Το έπος του ντουνιά…

Χορεύει μία μπαλαρίνα πάνω στην λύπη του αιώνα·

Δεν νύχτωσε και δεν ξημέρωσε ποτέ·

Ακούστηκε ζωή μα ήταν ολόγυρα απλωμένος θάνατος·

Η αισιοδοξία αυτοκτόνησε.

Περίπου περισπάται ο βιοπορισμός·

Εξαρτόμαστε από ανάγκες και πόνο·

Κάπου υπήρξαμε και δεν αφήσαμε καθόλου ίχνος·

Κάποτε θα μας μνημονεύσει μια μακάβρια Ιστορία.

Υπολογίζουμε κέρδος ψυχής μα μόνο μια ζημιά συμβαίνει·

Κοίτα να δεις που λίγοι θα μας υπερασπιστούνε·

Με αυταπάτες τι θρησκεία να οργανώσεις;

Εκλιπαρούμε για ένα έλεος θανάτου…

Καταγραφή τω τρόπω που κατέχω εγώ!...

Ποιός βαφτίζει το εγώ του μέσα σε τρομερές αυταπάτες; Κινεί

Τα νήματα τα αόρατα. Κι αυτό δεν είναι αλχημεία, είναι έναρξη

Ενός παράξενου επιτηδεύματος: να μπαίνεις

Σούμπιτος μες την πραγματικότητα και απ’ την άλλη

Να βγαίνεις των ιλαρών υδάτων, εξαγνισμένος

Και με θαλερή προσευχή- κι αφού κανένας πια δεν σε καταλαβαίνει

Αφήνεις να ποντάρουνε στην ζήλεια τους· μείνε εδώ

Που η αιθρία σου παραστέκεται

Κι εξανεμίζεται το βιός σου· λιγότερη πικρία έχουνε

Της νύχτας οι σκιές και οι τσουρουφλισμένες νυχτερίδες!

Στρατής Παρέλης, Φλύαρο Βήμα..

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_73a7159aebbfe7...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Φλύαρο Βήμα..

Ποιητική συλλογή

Πίστη στον Άνθρωπο!..

Κατά τας γραφάς λοιπόν, αενάως λοιδορούμε τον αγαστό παράδεισο!

Σκέφτομαι με διπλοπενιές και με αστοιχείωτα στιχάκια.

Να ο καθαρός ύμνος του λουλουδιού εντός μου να η σύζευξη

Ήλιος να αγαπά την πέτρα-να!

Λαλούσα φέρουσα κατασκευή Ποιήματος που ορθοποδεί και δείχνει

Φιλοσοφίες απροσμέτρητες.

Όλα όπως τα θωρώ είναι ένας θρίαμβος του Ανθρώπου!

Τι κι αν με απογοήτευσε η θωριά του;

Σε δικαστήρια δεν θα πέσω.

Συντάσσω την ψυχή μου να ιριδίζει αλλιώς.

Σε τούτο το διανοητικό ξαστέρωμα που περπατώ

Μια αισιοδοξία είναι εδώ και πάντα λάμπει…

Τεκμήριο θανάτου..

 

Λοιπόν κάτω από το δέντρο φύτρωσε αχάραγο γυαλί λουλούδι,

Μια πέτρα σήκωσε το βάρος της Στιγμής,

Χρώματα έζωσαν με παρθενία εκ προοιμίου το τοπίο,

Το μεσημέρι γέλασε, ταρακουνήθη΄.

Δεν βρέχει, η λιακάδα βάζει και ψύχρα ταυτόχρονα,

Ο Απρίλιος απόλυτος και δαιδαλώδης,

Στο χώμα βάδισε χαρούμενη η σουσουράδα,

Με ηδονές ζωής όλα σκηνοθετήθηκαν σπουδαία…

Βαθύ μυστικό της Αττικής, βαθύ και διψασμένο,

Στις ράγες του ήλιου τεκμηρίωσε η μέρα τα καλά της,

Έχοντας λείψει η ψυχή σου κάπου εδώ σε κόντεψα κάπου σε ένιωσα σιμά,

Αυτό που ξέρω πια δεν είναι θάνατος, είναι ένα παράξενο πλησίασμα…

Ο ουρανός…

 

Βαφτισμένος σε άγρια παρακάλια είναι ο ουρανός-

μέσα του

πλέουν ολοκάθαρα πουλιά και ελπίδες·

Τον πιάνω και τον αφήνω από τις ραφές,

Όπως τον μεταφράζω οι αγωνίες μου ξεχύνονται,

Δραπετεύουν ασύμμετρα οι άπειροι χρωματισμοί του

Όπως προχωρά η μέρα, όπως βασιλεύει ο ήλιος και στο σούρουπο

Ο Θεός κανονίζει τις υποθέσεις του,

Καθόλου ματαιόδοξα!

Η λυρική ευχή ενός μπουμπουκιασμένου μίσχου!

 

Εδωνά η Αλήθεια συντρίβεται και η γη

Μιλά με τις σιωπές της. Αρκεί

Που μια ηλιαχτίδα μεταστοιχειώνεται και κάνει

Τα πάντα να λυγίζουν κάτω από το παραμύθι της πραγματικότητας-

Υπάρχει; Αυτή; Τέτοια

που δεν την καταγράφει ούτε ξαφνικό φως ούτε

Η λύπη ενός ζωγράφου γιατί

Του λείπει πια το φρόνημα να ‘’βλέπει’’- είναι

ένας άτολμος πρίγκιπας τιποτένιος·

εδωνά λοιπόν βρίσκω ταπεινή ύλη να ζει κάτω και πάνω από καθετί·

μεταγλωττίζω: σε μια γλάστρα όπου ζει ένα λουλουδάκι το ηλιοβασίλεμα

αφήνει την θωπεία του να μου λαλήσει· κι είναι

από τον μίσχο ενός

χαρισάμενου λόγου

ύψους και βάθους να η προσευχή η μπουμπουκιασμένη:

‘’Θεέ μου, προστάτεψε ετούτο το Ελάχιστο Υψιπετές της όλης σου

Δημιουργίας!’’….

Φρίττω κι ενίσταμαι

 Φρίττω κι ενίσταμαι· πολλαπλασίασα την έκπληξη της νύχτας. Καθηλώθηκα κάτω από κρύα φεγγάρια και μου ‘’τα έψαλε’’ η κατεργάρα γλαύκα.

Ακάθιστος ύμνος, ίσως ο τελευταίος που θα πω

Με εγκαταλείπει στις σβιλάδες του αέρα.

Γεννήθηκε παλίνδρομος Απρίλιος.

Αφομοιώνει την κτήση μου, είναι η σιωπηρή μου συνθηκολόγηση.

Τώρα περιβάλλον βαθυκύμαντης νύχτας κατατροπώνει την αδιαλλαξία μου, πουθενά δεν λυγίζω, μετρώ την Στιγμή, μετρώ να μην μετρώ, έχω τον τρόπο μου να απουσιάζω, με μαθαίνουν φλυαρία τα πουλιά, τα άστρα καιροδηλώνουν ευδία, άκου: είναι ό,τι δεν έχουμε που μας εξουσιάζει-το ήξερες;

Στίγμα του φθαρμένου εαυτού!

 

Διανέμονται στο φως του μεσημεριού φυλλώματα

στιλπνά όπως η καλογυαλισμένη αυταπάτη και

Πάνε να σμίξουνε μες τον άτμητον αέρα

Μέλισσες εθελούσιες της αστραπής.

Λευκά όλα γύρω μου ή

Υπερεκτιμημένα ή

Τιποτένια· κάνουν θόρυβο και

Μετουσιώνονται σε ‘’κάτι’’.

Ζουλώ την σάρκα του φρούτου· τσιρίζει. Ένας τριγμός από φωνήεντα που συμφύονται με ταράζει· είναι

ο πληθυντικός των εννοιών, το αβρό ποδάρι της γοργόνας που,

στον βράχο επάνω, ξαποσταίνει και

Πλατσουρίζει στα ρηχά νερά.

Πόσες εικόνες δημιούργησε η ρέμβη;!

Υπάρχει μια λαθραία επιβολή

Πόθου επάνω στα γυμνά κορμάκια-

Η Άνοιξη εισέβαλε ορμητική, τόνισε τα υπάρχοντα τους. Διευθετώ

την φιλαυτία τους. Με προτρέπουν

σε συνδιαλλαγή.

Ο μήνας τελειώνει σπέρνοντας αμφιβολίες ανάγκης πάνω σε ξεθωριασμένες εβδομάδες.

Περιαυτολογώ.

Σε κανέναν πια δεν πιστεύω!

Εγώ ειμί ο υδάτινος ο χοϊκός

Ο φωτεινός ο ερεβώδης

Ο λέγων και ο σιωπηρός

ο απελπισμένος

Ο μελετηρός και ο άμαθος

Ο τώρα που γελά και ύστερα που κλαίει-

Εγώ ειμί ο την μελαγχολία ενορχηστρώσας

Ο πάμπλουτος και ο ρακένδυτος…

Ο ένας κι ο μοναδικός

ωστόσο!...

Πύργος Ηλείας 29/3/2022

Λαθραία βολή…

Τι θα μείνει μετά από όλον αυτόν τον θόρυβο κανείς δεν ξέρει

Ούτε εμείς που σιωπήσαμε στρυμωγμένοι

Πίσω από ιδιωτικότητες ούτε

Κι εσείς που αναγνώθετε τους εγωισμούς του συνόλου, νομίζοντας

Πώς κάπου θα φανερωθεί η Αλήθεια. Συντρέχουν λόγοι να γεννά ανησυχία το μέλλον.

Ένα φερέλπιδο στιχάκι σαν μαχαίρι δίκοπο ακονίζεται

Πάνω στον ήλιο του μεσημεριού· κι εδώ

Που στοχαζόμαστε σπουδαία μέσα σε μια όμορφη λιακάδα

Του Μάρτη, εδώ

Καμία ματαιοδοξία δεν χωρά, κανένας

Λόγος κενός- μόνο η απλότητα του

Φωτός υπάρχει που

Δεν ξιπάζεται από κανέναν επηρμένο μασκαρά

Που να παραπλανήσει θέλει τις αγνότητες…

Λυρικοί δαίμονες

 

Είναι η τάξη που διασαλεύεται είναι οι ορδές των εντόμων

Είναι η αχτένιστη λεύκα κοντά

Στην παραλία, εκεί

Που κάποιοι αθίγγανοι λούονται

στα Άβδηρα της Ξάνθης ανέμελοι

Και θορυβώδεις, στολισμένοι

Με την κομψή μελαχρινάδα τους.

Τρώνε καρπούζι και

τρέχουνε πάνω κάτω

Λυρικοί δαίμονες Βάκχοι καθ’ όλα.

Ακούγονται της μουσικής τους οι χαρές- μια λαϊκή

Ορχήστρα... Απογυμνωμένοι από στολίδια

Ατμοσφαιρικά ωραίοι και ευθύβολοι

Τραντάζουν το δάπεδο της αμμουδιάς.

Συνομιλώ με την παραδεδεγμένη αξία τους

Συνομιλώ με την αυθεντικότητά τους

Ποιώντας την εικόνα που μου δίνουν

να μεταδώσω εδώ.

Και ενώ είναι ανέφικτα τα χρώματα της φωνής, η μουσική

Είναι μια κλίμακα παράξενη που όπως του τόξου η χορδή,

τεντώνεται και βάλει

Εναντίον του κάθε πικρού της ζωής μας που έχει..

Μια φλύαρη επιστροφή…

 

Αυτός ο φλύαρος δήμιος του ψύχους

Είναι ένας αλητήριος που φοβίζει την Άνοιξη! Μετρώ

Τον κάθε λόγο μου·

Κι η ομιλία είναι Γραφή· σπουδάζω

Αυτά που δεν επαίρονται, μόνο μένουν

Μες τα κατάστηθα της χλόης και περνούν απ’ τις πατούσες μας

Στο ζωντανό δέρμα της αφής.

Να τώρα ο κάμπος

Της Θήβας, όπως επιστρέφω

Από τον εύσχημο Βόλο και μετά

Η Τανάγρα με τις όμορφες κόρες· κοντεύω

Στο ασχημάτιστο Σχηματάρι και μετά

Η Αθήνα με περιμένει σαν με μία έλξη που δεν και ούτε προσδιορίζεται-

Νεφελώδικη μέρα,

βαράει ο μήνας το ταμπούρλο του,

εδώ

που οι μεταμορφώσεις είναι απουσίες και ο κήπος του Θεού

ορθάνοιχτος με ξενίζει που φιλοξενεί, και πάντα, νεράιδες!

Μανιφέστο μιας μίνι αιτιολογίας…

 

Ωραία αμφισβητούμε την πραγματικότητα

Λες και γυρίζουμε αποδεκατισμένοι από μια μάχη που,

στο ξεκίνημα, την κερδίζαμε ωστόσο

Προκύπτει φίλε μου αποτέλεσμα διόλου ποιητικό

Ερωτηματικά λαβυρίνθου γεννά η ανάγκη

Ανάμεσα στα δάχτυλά μου ο φώσφορος της Αλήθειας περνά και ξαναπερνά

Κάνοντας επίσημο τον φανατισμό του βιοπορισμού μας

Η ζωή είναι φειδωλή σε πληθυντικά σχήματα, κωλυσιεργεί

Τα πάντα μεγεθύνοντας την μανία μας

Αλίμονο,

για την λευκότητα το πορφυρό ξοδέψαμε

και χάθηκε το χρώμα που μας έδινε το Πάθος

Διαπνέομαι από γαλαντόμες συνήθειες

χτίζω με υλικά ετερόκλητα

πετυχαίνω τον Σκοπό μου ωστόσο

Αιωνιότητα ποντάρω σε σένα την ωραία άγνοιά μου

Μάλλον αυτό το ‘’θνήσκω’’ θα με βρει αμαρτωλό

ηλεκτρίζομαι από εύμορφη σάρκα

με αναλύουν σε αινίγματα οι ώρες

έρωτες έχω μέσα μου γενναία κραταιούς…

12/3/2022

Τονίζεται στην λήγουσα η αγρύπνια μου

 Τονίζεται στην λήγουσα η αγρύπνια μου

Η κλωστή περισφίγγεται γύρω από το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα

Η κλωστή τα χλευάζει

Έτοιμη είναι η νύχτα να σε δεχτεί

Αριάδνη να με καθοδηγείς στο Τίποτα του κόσμου

Με τα ενώτιά σου και την όμορφη εσθήτα

Επιμένω σε λατρείες αρχαίας κοπής

Ακτήμονας εδώ και τσιφλικάς στα απέραντα λιβάδια του ουρανού

Επιμένω σε ομορφιές που σφύζουν από θαλερότητες αταλάντευτων αισθημάτων…

Ο μινώταυρος Χρόνος καταβροχθίζει του έρωτα τις κόρες

Α εμπόλεμο ραγισμένο status των προσδοκιών μας! Διαλύθηκες!

Ξαναγυρίζω στα παλιά λημέρια μου

Ξαναγυρίζω σε μια μπαγιάτικη νίκη

Ο Αιγέας θα λάμψει μέσα σε θάνατο οικουμενικό

Μαύρα πανιά και το πλοιάριό μας καρυδότσουφλο στης Ιστορίας και της μυθολογίας το νεύμα…