...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

19 Νοεμβρίου 2026

Η πρωτοκαθεδρία των εικασιών…

 

Αναγνωρίζεις τα κατορθωμένα από τον τρόπο που σου γνέφει ο ουρανός.
Εσώτατα πάθη συγκλονίζουν την ψυχή που σφύζει από φιλότιμο.
Δάμασα εχθρικά δευτερόλεπτα για να μιλήσω.
Οι ώρες γύρω μου γιγαντώνονται πυκνώνοντας τις γραμμές τους και με πνίγουν, την απόλυτη φύση μου μην μπορώντας.
Οι κοσμοθεωρίες σκόνταψαν στους εγωισμούς των καθοδηγητάδων.
Σαπίζει εύκολα ο πηλός.
Θα κοιμηθώ κάτω από ομπρέλες της απατηλής δημοκρατίας.
Παραχώνοντας τους στίχους μου στο νοτισμένο χώμα της αθωότητας.
Ο άνεμος έπνευσε στα πανιά μας, μα το καραβάκι μας συντρίφτηκε.
Επιθυμώ μια σύνεση που δεν προσεγγίζεται.
Είναι κι αυτή η οθόνη που μας δείχνει παραμορφωμένους μέσα σε πραγματικότητα εικονική.
Πώς να παντρέψεις λόγια, έρωτα και άοκνη τεχνολογία;
Ούτε με θυμιατό ξορκίζεις το Κακό ούτε με ευχολόγια.
Είναι κι αυτή η ομολογία που όταν καταγράφεται θα καταμαρτυρήσει δηλητήρια.
Πονέσανε τα δάχτυλά μου να χτυπούνε λέξεις σε αφηρημένα πληκτρολόγια.
Λογοτεχνία άσεμνα ευλογημένη.
Από τον χώρο της εκκίνησης ορμάει μες τον στίβο ένα λυρικό κριάρι εκστασιασμένο.
Η φτώχεια είναι μπούσουλας, δυστυχώς η παντοδύναμη φτώχεια.
Αλύπητο είναι το καθήκον- θα μας αφανίσει.
Ψηφίο το ψηφίο και οργανώνεται ένα καθολικό αλφάβητο κωδικοποιημένο.
Αν το αποκρυπτογραφήσουμε θα δούμε ορίζοντα- αν όχι
Αλίμονο στα ειπωμένα μας!
Θα αξιωθώ μια ευτυχία όπως ανθισμένη γαρδένια που μοσχοβολά και κάνει
Να λάμπει το απλησίαστο στερέωμα;
Πονάει το αίμα μου να πνίγω τα φωνήεντα μέσα σε φλέβες που τσιρίζουνε αποφασισμένες.
Πάλι ο χειμώνας με εξέπληξε και με στριμώχνει κρυουλιάρη στην γωνιά μου.
Έκαστος άνθρωπος το ίδιον βάρος αυτού φέρει….
Λες συσπειρώνομαι μέσα σε μία αστραπή. Και στην ζωούλα μου θα βρέξει…
Για τις ιδέες που αγνόησα κεντήθηκα από βελόνες άκρα μυστικές που τσούζουν και πονάνε.
Για την σιωπή μου περισσότερο από όλα χειροκροτήθηκα· για τον ερμητισμό μου.
Τα πλήθη γύρω μου πιο γαντζωμένα από ποτέ σε παρατάξεις που αλαλάζουνε ακούνε την ευπείθεια που θέλει ο Μέγας Μάγιστρος.
Συσπειρώνονται για να είναι ορατή η κατοπινή φυλακή.
Στον αέρα σχήματα τετραγώνων, ρόμβοι, καυτά κυκλάκια
Κατηφορίζουν κατά την αγρύπνια μου που με σκλαβώνει.
Όλος ο ποιητάρης μέσα μου ένας μεταφραστής που απέτυχε…
18/19- 11-2026






17 Νοεμβρίου 2026

Νερόχαρη επιδερμίδα η δική σου…

Επάνω στην επιδερμίδα σου

μία αναρριχώμενη σκιά ανθίζει και θα φτάσει

έως την ψυχή σου.

Είσαι μυθική και έτσι σε καταλαβαίνουνε όλοι.

Δεν είναι η συντέλεια της σιωπής που βοά μέσα σου, είναι

ο τρόπος που έχεις να αποσβένεις την μεγάλη γύρω σου πλημμύρα

από θορύβους που επαναστατούν ενάντια σε κάθε μια πραγματικότητα- όλα τα κάνεις

να φαίνονται προσιτά, γενναία

και να μοιάζουν κατακτημένα ενώ στην ουσία δεν είναι.

Μαζεύω το μυαλό μου και σε κοντεύω.

Πιο λυρική τώρα που σε προσάρτησαν οι πεταλούδες.

Ανοίγεις τα φτερά σου και πετάς

κατά μια νίκη που δεν μου ανήκει.

Θα βρω έναν τρόπο να σε πλησιάσω μηδενίζοντας

τις αξιώσεις μου

έως να φτάσω να σε αγαπώ όπως ένα σεμνό κορίτσι που με υποβάλλει

σε κατάνυξη….

 

                                                              17/11/2026

 




13 Νοεμβρίου 2026

Πρωινή ευάλωτη σκέψη…

 

Τι να την κάνω πια την εποχή που γέμισε ιδρωμένους γυμνοσάλιαγκες
που γύρω μου αραδίζουν και βρωμούνε;
Με ένα κάρβουνο γράφω
λογάκια μυστικά από εκείνα που μου απόμειναν ύστερα από την δύσκολη πίκρα.
Χλευάζουν οι αδίστακτοι- έγινε η μοναξιά φορτίο·
Όπως την πάρεις την ζωή- δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο·
Χώνεις τα χέρια σου στις τσέπες και σου μαρτυράει το κενό
την φτώχεια σου την καταματωμένη.
Φύγετε από κοντά μας όλοι, άστε μας να βρούμε τον δικό μας μπούσουλα·
Χωρίς ταυτότητα ευτυχισμένου πρέπει να αντέξουμε τα πάντα·
Σου έτυχε μια μοίρα τρομερή και με τα δαγκωμένα χείλια σου καημένε μου θα πρέπει να την υποφέρεις…
13/11/2026




3 Νοεμβρίου 2026

Στον ουρανό η κυριαρχία σου…

 

Εσύ για να φανερωθείς εγώ την εξουσία μου πρέπει αποφασιστικά να πετάξω και
να στερεώσω σύνορα πάνω στους ουρανούς του κόσμου.
Φεγγάρι κραταιό κι απόψε σε υπερασπίζεται· πουθενά δεν θα φτάσω
που να τελειώνει το τρυφερό παραμύθι σου.. κάπως
αλλιώτική είναι απόψε η νύχτα. Ένα γατάκι ήρεμο δρασκέλισε τα σκοτεινά της σκαλοπάτια
και ήρθε πιο κοντά σου από ποτέ. Στην αγκαλιά σου αφήνεται να ζήσει την χαρά του. Φυσά ένα αεράκι
λιγωτικό. Ο πόνος που είχα εξέλειπεν. Στυλώνω τα μάτια: είναι γεμάτη άστρα η κυριαρχία σου· διαλέγω λέξεις που να μην ηχούνε· που να στερεώνουνε το όνειρο στον στολισμένο μαχαλά σου!
3/11/2026
ζωγραφική του Asmaa Mohamed



23 Οκτωβρίου 2026

Άραγε τι είναι η γλώσσα μας και τι το ποίημα;….

 

Άντε να στύψεις το κεφάλι σου να βγάλεις κάτι
θετικό.
Κι άντε να το καλοαξιοποιήσεις μέσα στην πραγματικότητα.
Συμβαίνει βλέπεις να σε αντιμάχεται κι η γλώσσα,
είναι ξινή,
είναι στιφή,
είναι πικρή,
είναι δυστυχισμένη.
Κάποιοι την χρησιμοποιούν με τρόπο παλιακό,
κάποιοι την στρώνουνε με ροδοπέταλα-
πάντα εκείνη ασφυκτιά και τους μουτρώνει.
Αφαίρεσα την βουλιμία μου για λέξεις και εφηύρα λεξιλόγιο μπαρουτοκαπνισμένο.
Πρόσθεσα καθημερινή μελαγχολία και την ανακάτεψα με την διάθεση να επιβιώσω.
Ίσως η Ποίηση να είναι ένας σκοπός,
ίσως να είναι μία ευτυχία σε απευθείας …. Διάθεση.
Μικραίνει κάποτε το ποίημα.
Το αγγίζεις κι είναι γλιστερό σαν μια ανάμνηση που σου προέκυψε από τον ύπνο και το όνειρο.
Σε κάθε του κατάληξη
ούτε το happy end σου είναι ούτε η αφορμή για νέες περιπέτειες.
Ίσως να είναι ένας τρόπος του χαμού…
22/10/2026




22 Οκτωβρίου 2026

Η απουσία που είσαι…

 

Αέρινη σκιά περνάς μες απ’τον τοίχο κυρτώνεις
Τον Χρόνο σαν όπως μια υπερβολή της μεταφυσικής να φυτεύεις
Στο άδειο δωμάτιο·
Κι ενώ
Εντυπωσιάζεις το Αόρατο, στην ουσία είσαι μία φιγούρα καθαρογραμμένη
Στην ώχρα του τοίχου την ελεητική·
Σπουδάζω
Την απουσία σου- μιας και η παρουσία σου είναι επιβεβλημένη
Πάνω σε κείνο που είναι ένα βήμα πριν τον θάνατο- παράξενο
Που σε γνωρίζω δίχως να μιλήσαμε ποτέ μας·
Των φωτοσκιάσεων το κάδρο
Σε περιέχει που κινείσαι αόριστα καθώς
Συστέλλεσαι και διαστέλλεσαι σε μια βαθιά ησυχία
Που περιβάλλει την αυτοχειρία σου με σεβασμό- σαν να το νιώθουμε κιόλας
Που θα λείψεις, δεν θα καταγραφείς σε καταλόγους της ζωής, θα πας
Εκεί όπου η απουσία βασιλεύει· αόρατη και ορατή μες την ανοικτίρμονα αιωνιότητα!
22/10/2026



17 Οκτωβρίου 2026

[Ανθρωπότητα με αφηνιασμένο πουγκί]

 Ανθρωπότητα με αφηνιασμένο πουγκί

Βλέπω να παίζει την παρτίδα της προσδίδοντας
Όψη στην αγριότητα·
Όταν την μελετώ είναι μια αυτοκρατορία που παραπαίει·
Έχει τον νου της μην χαθεί η κυριαρχία·
Λαλεί ασχημονώντας το κλειστό της ερμάριο-
Αποθηκεύει μια ξοφλημένη κοσμοθεωρία·
Όπως και να την δεις είναι μια φιλαυτία που τρελαίνεται για την σάπια λεβεντιά της·
Κάθε πρωί ακούω βιολιά:
Στέλνουν την μουσική ως τον κάμπο·
Ο έρωτας ακόμη δεν εξαργυρώθηκε
Η ζωή πασχίζει, για όλα πασχίζει·
Είναι σκληρός πολύ ο βιοπορισμός!
17/10/2026




15 Οκτωβρίου 2026

Συνάντηση σε απόκρυφο ουρανό…

 

Μικρότερος από μια σύμπτωση και ωφελημένος
από τον τζόγο της περιπέτειας, με στίχους ήρθα
πολύχρωμους,
λιγάκι μελαγχολικός για την αγάπη.
Τα συγκεντρωμένα καλά μου απόψε θα σου τα χαρίσω,
είμαστε ταυτισμένοι πάνω στο φλεγόμενο ποίημα,
ο ουρανός μας καπελώνει,
θα ῤθουμε στο λιβάδι των παρομοιώσεων και θα χαθούμε
στο φαντασμαγορικό συννεφάκι που έκανε το ποίημα μας ανάγκη και καθαρμό…
Ξυπνάς μέσα στον νόστο και το ξέρουμε κι οι δυο ότι μια μέρα θα συναντηθούμε.
Έτσι: γιατί δεν σβήνονται οι καρδιές
Η κάθε μια αστράφτει στον ήλιο
Οι μέρες γίνονται διάφανες και φωταγωγούνται
Κι εμείς που συναντιόμαστε μέσα σε αφιλότιμη ερημιά
Κοινωνούμε ευλογημένο παράδεισο!
15/10/2026




4 Οκτωβρίου 2026

Σαν τελευταία ανάμνηση…

 

Κάτι ακούγεται σαν περίεργος ήχος και πάνω μου
σταματούν τα φώτα να εστιάζουν
στην τελειωμένη φιλαυτία μου, τρέμουν
και το αντιλαμβάνομαι ότι μετά θα χαθούνε- Τότε
που ανάσκελα κοιτάζω προς τον ουρανό μήπως και δω τ’ αστέρια, μια υποψία
ότι κάποιοι με παρακολουθούνε επιβεβαιώνεται· Κοιτώ
και βλέπω πρόσωπα ακαθόριστα, να με κοιτούν και είναι
σαν να μην με βλέπουν· λίγο που σκιάχτηκα· μετά λέω ‘’Μπα, ιδέα μου θα είναι…’’ και συνεχίζω να αδιαφορώ για όλα· ο αέρας
είναι κρύος, μπορεί να μην σκοτείνιασε κιόλας, οι θόρυβοι
υποχώρησαν, και σαν να λιγοστεύει η φασαρία, όλοι
υποχωρούν και μέσα στο μυαλό μου αρχινά μια περιπέτεια σκέψης
τελευταίας· νικώ ή με νικούνε; Τώρα
πάντως απαλλάχτηκα από τις φοβερές δαγκάνες της μελαγχολίας· είμαι
σαν αυτοκράτορας που δεν πατάει στο χώμα και
το χώμα το ίδιο από όλα πια τον προφυλάσσει!
4/10/2026




28 Σεπτεμβρίου 2026

ISSUU.COM ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

 Κάθε φορά που ένα βιβλίο φεύγει από τα χέρια μου, νιώθω να γίνομαι λίγο πιο ελεύθερος. Ένα κάποιο βάρος φεύγει από πάνω μου και με αφήνει εκτεθειμένο να με σημαδεύει μια κριτική κάτω από την βάση του μικροσκοπίου που με κομματιάζει, με εκθειάζει ή με διαβάλει, και πάντοτε αρέσκεται να υπερβάλλει.

Γιατί ένας απλός μοναχικός τύπος είμαι που κάνει καταγραφές στις Στιγμές του που τις ζει και τον απορροφούν καθιστώντας τον πολύχρωμο δραπέτη από όλες τις πραγματικότητες.
Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έφτασες κάπου. Στην πραγματικότητα δεν φτάνεις ποτέ πουθενά: αυτό που έγραψες σε λίγο θα ξεπεραστεί και θα είναι μια καταγραφή που δεν θα αξίζει. Αξίζει όμως η προσπάθεια να ‘’δεις πέρα από τον εαυτό σου’’. αυτό σου το κατόρθωμα είναι και η γυμναστική σου και ο τρόπος σου να αθλείσαι πάνω σε μια προσπάθεια άθλου που θα σε κάνει καλύτερο.
Όπως να καθίστασαι ένας ρέκορντμαν που ανταμείφθηκε για τις προσπάθειες που τον έφτασαν σε κείνες τις επιδόσεις που δεν φανταζόταν να τις μπορούσε.
Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση -αν την επιχειρήσετε- και για την φίλια προσέγγιση που είναι εμένα η χαρά μου!
Πολλά ευχαριστώ!


https://issuu.com/stratisparelis/docs/_05663050cedb87?fr=xKAE9_zU1NQ

ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ
ISSUU.COM
ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ
Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

27 Σεπτεμβρίου 2026

Η βεβαιότητα του ονειροπόλου…

 

Έτσι όπως αραδιάζουμε ψέματα
Θα αφανιστούμε.
Βλέπεις σμικραίνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε-
Ολοένα σκουντουφλάμε στην πραγματικότητα
που μας αλλάζει·
Λιγάκι λιγότερο
λιγάκι περισσότερο
μπουκωνόμαστε με μουσική και ποίηση κι ώσπου να την μεταβολίσουμε μένουμε έξω από τα γεγονότα
ακόλουθοι σε σκοτεινές προπαγάνδες
που ρημάζουν την όψη μας.
Κουβέντιασα ευκολότερα με τον στίχο παρά με εμένα·
Αυτό, αν το ερμηνεύσεις επιπόλαια, είναι ευτύχημα-
Όμως δυστύχημα κάποτε μοιάζει-
Συνδιαλέγομαι με μια ανεκτική μοναχικότητα.
Ευδοκιμώ σε έρημα τοπία.
Είναι ο τρόπος μου αυτός είναι η φτιαξιά μου
Ε ρε τσαλακωμένο μου εικοσιτετράωρο, ανάγωγε δικαστή που με κρίνεις!
Ξεκαλουπώνω τον εγωισμό μου μα ματαγίνεται και
Με μπατσίζει που αυθαιρέτησα τόσο!
Όταν κοιμάμαι, μες τον ύπνο μου,
Στήνεται επική Ιλιάδα
Εγώ ο ανώφελος θα κερδίσω το ύψος
Θα κερδίσω τον πόλεμο θα κερδίσω την αστραπή
Την Στιγμή θα κερδίσω που ωραία βελάζει
Κι η μοίρα μου
θα μου δείξει άλλα πράγματα από κείνα που καρτερούσα
Οι λέξεις με πλησιάζουν, έρχονται
Από το αρχοντικό της έμπνευσης και ολοένα
Φορτώνονται μυρωδιές και φωταγωγούνται
Νατα τα μαλάματα νατα τα αισθήματα κι εγώ
Που πασχίζω να κερδίσω μια μορφή του Αοράτου
Σεμνή
σαν μια θαλάσσια ελπίδα
αν αποτύχω στις αισθήσεις
την έχω άσχημα,
κανένας δεν θα με συντρέξει
Θα μείνω ένας του Τίποτα αρραβωνιαστικός…
27/9/2026





13 Σεπτεμβρίου 2026

[Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα]

 Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα

Ολοένα περί της ελαφρότητας τυρβάζουμε
Την λέξη την ακολουθώ κατά πόδας
Ξέρω πως κάποτε με ανάφλεξη θα με αφανίσει
Μ’ αρνούνται οι ζηλόφθονες μικρόψυχοι
Εδώ που είμαι όμως
έχω στερεώσει βασίλειο
Ποιος να μ’ αγγίξει που ο άτρωτος εαυτός μου
πετά ψηλά και αστεΐζεται;
Διασκεδάζω την ανία μου το θλιβερό
φορτίο μου κοροϊδεύοντας…
13/9/2026




10 Σεπτεμβρίου 2026

Παράξενος αφανισμός….

 

Όπως θαυμάζω την καμπύλη του φωτός, νύχτα
και μου περίσσεψε η ψυχή κι απόψε
έχω διαμαρτυρηθεί για τις χαρές μου που λιγόστεψαν-
Μπορεί
να γεύομαι το λυρικό φρούτο της έμπνευσης μα εμένα
είναι πάντα άλλα τα λογάκια μου-
Σαν τούβλα γκρεμισμένα μες το οικοδόμημα της ταραχής- ω πόσο
τσουχτερός είναι ετούτος ο σκαντζόχοιρος της μνήμης· τρομάζω
που συστέλλομαι,
Ένας σβώλος γίνομαι
που κύλησε
χαμηλά
στο λασπωμένο χώμα του ποιήματος, ανήκω
σε ένα λεξιλόγιο τρύπιο, μπερδεμένο
κανείς δεν το ξεμπέρδεψε ποτέ,
αυτό το βάρβαρο ποτάμι το ανήλεο
κυλάει
δίπλα μου
και μαρτυρά
μια αφύπνιση πριν γίνω άφαντος ο ίδιος
κι απ’ τον εαυτό μου ακόμα….
9/9/2026




9 Σεπτεμβρίου 2026

Διαμόρφωση εξωτερικού χώρου….

 

Τον εσωτερικό τον διαμορφώσαμε. Ή μήπως
Αφήσαμε ατελή την κάθε μας προσπάθεια,
σχεδόν γκρεμισμένη.
Πίσω από την έκφραση είσαι η έκφραση τώρα, το κατανοώ
Πως παίζεις με την τόλμη και τον δισταγμό σου·
Ιδού η ζωή και ιδού η ματαιόδοξη διάθεσή σου να την κατακτήσεις·
Ιδού λοιπόν ποιος αλήθεια είσαι δεν είσαι…
Κι αυτά τα χρόνια τα σκληρά, απομαγνητισμένα
Φορούν στολές πολέμου και σε συρρικνώνουνε
Μαντρώνοντας τα πιο ωραία όνειρά σου!
9/9/2026




Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου