ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ..

Όχι θεός μόνο σπαρμένοι κίονες
ανάστατοι μέσα στο χειμωνιάτικο τοπίο σαν
τελειωμένες ιστορίες..

Άκου το μαντικό νερό· κυλάει αιώνες-
μια παρουσία εξουσιαστική!
Με έναν θόρυβο
από ζωή μακρινή, αρχαία έχει
μονοπωλήσει την σιωπή της νύχτας, κάθε νύχτας
κι αβρό στους τρόπους κελαρύζει σβήνοντας κάθε συμπάθεια
του νυσταγμένου αστεριού…

Δέχομαι να πιστεύω πράγματα που μ’ ωφελούνε·
ο κότσυφας είναι ο ιερέας κάθε πρωινού,
σκουροντυμένος κρύβεται μες τα πυκνά φυλλώματα-
ειρωνικός!

Πιστεύω από την μεριά που οι άλλοι ευελπιστούνε
δεν περιμένω τίποτα, καμία ανταμοιβή
μόνο να ξέρω ότι δίκαια υπήρξα..

Εξάλλου μες τις λέξεις λίγα σ’ απομένουνε να περιμένεις
όπως κοιτάζεις τα παλιά οχυρωμένα κάστρα των γενναίων
ιπποτών
ξέρεις ότι η ιστορία μ’ έναν τρόπο τους περιφρονούσε·
ακόμα και το ξίφος - κάθε ξίφος-
είναι το όργανο μιας θείας κωμωδίας,
ξεγραμμένης..

Τώρα ξυπνώ νωρίς κι ανασυντάσσω τον στρατό μου.
Σκληρά με σύμφωνα ηχεί
και με φωνήεντα της λυρικής ημέρας.

Διαβάζω στο άλλο ύψος κείνο που ασκήθηκα
ν’ αναρριχώμαι, βλέπω
την ζωή αλλιώς: με τα καλά της
και τα κακά..

Και περπατώ μέσα στο ποίημα που από την νύχτα μου προκύπτει
αήττητο γιατί το σέβεται ο καιρός
και το δικιολογεί μια ρέουσα ιστορική γεωγραφία…

Όπως που φεύγει ο χρόνος, Ηρακλείτεια σοφός!

Ρόδος 23.2.2008

Εδώ οι κόσμοι του αέρα και της άμετρης θάλασσας,

Εδώ οι κόσμοι του αέρα και της άμετρης θάλασσας,

το φαντό της μέρας το δοξασμένο

και το κίτρινο Φως το απαρασάλευτο,

δικαιωμένο,

η φωνή του Θεού πανταχόθεν που έρχεται,

των πουλιών οι κρωγμοί,

πρωινό και κάτι

από τις μαγείες των άστρων ως του σπιτιού την γαλήνη,

στην κόψη πάνω που περπατάς και κανείς δεν σε βλέπει-

μόνο οι εικασίες μου σε θαυμάζουν

και ζητούν οξυγόνο των πνευμάτων να σμίξουν μαζί σου οι σιωπές και των λόγων το απαύγασμα..

Αντέχω γιατί ποικιλοτρόπως σ’ αγαπάω!

Σαφέστατο το βράδυ απηχεί την κοσμοθεωρία των άστρων-
Παντού του ουρανού μαλώνουν οι άνεμοι,
Ένα πλοιάριο του φεγγαριού κινείται προς δυσμάς,
Αντέχω γιατί με γανώνει η ιδέα των ποιημάτων,
Αντέχω γιατί ποικιλοτρόπως σ’ αγαπάω!

Απουσία σου..

Κλειστό δωμάτιο· απουσιάζεις· η καρέκλα στην γωνία που καθόσουν· ακούγεται ένας σιγανός τριγμός: είσαι εκεί; Ξέφτισαν τα χρώματα, οι σοβάδες καγχάζουν· κάτι αχνές ομιλίες απ’ τον διάδρομο
διασχίζουν τον αέρα και φτάνουν ως την μελαγχολική άποψη του δωματίου· μελετώ τα σχήματα: παντού η απουσία καρφώνει ένα σύμφωνο ισόρροπο επάνω στο παράξενο φως· απουσιάζεις; Κι όμως: εγώ σ’ αγαπώ μέσα στα κρύα αυτά πράγματα που δίνουν στίγμα θλίψης όταν είσαι κοντά και μακριά και αγγίζω την καρδιά σου σαν ένα τριανταφυλλένιο παραμύθι που πολλές νύχτες καλά με νανούρισε!

Εικόνα…

Το φως θωπεύει τα σκελεθρωμένα δέντρα
Κι όλα κρησάρονται απ’ την διαύγεια του ηλιοβασιλέματος.
Η αορτή της Ζωής 
Πλημμυρίζει άοκνο αίμα

Και στέφει τον κάθε παλμό νικητήριο!
Πουλιά ηχηρά καθιστούν το φως αβλαβές
Και ιαματικό.
Δες τα! Σαν ομοιοκαταληξίες είναι
Απ’ όπου μαρτυριέται ο Θεός κι η συγνώμη μας!

Όσο "κλείνομαι" στον εαυτό μου, τόσο με "ανοίγουν" τα ποιήματα

Όσο "κλείνομαι" στον εαυτό μου, τόσο με "ανοίγουν" τα ποιήματα, με "εμφανίζουν", αργά, όπως παλαιότερα έβλεπες την αργή εμφάνιση των φωτογραφιών μες το υγρό που υπήρχε στο λεκανάκι-

Να έτσι: μια διαδικασία ακούσια ή μήπως εκούσια, μιας και δεν έχει άλλο τρόπο η ψυχή μου να μιλήσει, παρά τούτον

τον σταθερό, μονολιθικό λόγο που είναι αέρας

και ταυτόχρονα ήλιος και βροχή και χαράσσεται

πάνω στο Σύμπαν σαν μια μελανή κηλίδα που αφήνει το αχνό της Σημείο..

Ανατέλλεις προσδόκιμη

Ανατέλλεις προσδόκιμη και το φως
λούζει τα λυμένα μαλλιά σου-

Θριαμβική ηλιαχτίδα
κεντά των χρωμάτων τον καμβά και πάλλει 
τις χορδές τις ευδίας·

Στεγνά φυλλώματα τρίζουν κάτω από τον φλογοβόλο Ιούλιο·

Ο ευκάλυπτος μαδά την θλίψη του και σέρνει μια μελαγχολία δεκαπεντασύλλαβη πάνω στα λερά πεζοδρόμια·

Σ’ αποστηθίζω-

Όπως εισχωρείς στων κυττάρων μου την ουσία, ερωτική
κι απόμακρη,
χορεύτρια
μπερδεμένων ανέμων…

Του όρθρου, του μεσημεριού και του ερωτικού παραδείσου..

Κείμενο φως και
Υπερκείμενο λουλουδάκι της ειρήνης-
Κάτω από την στέγη του ουρανού
Συγκοπτόμενα φωνήεντα πλέκονται γύρω απ’ τ’ άστρα,
Ένας ρυθμός καρδιάς κανοναρχεί επάνω στις τουλίπες,
Τα σεμνά ρόδα απηχούν το άρωμα το ευφραντικό,
Ο Θεός κρυφακούει·

Και στο πυρ το εξώτερο, καίγονται οι ανομίες μία μια
Τσιρίζοντας σαν πληγωμένοι γλάροι
Που χτύπησαν επάνω στο ιστίο-

Πλεύση ίσα για τον παράδεισο,
Γλυκό είναι το πρωινό και
Άπεφθη είναι η μουσική του όρθρου,
Μειλίχιες ψαλμωδίες αντηχούν πάνω απ’ τα κάστρα,
Η κυρά- Λένη απλώνει τα πλυμένα ασπρόρουχα,
Υπόσταση αλλιώτικη παίρνουν οι ταράτσες,
Χαμηλώνει ο αέρας και δέχεται
Πάνω στην ράχη του μιλιούνια χελιδόνια,
Από αυτά τα θαύματα τι να πρωτοπιστέψω;
Χύνεται όπως φρυκτωρία η φωνή
Ως την αντικρινή όχθη των ποιημάτων·

Και στην πατρίδα την άλλη που αγαπούσα ένα μελαχρινό κορίτσι
Τώρα μεσημέριασε και πιάστηκε ο ήλιος να βολτάρει μες τα ήσυχα χωράφια,
Αγαπώ να αγαπώ και γι’ αυτό ο κόσμος δεν μου αντιστέκεται-
Τολμώ ερώτων στιχομυθίες όταν όλοι
οι άλλοι νέμονται ένα υλικό φεγγάρι που θα λιγοστέψει..

2 Δεκέμβρη 2017

" Σ’ αγαπάω ακόμα! " ..

Να αναχαιτίσεις τον άνεμο· πώς να δεις
Μες την πληγή σου και να μείνει ο έρωτας
Κι οι μνήμες κι ο πόνος ανέπαφος κι εσύ
Να διαβάζεις του φεγγαριού τις σελίδες; Άστρα
Δένονται κόμπο στο μαντήλι σου· οι πορείες τους
Είναι η μελαγχολική μπόρα που έχει
Συνεπάρει την πικραμένη σου καρδιά- να τώρα
Που εξακολουθώ να σου μιλώ πιο άγρυπνος
Από ποτέ, πιο λυπημένος
Απόνα νυχτολούλουδο που σκύβει πάνω απ’ τον βαθύ 
τάφο της Άνοιξης- να σου πω
" Σ’ αγαπάω ακόμα! " ..

