Η απουσία που είσαι…

 

Αέρινη σκιά περνάς μες απ’τον τοίχο κυρτώνεις

Τον Χρόνο σαν όπως μια υπερβολή της μεταφυσικής να φυτεύεις

Στο άδειο δωμάτιο·

Κι ενώ

Εντυπωσιάζεις το Αόρατο, στην ουσία είσαι μία φιγούρα καθαρογραμμένη

Στην ώχρα του τοίχου την ελεητική·

Σπουδάζω

Την απουσία σου- μιας και η παρουσία σου είναι επιβεβλημένη

Πάνω σε κείνο που είναι ένα βήμα πριν τον θάνατο- παράξενο

Που σε γνωρίζω δίχως να μιλήσαμε ποτέ μας·

Των φωτοσκιάσεων το κάδρο

Σε περιέχει που κινείσαι αόριστα καθώς

Συστέλλεσαι και διαστέλλεσαι σε μια βαθιά ησυχία

Που περιβάλλει την αυτοχειρία σου με σεβασμό- σαν να το νιώθουμε κιόλας

Που θα λείψεις, δεν θα καταγραφείς σε καταλόγους της ζωής, θα πας

Εκεί όπου η απουσία βασιλεύει· αόρατη και ορατή μες την ανοικτίρμονα αιωνιότητα!

22/10/2026