Σαν τελευταία ανάμνηση…

 

Κάτι ακούγεται σαν περίεργος ήχος και πάνω μου

σταματούν τα φώτα να εστιάζουν

στην τελειωμένη φιλαυτία μου, τρέμουν

και το αντιλαμβάνομαι ότι μετά θα χαθούνε- Τότε

που ανάσκελα κοιτάζω προς τον ουρανό μήπως και δω τ’ αστέρια, μια υποψία

ότι κάποιοι με παρακολουθούνε επιβεβαιώνεται· Κοιτώ

και βλέπω πρόσωπα ακαθόριστα, να με κοιτούν και είναι

σαν να μην με βλέπουν· λίγο που σκιάχτηκα· μετά λέω ‘’Μπα, ιδέα μου θα είναι…’’ και συνεχίζω να αδιαφορώ για όλα· ο αέρας

είναι κρύος, μπορεί να μην σκοτείνιασε κιόλας, οι θόρυβοι

υποχώρησαν, και σαν να λιγοστεύει η φασαρία, όλοι

υποχωρούν και μέσα στο μυαλό μου αρχινά μια περιπέτεια σκέψης

τελευταίας· νικώ ή με νικούνε; Τώρα

πάντως απαλλάχτηκα από τις φοβερές δαγκάνες της μελαγχολίας· είμαι

σαν αυτοκράτορας που δεν πατάει στο χώμα και

το χώμα το ίδιο από όλα πια τον προφυλάσσει!

4/10/2026

ISSUU.COM ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

 Κάθε φορά που ένα βιβλίο φεύγει από τα χέρια μου, νιώθω να γίνομαι λίγο πιο ελεύθερος. Ένα κάποιο βάρος φεύγει από πάνω μου και με αφήνει εκτεθειμένο να με σημαδεύει μια κριτική κάτω από την βάση του μικροσκοπίου που με κομματιάζει, με εκθειάζει ή με διαβάλει, και πάντοτε αρέσκεται να υπερβάλλει.

Γιατί ένας απλός μοναχικός τύπος είμαι που κάνει καταγραφές στις Στιγμές του που τις ζει και τον απορροφούν καθιστώντας τον πολύχρωμο δραπέτη από όλες τις πραγματικότητες.

Είναι ωραίο να νιώθεις ότι έφτασες κάπου. Στην πραγματικότητα δεν φτάνεις ποτέ πουθενά: αυτό που έγραψες σε λίγο θα ξεπεραστεί και θα είναι μια καταγραφή που δεν θα αξίζει. Αξίζει όμως η προσπάθεια να ‘’δεις πέρα από τον εαυτό σου’’. αυτό σου το κατόρθωμα είναι και η γυμναστική σου και ο τρόπος σου να αθλείσαι πάνω σε μια προσπάθεια άθλου που θα σε κάνει καλύτερο.

Όπως να καθίστασαι ένας ρέκορντμαν που ανταμείφθηκε για τις προσπάθειες που τον έφτασαν σε κείνες τις επιδόσεις που δεν φανταζόταν να τις μπορούσε.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση -αν την επιχειρήσετε- και για την φίλια προσέγγιση που είναι εμένα η χαρά μου!

Πολλά ευχαριστώ!

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_05663050cedb87?fr=xKAE9_zU1NQ

ISSUU.COM

ΑΝΑΠΝΟΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Ποιητική συλλογή, Στρατής Παρέλης

Η βεβαιότητα του ονειροπόλου…

 

Έτσι όπως αραδιάζουμε ψέματα

Θα αφανιστούμε.

Βλέπεις σμικραίνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε-

Ολοένα σκουντουφλάμε στην πραγματικότητα

που μας αλλάζει·

Λιγάκι λιγότερο

λιγάκι περισσότερο

μπουκωνόμαστε με μουσική και ποίηση κι ώσπου να την μεταβολίσουμε μένουμε έξω από τα γεγονότα

ακόλουθοι σε σκοτεινές προπαγάνδες

που ρημάζουν την όψη μας.

Κουβέντιασα ευκολότερα με τον στίχο παρά με εμένα·

Αυτό, αν το ερμηνεύσεις επιπόλαια, είναι ευτύχημα-

Όμως δυστύχημα κάποτε μοιάζει-

Συνδιαλέγομαι με μια ανεκτική μοναχικότητα.

Ευδοκιμώ σε έρημα τοπία.

Είναι ο τρόπος μου αυτός είναι η φτιαξιά μου

Ε ρε τσαλακωμένο μου εικοσιτετράωρο, ανάγωγε δικαστή που με κρίνεις!

Ξεκαλουπώνω τον εγωισμό μου μα ματαγίνεται και

Με μπατσίζει που αυθαιρέτησα τόσο!

Όταν κοιμάμαι, μες τον ύπνο μου,

Στήνεται επική Ιλιάδα

Εγώ ο ανώφελος θα κερδίσω το ύψος

Θα κερδίσω τον πόλεμο θα κερδίσω την αστραπή

Την Στιγμή θα κερδίσω που ωραία βελάζει

Κι η μοίρα μου

θα μου δείξει άλλα πράγματα από κείνα που καρτερούσα

Οι λέξεις με πλησιάζουν, έρχονται

Από το αρχοντικό της έμπνευσης και ολοένα

Φορτώνονται μυρωδιές και φωταγωγούνται

Νατα τα μαλάματα νατα τα αισθήματα κι εγώ

Που πασχίζω να κερδίσω μια μορφή του Αοράτου

Σεμνή

σαν μια θαλάσσια ελπίδα

αν αποτύχω στις αισθήσεις

την έχω άσχημα,

κανένας δεν θα με συντρέξει

Θα μείνω ένας του Τίποτα αρραβωνιαστικός…

27/9/2026

[Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα]

 Σπρώχνουμε λάθος τα τεκμήρια κατά το ψέμα

Ολοένα περί της ελαφρότητας τυρβάζουμε

Την λέξη την ακολουθώ κατά πόδας

Ξέρω πως κάποτε με ανάφλεξη θα με αφανίσει

Μ’ αρνούνται οι ζηλόφθονες μικρόψυχοι

Εδώ που είμαι όμως

έχω στερεώσει βασίλειο

Ποιος να μ’ αγγίξει που ο άτρωτος εαυτός μου

πετά ψηλά και αστεΐζεται;

Διασκεδάζω την ανία μου το θλιβερό

φορτίο μου κοροϊδεύοντας…

13/9/2026

Παράξενος αφανισμός….

 

Όπως θαυμάζω την καμπύλη του φωτός, νύχτα

και μου περίσσεψε η ψυχή κι απόψε

έχω διαμαρτυρηθεί για τις χαρές μου που λιγόστεψαν-

Μπορεί

να γεύομαι το λυρικό φρούτο της έμπνευσης μα εμένα

είναι πάντα άλλα τα λογάκια μου-

Σαν τούβλα γκρεμισμένα μες το οικοδόμημα της ταραχής- ω πόσο

τσουχτερός είναι ετούτος ο σκαντζόχοιρος της μνήμης· τρομάζω

που συστέλλομαι,

Ένας σβώλος γίνομαι

που κύλησε

χαμηλά

στο λασπωμένο χώμα του ποιήματος, ανήκω

σε ένα λεξιλόγιο τρύπιο, μπερδεμένο

κανείς δεν το ξεμπέρδεψε ποτέ,

αυτό το βάρβαρο ποτάμι το ανήλεο

κυλάει

δίπλα μου

και μαρτυρά

μια αφύπνιση πριν γίνω άφαντος ο ίδιος

κι απ’ τον εαυτό μου ακόμα….

9/9/2026

Διαμόρφωση εξωτερικού χώρου….

 

Τον εσωτερικό τον διαμορφώσαμε. Ή μήπως

Αφήσαμε ατελή την κάθε μας προσπάθεια,

σχεδόν γκρεμισμένη.

Πίσω από την έκφραση είσαι η έκφραση τώρα, το κατανοώ

Πως παίζεις με την τόλμη και τον δισταγμό σου·

Ιδού η ζωή και ιδού η ματαιόδοξη διάθεσή σου να την κατακτήσεις·

Ιδού λοιπόν ποιος αλήθεια είσαι δεν είσαι…

Κι αυτά τα χρόνια τα σκληρά, απομαγνητισμένα

Φορούν στολές πολέμου και σε συρρικνώνουνε

Μαντρώνοντας τα πιο ωραία όνειρά σου!

9/9/2026

Ομοθυμαδόν....

 

Τσούρμο τα αρχαία πουλιά εφορμούν μέσα στου ουρανού τις επαρχίες

Τσούρμο η ηχηρή παράσταση που γιγαντώνεται

Αυτό που είμαστε εάν δεν είναι ‘’εμείς’’ είναι ένα κούφιο αποτέλεσμα

Όταν ενώνονται οι φωνές μας ξεκινούν τα πιο κεφάτα πανηγύρια

Επιτετραμμένε μου, συγκεντρώσου κι απ’ την ψυχή εφόρμησε πάνω σε λυρικές αναζητήσεις

Το βλέμμα σου είναι αστραπή, κινείς τα νήματα, πώς να στο λέω;

Από εσένα η δομή, από εσένα η καλή κατάληξη,

Το φως που μας σκλαβώνει, η ηθική μας πεταλούδα

Από εσένα είναι το παν κι από εσένα είναι το άπαν

Σε λαφυραγωγεί η ζωή μα εσένα ολοένα κάτι πάντα θα σου περισσεύει

Είσαι ο τόκος επί των ημερών είσαι και το κερδώον απόκτημα

Σαν μια θρησκεία είσαι που γεννάται για να σβήσει κακεντρέχειες

Ομοθυμαδόν ας δρέψουμε κάθε αφράτη ευτυχία

Για το τραγούδι ας ῤθουμε ως τον καλπασμό στα ήμερα λιβάδια

Κορφολογείς βρε ποιητή μου και απόψε τον ωραίο ουρανό και η καρποφορία του σε γιγαντώνει

Στίχους σου δίνει ελεητικούς και παν-ευλόγητους…

1/9/2026

Μυσταγωγία και μυθαγωγία….( Ενός Αυγούστου ανοικτή πληγή…)

 

Του Αυγούστου η κυριαρχία που τελειώνει·

Σαν μια οσμή από φρυγμένο χόρτο άναψε τριγύρω μας·

Ο χρόνος μυθικός δραπέτης·

Όπου τον συναντάς σε απειλεί.

Άραγε κάποτε θα αποφλοιωθώ μέσα σε τούτο το περπάτημα;

Θα με κοντέψουν μάγοι που φαντάζουνε σαν των παραμυθιών,

Και θα ζητήσουν ρέστα για υπηρεσίες που προσφέρανε,

Ενώ εμείς δεν συμμετείχαμε

Ποτέ και σε κανένα θαύμα;….

Εδώ τελειώνει η ηλιοστάλακτη κάψα του Αυγούστου, η μπελαλίδικη·

Το βράδυ ακούω πάντα τα τζιτζίκια·

Το τραγουδιστικό παράπονό τους είναι μέρος μιας οδύνης

Που εξαπλώνεται παντού και κάνει πιο υποφερτό το παραμύθι μας….

Ε ρε Δευτέρα αποξαρχής που μας χρειάζεται!

Μια επανεκκίνηση να φτιάξουμε τα αφημμένα,

Μια επιδιόρθωση σε τούτον τον οντά της φιλαυτίας!

Όσο το ψάχνω να το βρω και δεν υπάρχει

Το σύνορο όπου από κει και πέρα είναι μια στείρα ανυπαρξία

Σε ενέχυρα καυτά με μπλέκουνε οι λέξεις και χαμογελάνε

Που σάστισα πολλές φορές μην ξέροντας τι να ακολουθήσω….

Τύχη αυτό το ελαφρό αεράκι ξημερώματα,

Ούτε η μελαγχολία μου μπαλώνει το σκισμένο

Φεγγάρι, ούτε η ζωή μου διορθώνει τα κακώς

Κείμενα της ταραχής μου να συλλέξω

ευτυχίες δυσεύρετες….

Και μένω να κοιτώ τον ουρανό που με εμπαίζει

Αήττητος με τα ωραία άστρα του τα εκδηλωμένα

Που δεν φρενάρουνε σ’ αυτήν την κατηφόρα του μυαλού που ολοένα πάει

Σε πράγματα που πέρασαν και λυπηρά ξανατονίζονται

Σε ντο σε φα σε μι και σε κροκάτο έντονο κατόπιν λα

Που κάνει να αισθάνεσαι την μαχαιριά πιο καρφωμένη

στα πλευρά σου….

31/8/2026

JORGE LUIS BORGES

Ολοένα κρυφό και όμως να! λογχίζει

το φως τις ιστορίες σου

νικητήριο,

είναι το νόημα που δηλώνεις

μυθιστοριογραφώντας

την φαντασία σου που εκπλήρωσε ενός βιβλίου που εξέχει

από το ράφι τον Σκοπό.

Από παντού εκβάλει η αιωνιότητα.

Την αποστήθισες ωραία·

Όπως να έφτασε από την παρομοίωση ο λόγος και των φωνηέντων

να ένιωσες τον ξαφνικό κυματισμό

πλουταίνοντας την αίσθηση που μας ξεφεύγει.

Τι να τις κάνεις τις τιμές, γίγαντας είσαι

που δημιούργησε κόσμο γιγάντων.

Από τις ταπεινότητες προήλθες του πολιτισμού.

Πιο τολμηρός από μια αποκάλυψη που εμφορείται

από σοφία πλέρια ξακουστή.

Άραγε σε πόσες σελίδες χάθηκες μήπως και βγεις απ’ τον λαβύρινθο των Ιδεών;

Από την γνώση χορτασμένος κι από την ωραία νίκη του πεφωτισμένου.

Δίπλα σου ένα γατί ξαπλώνει μαχμουρλίδικο να σου χαρίσει

μια αίσθηση ότι ποτέ δεν είσαι μόνος

δεν ήσουν μόνος, σου

παραστέκεται η ομαλότητα εμπνεύσεων

πέρα για πέρα οικουμενικών.

Κι εδώ που λέμε σε καταλαβαίνουμε, πάλι εδώ

σε χάνουμε

μιας και κανείς δεν μπόρεσε να σε ακολουθήσει

γενναίε των γενναίων, φωταγωγημένε

άπλετα ουρανέ!

24/8/2026

Περιδίνηση…

 

Όλη στριφογυρίζεις σαν να υπόσχεσαι κάτι·

Δεν είναι ο έρωτας η ελπίδα σου, δεν είναι·

Και ο χορός σου, σαν περιστροφή μέσα στο αδύνατον,

Σε φανερώνει όπως είσαι: μια γεύση

υπερβατική της ευτυχίας.

Έρχονται και φεύγουν οι νύχτες·

Τα αινιγματικά έρχονται και φεύγουν δευτερόλεπτα·

Ανήκεις σε μια χώρα του παραμυθιού· σε προσεγγίζω

Αφήνοντας τον νου μου να σαλεύει πιο τρανός

Και πιο τρελός μες την αγρύπνια μου!

20/8/2026

Γεωμετρία προ της κάθε αναγγελίας…

Ω τρελό τρίγωνο ω τρελό τετράγωνο, πώς να σε διαβάσω;

Ο έρωτας πάντα ηχεί παράξενα στ’ αυτιά μου, αυτός ιδρώνει

Τα σώματα κι όχι για να μετανοήσουν!

Γλυκιά ήταν απόψε η νύχτα, ένα φεγγάρι μελωδούσε στ’ ανοιχτά,

Το αεράκι που έπαιζε έπαιρνε μακριά τις αναμνήσεις-

Όλα υπήρξαν μες την απουσία τους.

Ξημέρωμα Πέμπτης, ο ουρανός είναι ένα ραδιόφωνο που μας χλευάζει.

Έχω μόνη ευτυχία μου μια σκέψη που δεν ευοδώθηκε αλλά εκεί, επιμένει

Να με κάνει ακόλουθο.

Έχω ένα μολύβι που θα μπογιατίσει του ονείρου σου τα περιγράμματα.

Πυκνότερη η νύχτα τώρα, προς τα ξημερώματα.

Με ποιόν συνομιλώ αν όχι

Με σένα καθ-ιερωμένε μου;

Ίσως μπορέσουμε μια μέρα κάτω απ’ τις δυσκολίες όλες να συναντηθούμε.

Είμαστε πλάνητες που περιδιάβηκαν έξω από ένα κόσμο φαντασμάτων…

30/7/2026

ΤΟΚΟΧΡΕΟΛΥΣΙA… Στρατής Παρέλης, ποιητική συλλογή

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_a_?fr=xKAE9_zU1NQ...

Πάντα σαν ένα επικίνδυνο εγχείρημα το θεωρούσα αυτό: το να γράφεις ένα βιβλίο που θα σε αναγκάσει να εκμυστηρευτείς και θα σε εκθέσει απέναντι σε όλους και πρώτα πρώτα στον ίδιο τον εαυτό σου.

Απέφυγα τις πολλές συναναστροφές, που λέει ο ποιητής, και δούλεψα μοναχικά και με ειλικρίνεια. Και τώρα ήρθε η ώρα να ῤθει στο φως άλλο ένα βιβλίο που με αποκαλύπτει και συμπληρώνει την εικόνα μου την ραγισμένη ολότελα.

Ευχαριστημένος είμαι και το βλέπω σαν νίκη.

Σπάνια γυρίζω πίσω να διορθώσω πράγματα. Δέχομαι και την ατέλεια μιας έμπνευσης που υπαγορεύει και κάτι συνέχεια ‘’μου γυρεύει’’…

Το δέχτηκα αυτό. Και προχωρώ έτσι πια: στα τυφλά και στα με Αλήθεια εφαρμοσμένα. Αν είμαι τυχερός και το διαβάσετε θα χαρώ πολύ που σας παρακίνησα να μπείτε στην περιπέτεια να δείτε τι ο νους μου γυρεύει να αποδώσει σε λόγο από τις ακούραστα κουρασμένες σκέψεις μου.

Όλους που θα σταθείτε έστω και σε ένα ποίημα σας ευχαριστώ και χαίρομαι για την συνάντηση.

Πού ξέρετε; μπορεί και να τα ξαναπούμε…

Λιγότερα

ISSUU.COM

ΤΟΚΟΧΡΕΟΛΥΣΙA…

Στρατής Παρέλης, ποιητική συλλογή

Βλέψεις για το μέλλον….

Τέτοια ώρα που κι η νύχτα ακόμα κρατά και η ραγισμένη

ψυχολογία μας δεν δέχεται παλινδρομήσεις – κι όμως

εσχάτη όλων των αμφισβητήσεων είναι η μελαγχολία

προτού διαβούμε από μια σκέψη στην άλλη και ο γεωργός

νους σπείρει αμφιβολίες παντού.

Πάντα ένας στίχος είναι φιλοδώρημα που το ξοδεύουμε

να υπερβούμε την απόλαυση να στεφανώσουμε και τον εγωισμό μας νικητή και

την φιλαυτία μας σωστά εδραιωμένη.

Ούτε άχνα τώρα πια να βγάλουμε-

ένρινες είναι οι σιωπές και δαιδαλώδεις·

Βαθύτερα από όλους τους χρόνους είναι μια αγρύπνια εποικοδομητική που καλουπώνει

να κάνει υποφερτό το αόριστο μέλλον μας…

26/6/2026

Αποκαθήλωση και του ειδώλου…

Οι μύθοι όταν τελειώνουνε, το έρμο βασανάκι του ναρκισσισμού βουλιάζει.

Πότε κανείς κατάλαβε τα όρια;

Λέω και πάλι λέω και από στόματός μου η ελπίδα ούτε έρχεται.

Μόνο να ερμηνεύεις τώρα την σκληράδα των

Γεγονότων, μόνο να αφορίζεις την κατάντια μας.

Ο θάνατος πάντα είναι κοντά αλλά ποιος να παραδεχτεί το πως φλερτάρει

Με τις υπάρξεις για να αποστεωθούνε.

Ξέρεις, όταν το καταλάβεις το παιχνίδι, πάει έχασες·

Σε ζοφερά δωμάτια σε κλείνει η ανάγκη·

Ο νυν σου κόσμος δεν θα νοσταλγήσει κείνον τον παλιό

Που διασκέδαζε πάνω από όλη την ζωή με ειρωνεία.

Άντε, τα λέμε όλα και πια, λίγα πράττουμε.

Πάει το μολύβι τώρα- έμεινε μόνο ο σβηστήρας.

Και το ακραία καταθλιπτικό σου πρόσωπο που όλο μορφάζει

Και σβήνει την παλιά αυτοκρατορία σου που κράτησε

Την μνήμη όλων τούτων που ήσουν, μνήμη ερωτευμένη!

26/6/2026