Πώς αλλιώς να στο πω;..

Όμορφη και διαλαλείς τα αρχαιότροπα μάτια σου
δυνητική μέλισσα που τρυγάς
το λουλούδι των δικών μου παθών
Των φιλιών μου βασίλισσα-
Καθοδήγησέ με στην βουερή περιπλάνηση των ονείρων σου
τίναξε την ιερή σκόνη της ρίμας, πάνω
απ’ τα φυτά που στενάζουνε κι έλα
να βρεθούμε μες την ώριμη νύχτα
για έρωτα και για αδάμαστο χορό-

Φλύαρος είναι ο ορίζοντας και καθρεφτίζεται στης επιδερμίδας σου την κοιλάδα·
Για το χατίρι σου ανάβουν εύοσμα τριαντάφυλλα·
Να η μουσική των περιπλανήσεων, να η λύρα των εννοιών που σπαταλήθηκαν για της φωνής σου τον όρμο·
Όμορφη και διαλαλείς τα αρχαιότροπα μάτια σου- πώς αλλιώς να στο πω;
Αφιερώνομαι σε ασκητεία που την επιβάλλουν τα πάντα σου!

Λυπημένη…

Λυπημένη απόψε κινείς τα σβησμένα φεγγάρια του ουρανού.
Ο ύπνος δεν σε πιάνει· ένα άρωμα ψυχής
που εξαερώθηκε είναι κοντά σου και σε μεθά· λυπημένη είσαι
και κεντά φαρμάκια ο πόνος σου· λυπημένη
όπως κρατώ το χέρι σου κι οι ουρανοί ευθύνονται
για την μελαγχολία που έχω
όπως θα ξημερώσει ύστερα και θα γίνουν οι ώρες πριμοδοτικές
στο αιώνιο αδάμαστο φως.

Ιερότητα της Ποίησης και του τοπίου!

Στην φωτογραφία σμίγουν τα τοπία και, με αντανακλάσεις,

η μέρα ενσπείρει το φως της πάνω στα βουνά·

κάτι αφηρημένες πεταλούδες μένουν μετέωρες

μέσα στον ήσυχο αέρα·

κοιτάζω την χαρούμενη απλότητα του κάμπου·

νερά σχεδόν ακούγονται που, από μακριά, βαφτίζονται στην καθαρή διαύγεια της αιωνιότητας·

όταν η εκδρομή κι όταν η εφηβεία μας!

Στο νιώσιμο αυτού του καθαρού Γεγονότος της Γης

με πλησίασε η Ποίηση.

Ήτανε ύμνος τα πάντα- κι ό,τι

έβλεπε η ματιά μου, ήτανε όπως διθυραμβικό σπαθί.

Ακόμη κρατώ αυτή την αψάδα των εικόνων, ακόμη

γεύομαι λυρισμό των χρωμάτων, με τρόπο

που τότε τον βρήκα!

Κι είναι η ευκολία δυσκολία μου, η σιωπή μου-

ομιλία: είναι

παντί τρόπω αυτά που ξέρω εκείνων

των Στιγμών μνήμη κι απόρροια..

Νύχτιο…

Φεγγάρι ραδιενεργό

κλέβει τις ολοστρόγγυλες ουτοπίες μας

Και ρόδο μεταξένιο,

έγκλειστο στου καιρού την απονιά,

να μας θυμίζει τόσο την αγάπη-

Βαθιά χαρακιά πάνω μας αφήνει η μοίρα, βαθιά χαρακιά

Λέξεις σου λέω που ποτέ δεν σε φτάνουνε- κι είναι ο πόνος

Βουβός σύμβουλος της πλατιάς σου αρχοντιάς!

Χειμώνας…

Τολμηρή είναι η μέρα και δίνει
Με λεπτότητα τις συμβουλές της-
Ένα τακτ του ουρανού και ο χορός των νεφών 
συνεχίζεται
Έως απωτάτων-
Αύρες θαλάσσιες κινούν το ανεμούριο κι όπως ο έρωτας του ήλιου το θέλει-
Αποικίες γλάρων ιδρύουν την μητρόπολη
Των πουλιών-
Χειμώνας εγκαθιδρύθηκε
ορμέμφυτος·

Ζήσε γλαφυρός Νοέμβριε, ζήσε γλαφυρός! Μπάλωσε
τα μάλλινα σκουτιά σου- ζήσε
παραδομένος στο ποίημα μου·

Τα δέντρα γυμνώθηκαν για να εναρμονιστούν
με την σπιρτάδα του φωτός-

Κατοικώ την ψυχή μου κι η ψυχή μου δραπέτευσε·

Παρουσίες άστρων κάνουν την νύχτα μου υποφερτή-

Χειμώνας εγκαθιδρύθηκε
ορμέμφυτος…