Γνώση της οδύνης…

Θανατερές παγίδες ξέρω και που είναι ο θάνατος
σπαρμένος ολόγυρα, σαν δηλητήριο οικουμενικό, εγώ ο άφρων να εμμένω σε αβρότητες και να με πολεμά ο αιώνας.

Καθέτως με αφοπλίζει ο καιρός-όπως σε δύσκολο σταυρόλεξο αντικρίζω ισορροπίες που διαταράσσονται και είμαι μόνος που στην ερημιά του τελαλίζει
Εκείνα που με ηθική θα είναι παρανομαστής του σύμπαντος.

Γλυκά με σκοτώνει το αίμα μου, γλυκά θα με κοιμίσει
Ανίκανο να παραμείνω όπως θέλω περιπατητής
Μέσα σε κήπους που φωνάζουν καλημέρα.

Όλη την βλοσυρή εποχή φαίνεται αφομοίωσα και το αίμα μου πια πονάει
Όπως να συγκεράζει την απώλεια με παραλογισμού το μαρτύριο…

Κατεύθυνση…

Βαριές σιωπές και επωμίζομαι κλεισούρα που βαρά το απερίσκεπτο

τύμπανο λεκτικού πολέμου.
Ως τας φρένας συντελεσμένος λευκός.
Παγώνει η πολιορκία της πραγματικότητας και εικάζω συντελούνται φόνοι που θα φοβίσουν κι εμένα.
Πόσα αγάπησα για να με βρούνε με χαρακτήρα εύπλαστο οι μοναξιές!
Δική μου πολιορκία και μόνος μου
Εξουσία ασκώ πάνω στον Χρόνο που με φθείρει.
Λαχανιάζω περιμένοντας Άνοιξη που συνθέτει ιερότητες και μουσικές ανθηρές.
Η Παναγία η Αθηνά η ακλόνητη και στυλοβάτης των λαβωμένων μου ψυχισμών…

Ούτε ο ήλιος..

Χτίζουν συνείδηση ζοφερή με καπνογόνα και σαχλαμαρένιες τυμπανοκρουσίες

Βλέπω το μίσος τους, την αθεράπευτη δίψα

για άγνοια

Σιγά που θα κατανοήσουν το χάος

Που τυλίγει τις ζωές τους και τις φαρδιές πεδιάδες

Που γίνονται σκηνή ενός θεάτρου που γέμισε πόνο

Και φοβισμένους φτωχούς.

Όταν ξημερώσει ο κάβουρας της Ιστορίας περπατά λοξά στις κοίτες του ποταμού

Ψάχνοντας να χωθεί κάπου για ασφάλεια. Ούτε ο ήλιος είναι παρηγοριά όταν κινούνται όλα εχθρικά τριγύρω-

Ούτε ο ήλιος..

Πατρίδα…

Ήλιος υψιπετής

Σαν Λιονταρίσιος βρυχηθμός

Βαθύς και βέβαιος-

Τα πουλιά στοιβάζουν αισιοδοξία στο ξημέρωμα

Στιλπνά μαχαίρια αποκρούουν δράμα και δημιουργούν το νέο δράμα

Ιώνιο παράλιο πόνος προγονικός

Βγάζω την μπλούζα μου και εισορμούν οι αέρηδες

Στο στήθος μου- με πληγώνουν

Δεν θα γλιτώσω από την μάχη που κοντά μου στήθηκε

Πατρίδα με πατρίδα…

Όμηρος…

Παίζουν οι ανήκουστες βροχές με το πλέον ατσάλι της νύχτας.
Βαραίνουν δεινά οι σταγόνες τους.
Στο σκοτεινό σοκάκι στο μπελαλίδικο προάστιο περπατώ και ρουφώ τον τσαλακωμένο αέρα.
Πανέτοιμος να είμαι εγώ.
Ευθυγράμμισα τα επιχειρήματα και σχεδιάζω αλλιώτικα ύψη.
Τινάζω την σκόνη της ψυχολογίας από πάνω μου, έχω πεποιθήσεις βασανισμένες.
Είναι το πάθος που με ποδηγετεί, είναι ο όμηρος του πάθους που σας μιλάει…

Ιερατικόν το πλέον…

Ξεκινώ από κήπους και αφέγγαρη νύχτα

Ο εαυτός μου κυνηγά τις θαμπές εικόνες

Μιας άμαχης πλάνης· με λουλουδιάζουν

οι ποιότητες,

Ένα κλωνάρι δεντρολίβανο κρουστό και απερίγραπτο στην σύλληψη του

Κλονίζει την Κυριακή, είμαι γεμάτος

αίσθημα και μπουρδουκλώνω

Βήματα του ιχνηλάτη χορευτή που στάθηκε μία στιγμή μες την αγάπη

Της λιακάδας και αποθεώθη᾿..

Παράφορα με δένει το κοτσύφι στον λιανό σκοπό του

Περισσεύω από κείνα που έλειψα

Αγκαλιάζοντας τριαντάφυλλα που σεμνύνονται μες την σιωπή της μέρας, καθώς

Ο Μάρτιος υπνώνει τα σπουδαία του τα μάτια που ξανοίγουν

κι άλλο την όραση…

Μείνε αθώος και πολέμησε!

Ποιά είναι η γη και από πού φωτίζομαι, ποιός παίρνει

Φαλάγγι τα νησιά και κόβει και

Ράβει όπως του γουστάρει;

Έχει κρηπίδες ο ουρανός και τις ληστεύουνε

Κάποτε θα λογοδοτήσει ο κάθε τσαρλατάνος

Γαντζώσου απ’ το Δίκιο, ωραία

Μείνε αθώος και πολέμησε!

Φάσμα…

Τα άλλα που είδα ήτανε πάντα μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε· σχεδόν
οι ποταμοί μου στερέψανε,
Άλλαξε βλέπεις κι ο κόσμος, απόκτησε
αγκάθια ο περίγυρος
Ανατραπήκαν όλα στην πλάστιγγα, φυσάει
αέρας που ξεριζώνει τα πλακάκια
Ξεδίπλωσα τα εσώψυχά μου και σιγά που κατάλαβαν
Οι πολλοί- γέμισε κάκτους το τοπίο.
Στο ψαχνό βαρέσανε όλοι· είναι
το κέρδος πολύ και τρελαίνεται ο άνθρωπος
Τον συνεπαίρνει η απληστία.
Τα λουλούδια μου αφήσανε την μελωδία τους να σβήσει-
Λυπημένα τράβηξαν κατά τον μαρασμό.
Τώρα συλλογιέμαι πράγματα λυπηρά, καθίζω
Σε μια πεζούλα του ουρανού και κοιτώ που στερέωσα
ένα τρεμούλιασμα, το μέσα μου, μέσα στα έξω κολαστήρια-και έγινε
Φάσμα η ζωή, οδύνη…

Έρωτας για εσένα και για τις πατρίδες!..

Έτσι ξαφνικά είμαι στους ήχους ναυαγός και με μαστίζει η κυκλοθυμία μου.
Ναυπηγεία τριηρών χαμογελούν στα αρχαία τοπία και καθέτως τα κατάρτια σημαδεύουν τον πόντο τον γαλανό.
Η μέρα ευθυγραμμίζεται με του Φλεβάρη τα λοίσθια.
Κάτι ιερογλυφικά του ουρανού σε ξέρουν και σε αποσιωπούνε
Κόρη μελαχρινή που στα παράφορα με πήγες!
Είναι τα έτη τα δύσκολα, πολλοί ξενιτεμένοι και λιγόστεψαν για να συρρικνωθούν οι πατρίδες.
Να ομονοήσουμε πρέπει να μείνουμε προσκολλημένοι στο όμαιμο
Φτηνά θα μας διδάξουν πως αξίζει
ο φόβος που μας σπέρνουν -αλλά δες
Εμείς έχουμε μια συναίσθηση ότι η γη μας είναι ποτισμένη
με αίμα και πολύτιμη
Φαντάζει πάντα μέσα στους αιώνες!..

Δεν διηγούμαι τίποτα άγνωστο, όσα λέω τα ξέρεις:

Αυτούσιο το σώμα πεθαίνει της λεβεντιάς.
Τι πρεσβεύει η αμνησία των φαινομένων;
Πώς θα ξανααγαπηθούμε;
Δεν διηγούμαι τίποτα άγνωστο, όσα λέω τα ξέρεις:
Είναι η ιστορία μου μέσα στην ιστορία σου, ένας συγκερασμός
Παλιόπαιδο να έρθει στο παλιόπαιδο και όλα να τα αναστατώσουν.
Περίεργος να μάθω απ’ όλα.
Με πονάς πολύ και δεν το αντέχω πατρίδα.
Η βάρβαρη εξουσία σου δαγκώνει και νιώθω την λύσσα της
Να μην αποστομώνεται.
Κελαηδήσαμε σε όμορφους κήπους.
Είχαμε τύχη να χαρούμε οριστικά.
Στα πνευμόνια μας μπήκε ευφρόσυνος αέρας.
Σφυρίξαμε μέσα στην ερημιά και στείλαμε
Στίχους βεληνεκούς σαν βλήματα
Τροχιοδεικτικά μέσα στο οικουμενικό χωράφι, το άσπαρτο.
Τώρα σε πιο παράξενες γονυκλισίες.
Σκορπούμε βλέμματα τριγύρω που θεριεύει ο ποταμός
Της λύπης μας.
Παντού, όπου πέθανες, θ’ αναστηθείς όμως!
Έτσι ο αγώνας μας- και να χαθείς
πάλι εδώ, σε κάποια μνήμη, θα γυρίζεις!

26.02.2020

Επίτηδες η σιωπή και ανοίγει ο ήλιος τα θαλερά κιτάπια του.

Επίτηδες η σιωπή και ανοίγει ο ήλιος τα θαλερά κιτάπια του.

Βήχει μέντα ο άνεμος. Ένα κοτσύφι ραμφίζει το μέγα το έλεος.

Ξημέρωσε μια θαυμαστή Δευτέρα.

Στα πληκτρολόγια πήραν φωτιά τα νοήματα

Ένα φλουρί ηλιαχτίδας έπεσε μες τον κάμπο

Μια ανεμώνα πήρε κι άναψε

Ο κόσμος από την αρχή εκλωνίσθη᾿..

Ο έργω καθαρτήριος…

Φωνασκία στο κενό διάστημα του πρωινού,
Ο Φεβρουάριος παράξενος επαναστάτης λυγίζει
σίδερα και χαλνάει τις μουσικές
Λίγο παραστρατώ και λίγο είμαι ικέτης της προσευχής
Ξυλοκόπος που κεντά το κορμί των δέντρων και αφιερώνεται
στην ευωχία του όρθρου
Ξέρω και δεν ξέρω, πάντα
με τα αντίθετα περπατώ
Απέναντι σε κάθε αδήριτη υποχρέωση
Έχω πλήθος μέσα μου, με δονεί
Ο ρυθμός της σελήνης.
Κραυγάζει ο ντουνιάς στα στιχάκια μου
Κι όμως είμαι εγώ με τον εγωισμό μου
Ο φλύαρος ο άτσαλος ο αλλοπρόσαλλος τόσο.
Φανερώνομαι κι εξαφανίζομαι
Γράφομαι και σβήνομαι, σαπουνίζω
Τα βρώμικα εντόσθια των τάχαμου ιδεολόγων!

Της εικόνας αυτό…

Ψυχοσάββατο…

Ουδέτερο είναι το φεγγάρι στους πόνους μας·

δεν συμμετέχει στα δράματα· και το πρωί

Οι κελαηδισμοί των πουλιών ανοίγουν ένα παράθυρο

Στον ουρανό.

Βλέπω ψυχούλες που χάθηκαν, μου γνέφουν

Αφήνοντας τον πόνο τους να φαίνεται

στα μάτια: τόσοι καημοί!

Στο κοιμητήριο ψιχαλίζει συμπάθειες

Και λιβάνι γανώνει τα νύχια του Χρόνου τα εκδικητικά.

Κι εσύ που έφυγες νωρίς πάλι εδώ είσαι

Σε νιώθω ανάμεσα στα πράγματα-

Μιλάς και είναι αλλιώτική η επικοινωνία

Σωπαίνεις και τι θα έλεγες καταλαβαίνουμε

-παντού καημός!

Εικόνα η πρωινή

Ή

Το ιδεατό ψιχαλισμένο μου οπλοστάσιο…

Κάθετο μυστικό της βροχής

   Φτιάχνει τον μύθο του σέρνει τον μύθο του

Φλυαρώντας πάνω στα ήσυχα φυλλώματα

   Δρεπανηφόρο.

Όταν ξημερώνει, το κρύο εξανδραποδίζει τα χωριά

   Ο ουρανός είναι ικανός για τα πάντα-

Παίζονται δράματα που δεν τα κατανοώ και τα κατανοείς

   Ό,τι είναι χαμός είναι μια επικείμενη Ανάσταση

και όχι μόνον…

Κράτος που έχει το φρικτό!..

Άλαλο, ούτε πονηρό ναι, το Αόρατο

Κλείνει μέσα του πάθη, ιεραποστολικές συναντήσεις, συνταρακτικές βουλές

Κινά από το αμυδρό και όλο ογκώνεται

Σαν ένας μάρσιπος βαθύς που θα μας χωρέσει.

Τις άλλες μέρες, εγκαταλείπουμε το φως και ζητάμε το κυανοπώγωνο σκοτάδι

Αποφλοιώνουμε την υγρασία και τσατίζεται ο Φεβρουάριος

Γράφουμε και τα σβήνουμε με την ορμή της αστραπής

Ενώ μπουμπουνίζει λόγια και ξεθυμασμένα ολοστρόγγυλα αισθήματα…

Της εικόνας αυτό…

Διψαλέο φωνήεν το είναι μου

Σώνει την ιλαρότητα του μεσημεριού

Αναμετριέμαι με την Αντίφαση και νικάω

Τέτοιος ο κόσμος ο μέσα μου

Εκπέμπει διθυράμβους που κλονίζουν τον αέρα

Την ώρα που ο οκνός τελάλης του κάμπου

Διαλαλεί πραμάτειες και ιδέες παρωχημένες…

Ψυχοσάββατο…

Ουδέτερο είναι το φεγγάρι στους πόνους μας·
δεν συμμετέχει στα δράματα· και το πρωί
Οι κελαηδισμοί των πουλιών ανοίγουν ένα παράθυρο
Στον ουρανό.
Βλέπω ψυχούλες που χάθηκαν, μου γνέφουν
Αφήνοντας τον πόνο τους να φαίνεται
στα μάτια: τόσοι καημοί!
Στο κοιμητήριο ψιχαλίζει συμπάθειες
Και λιβάνι γανώνει τα νύχια του Χρόνου τα εκδικητικά.
Κι εσύ που έφυγες νωρίς πάλι εδώ είσαι
Σε νιώθω ανάμεσα στα πράγματα-
Μιλάς και είναι αλλιώτική η επικοινωνία
Σωπαίνεις και τι θα έλεγες καταλαβαίνουμε
-παντού καημός!