ΑΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΟΥΝ.

Ανατρέμουν πάνω στις πυκνές φυλλωσιές  

φθόγγοι γαλανοί του αέρα·

ανάσες που η δροσιά θεσπίζει      με μια αγαλλίαση λαμπρή.

Πού νομίζεις σώθηκε η ζωή;       

Όταν ο τρόπος του νερού την έκανε ν’ ακούγεται πιο σίγουρη

με το αρχαίο μυστικό της, μουσικής διαδεδομένο..

Πεταλίδες πάνω στον θαλάσσιο βράχο

θρύβονται,         μέσα στο δρολάπι του καιρού·

επάνω τους σωρεύεται το κέλυφος του αιώνα

κι οι μέρες που έριξαν σαν ένα ταιριαγμένο του αφρού τραγούδι

που ακίνητο κινείται τώρα μέσα στους αιθέρες..  

Αναζητάς το σωματίδιο του θεού-      λες και ο νόμος

του αοράτου θα σου υπακούσει-

βαφτισμένος στο φως

του ακίνητου κινούντος  τις επιταγές εξαργυρώνεις-

βρίσκεσαι τώρα           ν’ αναζητάς  «εαυτόν!»

Από τα μέσα της έχει διάρκεια η νύχτα:

ωραία σιωπή που απλώνεται          κι όνειρα πέφτουν κάθετα

μες το αβυσσαλέο στόμα του αποκοιμισμένου χρόνου..

Κι εκείνο το ανεξερεύνητο κινούν     που άγνωστα ακίνητο είναι

αξίζει όλα τα λεφτά!

Μιας και μονάχα αυτό διαβάζει

θεό             

μέσα στην κάθε γύρω μας κρυμμένη μουσική!

                                                                                    2007

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·

από παντού

με έτρωγε η μουσική

και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο

τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.

Αλλάζει σχήμα,

πηδά μες το νερό,

αστράφτοντας

όπως η θέληση ανάβει φώτα

ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..

Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..

Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν  με λέξεις θα νικήσω…

ΑΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΟΥΝ.

Ανατρέμουν πάνω στις πυκνές φυλλωσιές  

φθόγγοι γαλανοί του αέρα·

ανάσες που η δροσιά θεσπίζει      με μια αγαλλίαση λαμπρή.

Πού νομίζεις σώθηκε η ζωή;       

Όταν ο τρόπος του νερού την έκανε ν’ ακούγεται πιο σίγουρη

με το αρχαίο μυστικό της, μουσικής διαδεδομένο..

Πεταλίδες πάνω στον θαλάσσιο βράχο

θρύβονται,         μέσα στο δρολάπι του καιρού·

επάνω τους σωρεύεται το κέλυφος του αιώνα

κι οι μέρες που έριξαν σαν ένα ταιριαγμένο του αφρού τραγούδι

που ακίνητο κινείται τώρα μέσα στους αιθέρες..  

Αναζητάς το σωματίδιο του θεού-      λες και ο νόμος

του αοράτου θα σου υπακούσει-

βαφτισμένος στο φως

του ακίνητου κινούντος  τις επιταγές εξαργυρώνεις-

βρίσκεσαι τώρα           ν’ αναζητάς  «εαυτόν!»

Από τα μέσα της έχει διάρκεια η νύχτα:

ωραία σιωπή που απλώνεται          κι όνειρα πέφτουν κάθετα

μες το αβυσσαλέο στόμα του αποκοιμισμένου χρόνου..

Κι εκείνο το ανεξερεύνητο κινούν     που άγνωστα ακίνητο είναι

αξίζει όλα τα λεφτά!

Μιας και μονάχα αυτό διαβάζει

θεό             

μέσα στην κάθε γύρω μας κρυμμένη μουσική!

                                                                                    2007

ΤΡΟΠΟΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ…

Φέγγανε φέγγανε οι πέτρες·

τινάζονταν επάνω τα ζεστά του Αυγούστου δευτερόλεπτα..

Πάνοπλε χρόνε, που εξουσιάζεις!

Ψιλές φωνούλες λουλουδιών που θάλλουν μέσα στον ανάλαφρο αέρα!

Έτσι όπως εσύ θα απολέσεις από μέσα σου αισθήματα..

Σαν τα γεράματα ιδέας που έγινε απ’ όλους πια αποδεκτή

και τότε  (υιοθετώντας την εμείς)  αυτή πεθαίνει..

 

Ξυπνάω στην καινούρια μέρα!

Θα με φέρει ο θάνατος σε άλλες αλήθειες.

Εξαντλώντας μια επιείκεια φωτός μέσα σε μία μουσική διαχυμένη.

Εκεί που κάτι απίθανοι άνεμοι σκορπούν τα σύννεφα προς όλες τις γραμμές του ορίζοντα.

Ξέρω εγώ που άγγιξα γυναίκες σαν φωτιά κι ακόμα η ψυχή μου καίει!

Εκείνο που έρχεται μέσα από ηθελημένη μοναξιά και είναι δώρο

αυτογνωσίας υπέροχο!

Όπως το ποίημα είναι τρόπος να αυθαιρετείς

πάνω απ’ τα γεγονότα!

Να γράφεσαι γλαυκός μέσα στο αποτρόπαιο μαύρο!

 

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Η ΜΕΡΑ..

Έρχεται το μικρό πουλί και συλλαβίζει..
Σκάζουν οι πέτρες σαν από τον δυναμίτη της ιδέας τους.
Ακούγεται η εκδίκηση των εγκάτων της γης.
Στα μισά που πρόλαβα να δω
σαν από μια ιδέα θάλασσας
προήλθαν όλα.

Όπως πιο γρήγορα ταξίδευα με το μυαλό παρά με οτιδήποτε άλλο.

Στέριωσε ο ενάλιος ήλιος.. Κιόλας!
Της Παναγίας η μέρα! Σαν μιας άλλης θεάς
που συνεχίζεται ακόμη ο μύθος της-
Όπως την γράφουνε ακόμη στα πλεούμενα
νησιώτες καπετάνιοι.

Όμως σ’ αυτήν την εποχή που ζούμε λιγοστεύουν ολοένα οι κατανοούντες!..

Λες και να λείπει η ομορφιά, λες κι εμείς να μην σπουδάσαμε
ν’ ακούμε μες του φεγγαριού την ησυχία.

Γράφω πηγαίνοντας για ξημερώματα...
Ακουμπάει ο ένας τον άλλον ο πόλος.
Η γη συρρικνώνεται-
διπλωμένο χαρτί κι αποκρύπτει
το γραμμένο ανάμεσα μυστικό του θανάτου.

Σ’ ένα που καταλήγει λάθος οικουμενικό συμπέρασμα
έρχεται ο άνθρωπος.
Η βαρβαρότητα καλά κρατεί.
Τόσο που αναρωτιέμαι αν αξίζει να επιδιώκεις
ζωγραφιές ψυχής,
όταν στα γύρω σου όλα επίμονα σκουραίνουν..

ΤΡΟΠΟΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ…

Φέγγανε φέγγανε οι πέτρες·
τινάζονταν επάνω τα ζεστά του Αυγούστου δευτερόλεπτα..
Πάνοπλε χρόνε, που εξουσιάζεις!

Ψιλές φωνούλες λουλουδιών που θάλλουν μέσα στον ανάλαφρο αέρα!

Έτσι όπως εσύ θα απολέσεις από μέσα σου αισθήματα..

Σαν τα γεράματα ιδέας που έγινε απ’ όλους πια αποδεκτή
και τότε (υιοθετώντας την εμείς) αυτή πεθαίνει..

Ξυπνάω στην καινούρια μέρα!

Θα με φέρει ο θάνατος σε άλλες αλήθειες.

Εξαντλώντας μια επιείκεια φωτός μέσα σε μία μουσική διαχυμένη.

Εκεί που κάτι απίθανοι άνεμοι σκορπούν τα σύννεφα προς όλες τις γραμμές του ορίζοντα.

Ξέρω εγώ που άγγιξα γυναίκες σαν φωτιά κι ακόμα η ψυχή μου καίει!

Εκείνο που έρχεται μέσα από ηθελημένη μοναξιά και είναι δώρο
αυτογνωσίας υπέροχο!

Όπως το ποίημα είναι τρόπος να αυθαιρετείς
πάνω απ’ τα γεγονότα!

Να γράφεσαι γλαυκός μέσα στο αποτρόπαιο μαύρο!

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Η ΜΕΡΑ..

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Η ΜΕΡΑ..

Έρχεται το μικρό πουλί και συλλαβίζει..
Σκάζουν οι πέτρες σαν από τον δυναμίτη της ιδέας τους.
Ακούγεται η εκδίκηση των εγκάτων της γης.
Στα μισά που πρόλαβα να δω
σαν από μια ιδέα θάλασσας
προήλθαν όλα.

Όπως πιο γρήγορα ταξίδευα με το μυαλό παρά με οτιδήποτε άλλο.

Στέριωσε ο ενάλιος ήλιος.. Κιόλας!
Της Παναγίας η μέρα! Σαν μιας άλλης θεάς
που συνεχίζεται ακόμη ο μύθος της-
Όπως την γράφουνε ακόμη στα πλεούμενα
νησιώτες καπετάνιοι.

Όμως σ’ αυτήν την εποχή που ζούμε λιγοστεύουν ολοένα οι κατανοούντες!..

Λες και να λείπει η ομορφιά, λες κι εμείς να μην σπουδάσαμε
ν’ ακούμε μες του φεγγαριού την ησυχία.

Γράφω πηγαίνοντας για ξημερώματα...
Ακουμπάει ο ένας τον άλλον ο πόλος.
Η γη συρρικνώνεται-
διπλωμένο χαρτί κι αποκρύπτει
το γραμμένο ανάμεσα μυστικό του θανάτου.

Σ’ ένα που καταλήγει λάθος οικουμενικό συμπέρασμα
έρχεται ο άνθρωπος.
Η βαρβαρότητα καλά κρατεί.
Τόσο που αναρωτιέμαι αν αξίζει να επιδιώκεις
ζωγραφιές ψυχής,
όταν στα γύρω σου όλα επίμονα σκουραίνουν..