[Θεέ μου τι ωραία μάτια!]

Θεέ μου τι ωραία μάτια! Τι πανσέληνοι δοξαστικοί
που λατρεύουν τα χερουβίμ τις νύχτες!
Το σώμα μου είναι το σώμα σου, είναι το δύο στο ένα, είναι εμείς που συνθέτουμε ένα εγώ
Πολυδύναμο συσπειρωμένο
Έτοιμο να ναυαγήσει μέσα στην ερωτική απέραντη αιωνιότητα.
Σε φιλώ όπως ο άνεμος σε φέρνει:
Κοίλη κυρτή ανεμόεσσα θαλασσάχραντη εξαχνωμένη
Φωτιά με φωτιά.
Και οι πεταλούδες των χειλιών σου
βαφτίζουν τις λέξεις με άρωμα υπερούσιο
Τανυσμένο σαν βέλος μες τον λαγαρό λίγο αέρα
Που σείει τα κλωνιά των πεύκων και αναταράζει
τις μυρσίνες..

2010

[Είσαι ερωτευμένη καταιγίδα]

                 

                                                                   

Μετά που είσαι εκεί που η μέρα φθείρεται κι αναστενάζει

Πλάι στην θάλασσα, κοντά στις μάντρες με τις βοκαμβύλιες

Με τι παλιό μπλουτζίν σου ξεβαμμένο και εφαρμοστό

Τραγουδάς, βαδίζεις ανέμελη και τραγουδάς

Ένα τραγούδι ροκ που έρωτα μυρίζει.

Είσαι ερωτευμένη καταιγίδα, είσαι μια τίγρη που πεινάει

Για αίμα κι ερωτικό στοχασμό.

Εμπνέεις τους στόχους μου, προσηλώνομαι

Στον βαθύ ρυθμό που υποβάλλουν τα μάτια σου.

Το τατουάζ που σε καταμαρτυρεί με πονάει

Είναι όνομα μιας σπίθας που άναψε μέσα μου

Καημός που δεν θα χωρέσει στο μικρό βασανισμένο μου στέρνο..

Μα εγώ λέω υμίν χαμογελάστε για ν' ανησυχούν

Φαντάζομαι ναι,

Εύκολο να αστεΐζεσαι κοιτώντας τον πολιτικό μαρασμό- ή όταν

Ιδιωτεύουν οι γειτόνοι σου κι εσύ

Μετέωρος πάνω από το ευτελές που γίναν όλα είσαι..

Αλλά

Εσύ που είδες κάποιο πρωινό ένα λουλούδι να ανοίγει

Ένα ένα τα λαμπρά πέταλα του

Ξέρεις πως δεν ναυαγεί μια ψυχή και η ουσία

του έρωτα είναι αδέσμευτη

και δεν φυλακίζεται ποτέ πουθενά..    

Α πώς αρρώστησαν τα καθεστώτα!

Δεν θα κατορθώσουν ποτέ να εφαρμόσουν ανθρώπινους

νόμους για τον ίδιο τον άνθρωπο,

Προσωποπαγή την ρίζα της ελευθερίας σκοτώνουν

Κι είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα υγιάνουν ποτέ..

Μα εγώ λέω υμίν χαμογελάστε για ν' ανησυχούν

Κοιτάξτε τους μ' αθώα μάτια

Όταν συσκεφτούν με τον εαυτό τους ξανά

Θα καταλάβουν: νικήσατε!

                                                                         24.5.2011

ήθελα κι εγώ να έχω μια ζεστή πατρίδα.

Την στιγμή που ήθελα τις αλήθειες και ο ήλιος μέσα μου άλλα ζωγράφιζε,

την στιγμή που αφαιρούσα από μένα προσθέτοντας στον ρυθμό του κόσμου

εσύ ήσουν έναν σύνορο παραβιασμένο, μια πατρίδα χωρίς αγαπημένους, μια φθορά της καρδιάς.

Αλλά ακόμα σε πίστευα, δεν είχα την τόλμη

να φύγω, να μην είμαι εκεί

που φυτρώνουν τα πικραμένα κλαδιά σου.

Και γινόμουν ο θλιμμένος που θέλει να κρυφτεί από όλους

που θέλει να πιστέψει το αδύνατον, που ζητά να του αποδοθεί το δίκαιο της φωτιάς.

Κρατούσα την αναπνοή μου θυμώνοντας στους τυράννους

κρατούσα το όνειρο όπως ποτέ μην μου φύγει

και ήλπιζα ξανά όπως σε είχα πλάσει μέσα μου

να σε δω.

Τώρα μες απ' τον στίχο που κρατώ μου έρχονται τα δάκρυα

και μέσα μου τα πνίγει όλα μια οργή

γιατί ήθελα κι εγώ να έχω μια ζεστή πατρίδα.

                                                                                2010

Νοσταλγία ενός κύκλου που κλείνει από φεγγάρι σε φεγγάρι

Νοσταλγία ενός κύκλου που κλείνει από φεγγάρι σε φεγγάρι

Νοσταλγία ενός δύο που είναι σίγουρα εσύ και εγώ

Αψεγάδιαστη ζωγραφιά που καταλαγιάζει σε όνειρα

Σε έχω

Μέσα μου σ' έχω

Και πασχίζω δειλά να σε πω.

Τόσο ερωτικό το άγγιγμα, τόσο φιλί το φιλί

Που δεν θα μου μείνει τίποτα να κάψω για να ζεσταθώ

Άλλο από το ζωντανό μου αίμα

Που σε συλλαβίζει με τρόπο που υπαγορεύουν οι λέξεις

που στην σελίδα μου επαναστατούν.

Είσαι αλφαβήτα του σφρίγους

Σε λέω όπως κανείς δεν σε λέει

Κλέβω ένα φιλί σου και τρέχω

Άνεμος μες τον άνεμο.,

Χαμογέλα μου για να ξορκίζω το κακό που με ζώνει

Χαμογέλα μου για να τρυπώ αήττητος το γύρω διάστημα

Γίνε σιωπή και φλυαρία, γίνε ποίημα που θάλλει

Και φωτοβολεί για να γίνει ευτυχίας σκήνωμα η νύχτα!

                                                                   2011

Τα χέρια μου..

Τα χέρια μου είναι ρίζες, είναι πηγμένο νερό

Είναι επιφώνημα είναι σιωπή

Ακουμπούν την ύλη και η ύλη μεταστοιχειώνεται

Γίνεται χάος, μουσικό άθυρμα της μέσα μου ερημιάς

Τα χέρια μου είναι πεισματικά σύνολα που ζητούν να πλάσουν την γενναιότητα του κόσμου

Πράττουν την υποψία του φωτός, ξέρουν από την υποψία και του άλλου νοήματος

Που κρύβεται επιμελώς πίσω από την καθημερινή φλυαρία

Τα χέρια μου είναι ήλιος την μέρα και φεγγάρι στην νύχτα

Είναι εγωισμοί που φτάνουν ως το αυτί του μελωδικού γαλαξία

Καρτούν τον ρυθμό από ένα τραγούδι αρχαίο

Δίχως λέξεις τα χέρια μου είναι κραυγή που ξεσηκώνει τους λαούς των αισθημάτων

Και ταξιδεύουν πάνω από τις άπλετες θάλασσες

Κάνοντας κράτος την γιορτινή φαντασία..

                                                                2011

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ..

Οι μόνοι ερωτικοί άνεμοι που την άγγιξαν ήτανε της επιθυμίας.

Ήτανε το φως του πόθου στο κορμί της δυσοίωνο-

Όλα της υποσχέθηκαν εκπλήρωση κατά την εφηβεία-

Αλλά τα παράθυρα δεν ανοίγουν αν δεν σκέφτεσαι δυνατά αισιόδοξα-

Δεν έζησε ποτέ το πανηγύρι των  αισθήσεων-

Λες και πλάστηκε να δοκιμάζει αντίδοτα·

Είχε μια ρημαγμένη ειμαρμένη-

Μία ζωή δεν την καταλαβαίνω μα την παρακολουθώ:

Είναι γυναίκα των εκπλήξεων..

Τώρα που γέρασε το κορμί της είναι μια θαμπή υπομονή που με αυτήν τα καταφέρνει περίφημα-

Λέω για αυτήν όπως να έλεγα για μία μακρινή συγγένισά μου-

Ξέρω τον μύθο της- γιατί η ιστορία της είναι

Μια καταγραφή ενός ηθελημένου αγώνα να κρύψει κανείς

Τρωτή που είναι και που σβήνεται σιγά σιγά η ψυχή του..

                                                                          12.2.2011

Γράφω όπως να είμαι ένα παρατεταμένο λυρικό έγχορδο..

Γράφω όπως να προσανατολίζομαι στο ορμέμφυτο μιας έσω πίστης

Είμαι παρών και λείπω


Όμως κι εσείς

Μην υποκρίνεστε πως είστε κάποιοι άλλοι

Γίνεται οι εαυτοί σας, αυτοί οι φθαρμένοι λέοντες

Που δεν διεκδικούν πια τίποτε άλλο

Από τα αποφάγια μιας ύαινας..


Γράφω όπως να είμαι ένα παρατεταμένο

Λυρικό έγχορδο..

Ονειρεύομαι επαναστάσεις…

Ονειρεύομαι επαναστάσεις από το μέρος των ρόδων
Χορτασμένες φαμίλιες που δεν έχουν χρεία να πολεμούν
Αρωματικές σκέψεις που ξορκίζουν την βλάσφημη κατάθλιψη
Ονειρεύομαι γαλήνη ψυχής


Τόσο εθελούσια στον έρωτα των λέξεων παραδόθηκα
Που ανιχνεύεις το μπαρούτι της περισπωμένης επάνω μου
Είμαι πιο νέος απ' ότι ήμουν ποτέ μου


Μια κιθάρα ακομπανιάρει το φεγγαρόφωτο κι εγώ σου λέω
Τα μυστικά της καρδιάς μου όπως ο άνεμος τα φέρνει
Στης κάμαράς σου τον ψίθυρο


Τα πληκτρολόγια είναι σαν δαγκωμένα χείλια
δεν θα μπορέσουν να πουν πόσο πολύ εγώ να το ξέρεις σ' αγάπησα
Ταλανίζοντας την έρμη ζωή μου
Γύρω από μια χίμαιρα που μ' οδηγούσε στο λάθος..

                                                      14.2.2011

Τα χέρια μου..

Τα χέρια μου είναι ρίζες, είναι πηγμένο νερό

Είναι επιφώνημα είναι σιωπή

Ακουμπούν την ύλη και η ύλη μεταστοιχειώνεται

Γίνεται χάος, μουσικό άθυρμα της μέσα μου ερημιάς

Τα χέρια μου είναι πεισματικά σύνολα που ζητούν να πλάσουν την γενναιότητα του κόσμου

Πράττουν την υποψία του φωτός, ξέρουν από την υποψία και του άλλου νοήματος

Που κρύβεται επιμελώς πίσω από την καθημερινή φλυαρία

Τα χέρια μου είναι ήλιος την μέρα και φεγγάρι στην νύχτα

Είναι εγωισμοί που φτάνουν ως το αυτί του μελωδικού γαλαξία

Καρτούν τον ρυθμό από ένα τραγούδι αρχαίο

Δίχως λέξεις τα χέρια μου είναι κραυγή που ξεσηκώνει τους λαούς των αισθημάτων

Και ταξιδεύουν πάνω από τις άπλετες θάλασσες

Κάνοντας κράτος την γιορτινή φαντασία..

                                                                2011

ΤΡΥΠΙΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΥ ΜΠΑΖΕΙ…

Εμβαδόν μιας αντίστασης, τρύπιο συμπέρασμα που μπάζει

η πόλη έχει ιοβόλους οδόντες

οι άνθρωποι ζουν αποξενωμένοι

ξοδεύουν τον χρόνο τους τυρβάζοντας περί το αχρείο πουθενά

οι κυρίες είναι θηλυκά δόκανα ξεμοναχιασμένα

οι κύριοι τρέμουν να πουν μια αλήθεια στον ταπεινωμένο τους εαυτό

το κράτος λείπει- είναι μια αυθαίρετη κίνηση που θησαυρίζει για λίγους

όταν ξαπλώνω και αναλογίζομαι τα βράδια

πως μου έλαχε έτσι να ζω κι έτσι όπως δεν το περίμενα κι εγώ να πορεύομαι

σπάνε οι τοίχοι μου και πέφτω

ολόβαρος μες το παρόν που είναι

μια αυτοκτονική στιγμή του χρόνου που θα καταργήσει τις ελπίδες της

μέχρι που η νεολαία θα σφυρίξει για ένα δικό της μαρς

επί αυτό που της ανήκει..

                                                          11.2.2011

ΧΑΘΗΚΑ..

Χάθηκα. Απ' όλα χάθηκα. Σαν να με πήραν

οι θλίψεις φαλάγγι και κατέφυγα

ο δόλιος σ' εμένα.

Κι είναι ο κλειδωμένος μου εαυτός πολύ οχυρό οχυρό.

Χάθηκα..

Και μετά οι μέρες βάρυναν πάνω μου

όπως να ήθελαν να με αφανίσουν. Χάθηκα.

Άφησα πίσω μου τις επικοινωνίες που είχα, κατήργησα

το "ναι" το "όχι", όλα

δεν είχαν πια νόημα, τα κατατρόπωσε

η ίδια μου η ζωή. Χάθηκα

και έμεινα μόνος, απίστευτα μόνος

πιο μόνος κι από ένα λουλούδι

που φύτρωσε στου βράχου την σχισμή.

Ποιός θα αντέξει τώρα την θλίψη του, το φορτίο

από μελαγχολία και δάκρυ

όταν αποδιοπομπαίο πια τον καθιστά η ζωή;

Πληκτρολογώ την άρνηση μου τα βράδια

να υποταχτώ, ακόμα και τώρα να υποταχτώ- αλλά

αυτό που δεν θα γυρίσει πλέον σε μένα

είναι το άρωμα του ρόδου, το ίδιο το ρόδο

που πάλλεται από συγκίνηση μες τον αέρα

του πρωινού.

                                                                            2010

Τα χέρια μου..

Τα χέρια μου είναι ρίζες, είναι πηγμένο νερό

Είναι επιφώνημα είναι σιωπή

Ακουμπούν την ύλη και η ύλη μεταστοιχειώνεται

Γίνεται χάος, μουσικό άθυρμα της μέσα μου ερημιάς

Τα χέρια μου είναι πεισματικά σύνολα που ζητούν να πλάσουν την γενναιότητα του κόσμου

Πράττουν την υποψία του φωτός, ξέρουν από την υποψία και του άλλου νοήματος

Που κρύβεται επιμελώς πίσω από την καθημερινή φλυαρία

Τα χέρια μου είναι ήλιος την μέρα και φεγγάρι στην νύχτα

Είναι εγωισμοί που φτάνουν ως το αυτί του μελωδικού γαλαξία

Καρτούν τον ρυθμό από ένα τραγούδι αρχαίο

Δίχως λέξεις τα χέρια μου είναι κραυγή που ξεσηκώνει τους λαούς των αισθημάτων

Και ταξιδεύουν πάνω από τις άπλετες θάλασσες

Κάνοντας κράτος την γιορτινή φαντασία..

                                                                2011

Νοσταλγία ενός κύκλου που κλείνει από φεγγάρι σε φεγγάρι

Νοσταλγία ενός κύκλου που κλείνει από φεγγάρι σε φεγγάρι

Νοσταλγία ενός δύο που είναι σίγουρα εσύ και εγώ

Αψεγάδιαστη ζωγραφιά που καταλαγιάζει σε όνειρα

Σε έχω

Μέσα μου σ' έχω

Και πασχίζω δειλά να σε πω.

Τόσο ερωτικό το άγγιγμα, τόσο φιλί το φιλί

Που δεν θα μου μείνει τίποτα να κάψω για να ζεσταθώ

Άλλο από το ζωντανό μου αίμα

Που σε συλλαβίζει με τρόπο που υπαγορεύουν οι λέξεις

που στην σελίδα μου επαναστατούν.

Είσαι αλφαβήτα του σφρίγους

Σε λέω όπως κανείς δεν σε λέει

Κλέβω ένα φιλί σου και τρέχω

Άνεμος μες τον άνεμο.,

Χαμογέλα μου για να ξορκίζω το κακό που με ζώνει

Χαμογέλα μου για να τρυπώ αήττητος το γύρω διάστημα

Γίνε σιωπή και φλυαρία, γίνε ποίημα που θάλλει

Και φωτοβολεί για να γίνει ευτυχίας σκήνωμα η νύχτα!

                                                                   2011

Η μέρα είναι θρυλική παρουσία πάνω από τους ανοιχτούς ροδώνες.

Η μέρα είναι θρυλική παρουσία πάνω από τους ανοιχτούς ροδώνες.

Είναι ερμητική και φερέγγυα- κρατιέται από τον ερωτικό μίσχο της επερχόμενης άνοιξης

Και χαιρετά τα σμήνη των πουλιών.

Τα φορέματα των λουλουδιών είναι εμπριμέ φαντασιώσεις

Ενός γήινου μάγου.

Τα δέντρα καμώνονται ακμαίους βιολιτζήδες

Που δεν ξεχνούν αποπού γίνεται επική η μουσική.

Πεσιμιστές φιλόσοφοι φέρουν μια σκέψη σκαιά εντός του δεκαπεντασύλλαβου του βροχερού Μαρτίου.

Κατέχει τον χορό των εντυπώσεων ο διψασμένος για έρωτα άνεμος.

Τα φρεσκοπλυμένα φύλλα σχεδόν χασμούριονται μπροστά στον λαμπερό καθρέφτη της συνήθειας των καλοτονισμένων στιγμών.

Όποιος επικοινωνεί με την ομορφιά επικοινωνεί με την ιστορία των φώτων.

Χαμογελά απόλυτα σοφός και σάμπως λυτρωμένος

Ανάμεσα στις σκέψεις του που φυτρώνουν περιώνυμες να σημαδέψουν το χάος.

Ποίηση είναι η ευωχία που ποτέ σωστά δεν μεταφράστηκε.

Όπως να κοιτάζω τα όμορφα μάτια σου και να μην μπορώ με μια λέξη σωστή να τα πω.

Βλέπεις ακριβοδίκαιη είναι  μονάχα η σιωπή.

Σκοτεινιάζει μετά που οι γκιλοτίνες της νύχτας αποκεφαλίζουν την φαντασία των ηρώων.

Τεκμηριώνονται οι ελευθερίες που θα με πάνε στο αθώο μου αύριο.

Ίσως περισσέψουν οι ανάσες των γιασεμιών..

Αλλά εγώ θα σε κρατάω ζωντανή μες την μνήμη μου όπως θα θέλει να σε κερδίσει ο μύθος που έγινε ιστορία απίστευτη..

Πρόσεχε!

Μου ανήκει μια ευκαιρία να πω

αυτά που έχω αποταμιεύσει ψαύοντας

μυστικά την γλώσσα..

Ίσως δυσαρεστήσω μα η δημοκρατία πεθαίνει

δείχνει τα δόντια της κι αναρωτιέμαι

ποιός είναι ποιος και τελικά κι εγώ τι ρόλο παίζω

όντας ο ένας που θα ήθελε να κάνει

την φωνή του ασπίδα

συμμεριζόμενος την αγωνία του φτωχού..

Να το ημερολόγιο που δεν περιέχει τις μέρες

που ο κόσμος είναι καθηλωμένος μέσα σε ένα όνειρο που βαθιά πια πικραίνει

να που η σιωπή δεν είναι ο τρόπος που αρμόζει να υιοθετώ..

Σαλπάρουν αλλιώς τα καράβια

σεισμοί τρώνε την σάρκα την πλανήτη από ανατολάς

διαφημίσεις για να επηρεάσουνε τον νου που αργεί

διαφημίσεις για να είναι ο τρόπος μας καθηλωμένα πειθήνιος

Α, πού θα πάμε πιστεύοντας το ρήμα "υποτάσσομαι";

Θα πονοκεφαλιάσουν οι ιθύνοντες

και οι θρησκείες θα μικρύνουν μεγαλώνοντας τ' ανθρώπινα πάθη..

Δεν θα θελήσουν να έχεις μια ποιοτική επαγρύπνηση-

γιατί να θέλουν να ξέρεις;

Θα σου στερήσουν την σελίδα που διδάσκει πώς να είσαι ο αληθινός σου εαυτός!

Πρόσεχε! Πρόσεχε!

                                                         2011

Ό,τι μεγαλώνει σε μένα μεγαλώνει προς τα μέσα.

Ό,τι μεγαλώνει σε μένα μεγαλώνει προς τα μέσα.

Ας πούμε η σκέψη, ο πόθος, η κραυγή

Η επιθυμία να ζήσω άλλη μια μέρα

Ντυμένος το θνητό μου περίβλημα,

Ό,τι μεγαλώνει σε μένα είναι αφαιρετικό απ' την αληθινή ζωή

Προστίθεται σ' εκείνη που δεν την ορίζω.

Κι όμως… Τυφλός τα τ' ώτα τον τε νουν τα τ' όμματ' ει.

Κι ας ορίζουν τα λόγια μου μια μνήμη

που αποκόπηκε από μιας μακρινής ιστορίας κορμό..

                                                                        13.2.2011

Είμαστε γεννημένοι με μια μοίρα ενικού.

Το φως είναι γαλάζια φωτιά που περνάει στο αίμα μου.

Ξημερώθηκα μην κλείνοντας μάτι.

Σκυθρωπή νύχτα, πόσοι είναι επιτέλους αυτοί οι διαβόλοι σου;

Αλλά και τι σε νοιάζει εσένα αν αφήνω τον νου μου

να τον συλήσουν οι ώρες;

Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει εσύ είσαι εκεί

Και πολεμάς να μου κλέψεις τα άνθη μου.

Τόξο της ψυχής που σωστά δεν τοξεύει,

Όλο τον τρόπο της φυγής μου δείχνουνε οι νυχτερίδες,

Τα χέρια μου ναυαγούν στα βαθιά των ονείρων

Ματωμένα χέρια, χέρια γυμνά, που θέλουν

να πιάσουν ανυποψίαστη την σάρκα

Και μετά να επιστρέψουν στο επεξηγηματικό μελάνι τους.

Και το σκέλος το άλλο της ύπαρξης

Που είναι δήλωση αντίφασης που συντηρεί μια νέα αντίφαση

Μες τις σελίδες μου αποτυπωμένο.

Όσο πηγαίνω προς το τέλος των καιρών

Τόσο πικραίνουν τα γραφτά μου

Η λαιμητόμος είναι πρόδηλη και με προκλητική σιγουριά

ελπίζει στον αριθμό των θυμάτων.

Κοίτα να δεις που ο πληθυντικός μας δεν θα ξημερώσει ποτέ του.

Είμαστε γεννημένοι με μια μοίρα ενικού.

                                                                                              2011

Να δεις το φεγγάρι μου

Να δεις το φεγγάρι μου και να σε συναντήσω μες την οικτίρμονα σιωπή

Που καρφώνει σαν λόγχες τα αψηλά κυπαρίσσια

Στο χώμα της ελαύνουσας άνοιξης.

Να αφήσεις πίσω σου την φιλάργυρη πόλη

Με τους κατοίκους της που είναι αγέλη των μοναχικών

Και να χαθείς στους λερούς δρόμους

Που έχουν τον τρόπο τους να σε παν' στο κακορίζικο πουθενά.

Διάβασες την ζωή ανάποδα και δεν σε ωφέλησε μια τέτοια γνώση

Πυρπόλησες το στιβαρό συντακτικό

Τώρα πού πας με το ευχέλαιό σου μες την γλώσσα

Που γράφεις πυρ και είναι το εντός σου μαχόμενο…

Οι επιδιώξεις σου είναι δρολάπι που όλα τα σάρωσε

Πάνε να δεις πόσα γεννήθηκαν συντρίμμια

Και βρες από το φως που ευαγγελίζεσαι έναν ρυθμό

Που κάνει όλα τα πόδια κι όλες τις καρδιές με πάθος να χορεύουν..

Θα σε πάω ψηλά να σε γνωρίσουν οι ουρανοί μου…

Μπορεί να θελήσεις το τοπίο να γίνει δικό σου αλλά εγώ

Θα σ' απαγγείλω πάνω από τα λουσμένα στο ηλιοβασίλεμα βράχια

Και μια ηχώ από αίμα

Των λέξεων θα βάψει τις πευκοβελόνες μαβιές.

Τα σύννεφα θα σκιρτήσουν

Ο χρόνος ακίνητος θα εξουσιάζει

Η νίκη θα είναι η νίκη σου και η φωνή σου ασπίδα

Που αμύνεται μην αφήνοντας να περάσει του σκοταδιού ο ρυθμός.

Η ερχόμενη μουσική θα γράψει νότες παθιασμένα γλυκές

και όταν θα σε πάω ψηλά να σε γνωρίσουν οι ουρανοί μου

η νύχτα θα σκιστεί στα δύο ώσπου του γιαλού η παλίρροια

να το χωνέψει ότι δεν ξεγίνεται ποτέ μια αγαπημένη ψυχή!

                                                                                       2011