Παρεούλα προ της αποδημίας…

 

Άραγε θα τα καταφέρω που ζητώ συνέχεια

μια εσωστρέφεια και παγώνω- τα μέλη μου δεν μου μιλάνε- ακούω μόνο

την επιδερμίδα μου να τσιρίζει

σαν χαλασμένο ρουλεμάν που του περίσσεψε η φωνή και στενάζει

απ’ τις πολλές στροφές σακατεμένο.

Είναι μπαρούφα ο καιρός, αλλά τον προσκυνάμε…

Είναι καταφερτζής ολέθριος…

Όποιος τον παραδέχεται δεν θα’ χει καλό τέλος. Εγώ πάντως

έγραψα τον εγωισμό μου στα παλιά μου παπούτσια

και στρώθηκα να φτιάξω μια μυθολογία εξτρεμιστική.

Ακούω πια μόνο τα σπλάχνα μου.

Τόσο που σκέφτηκα μέσα στην νηνεμία

λες κι ανακάλυψα άλλον θεό, οι νύχτες μου μπούκωσαν θλίψη

χάλασε το μολύβι μου, και πια δεν γράφω

παρά διηγήσεις που αγγίζουν τον καθένα

ατάραχα μαζεύω πια τα σύνεργά μου

ο κόπος της ζωής τελείωσε.

Αν μείνεις κάτω απ’ το φεγγάρι μείνε μαζί μου

θα ακούσουμε που φεύγουνε οι πεταλούδες

η ψυχή μας φεύγει η δόλια

και πάει μες τον ουρανό μήπως και αποκτήσει

φωνή!

10/ 5/ 2026

Υπαρξιακό μπερδούκλωμα…

 

Μια ηχώ φωνής απέθαντης που πελαγοδρομεί στο μυαλό μου

Οδηγεί την πραγματικότητα έξω από κάθε σφυγμό και στενάζει

Ανίσχυρη να με προτρέψει σε κάτι

Η σιχτιριόζα η σπιρτόζα.

Έχει η ζωή μου αποχρώσεις εγρήγορσης

Κάποτε μου χαμογελά ίσως δεν ξέρω

Πώς να ανταποκριθώ στην αξία της συστέλλομαι

Και διαστέλλομαι κατά περίπτωση ένα καλογεράκι μοιάζω

Που είναι ανίσχυρο να αποτρέψει μια σωστή αμαρτία μένει

φυλακισμένο στον φόβο του,

προετοιμάζεται για μία ολοφάνερη αρχαιότητα.

Επιστροφή στο θρησκεύειν όπως πριχού…

Με ψυχολογία ανίσχυρου…

Ο πλούτος των ειπωμένων μου είναι σαν από ένα χορικό της τραγωδίας ξεριζωμένο

Μπορεί η ελευθερία της αντήχησης να είναι μια κρησάρα

μαλαματένια

που μοσχοβολάει λιβάνι

ευτυχισμένο.

Τίποτα δεν μοιράζομαι με τον σκοτεινό εαυτό μου

Βραχυκυκλώνω γεγονότα με την φαντασία μου

Έξω απ’ το σώμα μου

είναι ένα σώμα αγρύπνιας

που με κατακλύζει…

9/5/ 2026

Της νέας κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα…

 

Τούτο που με λυπεί τούτο το αγκάθι

έξω από όλες τις θεωρίες είναι.

Κι οι θεωρίες

Αυτό που πιο πολύ βαρέθηκα·

Βαρέθηκα ν’ ακούω λόγια κούφια·

Επάνω στην σελίδα μου δροσίζονται

οι γνώμες που είχα και τις ε-

πανεξέτασα, τις άλλαξα·

Νεόκοπες είναι πια οι ιδέες μου

σαν κατασταλαγμένες.

Τις εκστομίζω και εξαϋλώνομαι.

Μυρίζουν τα χεράκια μου απολυμαντικό σαπούνι.

Σημάδι στον ορίζοντα η φωτεινή ελπίδα μου.

Ηχείο του αιώνα που στενάζει η φωνή

Της ψυχής, οικουμενικό λιβάνι.

Η εξουσία θλιβερό λιμάνι – αγκυροβολούν

Σκουριασμένα του εγωισμού μας τα πλοία.

Σημαίες κουρελιασμένες κονταροχτυπιούνται ρέποντας προς τον αφανισμό.

Πίδακας του ποιήματος η ζωντανή φωταγωγία.

Ο άνθρωπος που συσπειρώνεται για να νικήσει

Ήλιος- πιο ήλιος απ’ τους ήλιους που ξέρουμε·

Κι εκβάλει μέσα στην Δικαιοσύνη.

Ω προβάδισμα της νίκης πριν η ζωή την στεφανώσει με δόξα!

Κρατά ο αγώνας σου αιώνες άνθρωπε- αμφισβητείται·

Όμως τον θρέφει ανθοφόρο αίμα!

Σαν ωριμάσουν όλες οι δυνάμεις που μας κινητοποιούν

Όλος ο σκοτεινός πλανήτης θα φωτίσει

Κι εμείς θα έχουμε ωριμάσει κάτω από τις φυλλωσιές των άστρων

Θα εγκαταλείψουμε της ματαιοδοξίας το άρμα.

Αλλάζει ο κόσμος αλλά μας ποδηγετεί

Μια ατολμία παρατεταμένη.

Κάποτε κάποιοι τυχεροί θα δούνε μια πλασμένη αλλιώτικα

Κοινωνία!

Έλα ελπίδα Παναγιά μου Αθηνά μου!

Έλα και δίδαξε!

[Τρέχουν οι μέρες σαν νερό, τι φλύαρος ήχος]

 Τρέχουν οι μέρες σαν νερό, τι φλύαρος ήχος το πέρασμά τους!

Ξεκλείδωσα τα γεγονότα και μπήκα

Ο Μάιος επιρρεπής στην Ομορφιά- τρέμει μες την παλάμη του θεού

Πετούνε χαμηλά τα χελιδόνια

Οι σκέψεις πετούν χαμηλά

Σαν για να ανταμώσουνε τα παραμύθια

Είναι οι λύπες μας αρκετές ζουλάν την μνήμη μας να βγάλει δάκρυ

Στο ρολόι ο χρόνος κερδίζει

Αναιρούμαι ολοένα από τα δευτερόλεπτα

Δεν μπόρεσα ούτε την λίγη αιωνιότητα

Με το μολύβι μου ξυσμένο μέσα στον ήχο

Της αυγής καταστρώνω σχέδια και επιθυμίες

Ό,τι καταχωρεί η ζωή ο θάνατος δεν το υπερασπίζεται!

7/ 5/ 2026

Θεά μιας νέας διδαχής!...

 

Με όμορφες επιδιώξεις θα δικαιωθούμε

Ο χρόνος μας ξηλώνει και μας ξαναράβει

Άτσαλο είναι το ψηφίο μας και το αποτέλεσμα

Αν ξοδευτούμε στο σκοτάδι όλες οι γραμματικές μας θα στενάξουν

Είναι παγίδα της φωτιάς τα λεξιλόγια.

Στήθος με στήθος σε αφουγκράζομαι

Δεν είσαι μια περίπτωση του έρωτα

Είσαι μια δίνη που με καταπίνει

Ο ουρανός λιμάρει την επιδερμίδα μου

Είμαι πιο λείος από ένα γυαλισμένο νύχι

Κι εσύ κουράζεσαι με τόση γύρω σου απλωμένη αιωνιότητα

Αντηχείς με μίσχο τρυφερού φεγγαριού

Είσαι ο υπέρτατος στίχος που επιπλέει

Στον ανεκλάλητο Παγασητικό που ομολογεί ναυσιπλοΐες

Είσαι η μετά τον τρομερό κατακλυσμό ευδία

Κόκκινη και διάφανη σαν μια φωτιά που πόνταρε τα πάντα της

Στα διαστήματα ενός αρχαίου έπους.

Τώρα σ’ αναγνωρίζω από την κραυγή όχι από την ομιλία

Κάναμε κουβεντούλες πουθενά φτασμένες

Χαίρε που σουλουπώνεις το κενό

Το μέσα μου το αδηφάγο!

