...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

1 Ιανουαρίου 2014

Να το πιάσουμ’ ανάποδα:




Να το πιάσουμ’ ανάποδα: από κει 
που ό,τι πεις αυτόματα αμφισβητείται και
είναι δεν είναι σύμβολο ο ουρανός.
Η Μαρίνα διάβαζε σε όλη την διαδρομή, στο βαγόνι
από τον Πειραιά στην Κηφισιά. Ήταν χειμώνας. 
Ήταν ωραία τα γαντάκια της. 
Το κρύο πλάκωνε τα πάντα και τα έκανε νωχελικά.
Αγαπώ τα περιστέρια, μου είπε.
Η φωνή της είχε μια θερμή θλίψη.
Μετά, τα χρόνια πέρασαν, δεν  την ξανάδα.
Ίσως κρεμά τις μπουγάδες των ονείρων της πάνω στην ταράτσα του ορίζοντα.
Ίσως διαβάζει ακόμα τους στίχους που γράφω.
Πάντως κι ο χειμώνας δεν είναι ο ίδιος πια.
Ένα θωρηκτό ανέμου κανονιοβολεί μέσα στην μνήμη μου κι η μνήμη μου πια δεν υπάρχει.
Ο έρωτας που δύναμαι, αποστατεί..


                                                      1.1.2014

2 σχόλια:

Maria Kanellaki είπε...

Εύχομαι να είναι καλά και να διαβάζει τους στίχους σου...
Καλή χρονιά να έχεις Στρατή, γεμάτη αισιοδοξία, πίστη και αγωνιστικότητα!

Stratis Parelis είπε...


Μαρία μου…
Άνθρωποι που ήρθαν και έφυγαν από την ζωή μας..
Μια ρομαντική διάθεση τους δένει με την μνήμη μας..
Καλή χρονιά να έχεις και ήρεμη και γεμάτη υγεία.
Και καθόλου προβλήματα και θλίψεις..

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου