...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

23 Οκτωβρίου 2026

Άραγε τι είναι η γλώσσα μας και τι το ποίημα;….

 

Άντε να στύψεις το κεφάλι σου να βγάλεις κάτι
θετικό.
Κι άντε να το καλοαξιοποιήσεις μέσα στην πραγματικότητα.
Συμβαίνει βλέπεις να σε αντιμάχεται κι η γλώσσα,
είναι ξινή,
είναι στιφή,
είναι πικρή,
είναι δυστυχισμένη.
Κάποιοι την χρησιμοποιούν με τρόπο παλιακό,
κάποιοι την στρώνουνε με ροδοπέταλα-
πάντα εκείνη ασφυκτιά και τους μουτρώνει.
Αφαίρεσα την βουλιμία μου για λέξεις και εφηύρα λεξιλόγιο μπαρουτοκαπνισμένο.
Πρόσθεσα καθημερινή μελαγχολία και την ανακάτεψα με την διάθεση να επιβιώσω.
Ίσως η Ποίηση να είναι ένας σκοπός,
ίσως να είναι μία ευτυχία σε απευθείας …. Διάθεση.
Μικραίνει κάποτε το ποίημα.
Το αγγίζεις κι είναι γλιστερό σαν μια ανάμνηση που σου προέκυψε από τον ύπνο και το όνειρο.
Σε κάθε του κατάληξη
ούτε το happy end σου είναι ούτε η αφορμή για νέες περιπέτειες.
Ίσως να είναι ένας τρόπος του χαμού…
22/10/2026




22 Οκτωβρίου 2026

Η απουσία που είσαι…

 

Αέρινη σκιά περνάς μες απ’τον τοίχο κυρτώνεις
Τον Χρόνο σαν όπως μια υπερβολή της μεταφυσικής να φυτεύεις
Στο άδειο δωμάτιο·
Κι ενώ
Εντυπωσιάζεις το Αόρατο, στην ουσία είσαι μία φιγούρα καθαρογραμμένη
Στην ώχρα του τοίχου την ελεητική·
Σπουδάζω
Την απουσία σου- μιας και η παρουσία σου είναι επιβεβλημένη
Πάνω σε κείνο που είναι ένα βήμα πριν τον θάνατο- παράξενο
Που σε γνωρίζω δίχως να μιλήσαμε ποτέ μας·
Των φωτοσκιάσεων το κάδρο
Σε περιέχει που κινείσαι αόριστα καθώς
Συστέλλεσαι και διαστέλλεσαι σε μια βαθιά ησυχία
Που περιβάλλει την αυτοχειρία σου με σεβασμό- σαν να το νιώθουμε κιόλας
Που θα λείψεις, δεν θα καταγραφείς σε καταλόγους της ζωής, θα πας
Εκεί όπου η απουσία βασιλεύει· αόρατη και ορατή μες την ανοικτίρμονα αιωνιότητα!
22/10/2026



17 Οκτωβρίου 2026

[Ανθρωπότητα με αφηνιασμένο πουγκί]

 Ανθρωπότητα με αφηνιασμένο πουγκί

Βλέπω να παίζει την παρτίδα της προσδίδοντας
Όψη στην αγριότητα·
Όταν την μελετώ είναι μια αυτοκρατορία που παραπαίει·
Έχει τον νου της μην χαθεί η κυριαρχία·
Λαλεί ασχημονώντας το κλειστό της ερμάριο-
Αποθηκεύει μια ξοφλημένη κοσμοθεωρία·
Όπως και να την δεις είναι μια φιλαυτία που τρελαίνεται για την σάπια λεβεντιά της·
Κάθε πρωί ακούω βιολιά:
Στέλνουν την μουσική ως τον κάμπο·
Ο έρωτας ακόμη δεν εξαργυρώθηκε
Η ζωή πασχίζει, για όλα πασχίζει·
Είναι σκληρός πολύ ο βιοπορισμός!
17/10/2026




15 Οκτωβρίου 2026

Συνάντηση σε απόκρυφο ουρανό…

 

Μικρότερος από μια σύμπτωση και ωφελημένος
από τον τζόγο της περιπέτειας, με στίχους ήρθα
πολύχρωμους,
λιγάκι μελαγχολικός για την αγάπη.
Τα συγκεντρωμένα καλά μου απόψε θα σου τα χαρίσω,
είμαστε ταυτισμένοι πάνω στο φλεγόμενο ποίημα,
ο ουρανός μας καπελώνει,
θα ῤθουμε στο λιβάδι των παρομοιώσεων και θα χαθούμε
στο φαντασμαγορικό συννεφάκι που έκανε το ποίημα μας ανάγκη και καθαρμό…
Ξυπνάς μέσα στον νόστο και το ξέρουμε κι οι δυο ότι μια μέρα θα συναντηθούμε.
Έτσι: γιατί δεν σβήνονται οι καρδιές
Η κάθε μια αστράφτει στον ήλιο
Οι μέρες γίνονται διάφανες και φωταγωγούνται
Κι εμείς που συναντιόμαστε μέσα σε αφιλότιμη ερημιά
Κοινωνούμε ευλογημένο παράδεισο!
15/10/2026




4 Οκτωβρίου 2026

Σαν τελευταία ανάμνηση…

 

Κάτι ακούγεται σαν περίεργος ήχος και πάνω μου
σταματούν τα φώτα να εστιάζουν
στην τελειωμένη φιλαυτία μου, τρέμουν
και το αντιλαμβάνομαι ότι μετά θα χαθούνε- Τότε
που ανάσκελα κοιτάζω προς τον ουρανό μήπως και δω τ’ αστέρια, μια υποψία
ότι κάποιοι με παρακολουθούνε επιβεβαιώνεται· Κοιτώ
και βλέπω πρόσωπα ακαθόριστα, να με κοιτούν και είναι
σαν να μην με βλέπουν· λίγο που σκιάχτηκα· μετά λέω ‘’Μπα, ιδέα μου θα είναι…’’ και συνεχίζω να αδιαφορώ για όλα· ο αέρας
είναι κρύος, μπορεί να μην σκοτείνιασε κιόλας, οι θόρυβοι
υποχώρησαν, και σαν να λιγοστεύει η φασαρία, όλοι
υποχωρούν και μέσα στο μυαλό μου αρχινά μια περιπέτεια σκέψης
τελευταίας· νικώ ή με νικούνε; Τώρα
πάντως απαλλάχτηκα από τις φοβερές δαγκάνες της μελαγχολίας· είμαι
σαν αυτοκράτορας που δεν πατάει στο χώμα και
το χώμα το ίδιο από όλα πια τον προφυλάσσει!
4/10/2026




Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου