως κάνουν πίσω
Αν είναι να σπουδάσουν το Καλό, τι να φτουρήσει η αγέρωχη καρδιά μου
Σε τούτες τις γδαρμένες προσευχές των ανομημάτων;…
Ψαύω την Σκέψη μου προσεκτικά,
Θαυμάσια με ακυρώνει η Ιστορία,
Τι να φοβάσαι όταν θα σε κατοικεί η ερήμωση;
Κοντεύω να πιστέψω ένα φως που σκοτεινιάζει…

Άγιοι Ανάργυροι 19/5/2024




Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου