...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

9 Ιουνίου 2017

σκέψου πόσο φως ξοδεύτηκε για να σου αρέσει η πλάση




  


Να χαρακτηρίζεις το φεγγάρι από το σχήμα του, να φέρει
το απόγευμα δυνατές συγκινήσεις, να μιλά η βροχή,
Τα ιαματικά στιχάκια της να μένουν όπως οι φουσκάλες στα πλακάκια,
Να μην ντρέπεται καθόλου ο Ιούνιος,
Φύλλα των δέντρων να σαλεύουνε αργά
μπροστά στα μάτια σου,
Να έχει ο καιρός γυρίσματα,
να σ’ αγαπούν οι φίλοι,-

Πιες τον καφέ σου στο μπαλκόνι, σκέψου πόσο φως ξοδεύτηκε για να σου αρέσει η πλάση,
Μαέστροι πάσχισαν για να σε θέλγει η μουσική- και τα αόρατα
Πήρανε σημασία κοντά σου,
Γιατί εννόησες φτωχά που είναι τα χρώματα
όταν είναι να περιγράψουν την χαρά..



Περιστοιχίζομαι από λυρικές ηλιαχτίδες.







Διαύγεια πρωινή. Τιτιβίσματα σπίνων και λαγαρό τραγούδι
καρδερίνας.
Ακούσια παραδίνομαι στον μετεωρισμό.
Στα αυτιά μου βουίζουν αναρίθμητες μέλισσες.
Μα, δεν είμαι λουλούδι.. Απορώ…
Περιστοιχίζομαι από λυρικές ηλιαχτίδες.
Με θωπεύει ατίθασος άνεμος.
Στην καρδιά μου φερέφωνο ο αντίλαλος των θαυμάτων.
Βρήκα το άσεμνο γαρίφαλο που είχα σημαδέψει την σελίδα.
Ήταν εκεί, με περίμενε.
Και όσα διάβασα
έγιναν κοφτερά σκαλοπάτια.



8 Ιουνίου 2017

Αττική



Αττική, τελάλη της υγρασίας της νύχτας-
Απόβροχο ναυαγισμένο θεμέλιο,
Κυρτώσου μες την παλάμη μου, βακχικό σύμφωνο χιλιοειπωμένο
Ψελλίζουν την καθαρή γραμμή των βουνών σου οι ήρωες στίχοι-

Διττά σου αποδίδονται εύσημα από το βάθος της τραγωδίας μας-
Ξέρει ο Αισχύλος-
Κρυώνουν οι λάβες της πεμπτουσίας σου, φυλλοροώ
Νομίζοντας μες τις σελίδες σου θα κατορθώσω κάτι-

Φιλολογία περιπάτου- να η φώτιση!
Μπορεί στον Κεραμεικό, μπορεί στα σοκάκια της Πλάκας-
Αφέσου στις φωταψίες, η συνείδηση είναι πάντα γενναία,
Μίλα μου, μίλα μου, το αθηναϊκό πάθος σου θα καρικώσει τα ξεφτισμένα υφάσματα της φαντασίας…


Γι’ αυτό σε ερωτεύομαι: γιατί είσαι η κραυγαλέα ένταση των σκέψεων-


Ουδέτερο γινάτι του καιρού, βρέχει
πεισματικά και συνέχεια,
ούτε καλοκαίρι δεν άντεξε μελαγχολία που είχες-

Ξεπέρασε τα σύννεφα η λύπη σου-
Ορμέμφυτο κάτι αντηχεί μέσα σου και σε κάνει αυλό-

Γι’ αυτό σε ερωτεύομαι: γιατί είσαι η κραυγαλέα ένταση
των σκέψεων-

Παίξε τον ρόλο σου, γίνε φωτιά των παθών και φέρε τον έρωτα
κοντά μου-
Θα σε πω με όση ποίηση μου εμφύτεψε αυτό το φως που δηλώνει την περιρρέουσα απουσία-

Είσαι η καθαρογραμμένη αίσθηση ενός φιλιού που αποτυπώθηκε πάνω στα μάγουλα της βροχής..



Νομίζω με ξεπέρασαν οι αμφιβολίες-






Συμπεριφορές όταν οι συμπεριφορές με ξενίζουν

Βαθύ χαντάκι του θυμού,-
Κι ο άνθρωπος
όχι αυτό που ήθελε η Δημιουργία-

Ή μήπως
λανθάνουν οι απόψεις;
Θρησκευτικό βάμμα που ιαίνει τις ψυχές ίσως, όχι τον νου μου-

Νομίζω με ξεπέρασαν οι αμφιβολίες-

Ποιός θα εδραιωθεί μέσα μου και θα εκχωρήσει τις κυριαρχίες;
Όσο μένω εντός μου τόσο με πυρπολούν εμπνεύσεις καρδιάς…




7 Ιουνίου 2017

Σύντομη προσευχή επιθυμία…



Ας μου δώσει ο χρόνος την πολυτέλεια ν’ αγαπώ
και το ρίσκο
να αμφιβάλω,
να είμαι θαρραλέος και έτοιμος
να θυσιάσω μνήμες
στον βωμό του φανταστικού,
κι ας με κρίνουν οι πολύπαθοι, εκείνοι
που αλήθεια ξέρουν πώς να κρατιούνται από μιας ιδέας το καγκελάκι,
που αλήθεια σκέπτονται
σωστά,
όταν οι εποχές άλλα προστάζουν και η υποταγή
γίνεται μια συνήθεια σε αυτούς που δεν κουράστηκαν
να είναι οσφυοκάμπτες.


5 Ιουνίου 2017

Λακωνία…



Ο Ιούνιος μια δίνη που κρατά σθεναρά τα νερά.
Αόριστη θάλασσα Λακωνία
Στραμμένη κατά τον νότο των επιθυμιών.
Λίθινο το λεξιλόγιό σου, λίθινες
Οι ανάγκες σου.
Όπως σε βρήκα να κρατάς πεφταστέρια μέσα στην χούφτα σου και να κλονίζεις
Του παραμυθιού το παράξενο βάθος- σκληρή
Και μοιραία,
άγουρη δόξα ενός πολέμου που οι μέρες δεν είδαν ποτέ..


Νύκτιο…




Ακομπανιαμέντο των ανέμων κι η θάλασσα είναι ένα εδραιωμένο συμπέρασμα
αμετάκλητο.
Είμαστε θνητοί και που λες
Ζούμε ροκανίζοντας μια τοξική αυτοκρατορία θανάτου.
Παράξενα που μιλώ όταν από τον ύπνο κάτι με ξύπνησε
Που δεν μπορώ να εξηγήσω ακόμα.
Περάσαν τόσα χρόνια κι είμαι κι όμως απόλυτος
Όπως μια ξαφνική βροχή, όπως αποβροχάρικος ήλιος.
Συνόδεψε άτσαλο κύμα την ζωή μου και με πόνεσε σε όλα ο βιοπορισμός.
Αφήνω το φεγγάρι να γεμίζει αργυρές υποσχέσεις την επιδερμίδα μου, κομίζοντας
Την άκαμπτη θέληση του ουρανού..

                                                                5.6.2017





3 Ιουνίου 2017

Παράξενη απουσία…



Επίτηδες άνεμος κι επίτηδες συννεφιά,
χαμηλά παρασέρνουν την όραση,
στο κενό του θανάτου.

Μελαγχολικό απόγευμα,
ρίζα της σκέψης, ανοίγεται
σαν ένα άνθος υποσχετικό,
και ρέπει
την σιωπή προς την θάλασσα.

Ιούνιο γινάτι, ατελέσφορο, καθηλώνει
την ευδία
στο πρίμο ομοιοκατάληκτο φωνήεν των νοσταλγιών.

Στο σημείο όπου και που είμαστε απουσιάζουμε και που παριστάμεθα απόντες όλοι μας σφυρίζουμε
για όλα αδιάφορα.






Όταν όλα ξεθώριασαν


Όταν όλα ξεθώριασαν
Μια πέτρινη αρετή στυλώθηκε πάνω στον χρόνο-
Την κοιτούσαμε διψασμένοι·
Αυτή μας κινούσε να υπάρχουμε ή ήταν η ανθρωπιά μας που ακόμη τολμούσε ποιήματα;
Η Ελένη ζάρωσε κοντά στο αγαπημένο σκυλάκι της και άκουγε την αναπάντεχη απαγγελία-
Ο αέρας ήξερε απ’ έξω όλους τους στίχους του μοναχικού που ψάχνει μες σε άγνωστες γεωγραφίες.
Ζέστα και θαμπή συννεφιά.
Διαβάζω.
Την μέρα που υποθάλπει μελαγχολίες διαβάζω…


2 Ιουνίου 2017

Ο ουρανός είναι κλειστός και διαβάζω τον τρούλο του.



Ο ουρανός είναι κλειστός και διαβάζω τον τρούλο του.
Πετούν πουλιά-
ευανάγνωστα.
Ο αέρας που λείπει.
Σε άλλες γεωγραφίες κάνει τις αταξίες του.
Ήλιε πες μου πού έκρυψες την χαρά, το κόκκινο τριαντάφυλλο που πάνω του άφησε ίχνος η αιωνιότητα;
Το μολύβι μου γράφει φιλοδοξίες που με ξεπερνούν.
Κι απ’ τα παράθυρα εισβάλει βορινός πόθος.




1 Ιουνίου 2017

Της εικόνας αυτό…


Γράφω στο νερό,
όλος ο κόπος μου περαστικός,
πουθενά δεν καταχωρούνται
τα γραμμένα μου,
ο αέρας εισχωρεί μέσα τους τα φουσκώνει
όπως μια τρόμπα ποδηλάτου φουσκώνει ένα παιδικό μεγάλο μπαλόνι.
Η σιωπή έχει εμφάνιση ηφαιστείου-
στα έγκατά της δουλεύουν οι μεγάλοι θυμοί· αναρωτιέμαι
πόσες αγρύπνιες πέρασα για να την μάθω- αλλά
και μήπως αποστηθίζεται
μια σκιά,
μια ιδέα που τείνει να σε εγκλωβίσει στο σπλάχνο της; Είδα
να γέρνουν κατά την στεριά τα γερασμένα αρμυρίκια-
η πνοή της θαλάσσης τα σκουντά σαν να τα μαλώνει-
σ’ όλη την παραλία το απόγευμα είναι μελαγχολικό·
το ποίημα είναι μελαγχολικό και έρπει προς τον κοντινό λοφίσκο όπου μια αντήχηση φωνής κραδαίνει σπάθα χρυσοποίκιλτη..





Στο ένα εκατοστό να πετύχαινα τον σκοπό μου!


Διαφάνεια τόση! Ένας γλάρος πετά στον ποιητικό ουρανό μου· ακούγεται ένα κρώξιμο και κάπου ναυαγούν τα χρώματα του μεσημεριού. Στην θάλασσα που στραφταλίζουν επάνω της χρυσά γρόσια των αισθήσεων. Στο ένα εκατοστό να πετύχαινα τον σκοπό μου! Να πω τα αόρατα που βλέπω και με παρακινούν σε τραγούδι..


Ιούνιος κι άλλα…



Κοφτερό φως     πληθαίνει τις αλήθειες   ένα δέντρο χαροποιεί τα λεχθέντα μου   φαντάζομαι κάτι    και ευθύς πραγματοποιείται   ίσως κι η πίκρα μου για κείνα που δεν μπόρεσα   να είναι συνεργός   πάντως ανήκουν όλα στην πραγματικότητα   τω τρόπω που κι εγώ καταλαβαίνω τον Ιούνιο   να κεντά πάνω στο χέρι μου    το τατουάζ των θυρεών του..



Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου