...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

11 Φεβρουαρίου 2010

Μια επιπόλαιη ζωή κι ένας θάνατος θάνατος

Μια επιπόλαιη ζωή κι ένας θάνατος θάνατος
Ένα άγχος σαν γκιλοτίνα που αδιάκοπα καρατομεί
Το μεροκάματο πικραίνει
Γίνεται δήμιος ο κάθε ένας χρόνος που φορτώνεται
Στην ράχη σου και σε γερνά
Είσαι τόσο φθαρμένη ύλη που τρομάζεις
Έκανε κάτι να σε προστατέψει ο θεός;
Είδε πόσο πονάν τα μέσα σου;..
Την κάθε μέρα είδε
Πόσο ελπίζεις για να μην
Πάψεις να ελπίζεις;
Φοράς την ίδια ψυχή που πριν σου χαρίστηκε
Αμετάβλητη μέσα στα χρόνια
Ποιός σε εχθρεύεται; Ποιός σε μισεί
Όταν σκοτεινιάζει ο ορίζοντας και γίνεται σάβανο η νύχτα
Που με τα σκούρα της άμφια σκεπάζει αυτό
Το σώμα που μια εποχή ήτανε από όνειρο πλασμένο
Εφηβικό..

10.02.2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου