...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

28 Νοεμβρίου 2015

Σκηνοθεσίες…


Την σκιά φοβάμαι καθώς πέφτει το βράδυ και ο κόμπος δεν λύνεται του μελαγχολικού μου εαυτού.
Ζητώ την ειλικρίνειά μου κι απ' τις δύο όψεις.
Τηλεφωνώ στο υπερπέραν σου.
Η νύχτα στήνει το θεατρικό σανίδι της και πάνω του
περπατούν οι νάνοι συλλογισμοί μου.
Με εκπλήσσω καθώς είμαι ο ίδιος αυτός
που οργανώνει την παράσταση ενός καυτού ολέθρου.

Εγώ, εσύ κι η εποχή μας…


Κι εδώ ένας τρελός καιρός- σαν να μοιράζει
ανάσταση ο ήλιος·
κρατούν μπαμπακοσύννεφα το "φα" των μουσικών που έσπειραν οι ουρανοί κοντά μου·
πού πήγες εσύ και πού σπουδάζει την γραμματική του ο Δεκέμβριος;
Απ' την βροχή μας έμεινε μία μελαγχολία φιλντισένια.


Κάρφωσα την καλή μου γνώμη πάνω στο λουστρίνι της ασφάλτου
και έφτασα πολύ μακριά μέσα στο μεσημέρι που αποφλοιώνεται.
Σε είδα- δεν με είδες.
Κανείς δεν βλέπει αν δεν απογυμνωθεί απ' τα κουστούμια που του ράβει ο καιρός.

Κι η εποχή που φλυαρεί, αινίγματα μου βάζει..

Υποσχέσεις…


Αμελώ μες την μέρα να δω τα πουλιά που πετούν·
ο άνεμος ξέχασε τα σημάδια του επάνω στα κλαδιά της μουριάς·
τον άκουγα το βράδυ που κεκέδιζε μια σκέψη φασαρίας·
το σπίτι μπάταρε μες τον ορίζοντα, έμεινε μόνο το μπαλκόνι του με τον βασιλικό που πότιζα όλο το καλοκαίρι·
Τώρα, Σαββάτο, βγήκε ένας ήλιος κι όλα πήραν από το χρυσάφι του·
κλωστές αχτίδες έραψαν την θλίψη την χθεσινοβραδινή όσο να είναι υποφερτή να την κοιτάζεις·
άκουσα την πόλη που ξύπνησε·
η ζωή μου υποσχέθηκε, όλα μου υποσχέθηκαν κι ελπίζω
οι υποσχέσεις τους να τηρηθούν..

27 Νοεμβρίου 2015

Μετουσίωση…


Τι ζύγι αγαπά ο λίθος και πώς η ησυχία εδράζεται
Πάνω σε κάτι βότσαλα περίεργα και που κρυφομιλούνε;
Σ' αγαπώ και τεχνηέντως εργάζομαι 
Πάνω σε κάτι λέξεις που με δυναστεύουν.
Τα φωνήεντα μου περίσσεψαν και αποφεύγω
Να συγχρωτίζομαι με σκληρά, οκνηρά ογκόλιθα σύμφωνα-
Ευτυχώς, κάποτε, σαν μια ορχήστρα, κάποια απ' αυτά, μου συμφωνούνε.
Σ' αγαπώ και δεν είμαι εγώ- είμαι ο εαυτός μου ο άλλος
Που αποκρύπτει την ασχήμια του κόσμου και μιλά
μια γλώσσα που τον κόσμο μας τον καλλωπίζει..

26 Νοεμβρίου 2015

Αγίου Στυλιανού…




Κανέναν βοσκό των νεφών δεν στεναχωρεί η Αρκαδία.
Οι καμπάνες της 
σημαίνουν 
και οι φλέβες του μαρμάρου 
αντιβοούν διαστέλλοντας κι άλλο το σύμπαν μας.
Ο άγιος κρύπτει την αγάπη κάτω απ' το παλτό του
Παλεύει με του εαυτού του τα λάθη
Παλεύει με την πάλη του-
Τον συναντώ αγουροξυπνημένο να πίνει τον ιερό του καφέ 
και να κοιτάζει το καμπαναριό-
Όση ευλάβεια μου έδωσε σας δίνω-
Όλα μοιράστηκαν τα αγαθά του-
Τώρα ατενίζει το μέλλον 
ενάρετος και πολλαπλά ευτυχισμένος..


24 Νοεμβρίου 2015

Πλησίασμα…


Σαν δυο δέντρα θα ανταμώσουμε κορυφή με κορυφή
Σαν δυο δέντρα θα μιλήσουμε ζωή με ζωή μελαγχολία με μελαγχολία
Σουρουπώνει στα πέρα προάστια 
Ο ουρανός διαβάζεται κι απ' την ανάποδη, τα χρώματά του
Μαζεύουν την γύρη των λουλουδιών και ραίνουν το επιτύμβιο ράσο του-
Τουλίπα του καημού μου μαβί σύννεφο, έλα και σκούντηξε με να συνέλθω
Από το αλλόπαρμά μου, να είμαι ένας αλαφροΐσκιωτος που όλα αλλιώς τα κοιτάει-
Θα μετουσιωθώ σε κείνα που δεν μπόρεσα να φτάσω και θα υπάρξω έτσι σύντομα μακριά και κοντά σου..

Το σύμφωνο της τραγωδίας…


Η στεναχώρια κατευθύνει την ημέρα μου εις όλεθρον…
Βλέπω μια θλίψη στα μάτια σου, αυτό
το κακοδαίμον μικρόβιο της μελαγχολίας
μολύνει τον χώρο σου και σε καταποντίζει
σε μια συναισθηματική φυλακή
από εκείνες που δεν έχουν αντικλείδια.
Βαραίνουν όλα γύρω σου. Οι σκιές
μεγεθύνονται
σαν λύκαινας απειλές και
ένας καπνός ντουμανιάζει τα πάντα ως να χαθούν
στο αποφασιστικό σύμφωνο της τραγωδίας.
Εκεί αρχίζει το ποίημα.
Ακριβές.
Όπως να βρέχεται από των δακρύων την υγρασία και
να νοτίζει την ατμόσφαιρα με τον πόνο που έχεις και
τον πόνο που έχω..

Ζήσε μες την καρδιά μου το λοιπόν ευτυχισμένα!



Αποστηθίσαμε λόγια που πίκραναν κι εσύ
Κουνούσες λευκά μαντίλια
Σε μας που ήμασταν σε ένα μπάρκο που ίσως δεν έφευγε
Για πουθενά.

Η πρωραία μου επιθυμία ήταν να σ' αγκαλιάσω και να σου σβουρίσω δυο φιλιά
από κείνα που καίνε.

Να δω τι θα έκανες μετά που θα σε μάλωναν οι ανάσες της λουΐζας..

Όλα πεθαίνουν μονοκόμματα και τίποτα δεν αντιστέκεται στο παιχνίδι του θλιμμένου τους τέλους.
Ό,τι αισιοδοξία έχω από σένα την έκλεψα.
Είμαι ένα αλητάκι που κανένας πια δεν το τρομάζει.
Και θέλω να μιλώ απλά γιατί απλή είναι εμένα η γενιά μου.
Σαν να γεννήθηκα ανάμεσα σε στάχυα και σε καλαμπόκια.
Δημητριακό γίγνεσθαι
Που θα 'λεγαν γραμματιζούμενοι πρωτευουσιάνοι.

Όμως είμαι απλός κι αθώος σαν νερό που δεν απόκτησε δική του κοίτη.
Οι ιδιοκτησίες δεν με φάγανε.
Μ' ένα πιάτο φαί και δυο λουλούδια
Είμαι μες την καρδιά σου πρώτος κι απαράλλαχτος
Νέος θεός.

Ζήσε μες την καρδιά μου το λοιπόν ευτυχισμένα!


Αυτό το πλάσμα που είσαι





Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια
που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες
έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά
από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει
εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη
συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις
μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή
του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια
που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ
θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων
που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!

22 Νοεμβρίου 2015

[Σκέφτομαι πως θα μπορούσες να είσαι..]



Σκέφτομαι πως θα μπορούσες να είσαι..
Πορτοκάλι γλυκό ή ένα δύσκολο ξινό λεμόνι;
Και προσπαθώ να σε μάθω πριν γίνει η πρόταση που σχημάτισα με κόπο εγώ
μπροστά σου τελεία.
Έχω διαβάσει μυθιστορηματικές μορφές που άντεξαν στον χρόνο,
κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά που από τις σελίδες των παλιών εκείνων συγγραφέων λες ξεπήδησαν
και έζησαν αυτόνομα, όπως να ήτανε μες την ζωή να μεταμορφωθούν.
Αλλά εσένα με την μακρινή χροιά που έχει η φωνή σου
σε φαντάζομαι να τραβάς από τον ουρανό που κατέχω ένα αόρατο δίχτυ
και να πιάνεις τα λόγια μου που είναι νεόκοπα και ακόμη ζεστά σπαρταρούν
τονίζοντας αισθήματα που μέλλεται να λάμψουν.
Παράξενο που δεν σε ξέρω αλλά σε ξέρω
που το εκφράζω αυτό ακούγοντας σε να μιλάς
όταν δεν φτάνει πουθενά επίγεια η φωνή μου.
Και όταν θα σε μάθω θα είσαι μια κανονική απουσία
θα χαθείς μες τον λαβύρινθο της δικής σου ζωής
και παίρνοντας από το φως μου την ζωή που δεν κατάφερα θα κλέψεις..
                                                         


[Είσαι ερωτευμένη καταιγίδα]




                 
                                                                   

Μετά που είσαι εκεί που η μέρα φθείρεται κι αναστενάζει
Πλάι στην θάλασσα, κοντά στις μάντρες με τις βοκαμβύλιες
Με τι παλιό μπλουτζίν σου ξεβαμμένο και εφαρμοστό
Τραγουδάς, βαδίζεις ανέμελη και τραγουδάς
Ένα τραγούδι ροκ που έρωτα μυρίζει.

Είσαι ερωτευμένη καταιγίδα, είσαι μια τίγρη που πεινάει
Για αίμα κι ερωτικό στοχασμό.

Εμπνέεις τους στόχους μου, προσηλώνομαι
Στον βαθύ ρυθμό που υποβάλλουν τα μάτια σου.

Το τατουάζ που σε καταμαρτυρεί με πονάει
Είναι όνομα μιας σπίθας που άναψε μέσα μου
Καημός που δεν θα χωρέσει στο μικρό βασανισμένο μου στέρνο..







[Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου]




Τόσος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό σου, τόση διαύγεια
που αρχίζει το ανυπέρβλητο δράμα μου..

Κοιτώντας σε οι σκιές που αφήνουν οι μέρες
έχουνε μια πορεία αιμάτινη.

Πριν από την λίγη σιωπή που κατέφυγα να αναδιοργανώσω την σκέψη μου, μετά
από την ανάμνηση που καρφώνεται μέσα μου και κανείς δεν νικάει
εσύ η φωνή των θαλερών, η περιρρέουσα και δοξασμένη
συντρίβεις τα πράγματα και τις αξίες όλες με διδάσκεις
μιας φωτιάς.

Κι είναι τούτο θεότητα, θηλυκή έξαρση, υποταγή
του αρσενικού στα τρυφερά σου στήθια
που γάλα ιερής μητρότητας αιώνες ακόμη μυρίζουνε.

Αυτό το πλάσμα που είσαι, αυτό που θα γίνω εν τέλει εγώ
θα αφομοιωθεί από εκείνο τον εσμό των λέξεων
που θα πουν μοναχά την κρυφή μοναξιά σου!







[Άσε με να σε μάθω…]





Άσε με να σε μάθω…
Συμπαγή όσο ενός βουνού ο καημός
 μονολιθική
όσο μιας πεταλούδας η σκέψη
και αέρινη-
όπως μια ανάσα που χάνεται στο ζοφερό υπερπέραν.
Άσε με να σε μάθω…
Ένα που θέλει το δύο
δύο που θέλει το τρία
τρία που θέλει το τέσσερα.
Άσε με να σε μάθω..
Μαθηματική δεξιότητα που γεωμετρεί
αεί
σαν ο θεός ο μέγας,
γεωμετρικό
εμβαδόν μιας ψυχής που συγκλονίζεται
από το αφρισμένο αλάτι
του ιδρωμένου κορμιού
όταν αφήνιασε ο Ιούνιος!
Άσε με να σε μάθω…
Οξεία που ζηλεύει την περισπωμένη της.
Άσε με να σε μάθω..
Ιερόδουλη που αφήνει το κορμί της φιλότιμο
δώρο στον μαυλιστή θεό!





[Φέρε με ως την απογείωση μιας αυταπάτης]






Φέρε με ως την απογείωση μιας αυταπάτης, κάνε με
Ταπεινό φύλλο που αποτυπώνει επάνω του
Την ιστορία του δέντρου
Μάγεψέ με, σκίρτησε μέσα μου
Σαν νέα ζωή
Γονιμοποιήσου από τα λόγια μου, χωρίς
Να σε αγγίξω
Μάγισσα των κρυμμένων συνειρμών, ιέρεια
αρχαίου φωτός.
Και τα στολίδια σου άσε να ταλανίζουν τον άνεμο, φύλαξε
Το λίγο σκοτάδι που έχω
Όσο μες του ποιήματος την δροσερή κοιλιά
Να το σώσω, να έρθω σε σένα
Ανυπόδητος και με ψυχή καταιγιστικά φωτισμένη!






Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου