Του θορύβου η αξίνα κάνει τρύπες στην Αθήνα- τόσο νταβαντούρι
διαβολεμένο
Που αφιονίζει τα πάθη μας και δεν συμμαζεύονται.
Μην στηρίζεις την ευτυχία σου στα πράγματα όμως
γιατί θα είναι μια απατηλή ευτυχία.
Βλέπεις κι ο γράφων που συνέχεια συστέλλεται
Έχει συνείδηση που όλο διαστέλλεται.
Στον ύπνο του ακουμπά τον ξύπνο του είναι σαν ο αλαφροΐσκιωτος
Ή σαν ο όνος που βαδίζει μόνος ξεκαπίστρωτος.
Ρε τι μπελά που βάλαμε πα’ στο κεφάλι μας
Ούτε που φανταστήκαμε το χάλι μας.
Είμαστε τυχεροί που επικοινωνούμε
Πίσω από κείνα που ποτέ μας δεν θα δούμε.
Κρύβει μια μεταφυσική το καθετί που ξεστομίζουμε
Κι ενώ μια μαλθακότητα του γυμνοσάλιαγκα κομίζουμε.
Έχω πολλά να πω μα λέω να σωπάσω
Φοβάμαι μην και με τα λόγια την ουσία μου την χάσω.
Ε τέλος πάντων, σας ζητώ συγγνώμη
Αφού έτσι κι αλλιώς δεν μου αλλάζετε την γνώμη.
Μάλλον θα αναγνώθω άλλα ευαγγέλια
Μια αθωότητα την έχω όμως πριν την μεταμέλεια.
Με σώνει πάντα η απύλωτη γραφή
Σαν πολυβόλο που βαράει εδώ κι εκεί.
Τώρα να ας καληνυχτίσω
Δεν ξέρω απ’ τις Ιδέες μου αν θα ξαναγυρίσω.
Πιστέψτε με δεν έχω υστεροβουλία
Πάλεψα πάντα με αρχαία εργαλεία.
Αν θα βουλιάξουμε όλοι δεν το ξέρω
Πάντως για μένα ξέρω ότι υποφέρω.
Ας μείνει έστω αυτό το ανάγνωσμα
Σαν από παλαιά ταινία άγριο φάντασμα.
Αν συνεννοηθούμε εμείς ε τρύπα μου την μύτη
Σ’ αφήνω τώρα, βλέπω τον αποσπερίτη!
Αναρτήσεις
