...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

30 Ιανουαρίου 2014

Δρασκελώ την στιγμή




Σφίξεις κρυφές και το κορμί ζωντανός θρύλος
Ξέχειλο από πόθο και ζωή.
Έφυγε η μελαγχολία, τώρα βγήκε ένας ήλιος
Και δέθηκε σαν κόμπος στον ωραίο ουρανό.
Μια κυρία κρατά τα ψώνια της και μιλά στο τηλέφωνο·
Ένα παιδί κάνει ποδήλατο· ο περιπτεράς
ξαναφτιάχνει λιγάκι τις αναρτημένες εφημερίδες. Ο χρόνος
κι η ώρα περνά
Αφήνοντας μια σκόνη ταριχευτική επάνω σε όλα.
Δυο νεαροί πειράζουν την ξανθιά που κάθισε για λίγο στο παγκάκι.
Εκείνη αδιαφορεί. Καπνίζει. Τα λιγούστρα μπλέκονται με το δεντρολίβανο και χτυπούν κρόταλα πάνω στα καγκελάκια του κήπου.
Δρασκελώ την στιγμή και η Πέμπτη είναι μια ψυχρολουσία που τονίζει την σάρκα από κορυφή ως τα νύχια..






2 σχόλια:

Paty Carvajal είπε...

quizás el ratoncito es el más feliz de todos, no vive fijándose en lo que hacen otros ratones.

Cariños Stratis.

Stratis Parelis είπε...

Paty Carvajal

Esto está feliz porque pontikaki trasciende la naturaleza.Es casi un pito.Vuela.donde el tiempo- y lo hace inmortal.Beso

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου