Τέτοια ώρα που κι η νύχτα ακόμα κρατά και η ραγισμένη
ψυχολογία μας δεν δέχεται παλινδρομήσεις – κι όμως
εσχάτη όλων των αμφισβητήσεων είναι η μελαγχολία
προτού διαβούμε από μια σκέψη στην άλλη και ο γεωργός
νους σπείρει αμφιβολίες παντού.
Πάντα ένας στίχος είναι φιλοδώρημα που το ξοδεύουμε
να υπερβούμε την απόλαυση να στεφανώσουμε και τον εγωισμό μας νικητή και
την φιλαυτία μας σωστά εδραιωμένη.
Ούτε άχνα τώρα πια να βγάλουμε-
ένρινες είναι οι σιωπές και δαιδαλώδεις·
Βαθύτερα από όλους τους χρόνους είναι μια αγρύπνια εποικοδομητική που καλουπώνει
να κάνει υποφερτό το αόριστο μέλλον μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου