Βλέψεις για το μέλλον….

Τέτοια ώρα που κι η νύχτα ακόμα κρατά και η ραγισμένη

ψυχολογία μας δεν δέχεται παλινδρομήσεις – κι όμως

εσχάτη όλων των αμφισβητήσεων είναι η μελαγχολία

προτού διαβούμε από μια σκέψη στην άλλη και ο γεωργός

νους σπείρει αμφιβολίες παντού.

Πάντα ένας στίχος είναι φιλοδώρημα που το ξοδεύουμε

να υπερβούμε την απόλαυση να στεφανώσουμε και τον εγωισμό μας νικητή και

την φιλαυτία μας σωστά εδραιωμένη.

Ούτε άχνα τώρα πια να βγάλουμε-

ένρινες είναι οι σιωπές και δαιδαλώδεις·

Βαθύτερα από όλους τους χρόνους είναι μια αγρύπνια εποικοδομητική που καλουπώνει

να κάνει υποφερτό το αόριστο μέλλον μας…

26/6/2026

Αποκαθήλωση και του ειδώλου…

Οι μύθοι όταν τελειώνουνε, το έρμο βασανάκι του ναρκισσισμού βουλιάζει.

Πότε κανείς κατάλαβε τα όρια;

Λέω και πάλι λέω και από στόματός μου η ελπίδα ούτε έρχεται.

Μόνο να ερμηνεύεις τώρα την σκληράδα των

Γεγονότων, μόνο να αφορίζεις την κατάντια μας.

Ο θάνατος πάντα είναι κοντά αλλά ποιος να παραδεχτεί το πως φλερτάρει

Με τις υπάρξεις για να αποστεωθούνε.

Ξέρεις, όταν το καταλάβεις το παιχνίδι, πάει έχασες·

Σε ζοφερά δωμάτια σε κλείνει η ανάγκη·

Ο νυν σου κόσμος δεν θα νοσταλγήσει κείνον τον παλιό

Που διασκέδαζε πάνω από όλη την ζωή με ειρωνεία.

Άντε, τα λέμε όλα και πια, λίγα πράττουμε.

Πάει το μολύβι τώρα- έμεινε μόνο ο σβηστήρας.

Και το ακραία καταθλιπτικό σου πρόσωπο που όλο μορφάζει

Και σβήνει την παλιά αυτοκρατορία σου που κράτησε

Την μνήμη όλων τούτων που ήσουν, μνήμη ερωτευμένη!

26/6/2026

Πρόλογος σε μέρη δύο…

 

Νικιέται το Άρρητον και κάτω από αιφνίδια έμπνευση

κι οι πεταλίδες της θαλάσσης όμορφα

μεγεθύνονται.

Ο έναστρος θόλος

του ουρανού ωραία κομπάζει

και αγγελάκια χιλιόδοξα

κρέμονται από τα κλαδιά της ασχημάτιστης αιωνιότητας.

Αποφασισμένο πέρα απ’ τ’ αναμενόμενα

ένα λουλούδι είναι

μαγνητικό.

Ο πόλος ο ένας ο Έρωτας

κι ο πόλος ο δεύτερος

πάλι και πάλι ο Έρωτας.

Βρε τι χαμπάρια εσείς που κόπτεστε για μια γραμματική ευταξία;

Απόψε θα σας κάνουνε να νιώσετε θεούληδες τα

γραφτά μου.

Όχι γιατί το φρόντισα να διαφέρω- αλλά γιατί

πιο όμοιός σας είμαι από ποτέ· μόνο

που λιβανίζω τα σοκάκια που την αύριο θα βρεθούμε

να πούμε με τις κουβεντούλες μας αλήθειες που δεν λέγονται…

25/6/2026

Όπως ενός αγάλματος η ευπιστία…

Ετούτο το στεγνό φωνήεν της ψυχής· έπαιξα

στον τζόγο της τύχης μέχρι θανάτου,

ένα μολύβι στόμωσε πυκνά

γράμματα

σαν πολιορκητικός κριός, τίποτα

δεν νικήσαμε,

όλα υπήρξαν και θα υπάρχουν,

ποιος να πιστέψει σε κυριαρχίες;

είναι η πράξη μας απόλυτα περιορισμένη.

Έτρεχα όλο το βράδυ από όνειρο σε όνειρο,

βρέθηκα στον επάνω μαχαλά, παίζαν

παιδιά και παίζανε νεράιδες, εγώ

δεν έπαιζα όπως παλιά με την ελπίδα μου,

ιδρωμένος μέχρι ανάμνηση από τούτον τον άξαφνο αγώνα

Στριμώχτηκα με κάτι άλλους τσούρμο σαν ενός θιάσου πε-

ριφερόμενου μες την ρουφιάνικη επαρχία,

πήγα μπροστά,

ψέματα, πουθενά δεν πήγα,

αξιοσημείωτο ουδέν.

Και του ποιήματος η καρδιά μια πράξη

αριθμητική: μηδέν

Από μηδέν= μηδέν.

Να ο συμβολισμός μου!

Είναι εκεί που δεν σου φανερώνεται καμιά θρησκεία ανέμου, όλα

Τα δρώμενα μες στην φαρδιά πεδιάδα, άγνωστος

φίλος μας πάντα υπήρξε ο θεός,

και δυσανάγνωστος:

όπως φιλοσοφία ξεχασμένη.

Λοιπόν λιακάδα και την σήμερον, βαθύς

ήλιος

Και σωριασμένα γύρω μου δέντρα,

όλα πυροβολούν κατά το άπειρο,

καμώνεσαι πως δεν βλέπεις, την ώρα

που ένα ήσυχο αεράκι σε αναρπάζει και σε μεταθέτει

σε έναν άγουρο παράδεισο, στεγνό

Από ώρες,

εκείνα τα ρολόγια

τα αδυσώπητα

που σε μαντρώνουνε

σε μια ζωή υποταγμένη=

έτσι φαντάζομαι νικιόμαστε και ίσως ζούμε

σε μία άλλη διάσταση, φτωχοί

και αδύναμοι,

ωραία παραδομένοι…

23/6/2026

Διαδικασίες λύπης και έμπνευσης…

 

Για να μην μου ξεφύγει τίποτα

σφίγγω την λαβή και το γυμνό σώμα του ποιήματος με παλεύει ‘’στα ίσα!’’

Να έτσι που ο χεροδύναμος οίστρος με περιπλέκει σε φανατικές ιστορίες- δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε!

Πώς να το πεις εκείνο που δεν λέγεται;

Πάντως προσπάθησα να μείνω επί του εδάφους

Ενώ η ψυχή μου ήθελε τις πτήσεις-

Νομίζω αθλητής φανατικός (θανατικός; Δεν ξέρω!)

Ξέρω που μου υπαγορεύει κάποιος που δεν με κοιτά στα μάτια μόνο αποφεύγει

να σχολιάσει την μελαγχολία μου…

22/6/2026

Ο ολομόναχος περιπατητής…

Δικαιώματα έχει η αναπνοή να μας συντρέχει

με ανάκαρα.

Κάτι φορές προσεύχομαι μην αλλαξοδρομήσω.

Έχω ενστερνιστεί πολλά φωνήεντα και είμαι ωδικός

Ακόμη και στον ύπνο μου.

Ουκ εα με καθεύδειν το…

Όνειρο.

Όλα μια ευθεία: και το ποίημα που ευθυγραμμίστηκε με το βαρύ σεντόνι

Της νύχτας, και το μολύβι μου που όταν γράφει αφαιρείται

Από του κόσμου την περισυλλογή, και κείνη η αίσθηση κάτσε να αναλογιστώ πόσο που λάμπει…. Όλα ένας χαμένος κόπος και βουβός.

Βαδίζω κάτω απ’τους φανοστάτες που χαμογελάνε.

Τι είναι ο πόνος μας εκτός από μια συλλαβή που δεν κομπιάζει και την ξεστομίζουμε αναιρώντας

Το τέλειο σχέδιο της ζωής, το ανάγλυφα απατηλό.

Θα κατοικώ τα άρρητα του κόσμου.

Στον ενικό της είναι

Πληθυντική η αγρύπνια μου…

Πάντα έτσι απλά!

18/6/2026

Με οσμή νύχτας….

 

Η Ρώμη κλέβοντας λάμψη απ’ την Αθήνα

Και μετά η Ρώμη σκλαβωμένη από την κατάκτησή της

Η Αθήνα φλύαρη πίσω από κάθε παρασκήνιο

Πώς να την δεις την διαδοχή αν όχι σαν μία παζαρεμένη αυτοκρατορία;

Κι εμείς τώρα που προχωράμε εδώ φιλαράκια

Πάνω σε ένα πασίγνωστο άστρο

Λέμε τον πόνο μας, κάνουνε ραγισμένο χιούμορ

Και απολαμβάνουμε την τεκμηριωμένη αθωότητά μας.

‘’Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς…’’ έγραψε κάποτε ο ποιητής·

Τι να σου πω; Κατάντησα λες και δεν καταφέρνω να κοιμάμαι·

Περιπλανιέμαι με έναν εαυτό που τον ταλαιπωρούνε πολωμένες άκαιρες οδύνες·

Τι να σας πω που να μην έχει ειπωθεί;

Κι η Ιστορία που διαβάζω σαν για να ανακαλύψω πόσους πρόδωσε ο εγωισμός τους

Μία βαθύτερη κι από του διαστήματος μια μαύρη τρύπα

Με εξουθενώνει.

Ηχηρή που είναι κι απόψε η νύχτα!

Και το φεγγάρι που του λείπουν τα πλευράκια του

Λες αναπνέει μία μοναξιά που μας περιτυλίγει

Θυμίζει ένα θάνατο που έρχεται

- Βλέπεις και η μελαγχολία μας διασκεδάζει-

-

Στα ταραγμένα μας τα μυαλουδάκια αρμόζει μια σεμνή σιωπή.

Ας κάτσω λίγο στο παγκάκι του ερωτευμένου άστρου

‘’Κι ας δω κι εγώ την φύση λίγο’’

Όλα γύρω μου

‘’Μεγάλα και ωραία φωτισμένα…’’

Βρε πού θα πάει, κάποτε θα ξημερώσει!

Θα μείνει ο στίχος ο παράξενος τυχοδιώκτης…

6/ 6/ 2026

[ Κλειδωμένες όλες οι απόψεις του κόσμου μας…]

 Κλειδωμένες όλες οι απόψεις του κόσμου μας…

Βαριά σκιά επάνω μας οι κοσμοθεωρίες που μπαγιάτεψαν…

Ολοένα λες και βραδιάζει…

Πού πήγε ο ήλιος ο ένδοξος;

Αβέβαιος ο εαυτός μου και μουγκός.

Αν περπατώ μες το ναυαγισμένο είναι

Σύννεφο του βιοπορισμού μου.

Έχω αφομοιώσει όλη την μουσική της αισιοδοξίας.

Ο πόδας μου ξυπόλυτος και μέσα σε άκανθες περιπλανιέται.

Πόσο σκοτείνιασε το μαγαζάκι μου των πειναλέων πόθων!

Πίσω από ένα παραμύθι ηθικό τσαλακωμένο φανερώνομαι…

Δεν ζω - κι αν ζω

είναι που θυσιαστικά πεθαίνω…