Όπως τα πράγματα κοιτάζω που μ’ εξουσιάζουνε
Σταλαγματιά σταλαγματιά το σύννεφο επάνω μου λιώνει
Και με λούζει με δρόσο λαμπρή
του ουρανού.
Πολλά απόχτησα περιφρονώντας τα.
Τώρα πια ξέρω δεν έχουν όλα σημασία.
Ο χρόνος με τσουρουφλίζει όσο να φανεί ο διάφανος σκελετός μου
Ο αέρινος.
Ένα κουφάρι πια είμαι ριγμένο
μες τον ελαιώνα των αινιγμάτων και κρατώ
μια μυρωδιά μέντας σπαρμένης
πάνω στα σπλάχνα μου.
Βοήθησέ με να χαθώ ακέραιος φιλοδοξία μου!
Ετούτο το γενέθλιο συμβάν μου με εκθέτει
στην σιωπή περσότερο απ’ ότι θα μπορούσα να προβλέψω!
24/ 5/ 2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου