Η βεβαιότητα του ονειροπόλου…

 

Έτσι όπως αραδιάζουμε ψέματα

Θα αφανιστούμε.

Βλέπεις σμικραίνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε-

Ολοένα σκουντουφλάμε στην πραγματικότητα

που μας αλλάζει·

Λιγάκι λιγότερο

λιγάκι περισσότερο

μπουκωνόμαστε με μουσική και ποίηση κι ώσπου να την μεταβολίσουμε μένουμε έξω από τα γεγονότα

ακόλουθοι σε σκοτεινές προπαγάνδες

που ρημάζουν την όψη μας.

Κουβέντιασα ευκολότερα με τον στίχο παρά με εμένα·

Αυτό, αν το ερμηνεύσεις επιπόλαια, είναι ευτύχημα-

Όμως δυστύχημα κάποτε μοιάζει-

Συνδιαλέγομαι με μια ανεκτική μοναχικότητα.

Ευδοκιμώ σε έρημα τοπία.

Είναι ο τρόπος μου αυτός είναι η φτιαξιά μου

Ε ρε τσαλακωμένο μου εικοσιτετράωρο, ανάγωγε δικαστή που με κρίνεις!

Ξεκαλουπώνω τον εγωισμό μου μα ματαγίνεται και

Με μπατσίζει που αυθαιρέτησα τόσο!

Όταν κοιμάμαι, μες τον ύπνο μου,

Στήνεται επική Ιλιάδα

Εγώ ο ανώφελος θα κερδίσω το ύψος

Θα κερδίσω τον πόλεμο θα κερδίσω την αστραπή

Την Στιγμή θα κερδίσω που ωραία βελάζει

Κι η μοίρα μου

θα μου δείξει άλλα πράγματα από κείνα που καρτερούσα

Οι λέξεις με πλησιάζουν, έρχονται

Από το αρχοντικό της έμπνευσης και ολοένα

Φορτώνονται μυρωδιές και φωταγωγούνται

Νατα τα μαλάματα νατα τα αισθήματα κι εγώ

Που πασχίζω να κερδίσω μια μορφή του Αοράτου

Σεμνή

σαν μια θαλάσσια ελπίδα

αν αποτύχω στις αισθήσεις

την έχω άσχημα,

κανένας δεν θα με συντρέξει

Θα μείνω ένας του Τίποτα αρραβωνιαστικός…

27/9/2026