Ο άλλος μου πηλός…

Τα χέρια μου πλάθουν μιαν αγάπη και σου την παραδίδω

Τίποτα δεν είμαι άλλο από η μελαγχολία μου

Τρυπώνουν τα στιχάκια κάτω από τα ρούχα μου και με φαγουρίζουν

Σαν παράξενα τρωκτικά που δεν με λυπούνται σαν ψύλλοι

Που μες τα αυτιά μου μπήκανε για να με υποψιάσουν

Υποταγμένος είμαι σε ένα λογοτεχνικό κελί που δεν ξεκλείδωσε ποτέ του

Από μόνος του ο έρωτας όπως τον ζήσαμε αποτελεί θρησκεία

Όποιος ξεχάσει την Στιγμή και την ψυχή του θα ξεχάσει

Είναι η γραφή απελευθέρωση μα είναι και εγκλωβισμός

Α ρε μακρόσυρτη πρωραία Ιλιάδα!

Χάνοντας θα ανακαλύψω την ολόβαρη κατάληξη

Ενός καλαμαρά που τον κατέφαγε η φιλοδοξία να τα ομολογήσει όλα·

Και ούτε που το σκέφτηκε πως θα χαθεί μέσα στην δίνη των πραγμάτων ο έρμος!

29/ 4/ 2026

Αέναος επιστροφή!...

 

Λαλίστατα περιβόλια,

λιγοστά μα περίφημα,

ακροβαδίζουν

πάνω σε ασυγχρόνιστο χρόνο

και εμφανίζουν

τολμηρά τριαντάφυλλα

να αυθαιρετούν

λες σε μυθολογία την ασύστολη

γραφή των ποιητών,

την σπουδαία.

Όλα τα φιλοσοφικά εγχειρήματα

του νου μας προ-

σανατολισμένα έξω από αμαρτήματα,

δρόμος για να διαβούμε προς μια λύτρωση

χαρούμενη

και ενδοσκοπική,

έτσι που παίρνω θάρρος να την λέω.

Ο θεός μου δεν είναι μεγάλος μα είναι

πάντα ειλικρινής,

δηλώνει

αδυναμία να τα καταφέρνει όλα

- και το σέβομαι-

δεν ζητώ

πολλά από κείνον, ζητώ

να μπορώ να προσεύχομαι

σε μία υπόσταση που με ξεπέρασε και με αγγίζει

μαγικά

κάνοντάς με να κλείνω τα μάτια

και να νιώθω τριγύρω μου

ένα λάμπος ηθικό

που με καθοδηγεί να σβήνω

τα λάθη μου

έως την φωτεινή μου μέρα του θανάτου….

Αέναος επιστροφή!

24/ 4/ 2026

Προσωπικές εξομολογήσεις και θεωρίες αλλιώτικες…

 

Όταν ευτυχούν οι κροκόδειλοι τα δύστυχα ψαράκια πεθαίνουν.

Όλα ακούγονται μέσα στην απονιά.

Ο χρόνος είναι μια κιθάρα που ακομπανιάρει

στον σκοπό της αυγής.

Πώς χώρεσε τόση πατρίδα στο αίμα μου;

Δεν συμπαθώ τα παραμύθια.

Απ’ την ευαισθησία πάω στην ευαισθησία

Κι από κει σε όμορφα δάκρυα.

Έρχονται να με βρούνε οι ταξιδιώτες των ουρανών.

Είμαι διάσημος.

Διάσημος και με κουρελιασμένα ρούχα.

Ευτυχώς έχω ψυχή που αξίζει!

Η εργασία μου είναι η αγάπη.

Ετούτο το γραφτό το σαρώνουν οι ευτυχείς άνεμοι

ενός θάρρους που δεν είναι δικό μου. Αχ πώς θα ήθελα

Να ζωγράφιζα το μέσα μου αφού το έξω μου

Είναι ένα μπουρδουκλωμένο πράγμα που δεν θα ωφελήσει και κανέναν.

Τώρα πια δεν έχω ηλικία.

Αυτό που με ζαλίζει και με διαλύει είναι μια στροφή

Που παίρνεται με τα πολλά χιλιόμετρα ενός αφηνιασμένου που μπορεί

Ίσα να βλέπει μες την ερημιά ένα αγγελάκι να του γνέφει ‘’έλα!’’.

Στην κατακλείδα ενός ποιήματος παραφυλά η λύπη.

Το νιώθουνε οι ποιητές και προσπαθούν να απομακρύνονται.

Είναι σαν να γυρεύεις μία ευτυχία θανάτου.

Πάντως το θέλημα ποτέ δεν είναι μόνο θέλημα.

Είναι ένα οκνό φωνήεν που προδίδει την αλήθεια.

Με μεγάλα γκάζια πάω για την μοναξιά.

Μπορεί να συντριβώ- αλλά νομίζω

έτσι προκύψανε όλα τ’ αστέρια!

21/ 4/ 2026

Με τεκμήριο ψυχολογικό…

 

Με αντιφάσεις, μονάχος κι απέναντι σε μια ζωή που σκληραίνει·

Τι άχρηστο μου φαίνεται κάποτε το μεσημέρι, τι φτηνό!

Επαναλαμβάνει την τοκογλυφία του, κλέβει τον ήλιο

Προκειμένου να επιβιώσει, χαμογελά

ένα σαρδόνιο γέλιο και δεν πείθομαι-

Σφίγγω την ζωή

αλαφροπάτητος να γίνω, που ‘λεγε και ο Σικελιανός,

Λούζομαι στην αμετροέπεια των φυτών, ίσως θα γίνω

Ένας αντιρρησίας που θα έχει την ευχέρεια να μην ντραπεί

Να λέει αυτά που όλοι οι άλλοι υποκρίνονται και όλο τα αποσοβούνε…

Στον εαυτό μου κλείνομαι. Με μαεστρία

Αναρριχητή που σκαρφαλώνει σ’ ένα σπήλαιο και δεν

Τρομάζει από την φοβερήν μαυρίλα

Των γύρω πετρωμάτων και τις νυχτερίδες

Που πεταρίζουν γύρω του- στο βάθος της συνείδησης

Πάντα υπάρχει ένα μέλι των συμπερασμάτων·

Αν καταφέρεις να το φτάσεις έχει καλώς-

Αλλιώς εκείνος που είσαι είναι εκείνος που

Θα χαθεί·

και είναι κρίμα·

κρίμα να πλεύσεις έξω από τις θάλασσες!

Ψυχολογίας το μπαρούτι το εκρηκτικό!

20/ 4/ 2026

Με οσμή Λαμπρής!...

 

Ετούτος ο μυστήριος ήχος

Είναι μία διάθεση που γιορτάζει, είναι

Μία μαγεία επική·

Πλάθει τα κλωνάρια των δέντρων και μπουμπουκιάζει τις χαρούμενες λεμονιές

Φορτώνοντάς τες κέφι και δόξα.

Α φτενέ πηλέ που μας έπλασες

Δίχως όγκο κι επιδερμίδα!

Έσμιξες με φωτιά τα σπλάχνα μας, έσυρες μέσα μας μια θέωση κεχριμπαρένια.

Πώς λύνονται όλα τα προβλήματα όταν ο έρωτας θέλει!

Τι δοξασμένη είναι πάντα η υπερβατική μας συνουσία!

Ο αλαφροΐσκιωτος οσμίζεται μια νίκη από έσω φεγγάρι

Κι από μια χαραμάδα του ουρανού καταναλώνει τις ανοιξιάτικες ζέστες.

Αλλόκοτος που είμαι όταν μιλώ σωστά!

Βλέπω μπροστά σε κείνο που κανείς θα το έλεγε παράδρομο κι εγώ

Το λέω μονοπατάκι ευλογημένο.

Να ζούμε με φιλοσοφία λειψή και να μην νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν τέλος:-

Μπορεί αυτό που υφαίνουμε να ανθίζει μα καταναλώνει την καρδιά μας

Και πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα μας αφήνει

Μια υποψία θανάτου…

11/ 4/ 2026

Εφεξής με σάρκα ρόδινη... Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_......

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

ΕΦΕΞΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΡΟΔΙΝΗ...,

 

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_...?fbclid=IwY2xjawQ8UNpleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBGRGR1MzNWcXl4Zno2NTJic3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHmJw9cbOSyTxsiJe2waeyvEQSpPIYYVsnvhbPngDORovEgyEtxfPSRvF8vfk_aem_8ILdr4uQsqp8fICFcBY0Wg

Ένθεος άθεος…

 

Κλείνω τα μάτια και δεν ονειρεύομαι,

Κλείνω τα μάτια και είμαι μια σαπουνόφουσκα που θα σπάσει,

Πλένω το πρόσωπό μου με το καθαρό νερό, είμαι μία σκηνοθεσία πόνου, λειτουργεί επάνω μου ο αιώνας,

Σαν ένας πόλεμος που με αφανίζει.

Πίσω από το αφράτο σαπούνι είναι ο θεός·

Κάτι μουρμουρίζει, ανοίγει τα μάτια του

Και είναι αυγή, ο κόσμος ξημερώνει.

Εγώ φοβάμαι, είμαι συνεσταλμένος, είμαι λυπημένος, είμαι μικρός.

Όταν θα ξημερώσει θα ξέρω τις αγκύλες που με περιέχουνε

Σαν ένα μαθηματικό θαύμα την μέγιστη Αλήθεια.

Θα είμαι η συνέπεια, θα είμαι η αμφισβήτηση, θα είμαι η απιστία.

Ο Χρόνος με ωριμάζει και με αμφισβητεί.

Μέσα μου είναι σκουλήκι ο Χρόνος.

Αν πιστέψω τα λατρευτικά πουλιά που κελάηδησαν μέσα στον κήπο και να,

Τώρα μπήκε η Άνοιξη, θα γίνω

Ένα φοβισμένο μειράκιον που τρέμει την ζωή μα θέλει να γίνει

Πυγολαμπίδα που μοιράζει ολόγυρα το φως.

Έτσι,

Από την όμορφη καρδιά του!

1/ 4/ 2026

Πατρώον…

 

Κλειδωμένα όλα τα μυστικά και δεν θα τα αποκρυπτογραφήσουμε.

Ας μείνει αυθεντικό το δάκρυ και ας τα καταφέρει να γκρεμίσει

όλα τα φράγματα της λύπης.

Δύσκολα που υπάρχουμε! Γαμώτο!

Πίσω από την φούρια όλων των φαινομένων, την βαρύθυμη

οικονομία

που στρεβλώνει ολοζωής την συνείδηση, - δύσκολα

που υπάρχουμε!

Μας έπλασες από φωτιά ουρανέ ή από εύθρυπτο πηλό γινήκαμε, μισότυφλοι

να δούμε την Αλήθεια-

πού στοχαζόμαστε σωστά και πού ολοένα

σφάλλουμε,

αλλοτριωμένοι μέσα στον αιώνιο κήπο

των Ιδεών;

Παραμένω αγέρωχος στο φωτεινό πλατύσκαλο του ουρανού μου!

Ναμαστε όλοι εδώ όμως, ναμαστε

όλοι μας

εδώ,

μέσα στο ιλαρό αεράκι που μας χάιδεψε και τώρα θέλει

να μας πνίξει στα φιλιά του!

Καημένη πατρίδα μου!

Σε πολεμούν οι δαίμονες των ταμείων- σε πολεμούνε!

Τι δοξασμένο που είναι μέσα μου το μύρο σου!

Κρατώ από τις αγγελίες σου τις πιο ματοβαμμένες.

Ακολουθώ ένα όνειρο που στόλισε τον κρόταφο της οικουμένης!

31/ 3/ 2026

Πρόλογος ατσαλένιας νύχτας…

Τι άσχετα σύμφωνα που ανατίναξαν τα λεξιλόγια μας!

Ξόρκισα κι ό,τι ξόρκισα με εγκατέλειψε αιμόφυρτο μες την φθορά.

Ο χρόνος είναι που νικά ή η γυμνή ψυχή μας;

Καταστρώνω σχέδια και αφανίζονται.

Αφανίζομαι ζητώντας να επιβιώσω.

Είναι κι η ποίηση σχεδία μισοβουλιαγμένη.

Αν καταφέρουμε να πούμε τα μισά

Απ’ ό,τι οι επιθυμίες μας μπορούνε θα’ ναι ζήτημα-

Ζήτημα μιας νίκης του εαυτού και ο εγωισμός μας·

Τον καλουπώνουμε κι αυτός ξεκαλουπώνεται για να αυθαιρετήσει.

Γράφω για τον μπελά μου να υπάρχω.

Γράφω σαν από φυλακή να δραπέτευσα.

Ολοένα ένα μελαγχολικό δοξάζω

Στιχάκι που με περιέχει ως να γίνω καθ’ όλα άφαντος και εκμηδενισμένος…

30/ 3/ 2026

Πόνος βαθύς μελαχρινός…

 

Μια ομορφούλα που αγαπώ

Μου έβαλε μέγα βάσανο

Την άρπαξα την φίλησα

Και δεν της ξαναμίλησα

Πέφτω να κοιμηθώ- ξυπνώ

Κι όλο την έχω στο μυαλό

Με λιώνει με πληγώνει με

Άχου μελαχρινέ καημέ

Μ’ ένα φιλί με τέλειωσε

Τα χείλη της τα μέλωσε

Την συναντώ στο όνειρο

Ωιμέ με τον κακόμοιρο

Θα σβήσω σαν μικρό κερί

Κι αυτή μπορεί να το χαρεί

Κοίτα τι είναι ο έρωτας

Μαχαίρι και βαρύς σεβντάς

Ίσως σε κάτι ποιήματα

Να πω για τέτοια κρίματα

Αχού που δεν θα τηνε δω

Και όλο θα κλαίω σαν μωρό

Τα δάκρυά μου μια φωτιά

Μα δεν τα βάζει στην καρδιά

Με το μελαχρινό τσουλούφι της

Με έκανε σαν γιουσούφι της….

Απολογητικό σημείωμα πάνω σε έναν νύκτιο συλλογισμό μου…

 

Για τίποτα δεν θα γιορτάζει έτσι όπως πάει η ανθρωπότητα

Μάλλον θα γίνουν οι πραγματικότητες η φυλακή της

Από θεό σ’ άλλον θεό μια άπρεπη αντιπαλότητα

Πάνω στην φλόγα του κεριού κλείνεται η υποκρισία

Δεν θέλουμε να δούμε θέλουμε να έχουμε παραπετάσματα

Φωνάζει το άδικο και μας αρέσει αυτό το γρέζι της φωνής του

Α ρε τι άξεστο φωνήεν που υποθάλπει πια η τραγωδία μας!

Όπως προσδιορίζουμε μοντέρνα πια τις προσευχές μας

Η κάθε ευχή μας στερεώνεται πάνω σε φουρκισμένο αίμα

Ο κάθε άγγελος μας εγκατέλειψε να επιστρέψει στον συγκλονισμό του

Ωιμέ που ποιητής σημαίνει πια μόνο να καταγράφεις θύματα πολέμων!

Αν θα επιστρέψει ο Θεός στον θρόνο του μπορεί να ευτυχήσει δάκρυα η κοινωνία

Μπορεί να δούμε μες το μέλλον δίχως προκατάληψη

Όσες μπορέσαμε να βρούμε κοσμοθεωρίες μας παλούκωσαν σαν βρικολάκους

Δεν θα απιστήσω στην γραφή, το νιώθω ότι είναι των θαυμάτων κόρη

Μια αθωότητα ονειρεύομαι μια λάμψη μες τα μάτια των παιδιών σπουδαία…

16/ 3/ 2026

Με παρρησία…

Όχι δεν είσαι μίσχος, είσαι μια έντονη

παρουσία από λουλούδι που κραυγάζει για μια

απελευθέρωση

επιβεβλημένη.

Η Ποίηση σε αγγίζει ξεφλουδίζοντας την κάθε όψη σου κι ενώ

Εσύ υπομένεις το άρωμα της παρειάς σου.

Πώς να σε πω; Ανήκεις

σε μια ραψωδία που δεν γράφηκε ποτέ της.

Όλες οι λέξεις έχουνε ανάγκη λεξιλόγια που κρέμονται σαν φρούτα

παραώριμα

από μία πορτοκαλιά που δεν ξιπάζεται μόνο ζητάει

να εκφραστεί επάνω στην επιδερμίδα σου

έντονα τόσο!

24/ 2/ 2026

Ουτοπικής υπόστασης…

 

Σκαρφαλώνω στον ίσκιο μου είμαι αλπινιστής των αντιφάσεων πελαγοδρομώ

σε αμφίρροπες μέρες λεπταίνοντας τον φλοιό των αινιγμάτων.

Ίσως οι ηθικές καταγραφές μου να’ ναι ένα λουλούδι που φαντάζεται πως ζει

ξανά και ξανά

μοσχοβολώντας.

Κι όπως απομονώνομαι από τον θόρυβο των προαστίων μάλλον βελάζω μην μπορώντας να αποβάλω του αμνού την αθωότητα ζω με αναπνοή που δεν θα χωρέσει σε στήθια.

Εδώ να με βρεις που είναι οχυρό ο εαυτός μου και που τον δασκάλεψε ο ουρανός να επιμένει

σε μια πλάση αβρότητας και που την διανθίζουνε των κήπων οι φρυγμένες ματαιότητες….

18/ 2/ 2026