Νάσε που δεν είσαι από ύλη από μια τεκμηριωμένη είσαι

Μεταφυσική που βελάζει και δοξάζει άλλες αθωότητες

Αυτό που ελαττώνεται τριγύρω σου μέσα πληθύνεται

Έχεις τον νέο πληθυντικό στα στήθια ακμάζεις

Μυείς τον νεανία στο φιλί κερνάς την γαλήνη

Εκεί που ο θεός αχνά υπάρχει μέσα στις επινοήσεις μας

Είσαι η θέαινα που ανασκευάζει όλη την μυθολογία

Αφήνεις τα ποιήματα να είναι επιθετικά

Κι όπως σε πλησιάζω αγάλι αγάλι γίνομαι

Πιστός ακόλουθος και ο ευτυχισμένος

φρουρός σου!

4/ 5/ 2026

Ο άλλος μου πηλός…

Τα χέρια μου πλάθουν μιαν αγάπη και σου την παραδίδω

Τίποτα δεν είμαι άλλο από η μελαγχολία μου

Τρυπώνουν τα στιχάκια κάτω από τα ρούχα μου και με φαγουρίζουν

Σαν παράξενα τρωκτικά που δεν με λυπούνται σαν ψύλλοι

Που μες τα αυτιά μου μπήκανε για να με υποψιάσουν

Υποταγμένος είμαι σε ένα λογοτεχνικό κελί που δεν ξεκλείδωσε ποτέ του

Από μόνος του ο έρωτας όπως τον ζήσαμε αποτελεί θρησκεία

Όποιος ξεχάσει την Στιγμή και την ψυχή του θα ξεχάσει

Είναι η γραφή απελευθέρωση μα είναι και εγκλωβισμός

Α ρε μακρόσυρτη πρωραία Ιλιάδα!

Χάνοντας θα ανακαλύψω την ολόβαρη κατάληξη

Ενός καλαμαρά που τον κατέφαγε η φιλοδοξία να τα ομολογήσει όλα·

Και ούτε που το σκέφτηκε πως θα χαθεί μέσα στην δίνη των πραγμάτων ο έρμος!

29/ 4/ 2026

Αέναος επιστροφή!...

 

Λαλίστατα περιβόλια,

λιγοστά μα περίφημα,

ακροβαδίζουν

πάνω σε ασυγχρόνιστο χρόνο

και εμφανίζουν

τολμηρά τριαντάφυλλα

να αυθαιρετούν

λες σε μυθολογία την ασύστολη

γραφή των ποιητών,

την σπουδαία.

Όλα τα φιλοσοφικά εγχειρήματα

του νου μας προ-

σανατολισμένα έξω από αμαρτήματα,

δρόμος για να διαβούμε προς μια λύτρωση

χαρούμενη

και ενδοσκοπική,

έτσι που παίρνω θάρρος να την λέω.

Ο θεός μου δεν είναι μεγάλος μα είναι

πάντα ειλικρινής,

δηλώνει

αδυναμία να τα καταφέρνει όλα

- και το σέβομαι-

δεν ζητώ

πολλά από κείνον, ζητώ

να μπορώ να προσεύχομαι

σε μία υπόσταση που με ξεπέρασε και με αγγίζει

μαγικά

κάνοντάς με να κλείνω τα μάτια

και να νιώθω τριγύρω μου

ένα λάμπος ηθικό

που με καθοδηγεί να σβήνω

τα λάθη μου

έως την φωτεινή μου μέρα του θανάτου….

Αέναος επιστροφή!

24/ 4/ 2026

Προσωπικές εξομολογήσεις και θεωρίες αλλιώτικες…

 

Όταν ευτυχούν οι κροκόδειλοι τα δύστυχα ψαράκια πεθαίνουν.

Όλα ακούγονται μέσα στην απονιά.

Ο χρόνος είναι μια κιθάρα που ακομπανιάρει

στον σκοπό της αυγής.

Πώς χώρεσε τόση πατρίδα στο αίμα μου;

Δεν συμπαθώ τα παραμύθια.

Απ’ την ευαισθησία πάω στην ευαισθησία

Κι από κει σε όμορφα δάκρυα.

Έρχονται να με βρούνε οι ταξιδιώτες των ουρανών.

Είμαι διάσημος.

Διάσημος και με κουρελιασμένα ρούχα.

Ευτυχώς έχω ψυχή που αξίζει!

Η εργασία μου είναι η αγάπη.

Ετούτο το γραφτό το σαρώνουν οι ευτυχείς άνεμοι

ενός θάρρους που δεν είναι δικό μου. Αχ πώς θα ήθελα

Να ζωγράφιζα το μέσα μου αφού το έξω μου

Είναι ένα μπουρδουκλωμένο πράγμα που δεν θα ωφελήσει και κανέναν.

Τώρα πια δεν έχω ηλικία.

Αυτό που με ζαλίζει και με διαλύει είναι μια στροφή

Που παίρνεται με τα πολλά χιλιόμετρα ενός αφηνιασμένου που μπορεί

Ίσα να βλέπει μες την ερημιά ένα αγγελάκι να του γνέφει ‘’έλα!’’.

Στην κατακλείδα ενός ποιήματος παραφυλά η λύπη.

Το νιώθουνε οι ποιητές και προσπαθούν να απομακρύνονται.

Είναι σαν να γυρεύεις μία ευτυχία θανάτου.

Πάντως το θέλημα ποτέ δεν είναι μόνο θέλημα.

Είναι ένα οκνό φωνήεν που προδίδει την αλήθεια.

Με μεγάλα γκάζια πάω για την μοναξιά.

Μπορεί να συντριβώ- αλλά νομίζω

έτσι προκύψανε όλα τ’ αστέρια!

21/ 4/ 2026

Με τεκμήριο ψυχολογικό…

 

Με αντιφάσεις, μονάχος κι απέναντι σε μια ζωή που σκληραίνει·

Τι άχρηστο μου φαίνεται κάποτε το μεσημέρι, τι φτηνό!

Επαναλαμβάνει την τοκογλυφία του, κλέβει τον ήλιο

Προκειμένου να επιβιώσει, χαμογελά

ένα σαρδόνιο γέλιο και δεν πείθομαι-

Σφίγγω την ζωή

αλαφροπάτητος να γίνω, που ‘λεγε και ο Σικελιανός,

Λούζομαι στην αμετροέπεια των φυτών, ίσως θα γίνω

Ένας αντιρρησίας που θα έχει την ευχέρεια να μην ντραπεί

Να λέει αυτά που όλοι οι άλλοι υποκρίνονται και όλο τα αποσοβούνε…

Στον εαυτό μου κλείνομαι. Με μαεστρία

Αναρριχητή που σκαρφαλώνει σ’ ένα σπήλαιο και δεν

Τρομάζει από την φοβερήν μαυρίλα

Των γύρω πετρωμάτων και τις νυχτερίδες

Που πεταρίζουν γύρω του- στο βάθος της συνείδησης

Πάντα υπάρχει ένα μέλι των συμπερασμάτων·

Αν καταφέρεις να το φτάσεις έχει καλώς-

Αλλιώς εκείνος που είσαι είναι εκείνος που

Θα χαθεί·

και είναι κρίμα·

κρίμα να πλεύσεις έξω από τις θάλασσες!

Ψυχολογίας το μπαρούτι το εκρηκτικό!

20/ 4/ 2026

Με οσμή Λαμπρής!...

 

Ετούτος ο μυστήριος ήχος

Είναι μία διάθεση που γιορτάζει, είναι

Μία μαγεία επική·

Πλάθει τα κλωνάρια των δέντρων και μπουμπουκιάζει τις χαρούμενες λεμονιές

Φορτώνοντάς τες κέφι και δόξα.

Α φτενέ πηλέ που μας έπλασες

Δίχως όγκο κι επιδερμίδα!

Έσμιξες με φωτιά τα σπλάχνα μας, έσυρες μέσα μας μια θέωση κεχριμπαρένια.

Πώς λύνονται όλα τα προβλήματα όταν ο έρωτας θέλει!

Τι δοξασμένη είναι πάντα η υπερβατική μας συνουσία!

Ο αλαφροΐσκιωτος οσμίζεται μια νίκη από έσω φεγγάρι

Κι από μια χαραμάδα του ουρανού καταναλώνει τις ανοιξιάτικες ζέστες.

Αλλόκοτος που είμαι όταν μιλώ σωστά!

Βλέπω μπροστά σε κείνο που κανείς θα το έλεγε παράδρομο κι εγώ

Το λέω μονοπατάκι ευλογημένο.

Να ζούμε με φιλοσοφία λειψή και να μην νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν τέλος:-

Μπορεί αυτό που υφαίνουμε να ανθίζει μα καταναλώνει την καρδιά μας

Και πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα μας αφήνει

Μια υποψία θανάτου…

11/ 4/ 2026

Εφεξής με σάρκα ρόδινη... Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_......

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

ΕΦΕΞΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΡΟΔΙΝΗ...,

 

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_...?fbclid=IwY2xjawQ8UNpleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBGRGR1MzNWcXl4Zno2NTJic3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHmJw9cbOSyTxsiJe2waeyvEQSpPIYYVsnvhbPngDORovEgyEtxfPSRvF8vfk_aem_8ILdr4uQsqp8fICFcBY0Wg

Ένθεος άθεος…

 

Κλείνω τα μάτια και δεν ονειρεύομαι,

Κλείνω τα μάτια και είμαι μια σαπουνόφουσκα που θα σπάσει,

Πλένω το πρόσωπό μου με το καθαρό νερό, είμαι μία σκηνοθεσία πόνου, λειτουργεί επάνω μου ο αιώνας,

Σαν ένας πόλεμος που με αφανίζει.

Πίσω από το αφράτο σαπούνι είναι ο θεός·

Κάτι μουρμουρίζει, ανοίγει τα μάτια του

Και είναι αυγή, ο κόσμος ξημερώνει.

Εγώ φοβάμαι, είμαι συνεσταλμένος, είμαι λυπημένος, είμαι μικρός.

Όταν θα ξημερώσει θα ξέρω τις αγκύλες που με περιέχουνε

Σαν ένα μαθηματικό θαύμα την μέγιστη Αλήθεια.

Θα είμαι η συνέπεια, θα είμαι η αμφισβήτηση, θα είμαι η απιστία.

Ο Χρόνος με ωριμάζει και με αμφισβητεί.

Μέσα μου είναι σκουλήκι ο Χρόνος.

Αν πιστέψω τα λατρευτικά πουλιά που κελάηδησαν μέσα στον κήπο και να,

Τώρα μπήκε η Άνοιξη, θα γίνω

Ένα φοβισμένο μειράκιον που τρέμει την ζωή μα θέλει να γίνει

Πυγολαμπίδα που μοιράζει ολόγυρα το φως.

Έτσι,

Από την όμορφη καρδιά του!

1/ 4/ 2026

Πατρώον…

 

Κλειδωμένα όλα τα μυστικά και δεν θα τα αποκρυπτογραφήσουμε.

Ας μείνει αυθεντικό το δάκρυ και ας τα καταφέρει να γκρεμίσει

όλα τα φράγματα της λύπης.

Δύσκολα που υπάρχουμε! Γαμώτο!

Πίσω από την φούρια όλων των φαινομένων, την βαρύθυμη

οικονομία

που στρεβλώνει ολοζωής την συνείδηση, - δύσκολα

που υπάρχουμε!

Μας έπλασες από φωτιά ουρανέ ή από εύθρυπτο πηλό γινήκαμε, μισότυφλοι

να δούμε την Αλήθεια-

πού στοχαζόμαστε σωστά και πού ολοένα

σφάλλουμε,

αλλοτριωμένοι μέσα στον αιώνιο κήπο

των Ιδεών;

Παραμένω αγέρωχος στο φωτεινό πλατύσκαλο του ουρανού μου!

Ναμαστε όλοι εδώ όμως, ναμαστε

όλοι μας

εδώ,

μέσα στο ιλαρό αεράκι που μας χάιδεψε και τώρα θέλει

να μας πνίξει στα φιλιά του!

Καημένη πατρίδα μου!

Σε πολεμούν οι δαίμονες των ταμείων- σε πολεμούνε!

Τι δοξασμένο που είναι μέσα μου το μύρο σου!

Κρατώ από τις αγγελίες σου τις πιο ματοβαμμένες.

Ακολουθώ ένα όνειρο που στόλισε τον κρόταφο της οικουμένης!

31/ 3/ 2026