Πάσχα 2021

Αλλάζουν όλα μέσα σε προσήλωση και άκεφο ποίημα·

τι Μεσσίας να είσαι τι και Ιησούς, φορτώνεσαι

για να πονάς τα μαρτύρια·

ελθέ και σκήνωσον εν ημίν Πνεύμα της Καρτερίας, να αντέξουμε

πίκρες που θέλουν να μας λούσουν- μηχανέψου

κάτι να κάνει το σαρκίο σου άτρωτο,

Ζητά Αχιλλέα η εποχή-

αλλά και πάλι

η φτέρνα σου εκτεθειμένη στον εχθρό θα σε αφανίσει·

Πάσχα στο Πάσχα ποιός θα θυσιάσει τον αμνό και ποιόν

η κοινωνία, στρεβλωμένη ανεπιφύλακτα, θα θυσιάσει;

Μεγάλο Σάββατο….

 

Την ώρα που ο χρόνος ραγίζεται και η μοναχή

Ανεβαίνει τα σκαλάκια του ναού για την σιγαλινή προσευχή της

Ένας κόμπος λυμένος από σκέψη που έδρασε στην μοναξιά αφήνει

Έναν γλυκασμό σε κείνον που λυτρώθηκε μες την συνείδηση! Και τότε

Πίσω από το κουφωμένο παντζούρι, ο αέρας σπινθηρίζει όπως για να ανάψει τα σεμνά του λόγια

Στην ύπαιθρο, στο αστόλιστο χάος

του κήπου, στο πλατύσκαλο όπου θα φανερωθεί ο Θεός

Ολόλαμπρος να σου μιλά και να θάλλει!

Του έρωτα, ναι…

 

Τι βλέπουν οι νύχτες από την κλειδαρότρυπα;

Εγώ αφουγκράζομαι νέφη και διαστήματα,

Ο έρωτας αγκυροβολεί στα δωμάτιά σου,

Συντρίβονται οι ώρες στο πλατύσκαλο των πόθων,

Αδιάφορες.

Η αγάπη διαιρείται σε μικρές λόγχες που κεντάνε τον ύπνο μου,

Από εσένα στέλνονται οι σιωπές,

Είμαι καχύποπτος για το τι το σύννεφο κρύβει,

Έχω οράματα και τα κρατώ

Στο ιδρωμένο μαξιλάρι μου

Οι φαντασίες έρχονται από την ατολμία μου να συνταχτώ με την νύχτα,

Κανένα ποίημα δεν σε αφήνει να φοβηθείς,

Στάζουν οι επιθυμίες κάτω απ’ τα απίθανα μάτια σου

Άπληστες.

Στο σκοτάδι ταιριάζονται οι χαρές των λέξεων,

Είμαι σε ό,τι είσαι κι ό,τι παράλληλα έγινες

Μιλώντας μία γλώσσα που βαφτίζει αποξαρχής τα πράγματα και τα χρυσώνει

Αφήνοντας τα να ομορφύνουν και να ανασάνουν κοντά σου….

Απλουστεύσεις στο χορικό του Έρωτα!..

Για να κινήσει ο Έρωτας προς εσένα

χρειάζεται ένα φιλί

εναρκτήριο, ένα

άγγιγμα από κείνα που ένα τριαντάφυλλο μόνο μπορεί να σου δώσει,

μια φλόγα

πριν καθιερωθεί η φωτιά, ένας

χείμαρρος πριν εμφανιστεί ο ποταμός

της αγάπης.

Και μετά

Άσπρα ρόδα στην αυλή σου, πώς

κοιμάσαι μοναχή σου, που και τα τραγούδια σου λένε- ω συνεπαγωγή

Οι ψυχές να σμίγουνε τόσο, σμίξιμο

να σωθεί η αιωνιότητα

από την κατρακύλα, αέτωμα

και φωτεινή ζωφόρος, Μυθολογία

και Ιστορία μαζί- όπου

σε τσούξει η άκανθος καημός μεγάλος μπαίνει

και στην καρδούλα σου

βελάζει ο αμνός!

Αδάμαστη νεράιδα!..

Σε μελετώ, η Αλήθεια σου

είναι ένα πολύσπορο νόημα

Ζεις μες σε ακραιφνείς φωτοχυσίες

Ερωτικό επάνω σου το σύμπαν

Κατοικοεδρεύει στην φασαρία των πόλεων

Φουρκισμένο φιλάκι που όλα τα σάρωσε

Και όταν ξεστομίζεις την απείθειά σου

Πόσο με πείθεις περισσότερο

Ότι είσαι μία νεράιδα που δεν κατακτιέται!

Στιγμή προσωπική..

 

 

 Ακυρώνω αυτές τις αψιμαχίες όπου ο άνεμος

είναι δρυοκολάπτης του Αιφνίδιου και τρυπά

τον κορμό της μέρας

να ιδρύσει φωλιά

και βασίλειο.

Με σαφήνεια λευκός ο κόσμος

του μεσημεριού και πλαταίνει ώσπου

να γίνει μαρτύριο

αυτή η λιακάδα

η καθηλωτική.

Ανακαλύπτω έναν έναν τους προορισμούς, η μέρα είναι ταξίδι και κολυμπώ

σε μια θάλασσα ανάσα

μια απλωσιά όπου δεν χώρεσε η απαισιοδοξία, μόνο η τόλμη μου γελά

και με ορθώνει.

Απιθώνω δίπλα μου σύνεργα της γραφής, ξεκουράζομαι

κάτω από τον ίσκιο του δέντρου, μεγιστάνας

της ερημιάς, ανήκοντας

σε κείνα που περάσανε

και θα σιγούν για πάντα…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Έρωτας και των πρωτόπλαστων ο άγουρος πηλός!..

Για να ευαγγελίσουν τον ήλιο τα μάτια σου κοιτάζουν την θάλασσα

και είναι σαν περισπωμένες οξείες!

Κρατώ

την ειδή τους:

Ένα φως ανάβει μέσα σου και το ξέρω

συγκινούμαι αγγίζοντας τα μέσα σου πάθη,

αγέρωχος

νηφάλιος

υποταγμένος

στην αξία σου..

Για να σε μάθω

σπουδάζω την σιωπή

Ο έρωτας είναι ένας πλουσιοπάροχος χορηγός

πάθους!

Και να εκεί

που καταφεύγουν οι πρωτόπλαστοι για να καθαγιάσουν

τα σώματά τους,

να εκεί

φωτίζεται ο ύπνος που δεν είναι ύπνος

είναι μια Ένωση να φτάνεις ύψη

που δεν λογάριασες ποτέ!

 

Νύχτα παλίρροια των ερώτων…

 

 

Στον αφρό βγαίνουν οι λύπες μου, στο άκουσμα

της βαθύλαλης νύχτας,

εθελούσια παραδίνονται οι πόθοι στου σώματος

την ηδονή και 

ταρακούνιονται τα σύμπαντα όλα, ένας

δασύς ήχος από φωνήεντα που αναθερμαίνουν την αίγλη του λεξιλογίου

γλιστρούν μες την ανεκλάλητη σιωπή και τρέπουν

την κάθε λέξη

σε φυγή

μπροστά στο νόημα της αγρύπνιας.

Φυγή στην φυγή έρχεται του ποιήματος η άμαξα και φέρνει

φεγγάρια δριμέα και αυτούσια που φωτίζουν

τον νου μου

που σκοντάφτει στα ρηχά και των ιδεών

το καμάρι στολίζουν

με την ατσιδοσύνη τους.

Όπου να κρύβεσαι θα σε βρίσκω

τεκμηριωμένη στον πόθο σου και στον έρωτα!