Νύκτιο δράμα…

Μια μέρα γαλανή όπως η σκέψη σου τώρα που μέστωσαν εντός σου λόγια της συγχώρεσης·

και το αειφόρο

αεράκι που σκουντά τις φιστικιές και παίζει με τις ηλιαχτίδες πλέκοντας τα ολόχρυσα περιεχόμενά τους! Τώρα μαδήσανε οι πικροδάφνες στον βοριά και θύμωσαν οι λεμονιές σου

Δίφορες στον κακό καιρό της νύχτας·

Κάπου ανηφόριζε ο παπάς κι από το καλυμμαύχι του οι αντιρρήσεις ξεπηδούσαν·

Όλα ένα σκοτεινό δωμάτιο του ουρανού· και κόπιαζα να το αποκρυπτογραφήσω·

καπνός από τα τζάκια ανέβαινε ψηλά και μύριζε αιθάλη η ατμόσφαιρα· πουθενά

δεν σε κόντευα- κόντευα ίσως να χαθώ· κι ο έρωτας παρασυρμένο καλυβάκι

Από της παγωνιάς την μανία, ζούσε ταλαίπωρα και ευτυχούσε μη!

Νάτο που μες το Ποίημα ζούσαν πλάσματα ακούραστα δαιμονικά· και μία ευωχία μυθική άφηνε την Αντίφαση δικαιωμένη·

παρατημένα κάπου εκεί τα σύνεργα της θλίψης

Παράμερα, και ο θεός που την Απλότητα εργάζεται

Δέχεται τις κατεργαριές μας με ένα μειδίαμα

Και με μελάνι γράφει άστρα και τριαντάφυλλα στον ουρανό!

Ένα τρύπιο απόγευμα και πενταροδεκάρες πέφτουν μες το άδειο μεροκάματό μου·

 Ένα τρύπιο απόγευμα και πενταροδεκάρες πέφτουν μες το άδειο μεροκάματό μου·

Μπλοκάρουν οι ευχαριστήσεις, είναι καθέτου απογειώσεως ο βίος, είναι

Σκόνη καπνός.

Στα μισά μιας απόστασης ζωής και θανάτου η αποταμίευση είναι φρούδα μονάδα και δεν αντιστέκονται πουθενά οι πληθωρικοί αριθμοί.

Η φτώχεια σβήνεται με όνειρο και το όνειρο ξεθυμαίνει μες σε ύπνο συνταραγμένο.

Ακολουθώ την πεποίθησή

Μου: ο βιοπορισμός δυσκολεύει τα πάντα· ένα βαρύ

Κλίμα υποταγής και κάτι πάνε να σκαρώσουνε οι οικουμενικοί φονιάδες· βλέπω

Πόση σκλαβιά θέλουν να σπείρουνε και πόσες

Αλυσίδες θα φορά στο μέλλον ο δυστυχής ο φοβισμένος γύρω μου ο άνθρωπος…

Σίτιση η απρόσμενη…

 

Άτσαλος καιρός, αποπνέει ανατριχίλες των λέξεων·

Ανάσκελα σωριάζεται το ερπετό του χειμώνα·

Ο κρύος αέρας σαβανώνει φυτά, τα ρημάζει·

Είναι δυστυχισμένα τα πουλιά, ραμφίζουν την οικειότητα με βουλιμία,

Θέλουν να μείνουν μες την ορφανή παραδοχή

Ότι ο κόσμος αντέχει και πουθενά δεν πεθαίνει.

Διανύω την διαλεκτική της λιακάδας, είμαι περιπατητής

Των ψευδαισθήσεων·

Δικαιώματα αναπνοής έχουν οι φιλίες που κρατώ- μα όλο λιγοστεύουν·

Αποκτούν πολλά κουμπιά οι άνθρωποι, πού να τους ξεκουμπώσεις!

Στο μυαλό μου ένας ήχος μελαγχολίας ροχαλίζει πάνω στις σοβαρές σελίδες που λογάριασα·

Με φτάνει το άρωμα σου που ζητά να μου κατοχυρώσει τον έρωτα και ζω με ηθική που κουβαλά φορτία που δεν συμμαζεύονται·

Βόσκω στην άβυσσο που αποστράφηκα!

Σκηνικό ενός επιφωνήματος που ανταρτεύει…

 

Σύντομα επιφωνήματα του Σαββάτου

Τσακισμένα μέσα σ’ ένα πακέτο των τσιγάρων

Σκορπούν τυφλότητα στον ουρανό·

και στην ψύχρα των προαστίων, αδιάβαστο αεράκι

Μπουκάρει παρείσακτο στις αποβάθρες και καγχάζει

Αφήνοντας τον ναύτη ανήμπορο να ανασάνει

Πηχτό οξυγόνο του γλιτωμού.

Εκεί γυμνόστηθη στέκει η Αφροδίτη

Ερχόμενη από του καλοκαιριού τις κάψες και με λυμένα τα μαλλιά της

Κοιτά το πέλαγο που γυαλοκοπά.

Αναγνώθω απουσίες που με φόρτωσαν οι κάποτε φίλοι·

Έχω στο στήθος μου σμήνη πουλιών·

Θροΐζουν γύρω μου οι μούσες των κυμάτων·

Η Αττική βαυκαλίζει τα αιθέρια λόγια μου.

Έλα να με βρεις μέσα σε τούτη την τάξη που διασαλεύεται·

Ο χρόνος με αγγίζει σαν μια τεράστια τσούχτρα·

Είναι ο ακατάβλητος παρονομαστής:

Με διαιρεί και με αφήνει μετέωρο.

Ακούω τα χειροκροτήματα του μεσημεριού·

Όλα τα λόγια μου τυπώνονται στην γεωμετρία·

Στην υγρασία τα φερέφωνα του ανέμου

Βοούν και ορθοσηκώνονται να τελαλίσουν ψύχος και αγιάτρευτη υπομονή!

18/12/2021

Αποχώρηση…

Πίσω από την νύχτα είναι η τυμπανοκρουσία του ανυπόδητου φεγγαριού,

Εσύ που διαβαίνεις τα σκοτεινά μέρη της σκέψης

Αφήνοντας πίσω σου των ιδεών τα εφαλτήρια·

Κόσμος από Απόφαση και Νίκη

Φτάνει μπροστά σου την στιγμή που ζεις σε άλλες διαστάσεις

και ανήκεις γύρω μας και κάπου αλλού·

Μυσταγωγείς σε ατόφιο κρύσταλλο της παγωνιάς του Δεκεμβρίου

Κάμνοντας την διάρκεια Διάρκεια και το συμπέρασμα

Ιερό αποτύπωμα των θεϊκών Συμπερασμάτων.

Ξέρεις πια την αχαριστία των ανθρώπων·

Φεύγεις και θα μικρύνουνε οι χαρές·

Όσο αχνάρι θα αφήσουμε μέσα στην ερημιά

Τόσο εσύ περήφανα και για τ ’αλλού θα ξεμακραίνεις…

Όπως μια ταυτοπροσωπία μπρος σ’ έναν καθρέφτη…

 

Άναυδο φως και λαίμαργα καταβροχθίζει την διαφάνεια·

Γκρεμίζει όλα τα σύνορα και γράφει απροσπέλαστες γεωγραφίες·

Ποιός ξεμυαλίζει την μεσημεριανή λιακάδα και γεμίζει με φλύαρα πουλιά;

Στα λόγια μου δίνουν πατρότητα οι μεσημεριανοί θεοί!

Έχω τις λέξεις για να με δικάζουν·

Περπατώ μέσα σε μία σκονισμένη σύναξη ωρών·

Οι τεθλασμένες ημέρες κονιορτοποιούν την καμπύλη μου·

Ό,τι συλλέγω είναι αίμα·

Η ομιλία μου είναι αίμα·

Πού κρύφτηκε ο άγγελος που μου παραστέκεται;

Στην όψη μου ένας τίγρης συνυπάρχει με έναν πυγμάχο που βαράει στο ψαχνό και εξουδετερώνει τον εαυτό του ακόμα…

Έτσι όπως εξουθενώνονται οι φωνούλες των πουλιών

 Έτσι όπως εξουθενώνονται οι φωνούλες των πουλιών, το βράδυ πέφτει ασχημάτιστο και ερεβώδες. Το ακούω που τρίζει και πλακώνει την πεδιάδα του ύπνου. Κάπου θα έσφαλλα κάποια στιγμή κι εγώ και ράγισε το σύμπαν μου. Μετανιώνω ανθισμένα και ζητώ να μου παρασταθούνε οι αρμονίες των ρόδων. Καμία ύλη δεν υπήρξε η ύλη μου. Το όνειρο εκδήλωσε τις αυταπάτες. Ήδη αργά να κάνω πίσω, έπιασα μολύβι και χαρτί. Τι ποίημα είπα που με είπε και όποιος κατάλαβε κατάλαβε; Στόχευσα μακριά. Μηδέν κατέφαγε όλα τα νούμερα και γύρισαν ανάποδα οι αριθμοί. Στίχο τον στίχο αυτή η κλίμακα με πήγε στα ωραία λημέρια του ουρανού. Σιώπησα και η ψυχή μου ακραία φωταγωγήθηκε. Ένα λημέρι όμορφο το Ποίημα!

Κάπου στο πλήθος κι όμως απών·

 Κάπου στο πλήθος κι όμως απών·

Ενσαρκώνω την καθαρή απουσία·

Περπατώ άδεια δωμάτια πλατείες άδειες ένα δρόμο

παράδρομο των λεωφόρων μια φευγαλέα αυταπάτη·

Συγκεντρώνω επάνω μου μία δέσμη φωτός και ένα λυρικό σκοτάδι από κείνα

που ζευγαρώνουν με του ύπνου την φιλοσοφία και αναταράσσουν

Όνειρα παρηκμασμένα φρούδες

απόψεις μιας ζωής που τρέμει

Πίσω από του φεγγαριού το παράθυρο, αφήνοντας

να εννοηθεί έτσι θεός…

Είσαι: αυτό στ’ αλήθεια πάντοτε είσαι…

Ένα αίνιγμα είσαι που υπερασπίζεται νύχτες δουλικές·

Και όταν ξημερώνει αφήνεις αμαντάλωτη την θύρα να μπαίνει εισβολέας ο άνεμος·

Παιχνιδίζει το φως πάνω στα κραυγαλέας νερά

Της λίμνης και η αντήχηση από των φωνηέντων την κερδοσκοπία

Σαλεύει στον βυθό την ζωή των ψαριών..

Εκεί σ’ αγαπώ τινάζοντας την σκόνη των αναμνήσεων

Και σμίγοντας τα ποιήματα όσο να γίνουν μια θεόρατη σκάλα:

Σκαρφαλώνω στο μπαλκόνι σου·

Σου μιλώ, σε κοιτάζω·

Είσαι η ερωτική ιστορία μου,

Είσαι η πόλη των ονείρων μου που φιλοξενεί τις πιο μεγάλες ουτοπίες:

Ο έρωτας είναι μια μπουκαπόρτα που με τον αέρα τρίζει και ξεχαρβαλώνει τους σαθρούς μεντεσέδες της!

11/12/2021

Το συλλάβισμα στο συλλάβισμα είναι ένα χλιμίντρισμα που νικά·

 Το συλλάβισμα στο συλλάβισμα είναι ένα χλιμίντρισμα που νικά·

Εδώ είμαι εγώ, αγαπώντας μια μελαχρινή, μαθήτρια των άστρων·

Κύματα μπάζει η κάμαρα και αντικρούονται τα μυστικά μας·

Κάτω από του ύπνου τις σπηλιές τα όνειρα συνθέτουν την ευωχία των μύθων·

Πού χρόνος για ανάμνηση, πού χρόνος για βούληση άλλη!

Περίπου είμαι και περίπου δεν είμαι εκεί που ο έρωτας μας δένει σε μια ιστορία ολοκληρωμένη·

Μέσα στην ποίηση, μέσα στο απώτατο λεξιλόγιο, μοσχοβολά η ανάσα σου, την νιώθω στο αυτί μου

Την ώρα που ενωνόμαστε, για την αγάπη σμίγοντας την κάθε λέξη με την μουσική!

Πορτραίτο…

Για να κολάζω την μοναξιά κρατώ

μια αναπνοή τριαντάφυλλου να μου μιλά και να λιώνω·

Κόβω

τον ύπνο στην μέση, διασκεδάζω

τις σιωπές, απλώνομαι

σαν στο στυπόχαρτο η μελάνη, είμαι

αψύς

Και χώνω την μουσούδα μου

εκεί που δεν με σπέρνουν, είμαι

σαρωτικός

Και ερωτεύομαι συνέχεια, ζω

την μεταλλική ειδή των πραγμάτων, αψηφώ

Την κάθε πραγματικότητα, καταπίνω την λάμψη

με βουλιμία, σκαρφαλώνω

σε λεξιλόγια υψηλά, με φρόνημα

Αδάκρυτου αετού, που πετά

Πάνω απ’ την αιωνιότητα, αφήνοντας

Να αλαφροζυγιάζεται σε μια λίμνη

γαλανή του αιθέρα.

Αξίες του όντος και του διδακτέου ουρανού…

 

Θα με διδάξεις κάτω απ’ την βροχή αλλά εγώ

Κάτω από ποιό πρίσμα θα μαθαίνω

τον ουρανό και την πολυκύμαντη θάλασσα;

Ένα μπουκέτο μαργαρίτες, από κείνες που μηνούνε την άνοιξη,

σταλμένες απ’ το νοτισμένο τοπίο, ασύφταστες

τελαλίζουν τον έρωτα σε πολλές διαστάσεις.

Κι η μουσική, σαν μια Γραφή δοξασμένη, αποτυπωμένη

‘πα στο κορμί σου με το σθένος της αγρύπνιας

σε κερδίζει και σε χάνει, πυρπολημένη από πυρά που εκμηδενίζουν

τον Χρόνο και την μελαγχολία των στιγμών.

Τότε ξεφλουδίζεται το φεγγάρι και ο πλουραλισμός των γεγονότων φτιάχνει

μια πηχτή πραγματικότητα, που διαχέει

όνειρα φωναχτά μες τον περίγυρο ενώ

μια νυχτερίδα που καιροσκοπεί να δει μες τα ερέβη

τον φανοστάτη καθηλώνει που αργοτρέμει με το φως του κάτω απ’ το φεγγάρι.

Είναι η ζωή λοιπόν είναι η ζωή αυτή η φασαρία! Κι έτσι

μεταγλωττίζεται και την κατανοούνε λίγοι που αριστοκρατούνε

και τον οκνό χλευάζουν που καθηλωμένος μες τα παραμύθια λίγος μένει

και δεν αξιοποίησε ποτέ του τάλαντα και ουτοπίες!

Κυριακή 28/11/2021

Επίμονος…

Το μεσημέρι μου χαρίζει ένα άνθος ευφραντικό·

Και βάλλομαι από ευχαρίστηση και συμπάθεια·

Ο αέρας αδειάζει πάνω μου γλαφυρά λόγια

Και λυρικές απόχες ζωγρούν το κύμα το μελιστάλακτο·

Είμαι ο δραπέτης των όλων, ζω με την φούρια πυροτεχνημάτων·

Α σοβαρότητα των ‘’δήθεν’’ που δεν μου αρμόζεις-

Σε κοιτώ με περιφρόνηση πάντα·

Είμαι μια νυσταλέα μηχανή που ξυπνάει τα πάθη σας·

Είμαι προϊστορία που οργώνει την δική σας Ιστορία·

Προγάστορας που παραβγαίνει με την αφεντιά σας και νικάει…

Αποσταγμένο παράπονο κι ακολουθείς την λύπη του κόσμου·

 Αποσταγμένο παράπονο κι ακολουθείς την λύπη του κόσμου·

Οι δυο φορές που είναι τρεις είναι πολλές φορές κρυμμένες από όλους κι είναι κι άλλες ακόμη·

Πίσω από τους ουρανούς τα σύναξα τα μυστικά μου·

Ντροπές που φορτωθήκαμε ντροπές που ο άνθρωπος δεν διώχνει από μέσα του το βασανιστικό θηρίο!

Πάνω στην πλάτη ενός παιδιού θα παίζεται

Πάντα του μέλλοντος η χαμένη παρτίδα·

Καιρός του σπείρειν καιρός του θερίζειν·

Όπου σταθώ με θάβουνε οι σκέψεις μου- όπου σταθώ·

Σαν από ένα σύννεφο που ‘’σκάω μύτη’’ κι έρχεται η κάθε συμφορά να με βρει·

Ζώντας μελαγχολίες τρυγάω και μιας ηθικής το κορφολόγημα λίγο με κάνει

Να φέρω πάνω απ’ την πραγματικότητα ένα φως!