...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16 Νοεμβρίου 2022

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

 

Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.
Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.
Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·
κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
λιθάρια θρυλικά
στο ακρογιάλι
απ’ τον παλιό καιρό.
Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
κρυφή και προσεγγίζω
μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..
Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…
Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.
Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,
λευκό κι ωραίο.
Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.
Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και ποτό

15 Νοεμβρίου 2022

ΓΝΩΣΗ


Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·
Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·
και πού θεός!
Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε- σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.
Και φως-
Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.
Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε, πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.
Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
21.10.2007
Μπορεί να είναι κοντινή λήψη τριαντάφυλλο και φύση

28 Μαΐου 2015

ΓΝΩΣΗ




Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε- σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.

Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε, πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.

21.10.2007

16 Μαρτίου 2015

ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΟΥΣΑ..


 
 
Σχέσεις που λήγουνε μέσα στο τίποτα που δημιουργούμε-
Κουρασμένες σχέσεις- σαν από εξουθενωμένο άνθρωπο

Αλλά και η ψυχή παρούσα όπως φως μες τον αέρα

Μέσα στις λιτανείες των ανέμων εύθραυστοι,
Εύθραυστοι κι όπου θέλει η μοίρα πάμε..

Όσα λόγια τόσα τίποτα
Αν είναι για τον θάνατο..

Ένας απαρέμφατος χρόνος, ένα τετελεσμένο γιατί..

Ανασηκώνω απ’ την μια μεριά τον ουρανό- κάτι βλέπω:

Παράξενα όντα που είμαστε!

Μετράμε την ζωή σκληρά

Και γράφουμε στην επωδό του πιο πικρό τον θάνατο…

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.



Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.

Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.

Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·   
                                     κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
                                     λιθάρια θρυλικά
                                     στο ακρογιάλι
                                     απ’ τον παλιό καιρό.

Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
          Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
                                   κρυφή και προσεγγίζω
                                   μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..

Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…

Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.

Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,       
λευκό κι ωραίο.

Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.



Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.

15 Μαρτίου 2015

ΓΝΩΣΗ


Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε-      σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.

Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε,      πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
                                             
                                                                        21.10.2007



24 Μαΐου 2014

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ!

             

                     Α

Όλα που το χαμόγελο σου μου τα εξήγησε
και το χέρι μου που άγγιξε το μεσημέρι
τον ύπνο σου απολιθώθη’.

Τώρα μονάχα φευγαλέος άνεμος του δειλινού
σταλάζοντας από τους ουρανούς γιατί το θέλησα έτσι
ο πόνος της ανάμνησης

Και μ’ ένα όνομα στα χείλια της η παρακεί
η θάλασσα «Ευαγγελία!»

και «Δόξα σου!»

Ύστερα πάλι
φωνές απ’ τα βαθιά της μέρας που ακόμη υποφέρει
στο ψυχομάχημα…

«Η καλοσύνη αν ανθίζει μες τον κήπο της αγάπης είναι!»



                                          Β

Σε ήθελε η ψυχή μου!

Μετά που είχα μιλήσει όλες πια τις γλώσσες
των λουλουδιών και ό,τι άναβε γυρογυριά για να σε υμνήσει
το πήγαινε στην θάλασσα εν αεράκι
φτασμένο από μέρη της παράδεισος!

Εκεί οι άγγελοι που μάχονταν να σε μαθαίνουνε
τι η ζωή και ποιός και από πού διατάζει
για την αθανασία..

«Η αγάπη που ‘ναι του καιρού αυτού… σου λέγανε
….έξω – κανένας νόμος δεν τηνε ορίζει

και μέσα στον δικό της κήπο αν την πιστέψεις μοναχά
θα δεις ν’ ανθίζει η άνοιξη την μουσική της-

Μια άνοιξη ζωή αιώνια!»


                      Γ

Μιλιά με δυο φωνήεντα γλαυκά μέσα στην απεραντοσύνη της ημέρας
και όταν ωρίμασε το απαγορευμένο φρούτο για να πέσει
αμάρτησε ο άνεμος…
Μου ‘φερνε ένα όνομα από μακριά, μια αναγγελία!

Το φως που τύχαινε για να ναι
της ζωής μου αυτής και όμως
τόση η λάμψη του που και την άλλη μου ζωή φωτίζοντας..

«Καλημέρα» της μέρας του Ιούλη ύστερα που περπατήσαμε
συλλογισμένοι πλάι στην ακρογιαλιά

και φυσούσε μαντοσύνες σ’ ένα στριφτό κοχύλι
απομέσα του και ακουγόταν το άπειρο
η αύρα η χαρμόσυνη:

Μουσικές μεσημεριάτικες για φιλιά
γιορταστικά-

και η γιορτή ένα όνομα:
«Ευαγγελία!»



ΘΑ ΕΚΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΩΡΕΣ..





Φρόνημα υψηλό του απογέματος

κι όταν αιχμαλωτίστηκαν οι ευωδιές
αποκαλύφτηκαν και πια δεν είναι μυστικά τα μυστικά τους.

Θα εκραγούν οι ώρες!  
  
Κι από τα χείλη σαν του τραγουδιού οι ανάσες
αφήνουν άχνα του έρωτα που λαμπιρίζει
αργά το σούρουπο!

Όχι σκέψεις…   Οι ερωτευμένοι απουσιάζουν απ’ το σοβαρό·
κι όμως συνέχεια λάμπουν..

Πλανιόνται ανάερες φοβέρες του φθινόπωρου·

όλα ακινητούν
κι απ’ το μαχαίρι σφάζονται του ηλιοβασιλέματος!

Δες!
Απίθανα είναι!





ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.



Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.

Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.

Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·   
                                     κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
                                     λιθάρια θρυλικά
                                     στο ακρογιάλι
                                     απ’ τον παλιό καιρό.

Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
          Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
                                   κρυφή και προσεγγίζω
                                   μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..

Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…

Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.

Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,       
λευκό κι ωραίο.

Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.



Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.




14 Ιουλίου 2013

οι λέξεις- μέλισσες που βουίζουν..


75.

Οι μέρες με το ύφος που ξέρω και την μελαγχολία που δεν θέλω
Άπιαστες μέσα στον αεικίνητο χρόνο γεμάτες
Από φορτία έγνοιες κι ένα ασήμαντο τίποτα
Που γύρω μας τα πάντα υπογραμμίζει

Έτσι επί σκοπόν να σημαδεύω μέσα στο αύριο και να μου έρχονται
Όπως επ’ αμοιβή της αγωνίας τα όνειρα.

Να τα κρατάω μέσα μου όπως εικόνες απ’ την ηλικία την παιδική..

Πολλά ούτε να ερμηνεύονται..

Στο τέλος μένω με ένα παράξενο
Μούδιασμα όπως να σ αγγίζει τσούχτρα και να γίνεται
Και το μυαλό όπως ο κάμπος που βοσκάνε
Πολύχρωμες επιθυμίες..

Και μετά οι λέξεις- μέλισσες που βουίζουν..
Δεν πιάνονται…. Κι αν πιάνονται κεντάνε..
Όπως αφήνουνε αν ξέρεις μέσα στην κερήθρα σου
Το μέλι μιας αξίας!

Φτάνει να αφιερώνεσαι!

13 Ιουλίου 2013

Βαδίζουμε μέσα στον θόρυβο του κόσμου.

19.

Ευλογημένη μέρα που ήρθε πάνω απ’ τους θεόρατους ευκάλυπτους
μες την καρδιά μας να σταλάξει γλύκα.

Τα πέπλα της με πεταλούδες της φωτιάς πετούν και χάνονται
μέσα στον ξανθωπό αέρα.

Ώρες που γράφει ο ήλιος κοκκινάδια σαν των μήλων
ή σαν τα χείλη ωραίων γυναικών
που επιθυμούν
οι άντρες.

Ώρες που η σιωπή σαν μια επώνυμη της ιστορίας ξιπάζεται
και δεν αντέχουμε την τόση φιλαυτία.

Βαδίζουμε μέσα στον θόρυβο του κόσμου.

Λαοί εντόμων που πετούν πάνω απ’ τα βαλτωμένα
νερά
που κρύβονται οι νερόκοτες.

Καλαμιές αφρόντιστες.       Τρυπούν τον βουρκωμένο
πυθμένα του Οκτώβρη.

Φασαρία:                Ανθρώπων και πουλιών.

Σαν μια κατάνυξη που καταλύεται
από την ανεξιθρησκία του ήλιου.

12 Ιουλίου 2013

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.



Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.

Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.

Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·   
                                     κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
                                     λιθάρια θρυλικά
                                     στο ακρογιάλι
                                     απ’ τον παλιό καιρό.

Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
          Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
                                   κρυφή και προσεγγίζω
                                   μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..

Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…

Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.

Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,       
λευκό κι ωραίο.

Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.



Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.

ΓΝΩΣΗ





Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε-      σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.


Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε,      πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
                                             
                                                                        21.10.2007



18 Απριλίου 2013

ΓΝΩΣΗ





Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε-      σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.


Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε,      πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
                                             
                                                                        21.10.2007

25 Ιουλίου 2012

ΝΥΧΤΕΣ ΞΕΚΟΥΡΔΙΣΤΕΣ ΕΡΩΤΩΝ


Η βιβλιοθήκη απαγγέλει τίτλους βιβλίων.

Το τραπέζι με χαρτιά ανακατωμένα
κοροϊδεύει την θλίψη σου-

Σκούρα είναι τα έπιπλα των αισθημάτων·

και πιο βαρύτερο το χρώμα της ψυχής
που παίζει με μελαγχολίες στην καρδιά σου-

Πού να το υποψιαστείς ότι με τόσο γύρω σου σκοτάδι
ξάγρυπνος θα ζητάς προθέσεις κι αυταπάτες.


Αν σ’ αγγίξω χάνεσαι,
αν σε πω διαφεύγεις

και χάνεσαι μέσα στις ξεκούρδιστες νύχτες
που οι πένες των άστρων αγκυλώνουν το σώμα μου
με αγκάθια ερώτων!


16 Μαΐου 2012

ΕΠΙΛΟΓΗ


Αν μπορούσα να επιλέξω ρόλο ζωής θα επέλεγα άνεμος
Χωρίς καμιά ιστορία
Σώμα χωρίς ταφή,
Και μνήμη ούτε

Μόνο μια αίσθηση να απλωθεί μες το παρόν
Σαν ένα αφηνιασμένο δευτερόλεπτο!

Άνεμος που φουσκώνει τα πανιά των γλάρων!
Άνεμος σαν ψυχοπονιάρης γητευτής,
Άνεμος ξίφος, άνεμος φωνή
Άνεμος αφοβιά,  άνεμος πόλεμος
Άνεμος δόξα

Που έρχεται απ’ το υπερώο των βουνών να κάνει
Ρίμες του οξυγόνου.

Πριν να είναι γραίγος ή σιρόκος

Φουντώνει ψυχικές φωτιές
Των δέντρων-

Πριν κελαηδήσει το πουλί και βρει το ταίρι του.


ΓΝΩΣΗ



Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε-      σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.


Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε,      πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
                                             
                                                                        21.10.2007


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου