Όταν ευτυχούν οι κροκόδειλοι τα δύστυχα ψαράκια πεθαίνουν.
Όλα ακούγονται μέσα στην απονιά.
Ο χρόνος είναι μια κιθάρα που ακομπανιάρει
στον σκοπό της αυγής.
Πώς χώρεσε τόση πατρίδα στο αίμα μου;
Δεν συμπαθώ τα παραμύθια.
Απ’ την ευαισθησία πάω στην ευαισθησία
Κι από κει σε όμορφα δάκρυα.
Έρχονται να με βρούνε οι ταξιδιώτες των ουρανών.
Είμαι διάσημος.
Διάσημος και με κουρελιασμένα ρούχα.
Ευτυχώς έχω ψυχή που αξίζει!
Η εργασία μου είναι η αγάπη.
Ετούτο το γραφτό το σαρώνουν οι ευτυχείς άνεμοι
ενός θάρρους που δεν είναι δικό μου. Αχ πώς θα ήθελα
Να ζωγράφιζα το μέσα μου αφού το έξω μου
Είναι ένα μπουρδουκλωμένο πράγμα που δεν θα ωφελήσει και κανέναν.
Τώρα πια δεν έχω ηλικία.
Αυτό που με ζαλίζει και με διαλύει είναι μια στροφή
Που παίρνεται με τα πολλά χιλιόμετρα ενός αφηνιασμένου που μπορεί
Ίσα να βλέπει μες την ερημιά ένα αγγελάκι να του γνέφει ‘’έλα!’’.
Στην κατακλείδα ενός ποιήματος παραφυλά η λύπη.
Το νιώθουνε οι ποιητές και προσπαθούν να απομακρύνονται.
Είναι σαν να γυρεύεις μία ευτυχία θανάτου.
Πάντως το θέλημα ποτέ δεν είναι μόνο θέλημα.
Είναι ένα οκνό φωνήεν που προδίδει την αλήθεια.
Με μεγάλα γκάζια πάω για την μοναξιά.
Μπορεί να συντριβώ- αλλά νομίζω
έτσι προκύψανε όλα τ’ αστέρια!
21/ 4/ 2026
Αναρτήσεις
