ΔΕΛΦΟΙ…

Βασανισμένο μυστικό της ανοιξιάτικης ανθοφορίας

κυριαρχούμενο από τις μεταδοτικότητες των χρυσαφένιων ηλιαχτίδων.

Σε αγγίζουν οι ρίζες του νερού, σε σκουντούν

οι ριπές του ανέμου.

Στέκεσαι στην αινιγματική σκαλωσιά της φασολιάς που σκαρφαλώνει

στον ουρανό

σαν παραμύθι..

Στους Δελφούς άρχισε ο χρησμός σαν όνειρο.

Ο Απόλλωνας δάγκωσε τα χείλη

γλυκά

μην θέλοντας να ξεστομίσει

τα δύσκολα.

Οι μυρωδιές μαγιάτικων ανθών

μ’ έφεραν σ’ έναν κόσμο μ’ αναθήματα.

Λευκά περιστέρια φτεράκισαν

ελεύθερα μέσα στον λαγαρό αέρα

που ήθελε

την αρχαιότροπη μουσική του!

Δεν μου αποκρίθηκε η Πυθία·

οι θεοί δεν άκουσαν τις απορίες μου·

ανέβηκα όλον τον ανήφορο ψάχνοντας την προγονική λαλιά,

συγκλονισμένος μέσα στα απομεινάρια

των αφιερωμένων θησαυρών·

έφτασα στο στάδιο αποκαμωμένος·

κάθισα στην κερκίδα:

θεατής και ζητιάνος·

είχα το σπουδαίο άλογο της σκέψης δαμάσει.

Κινηθήκαμε σαστισμένοι μέσα στο πλήθος που κραύγαζε

χαρίζοντας πάλι στον μάντη θεό

το πάθος του!

                                                                           Ηράκλειο   1980

ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΛΛΕΣ..

Νύχτες πολλές και αγωνίες ασίγαστες..

Γελούσε η κοπέλα· τα μαλλιά της

λυτά ανεμόδοξα..

Με πρόσωπο που χλώμιανε απ’ την αγρύπνια

σε ποιά μνήμη προγονική βυθώντας

σε είδαμε να μας χαμογελάς, ώ Ήρα! ώ Αθηνά!

Οι μύστες ακολούθησαν μεγάλους όρκους

στον βράχο ιερό της Ελευσίνας·

τι μυστική πομπή από παρθένες κόρες

άνθη και μυρωδιές ευαγγελίας!

Τρίξαν οι σπόνδυλοι απ’ τις κολώνες·

ποιός να αντέξει τόσο βάρος

στους αιώνες;

Πόση τραγωδία

γύρω μας και παντού! 

   

Βρές μου τον  τρόπο

ν’  αποκρυπτογραφήσω τον καιρό που περνά…

Η γη η χλοοφόρος και δυνητική

κομίζει γονιμότητες της Δήμητρας·    

τρέχει

το γρήγορο ελάφι της θεάς·

χάνομαι μέσα στον βασανισμένο

συλλογισμό μου.

Ποιός τεντώνει την χορδή του τόξου;

Τοξεύει μέσα στην καρδιά μου

ευαισθησίες γαλανού φωτός!

                                                          Ελευσίνα  1980

ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ..,

6.

Ένας χορός αγγέλων ήτανε για μένα και για το κορίτσι μου ήτανε

 μια μελωδία των άστρων!

Γεύτηκα την βαθύλαλη ψυχή σου!

Σου έχω γίνει τώρα ένας αυλός

               να φωνάζεις

               απομέσα του και ν’ ακούει ο θεός!

Μουσικές στερεωμένες στην νύχτα!

               Στον βαθύ ουρανό αρμενίζουν

               όνειρα·

               στην ρηχή θάλασσα πλέει

               φεγγάρι…

                                                             Ηράκλειο   1980

  

7.

Αν είμαι ολόκληρος μες τον βυθό της τραγωδίας, νικημένος

      από το ίδιο μου βάθος, το ύψος

         της ψυχής μου ονειρεύομαι·

                μέσα σε μια χαρά διθυράμβου!

                                                           Ηράκλειο  1980

  

8.

Τα μάτια σου έβαλα στον ουρανό των λόγων μου σαν άστρα!

            να λάμπουν να ξεγίνεται

              της νυχτιάς το θράσος

            να λάμπουν και να γίνεται

              ευτυχία η στιγμή

                και η ώρα μέλι!

                                                                 Ηράκλειο  1980

 9.

Της περίσσευε η καρδιά·        

γελούσε·

ήτανε μια πορτοκαλιά λουσμένη χρυσάφι.

Άπλωσα το χέρι, έκοψα καρπό-     

Η μουσική του

μου πλημμύρισε τον ουρανίσκο:

μέλι, ευτυχία και δροσιά!

                                                 Ηράκλειο   1980

Εντροπία…

Οίκος της εντροπίας,

συνάρτηση ντόμπρα που με πάει

μες την απουσία- οι πληροφορίες προδόθηκαν·

όλα ρέπουν προς το χάος, η ψυχή είναι χάος, η ζωή

είναι χάος· το μυστικό που φύλαγα

είναι ένα χαοτικό παιχνίδι που χωρά

τον έρωτα με μια βουλή να τον εξαφανίσει…

Έχω αποδημήσει το παρόν- μου έμειναν

κάτι λειψές λεξούλες,

κακογραμμένες

μες τον άπειρο καιρό.

                                    Και επιμένω

να μην λέω φυλακή την φυλακή μου· επιμένω

να αγαπώ την Φωτιά,

στο μέγα βάθος της,

και να διψώ για σένα και για κείνη..

Έλα με τον τρόπο μιας αστραπής και μάγεψέ με

τώρα που τα σύνορα δεν φυλάγονται απ' τον Δράκο

έλα και πες μου ποιά είναι η αριθμητική των τυφλών

κι αυτών που μουσικές του αόρατου κόσμου ακούνε…

Ζητά μια έμπνευση δαιμονισμένη η Ελλάδα!

Ξίφος αψύ που σήκωσαν τα Αροάνια!

Κι από μια κόψη που αστράφτει

κάτω από τον ήλιο

το δηλητήριο στάλαξε

μες το νερό που η Στύγα κρύβει.

Απλώθηκε σαν ευχαριστημένη

γαστέρα εμπρός μου ο κορινθιακός!

Αμπέλια κοίλα και αμπέλια

κυρτά. Στην γη επάνω

την ξαναμμένη.

Τυρβάζουν κάτι από σύννεφα αραιά οι πλαγιές.

Και για τον δρόμο που μιλούμε

ξεκόβει το μυαλό κατά τα ύψη που αγαπά:

Ζητά μια έμπνευση δαιμονισμένη η Ελλάδα!

Η Ελλάδα…

Ποτέ δεν εγκατέλειψα..

Κι από μια πόρτα ανοιχτή κι ένα παράθυρο απέναντι

στην θάλασσα,

άρχισαν μέσα μου, όλα.

Η Ελλάδα είναι πρώτα απ' όλα, Ιδέα, σου είπα.

Δεν είναι χώμα, γη και νερό, είναι

εκατόφυλλο λουλούδι που ποτέ δεν καταφέρνεις να το ξεφυλλίσεις.

Είναι καημός, γιορτή του νου, είναι

η διαλεκτική που κινεί κι η διαλεκτική που όλα τα σταματάει.

Κι εμείς,

οι ταπεινοί κομπάρσοι μιας πραγματικότητας

ζούμε με μια μελαγχολία που μας συγκλονίζει

ταπεινοί εμείς των ταπεινών-

μ' έναν εγωισμό που φθάρηκε και

δεν αντέχει

ούτε μια ηλιαχτίδα να διεκδικεί..

Η παρέα του Σαββάτου…

Στην πορεία των ημερών, πάθη και δοξασίες απαλείφονται, τίποτα δεν μένει

από το στρωτό πνευματικό οικοδόμημα

που γκρεμίζεται σιγανά έως να γίνει

μια αδρανής φωτιά που λίγοι την επικαλούνται.

Και η ροή, βαθύτατα μυσταγωγική,

κάνει να φαίνονται τα πάντα προδεδικασμένα, όπως

κερδίζουν διαφάνεια επιθυμίας και τοποθετούνται

μες τον χρόνο

που τα συμπονά.

Κέρδισα ένα λαμπρό Σαββάτο..

Θα περπατήσω, θα πιώ καφέ

με τους φίλους, θα κουβεντιάσω, θα γελάσουμε, καθώς

φτιάχνει το κέφι μου αυτή η συναναστροφή

να πω να πεις να πούμε

αφού και η φιλοσοφία είναι πια ένα θολωμένο εδάφιο

μιας βίβλου που κανένας σεβαστά δεν προσεγγίζει..

Σιτίζομαι παρομοιώσεις για να ζω…

Τα τριαντάφυλλα κι οι βοκαμβύλιες αναχωρούν από τον κήπο, όπως η θάλασσα εκβάλει απ' τα όνειρα, μες το περίγραμμα της φαντασίας μου.

Σιτίζομαι παρομοιώσεις για να ζω.

Τόποι λατρείας μου, πίσω απ' την αυλή, όντας το φεγγαρόφωτο δεν φτάνει

να οργανώσω τα αποδέλοιπα της σκέψης μου σωστά.

Το' χω το κορυφαίο αηδόνι μου , το' χω

σε μια στροφή από εκείνες

που ούτε τις μετράς ούτε και τις νταντεύεις- μιας

και του ποιήματος η ανάταση, λιγάκι πέρα φτάνει

από την νύχτα που με θέλει και σε θέλω αφόρητα κι εγώ..

Σε άλλη βάση..

Δεν έχει αποφασίσει τίποτα το μεσημέρι.

Όλα γλαρώνουν κάτω από το εμπριμέ σεντόνι του ουρανού.

Σύννεφα, μελαγχολικό φως, λαχανιασμένη ανάσα-

Κόβουν το γαλάζιο σε φέτες και το πουλούν πλάι στην θάλασσα.

Κάποιος πίνει- ξεδιψάει..

Από την σιγανή ψιχάλα γέμισε η καρδιά ελπίδες.

Ο Ιούνιος κρατά ασπίδα στιλβωμένη.

Τον πλαισιώνουν πουλιά

Και μια δικαιοσύνη που τοποθετεί τα πράγματα σε άλλη βάση..

Η νοικοκυρά..

Νοικοκυρά που ο ήλιος της χαμογέλασε αφήνοντας ανοιχτές τις μετέπειτα προοπτικές·

Σκάλωσε πάνω στο μπαλκόνι της και ανακάτεψε τις σκούπες

σήκωσε την τέντα που έκρυβε, κι όμως, τον κόσμο.

Τότε αυτή άκουσε το ερωτευμένο κοτσύφι

Και είδε τα μικρά σκυλάκια που έπαιζαν πέρα στον δρόμο.

Ανάσανε βαθιά. Τίποτα δεν ήταν γύρω της δουλικό.

Ένας άξεστος θόρυβος από πόλη που εργάζεται έφτασε ως εκεί.

Η μέρα συνεχιζόταν.

Ο ήλιος χάιδευε την σάρκα της:

Τόσο ερωτικός που ήταν να πεθάνει

Απόναν πόθο πρωτόγνωρο.

Ναι, είπε, ναι είμαι όμορφη.

Ντύθηκε στα καλά της και βγήκε στον δρόμο.

Γελούσε με την ψυχή της, ανακάλυψε το ειδικό βάρος της χαράς..

Κρατώ ένα αρχαίο κάτοπτρο "την όψιν ειδέναι"…

Γεννήθηκα σε πολιτεία που της έλειπαν οι ανθηρές προοπτικές.

Ο χρόνος ήταν πάντοτε ο διάβολός μου.

Δεν αξιώθηκα, πολλές ελπίδες.

Κι όμως είχα πιστέψει τόσο έντιμα το φως που, μέσα μου,

ιδρύονταν τα κράτη κάθε αθωότητας.

Ήπια ελληνικά φαρμάκια.

Φεύγω τώρα σαν ένας ταξιδιάρης πελαργός μες το στερέωμα.

Η πρωινή σκέψη είναι κι η ύστερα σκέψη: είναι σαν ένα τραγούδι υπερφίαλου ανέμου πάνω από την στρωτή καταγάλανη θάλασσα.

Αν δεν σε δω είναι γιατί τα μάτια μου εξασκήθηκαν πιο μακριά

να βλέπω απ' το γύρω μου ρέον…

Κρατώ ένα αρχαίο κάτοπτρο "την όψιν ειδέναι"…

Ποιός είμαι τελικά αφού είμαι ένας άλλος που τις νύχτες δεν κοιμάται γιατί οι λέξεις τον κατασπαράσσουνε;…

Θ' ακουστώ πάνω από κείνα τα κάστρα που ερημώθηκαν και τώρα οι χωσμένες πέτρες τους μόλις που εξέχουν μέσα στην σημερινή πραγματικότητα..

Θα τραγουδήσω τον Αίολο άνεμο.. Οι στίχοι μου

θα λαμπυρίσουν σαν τα λουλούδια στο φως. Θα σβήσω

γινάμενος επιγραμματικός λόγος που μόλις σε μια ανάσα χώρεσε

το λίγο του, το όλον…

                                                                     7.12.2009

Θεσσαλονίκη 3.6.2015

Πλουραλιστικά οξύνους ο Θερμαϊκός

Μάζεψε τα ωραία κορίτσια κοντά του και απ' τις καφετέριες

ευωδιάζει η σάρκα η επιφανής, νέα, νεότατη- σαν από νέα πλάση φερμένη..

Μουσικές, αιθέριο φωνήεν νυκτός αρχομένης.

Πού θα συναντηθούμε τα μεσάνυχτα;

Ο χρόνος τελειώνει, η ανάσα δηλώνει παρουσία στα σύμπαντα, είμαστε εμείς και ταυτόχρονα είμαστε κι όμως, οι άλλοι.

Θεσσαλονίκη σεντούκι των θησαυρών..

Θεσσαλονίκη τζίνι που να κοιμηθώ δεν μ' αφήνεις.

Στους δρόμους γυαλίζει το πάθος κι εγώ την φτώχια πάντα την αντιλαμβάνομαι

σαν μια περίπτωση περήφανης λεβεντιάς..

                                     

Παρηγόρα με Θεέ μου παρηγόρα με ..

Οι πράξεις εξατμίζονται έως να γίνει αδιάφορο το αποτέλεσμα

Και να χαθεί μες τις παρόδους που χαμογελούν αμήχανα

Προδίνοντας κι άλλο κι άλλο την πόλη..

Τα ποιήματα παράξενες ιεροτελεστίες που μπελαλίζουν τον γράφοντα·

Εκκινούν από το ναυάγιο και συμπαθούνε πάντα τους πνιγμένους.

Ησυχία που πέθανε.

Αναζητώ το δίκαιο πέπλο της

Την ώρα που διαβάζω τις εικόνες γύρω μου που μηχανορραφούν

Να με μαγέψουν.

Το Ρέθυμνο ξεγυμνώνεται έως την λεβεντιά του.

Η νύχτα έρχεται όπως τσιγγάνικο τσαρδί που θα μαζέψει τα απολωλότα παιδιά του.

Στο ρολόι μου πάντα

Οι ώρες σημαίνουν εγρήγορση.

Παρηγόρα με Θεέ μου παρηγόρα με που δεν μπορώ

Για το φεγγάρι το αποψινό να κλάψω..

                                           Ρέθυμνο 23.5.2015

Μινωικό τριαντάφυλλο…

Είναι τα αντικείμενα που στροβιλίζονται μέσα σ' ένα παράξενο παρόν και

Μετά

Κραδαίνοντας την τιποτένια ύπαρξή τους,

Βυθίζονται μες το χώμα

Σαν κηπευτικά που λιώνουν
μες την λιακάδα

Και μες την κάψα που έχει διάρκεια..

Αδελιανός κάμπος, λατρεύω να τον κοιτώ

Σ' αυτήν την γούβα που η γονιμότητα

Συναντά την λατρεία..

Α μινωικό μου τριαντάφυλλο, Ρόδο μου Αμάραντο- α!

Αρχαία Άπτερα, Ροδάμανθυ, Χάνδακα…

Ανακινώ μες την μέρα τις πλουσιοπάροχες νότες
και μου χαρίζεται μια μουσική

Από εκείνες που είναι Ποίηση
καθ' οδόν
και για όλα ευθυνόμενη..

                                                            Ρέθυμνο 23.5.2015