...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

31 Μαρτίου 2025

Μνήμη και αυτοκριτική…

 

Για τον Χρόνο οι μνήμες μας είναι μηδενικές και απουσία.
Τι να διαβάσεις πάνω στην ξεφλουδισμένη μέρα, πάνω
Στις πλάκες του πεζοδρομίου; Βαδίζεις μόνο
Μες την λιακάδα και δεν επαγγέλλεσαι
Τίποτα, είσαι ένας άνευ αντικειμένου τυμβωρύχος που τον παραξένεψε
Η ζωή, και άρχισε να μελετά πώς να ανοίξει αλλιώς τα ζοφερά φτερά του.
Στο πρώτο φως λες και θα ολοκλήρωσα περίεργες σπουδές, είδα
Στον κόσμο των σκιών ένα παράξενο σινιάλο.
Κι οι λέξεις με τις λέξεις που διασταυρώθηκαν
Ένα παραμυθάκι ξεχασμένο.
Αρχαία ανούσια διήγηση!
Μιλώ ετούτα τα αρραβωνιασμένα αισθήματα που φλυαρούν
Και που με κάνουνε να νιώθω πλήξη.
Η σιωπή μου βρίθει αινιγμάτων και θεότητες
Ξυπνούν στον νου μου την ευαισθησία.
Είμαι περιτριγυρισμένος από άστρα καταδότες που
Πρωταγωνιστούν σε νύχτες που το ειδικό τους βάρος δεν
Λογάριασα σωστά ποτέ μου!
31/ 3/ 2025
Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα 1 άτομο, οδός και κείμενο
Όλες οι αντιδρά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου