Άραγε τι είναι η γλώσσα μας και τι το ποίημα;….

 

Άντε να στύψεις το κεφάλι σου να βγάλεις κάτι

θετικό.

Κι άντε να το καλοαξιοποιήσεις μέσα στην πραγματικότητα.

Συμβαίνει βλέπεις να σε αντιμάχεται κι η γλώσσα,

είναι ξινή,

είναι στιφή,

είναι πικρή,

είναι δυστυχισμένη.

Κάποιοι την χρησιμοποιούν με τρόπο παλιακό,

κάποιοι την στρώνουνε με ροδοπέταλα-

πάντα εκείνη ασφυκτιά και τους μουτρώνει.

Αφαίρεσα την βουλιμία μου για λέξεις και εφηύρα λεξιλόγιο μπαρουτοκαπνισμένο.

Πρόσθεσα καθημερινή μελαγχολία και την ανακάτεψα με την διάθεση να επιβιώσω.

Ίσως η Ποίηση να είναι ένας σκοπός,

ίσως να είναι μία ευτυχία σε απευθείας …. Διάθεση.

Μικραίνει κάποτε το ποίημα.

Το αγγίζεις κι είναι γλιστερό σαν μια ανάμνηση που σου προέκυψε από τον ύπνο και το όνειρο.

Σε κάθε του κατάληξη

ούτε το happy end σου είναι ούτε η αφορμή για νέες περιπέτειες.

Ίσως να είναι ένας τρόπος του χαμού…

22/10/2026

Η απουσία που είσαι…

 

Αέρινη σκιά περνάς μες απ’τον τοίχο κυρτώνεις

Τον Χρόνο σαν όπως μια υπερβολή της μεταφυσικής να φυτεύεις

Στο άδειο δωμάτιο·

Κι ενώ

Εντυπωσιάζεις το Αόρατο, στην ουσία είσαι μία φιγούρα καθαρογραμμένη

Στην ώχρα του τοίχου την ελεητική·

Σπουδάζω

Την απουσία σου- μιας και η παρουσία σου είναι επιβεβλημένη

Πάνω σε κείνο που είναι ένα βήμα πριν τον θάνατο- παράξενο

Που σε γνωρίζω δίχως να μιλήσαμε ποτέ μας·

Των φωτοσκιάσεων το κάδρο

Σε περιέχει που κινείσαι αόριστα καθώς

Συστέλλεσαι και διαστέλλεσαι σε μια βαθιά ησυχία

Που περιβάλλει την αυτοχειρία σου με σεβασμό- σαν να το νιώθουμε κιόλας

Που θα λείψεις, δεν θα καταγραφείς σε καταλόγους της ζωής, θα πας

Εκεί όπου η απουσία βασιλεύει· αόρατη και ορατή μες την ανοικτίρμονα αιωνιότητα!

22/10/2026

[Ανθρωπότητα με αφηνιασμένο πουγκί]

 Ανθρωπότητα με αφηνιασμένο πουγκί

Βλέπω να παίζει την παρτίδα της προσδίδοντας

Όψη στην αγριότητα·

Όταν την μελετώ είναι μια αυτοκρατορία που παραπαίει·

Έχει τον νου της μην χαθεί η κυριαρχία·

Λαλεί ασχημονώντας το κλειστό της ερμάριο-

Αποθηκεύει μια ξοφλημένη κοσμοθεωρία·

Όπως και να την δεις είναι μια φιλαυτία που τρελαίνεται για την σάπια λεβεντιά της·

Κάθε πρωί ακούω βιολιά:

Στέλνουν την μουσική ως τον κάμπο·

Ο έρωτας ακόμη δεν εξαργυρώθηκε

Η ζωή πασχίζει, για όλα πασχίζει·

Είναι σκληρός πολύ ο βιοπορισμός!

17/10/2026

Συνάντηση σε απόκρυφο ουρανό…

 

Μικρότερος από μια σύμπτωση και ωφελημένος

από τον τζόγο της περιπέτειας, με στίχους ήρθα

πολύχρωμους,

λιγάκι μελαγχολικός για την αγάπη.

Τα συγκεντρωμένα καλά μου απόψε θα σου τα χαρίσω,

είμαστε ταυτισμένοι πάνω στο φλεγόμενο ποίημα,

ο ουρανός μας καπελώνει,

θα ῤθουμε στο λιβάδι των παρομοιώσεων και θα χαθούμε

στο φαντασμαγορικό συννεφάκι που έκανε το ποίημα μας ανάγκη και καθαρμό…

Ξυπνάς μέσα στον νόστο και το ξέρουμε κι οι δυο ότι μια μέρα θα συναντηθούμε.

Έτσι: γιατί δεν σβήνονται οι καρδιές

Η κάθε μια αστράφτει στον ήλιο

Οι μέρες γίνονται διάφανες και φωταγωγούνται

Κι εμείς που συναντιόμαστε μέσα σε αφιλότιμη ερημιά

Κοινωνούμε ευλογημένο παράδεισο!

15/10/2026

Σαν τελευταία ανάμνηση…

 

Κάτι ακούγεται σαν περίεργος ήχος και πάνω μου

σταματούν τα φώτα να εστιάζουν

στην τελειωμένη φιλαυτία μου, τρέμουν

και το αντιλαμβάνομαι ότι μετά θα χαθούνε- Τότε

που ανάσκελα κοιτάζω προς τον ουρανό μήπως και δω τ’ αστέρια, μια υποψία

ότι κάποιοι με παρακολουθούνε επιβεβαιώνεται· Κοιτώ

και βλέπω πρόσωπα ακαθόριστα, να με κοιτούν και είναι

σαν να μην με βλέπουν· λίγο που σκιάχτηκα· μετά λέω ‘’Μπα, ιδέα μου θα είναι…’’ και συνεχίζω να αδιαφορώ για όλα· ο αέρας

είναι κρύος, μπορεί να μην σκοτείνιασε κιόλας, οι θόρυβοι

υποχώρησαν, και σαν να λιγοστεύει η φασαρία, όλοι

υποχωρούν και μέσα στο μυαλό μου αρχινά μια περιπέτεια σκέψης

τελευταίας· νικώ ή με νικούνε; Τώρα

πάντως απαλλάχτηκα από τις φοβερές δαγκάνες της μελαγχολίας· είμαι

σαν αυτοκράτορας που δεν πατάει στο χώμα και

το χώμα το ίδιο από όλα πια τον προφυλάσσει!

4/10/2026

ISSUU.COM ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

 Κάθε φορά που ένα βιβλίο φεύγει από τα χέρια μου, νιώθω να γίνομαι λίγο πιο ελεύθερος. Ένα κάποιο βάρος φεύγει από πάνω μου και με αφήνει εκτεθειμένο να με σημαδεύει μια κριτική κάτω από την βάση του μικροσκοπίου που με κομματιάζει, με εκθειάζει ή με διαβάλει, και πάντοτε αρέσκεται να υπερβάλλει.

Γιατί ένας απλός μοναχικός τύπος είμαι που κάνει καταγραφές στις Στιγμές του που τις ζει και τον απορροφούν καθιστώντας τον πολύχρωμο δραπέτη από όλες τις πραγματικότητες.

Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έφτασες κάπου. Στην πραγματικότητα δεν φτάνεις ποτέ πουθενά: αυτό που έγραψες σε λίγο θα ξεπεραστεί και θα είναι μια καταγραφή που δεν θα αξίζει. Αξίζει όμως η προσπάθεια να ‘’δεις πέρα από τον εαυτό σου’’. αυτό σου το κατόρθωμα είναι και η γυμναστική σου και ο τρόπος σου να αθλείσαι πάνω σε μια προσπάθεια άθλου που θα σε κάνει καλύτερο.

Όπως να καθίστασαι ένας ρέκορντμαν που ανταμείφθηκε για τις προσπάθειες που τον έφτασαν σε κείνες τις επιδόσεις που δεν φανταζόταν να τις μπορούσε.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση -αν την επιχειρήσετε- και για την φίλια προσέγγιση που είναι εμένα η χαρά μου!

Πολλά ευχαριστώ!

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_05663050cedb87?fr=xKAE9_zU1NQ

ISSUU.COM

ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

Η βεβαιότητα του ονειροπόλου…

 

Έτσι όπως αραδιάζουμε ψέματα

Θα αφανιστούμε.

Βλέπεις σμικραίνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε-

Ολοένα σκουντουφλάμε στην πραγματικότητα

που μας αλλάζει·

Λιγάκι λιγότερο

λιγάκι περισσότερο

μπουκωνόμαστε με μουσική και ποίηση κι ώσπου να την μεταβολίσουμε μένουμε έξω από τα γεγονότα

ακόλουθοι σε σκοτεινές προπαγάνδες

που ρημάζουν την όψη μας.

Κουβέντιασα ευκολότερα με τον στίχο παρά με εμένα·

Αυτό, αν το ερμηνεύσεις επιπόλαια, είναι ευτύχημα-

Όμως δυστύχημα κάποτε μοιάζει-

Συνδιαλέγομαι με μια ανεκτική μοναχικότητα.

Ευδοκιμώ σε έρημα τοπία.

Είναι ο τρόπος μου αυτός είναι η φτιαξιά μου

Ε ρε τσαλακωμένο μου εικοσιτετράωρο, ανάγωγε δικαστή που με κρίνεις!

Ξεκαλουπώνω τον εγωισμό μου μα ματαγίνεται και

Με μπατσίζει που αυθαιρέτησα τόσο!

Όταν κοιμάμαι, μες τον ύπνο μου,

Στήνεται επική Ιλιάδα

Εγώ ο ανώφελος θα κερδίσω το ύψος

Θα κερδίσω τον πόλεμο θα κερδίσω την αστραπή

Την Στιγμή θα κερδίσω που ωραία βελάζει

Κι η μοίρα μου

θα μου δείξει άλλα πράγματα από κείνα που καρτερούσα

Οι λέξεις με πλησιάζουν, έρχονται

Από το αρχοντικό της έμπνευσης και ολοένα

Φορτώνονται μυρωδιές και φωταγωγούνται

Νατα τα μαλάματα νατα τα αισθήματα κι εγώ

Που πασχίζω να κερδίσω μια μορφή του Αοράτου

Σεμνή

σαν μια θαλάσσια ελπίδα

αν αποτύχω στις αισθήσεις

την έχω άσχημα,

κανένας δεν θα με συντρέξει

Θα μείνω ένας του Τίποτα αρραβωνιαστικός…

27/9/2026

[Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα]

 Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα

Ολοένα περί της ελαφρότητας τυρβάζουμε

Την λέξη την ακολουθώ κατά πόδας

Ξέρω πως κάποτε με ανάφλεξη θα με αφανίσει

Μ’ αρνούνται οι ζηλόφθονες μικρόψυχοι

Εδώ που είμαι όμως

έχω στερεώσει βασίλειο

Ποιος να μ’ αγγίξει που ο άτρωτος εαυτός μου

πετά ψηλά και αστεΐζεται;

Διασκεδάζω την ανία μου το θλιβερό

φορτίο μου κοροϊδεύοντας…

13/9/2026

Παράξενος αφανισμός….

 

Όπως θαυμάζω την καμπύλη του φωτός, νύχτα

και μου περίσσεψε η ψυχή κι απόψε

έχω διαμαρτυρηθεί για τις χαρές μου που λιγόστεψαν-

Μπορεί

να γεύομαι το λυρικό φρούτο της έμπνευσης μα εμένα

είναι πάντα άλλα τα λογάκια μου-

Σαν τούβλα γκρεμισμένα μες το οικοδόμημα της ταραχής- ω πόσο

τσουχτερός είναι ετούτος ο σκαντζόχοιρος της μνήμης· τρομάζω

που συστέλλομαι,

Ένας σβώλος γίνομαι

που κύλησε

χαμηλά

στο λασπωμένο χώμα του ποιήματος, ανήκω

σε ένα λεξιλόγιο τρύπιο, μπερδεμένο

κανείς δεν το ξεμπέρδεψε ποτέ,

αυτό το βάρβαρο ποτάμι το ανήλεο

κυλάει

δίπλα μου

και μαρτυρά

μια αφύπνιση πριν γίνω άφαντος ο ίδιος

κι απ’ τον εαυτό μου ακόμα….

9/9/2026

Διαμόρφωση εξωτερικού χώρου….

 

Τον εσωτερικό τον διαμορφώσαμε. Ή μήπως

Αφήσαμε ατελή την κάθε μας προσπάθεια,

σχεδόν γκρεμισμένη.

Πίσω από την έκφραση είσαι η έκφραση τώρα, το κατανοώ

Πως παίζεις με την τόλμη και τον δισταγμό σου·

Ιδού η ζωή και ιδού η ματαιόδοξη διάθεσή σου να την κατακτήσεις·

Ιδού λοιπόν ποιος αλήθεια είσαι δεν είσαι…

Κι αυτά τα χρόνια τα σκληρά, απομαγνητισμένα

Φορούν στολές πολέμου και σε συρρικνώνουνε

Μαντρώνοντας τα πιο ωραία όνειρά σου!

9/9/2026

Ομοθυμαδόν....

 

Τσούρμο τα αρχαία πουλιά εφορμούν μέσα στου ουρανού τις επαρχίες

Τσούρμο η ηχηρή παράσταση που γιγαντώνεται

Αυτό που είμαστε εάν δεν είναι ‘’εμείς’’ είναι ένα κούφιο αποτέλεσμα

Όταν ενώνονται οι φωνές μας ξεκινούν τα πιο κεφάτα πανηγύρια

Επιτετραμμένε μου, συγκεντρώσου κι απ’ την ψυχή εφόρμησε πάνω σε λυρικές αναζητήσεις

Το βλέμμα σου είναι αστραπή, κινείς τα νήματα, πώς να στο λέω;

Από εσένα η δομή, από εσένα η καλή κατάληξη,

Το φως που μας σκλαβώνει, η ηθική μας πεταλούδα

Από εσένα είναι το παν κι από εσένα είναι το άπαν

Σε λαφυραγωγεί η ζωή μα εσένα ολοένα κάτι πάντα θα σου περισσεύει

Είσαι ο τόκος επί των ημερών είσαι και το κερδώον απόκτημα

Σαν μια θρησκεία είσαι που γεννάται για να σβήσει κακεντρέχειες

Ομοθυμαδόν ας δρέψουμε κάθε αφράτη ευτυχία

Για το τραγούδι ας ῤθουμε ως τον καλπασμό στα ήμερα λιβάδια

Κορφολογείς βρε ποιητή μου και απόψε τον ωραίο ουρανό και η καρποφορία του σε γιγαντώνει

Στίχους σου δίνει ελεητικούς και παν-ευλόγητους…

1/9/2026

Μυσταγωγία και μυθαγωγία….( Ενός Αυγούστου ανοικτή πληγή…)

 

Του Αυγούστου η κυριαρχία που τελειώνει·

Σαν μια οσμή από φρυγμένο χόρτο άναψε τριγύρω μας·

Ο χρόνος μυθικός δραπέτης·

Όπου τον συναντάς σε απειλεί.

Άραγε κάποτε θα αποφλοιωθώ μέσα σε τούτο το περπάτημα;

Θα με κοντέψουν μάγοι που φαντάζουνε σαν των παραμυθιών,

Και θα ζητήσουν ρέστα για υπηρεσίες που προσφέρανε,

Ενώ εμείς δεν συμμετείχαμε

Ποτέ και σε κανένα θαύμα;….

Εδώ τελειώνει η ηλιοστάλακτη κάψα του Αυγούστου, η μπελαλίδικη·

Το βράδυ ακούω πάντα τα τζιτζίκια·

Το τραγουδιστικό παράπονό τους είναι μέρος μιας οδύνης

Που εξαπλώνεται παντού και κάνει πιο υποφερτό το παραμύθι μας….

Ε ρε Δευτέρα αποξαρχής που μας χρειάζεται!

Μια επανεκκίνηση να φτιάξουμε τα αφημμένα,

Μια επιδιόρθωση σε τούτον τον οντά της φιλαυτίας!

Όσο το ψάχνω να το βρω και δεν υπάρχει

Το σύνορο όπου από κει και πέρα είναι μια στείρα ανυπαρξία

Σε ενέχυρα καυτά με μπλέκουνε οι λέξεις και χαμογελάνε

Που σάστισα πολλές φορές μην ξέροντας τι να ακολουθήσω….

Τύχη αυτό το ελαφρό αεράκι ξημερώματα,

Ούτε η μελαγχολία μου μπαλώνει το σκισμένο

Φεγγάρι, ούτε η ζωή μου διορθώνει τα κακώς

Κείμενα της ταραχής μου να συλλέξω

ευτυχίες δυσεύρετες….

Και μένω να κοιτώ τον ουρανό που με εμπαίζει

Αήττητος με τα ωραία άστρα του τα εκδηλωμένα

Που δεν φρενάρουνε σ’ αυτήν την κατηφόρα του μυαλού που ολοένα πάει

Σε πράγματα που πέρασαν και λυπηρά ξανατονίζονται

Σε ντο σε φα σε μι και σε κροκάτο έντονο κατόπιν λα

Που κάνει να αισθάνεσαι την μαχαιριά πιο καρφωμένη

στα πλευρά σου….

31/8/2026

JORGE LUIS BORGES

Ολοένα κρυφό και όμως να! λογχίζει

το φως τις ιστορίες σου

νικητήριο,

είναι το νόημα που δηλώνεις

μυθιστοριογραφώντας

την φαντασία σου που εκπλήρωσε ενός βιβλίου που εξέχει

από το ράφι τον Σκοπό.

Από παντού εκβάλει η αιωνιότητα.

Την αποστήθισες ωραία·

Όπως να έφτασε από την παρομοίωση ο λόγος και των φωνηέντων

να ένιωσες τον ξαφνικό κυματισμό

πλουταίνοντας την αίσθηση που μας ξεφεύγει.

Τι να τις κάνεις τις τιμές, γίγαντας είσαι

που δημιούργησε κόσμο γιγάντων.

Από τις ταπεινότητες προήλθες του πολιτισμού.

Πιο τολμηρός από μια αποκάλυψη που εμφορείται

από σοφία πλέρια ξακουστή.

Άραγε σε πόσες σελίδες χάθηκες μήπως και βγεις απ’ τον λαβύρινθο των Ιδεών;

Από την γνώση χορτασμένος κι από την ωραία νίκη του πεφωτισμένου.

Δίπλα σου ένα γατί ξαπλώνει μαχμουρλίδικο να σου χαρίσει

μια αίσθηση ότι ποτέ δεν είσαι μόνος

δεν ήσουν μόνος, σου

παραστέκεται η ομαλότητα εμπνεύσεων

πέρα για πέρα οικουμενικών.

Κι εδώ που λέμε σε καταλαβαίνουμε, πάλι εδώ

σε χάνουμε

μιας και κανείς δεν μπόρεσε να σε ακολουθήσει

γενναίε των γενναίων, φωταγωγημένε

άπλετα ουρανέ!

24/8/2026

Περιδίνηση…

 

Όλη στριφογυρίζεις σαν να υπόσχεσαι κάτι·

Δεν είναι ο έρωτας η ελπίδα σου, δεν είναι·

Και ο χορός σου, σαν περιστροφή μέσα στο αδύνατον,

Σε φανερώνει όπως είσαι: μια γεύση

υπερβατική της ευτυχίας.

Έρχονται και φεύγουν οι νύχτες·

Τα αινιγματικά έρχονται και φεύγουν δευτερόλεπτα·

Ανήκεις σε μια χώρα του παραμυθιού· σε προσεγγίζω

Αφήνοντας τον νου μου να σαλεύει πιο τρανός

Και πιο τρελός μες την αγρύπνια μου!

20/8/2026