Με όμορφες επιδιώξεις θα δικαιωθούμε
Ο χρόνος μας ξηλώνει και μας ξαναράβει
Άτσαλο είναι το ψηφίο μας και το αποτέλεσμα
Αν ξοδευτούμε στο σκοτάδι όλες οι γραμματικές μας θα στενάξουν
Είναι παγίδα της φωτιάς τα λεξιλόγια.
Στήθος με στήθος σε αφουγκράζομαι
Δεν είσαι μια περίπτωση του έρωτα
Είσαι μια δίνη που με καταπίνει
Ο ουρανός λιμάρει την επιδερμίδα μου
Είμαι πιο λείος από ένα γυαλισμένο νύχι
Κι εσύ κουράζεσαι με τόση γύρω σου απλωμένη αιωνιότητα
Αντηχείς με μίσχο τρυφερού φεγγαριού
Είσαι ο υπέρτατος στίχος που επιπλέει
Στον ανεκλάλητο Παγασητικό που ομολογεί ναυσιπλοΐες
Είσαι η μετά τον τρομερό κατακλυσμό ευδία
Κόκκινη και διάφανη σαν μια φωτιά που πόνταρε τα πάντα της
Στα διαστήματα ενός αρχαίου έπους.
Τώρα σ’ αναγνωρίζω από την κραυγή όχι από την ομιλία
Κάναμε κουβεντούλες πουθενά φτασμένες
Χαίρε που σουλουπώνεις το κενό
Το μέσα μου το αδηφάγο!
Νάσε που δεν είσαι από ύλη από μια τεκμηριωμένη είσαι
Μεταφυσική που βελάζει και δοξάζει άλλες αθωότητες
Αυτό που ελαττώνεται τριγύρω σου μέσα πληθύνεται
Έχεις τον νέο πληθυντικό στα στήθια ακμάζεις
Μυείς τον νεανία στο φιλί κερνάς την γαλήνη
Εκεί που ο θεός αχνά υπάρχει μέσα στις επινοήσεις μας
Είσαι η θέαινα που ανασκευάζει όλη την μυθολογία
Αφήνεις τα ποιήματα να είναι επιθετικά
Κι όπως σε πλησιάζω αγάλι αγάλι γίνομαι
Πιστός ακόλουθος και ο ευτυχισμένος
φρουρός σου!
4/ 5/ 2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου