Αυτογνωσία…

 

Πίσω από όλες τις στιχομυθίες

υπάρχει μια άρνηση

Φως εμφυτεύουν τα δρώμενα και των γεγονότων η αιχμή

καλά και άπονα μας σφάζει-

Διχάζονται οι επηρμένες μας προθέσεις,

διάγοντας την ακατόρθωτη τόλμη μας ξαναγινόμαστε οι αφελείς

που μεθούν με τσακισμένα άσκοπα λόγια.

Μελετώ τα λουλούδια, φυτρώνουν πριν απ’ την άνθιση

και σεληνιάζονται στον χαρμόσυνο κήπο της Ανάστασης·

Χωρίς ανταμοιβή, είμαι ο δραγουμάνος της κατάστασης, μελετώ

τις συγκυρίες που θα ολοκληρωθούνε

πίσω απ’ τον γειτονικό θάνατο, μέσα

Στον θρασύ συστρεφόμενο αιώνα της έμπνευσης, την ώρα

που νομιμοποιεί τα άνομα ο Ποιητής

και σωπαίνει.

Έρχομαι από τολμηρές φαντασίες και ανταποκρίνομαι στην ειδή των πραγμάτων

την αιώνια.

Αναζητώ για όλα τις ακατόρθωτες απλουστεύσεις.

Εγώ ο μαρτυρικός ήρωας των όλων-

Ο τρομερός βραχμάνος της Αλήθειας…

5/7/2023

Όλες οι αν

Ανάσκελη πραγματικότητα…

Σώμα γυμνό παιχνίδι κάτω από τον ήλιο

Σώμα επάνω στην καμπή των γεγονότων και στον ριγηλό αναβρασμό της θάλασσας

Σώμα που το επιβουλεύονται οι πόθοι του κλειστού νερού

Το τρώνε οι αταξίες των σπασμένων οριζόντων

Ξαπλώνεις στην αιθρία των αποκαλύψεων

Σφύζεις από ερωτικά φωνήεντα

Θυμώνεις μέσα στην γυαλάδα που σε αναγνώθει

Αφήνεις κάθε άσεμνη πνοή στην μπάντα

Μιλάς- σιγομιλάς στο απλωμένο καλοκαίρι

Την ώρα που οι βροντές του νου σουρρεαλίζουνε

Κι εσύ καμώνεσαι το θείο- σώμα της ερήμωσης

Χωρούνε στην γαστέρα σου οι ουρανοί οι αγέρωχοι…

Ποιός χρόνος δασκαλεύει την επιδερμίδα σου

Και γράφει πάνω σου τα τατουάζ της έκπληξης;

Στρώνεις τα δευτερόλεπτα σε μύθο ξαφνικό και ολέθριο

Κουτρουβαλιάζεις τις οδύνες

Όλες οι τόλμες, όπως να τις δεις, εκτροχιάζονται

Αφήνεις ψήγματα χαράς να σε μεταμορφώσουν

Την ώρα που ωραία ντεραπάρεις μέσα στα πλουμίδια της ανατολής

Και θέτεις όλον τον έρωτα κάτω από άσεμνη κυριαρχία.

Θα σε μάθω, πού θα πάει, θα σε μάθω

Την ώρα που μονάχος μου τα δολερά ζουλούδια θα υφίσταμαι

Θα σε μιλώ μεταγλωττίζοντας την λεβεντιά σου

Είσαι ειρμός, μια αυτοκρατορία που την δένει η σιωπή

Μια συνοχή φιλιών και θαλερής οξύτητας που όλα γύρω της τα κόβει·

Είσαι πριν απ’ την προσευχή του όρθρου, είσαι

συμπαντικό φωνήεντο που εκβάλει μνήμες παραδείσου στην φαρδιά κοιλάδα

Της γαστέρας σου-

Το δυνατό ετούτο παραμύθι που το αγνοούμε και το ξέρουμε όμως και όλοι…

Αθήνα 2/7/2023

Εικόνα, έργο του Νταλί…

Ξημέρωσε.

 Ξημέρωσε. Ένας συρτός καημός στερέωσε

όλη την γη στα ‘’ίσα’’ της.

Τίποτα δεν σιγά

από τις σπίθες της ζωής, της σκέψης.

Κλωνάρι από ευκάλυπτο λυγά και παίζει

ρήματα μες τον αέρα.

Η ζέστα καμπυλώνεται

για να εδραιωθεί

Σαν ένα φίδι

κουλουριασμένο που γνωρίζει

την δύναμή του.

Ανοίγω παράθυρο. Δειλό το φως εισβάλει.

Ιούλιος προ των πυλών.

Νοικοκυρεύω μια κατάσταση που αγαπά την αταξία.

Αφήνω καλοκαίρι να μιλά

με λόγια ρόδινα

Και που, προσεκτικά, φερέγγυος,

τα επαναλαμβάνω…

Έργο του Νταλί..

Όλες οι αντιδράσει

Ομολογία σε τόνο χαμηλό ή εξωτερίκευση μιας έσω Αλήθειας…

Συνομιλία με τα νερά, μου πέμπονται φωνήεντα

και σε σύμφωνα σκληρά καταλήγω- δακρύβρεχτος.

Εδώ που συνεργάζομαι με τις αγρύπνιες

και μου τα κουκουλώνει όλα ένας μπουχός

από εσωτερική εκμυστήρευση, ένας μπουχός

να μην αναγνωρίζω πια ούτ’ εμένα.

Μόλις τα οικουμενικά μας παραμύθια σταματήσουνε να οργανώνονται

πάνω στις πλάτες των λαών, μία απεγνωσμένη

λέξη θα επιφορτιστεί με όλη την ιστορία που διαμελίζει τις πατρίδες μας

αλύπητα.

Αν σωπαίνω

είναι γιατί το ξέρω θα ακουστώ στα πέρα πλάτη…

Αν σωπαίνω

είναι γιατί το ξέρω: επαναστατεί η σιωπή!...

Θα βρεθώ να κατέχω κορυφαίο κλειδί

που ανοίγει όλες τις επάλξεις

και θα έχω επάνω μου συμπεριλάβει

την μοναξιά και την ωραία περίσκεψη…

30/6/2023

Με τραχύτητα γαντζωμένος πάνω σε πράξεις και λέξεις…

 

Διχάζονται οι χρόνοι της παρουσίας και διαβάζω

Μια μάταιη ελπίδα που πεθαίνει

Πνέοντας τα λοίσθια πάνω στο μέταλλο της αγωνίας.

Όπως θρησκεύω λευκά, μου γίνονται οι επιθυμίες κατακόκκινες.

Με μια θυσία στο μυαλό μου που ανατρέπει τις Ιδέες και στηλώνει

Κοσμοθεωρίες νεόκοπες, απλώνοντας μιαν όμορη αλληλεγγύη

πέρα από τα τσαλακωμένα σύνορα πυρπολημένων γύρω μας εθνών.

Και προτιμώ να ανθίζω μάταιος στους μάταιους

Χρόνους που ο κόσμος δοκιμάζεται ν’ αντέξει

Ηρωικά σκαρφαλωμένος πάνω στην ολόφλογη

Ψυχή βραχονησίδα του…

28/6/2023

Τακτοποιώ μια ψευδαίσθηση…

 

Μαθαίνω μια σκέψη που ολοσχερώς με κυκλώνει

κι ασφυκτιώ.

Και τι να μάθεις από τον βραχνά ετούτο;

Σβήνει το πνεύμα κλυδωνίζεται

στα ασύνορα βάθη μιας λύπης.

Σκάβω τα γεγονότα για να καλλιεργηθούνε

και διανθίζοντάς τα κάπου ανακαλύπτω

ορυχεία στρεβλά.

Πώς τελικά θα παραπλανηθούμε, πώς

Θα ζήσουμε χωρίς κριτική σκέψη, πώς;

Να μείνω στα δυνητικά συμπεράσματά μου

Αφήνοντας κατά μέρος την τύφλα μου…

Επί του πρακτέου:

ας με δαγκώσει το φίδι το ιοβόλο κι ας ψάξω

να βρω τον αντιοφικό μου ορό…

Όλες οι αντιδρά

Ο μελαγχολικός ζωγράφος…

 

Από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο ξεπηδούν χρώματα μιας απρόσμενης ζωγραφικής

Καταθέτω λάμψη από αιώνιο ήλιο

Στην παλέτα τους

Ο ουρανός λειτουργεί σαν σύμμαχος ντελικάτος

Εδωνά η αυταπάτη πλανάται και σκηνοθετεί

Είδωλα μαριονέτες που γεμίζουν μελαγχολία την σκηνή

Τι είναι τούτο το θέατρο που με κάνει να είμαι αυτός που δεν είμαι;

Ζητώ εξηγήσεις από το αόρατο σχέδιο των πραγμάτων

Να το ωραίο συμπέρασμα: ο Χρόνος

Σμίγει με τον Χώρο και τάχαμου καμώνονται μία ομοθυμία-

Μόνο ο φωτεινός ζωγράφος την καταλαβαίνει·

Εγώ ακολουθώ τολμηρά έωλα βήματα·

Ίσως είμαι μια μέλισσα που έμαθε μοναχά να συλλέγει·

Πάνω μου η αιωνιότητα ανακαλύπτει τον βραχνά της και

Μετασχηματίζεται· με τον χρωστήρα μιας μελαγχολίας σ’ ένα σκοτεινό πάω

Δωμάτιο όπου του λείπουν τα παράθυρα και το κουτσομπολιό της γειτονιάς πληθαίνει

Για έναν ζωγράφο που η μοίρα του είναι πληθυντικά και άτοπα

Μελαγχολική…

Απίστευτο…

 

Αδιάβαστο πάντα παραμένει το φως που λούζει

την συντροφιά των δέντρων.

Κατανοώ πως με μυστικότητες οργανώνεται η κάθε περιώνυμη θέα.

Συστρατεύονται μνήμες αιώνων για να μας συγκινήσει κάθε θρησκεία του μύθου.

Τούτο που ανακάλυψα

πίσω από όλα,

είναι ένα μεθυσμένο ηχείο που παραμορφώνει κάθε ήχο της πραγματικότητας.

Περπατώ σε έναν παράδρομο ελπίδας.

Να το ένδοξο Τίποτα, η μηδενική αρχή

ενός τοκογλυφικού συνόλου.

Κι η Ποίηση;

Ένα σοβαρό επεισόδιο αντιφάσεων και κατάφασης που μυρίζει

μούχλα και τριαντάφυλλο…

Θεός φυλάξει!....

Όλε

Ζώντας με μοναξιά και επιφωνήματα…

Πίσω από τις άσημες σκιές ένας αντίλαλος

Από ψυχές που πια δεν υπάρχουν

Αναρριχάται στην πλευρά των βουνών

Που κι οι θεοί αγαπούσαν.

Ο κόπος κι ο δρόμος- ένα και το αυτό.

Και μια σιγουριά που καταρρακώνεται και σβήνει

Τις προθέσεις των μοναχικών που μελετούνε

Να βγουν από την νύχτα αλώβητοι, ιδρωμένοι

Απ’ την προσπάθεια να μείνουν ηθικοί και ωραίοι

Μέσα σε έναν κόσμο που ανομεί…

Συναντώ τις θρησκείες, τις ασπάζομαι

Ξέροντας ότι ψεύδονται, ότι μοιράζουνε τον ουρανό

Σαν ένα γλύκισμα που το μαχαίρι τους το κόβει

για να πάρουν όλοι.

Και τι να σεβαστείς από φανατισμούς που πίσω

από τις μάζες γελάνε;

Ακούω τους θορύβους των πόλεων, τις αντεγκλήσεις

των πολλών και οχυρώνομαι

Στο μανιασμένο ‘’μυστικό’’ μου-

Αφιερώνω το άσεμνο τομάρι μου

στην θεία χάρη των θαυμαστικών

Επιφωνημάτων…

21/6/2023

Απόσπασμα αιωνιότητας…

Υπάρχει ένας κόκκινος πόθος επάνω στα αποσπασμένα σπίτια του βουνού. Και ένας μαντρότοιχος που αποκρύβει την αλήθεια. Ο ήλιος αντιστέκεται σε κάθε άποψη κρυψίνοιας. Όλα τον συμπαραστέκονται. Είναι ένα ποίημα που υφέρπει στην γη με τα αφρισμένα ζαρζαβατικά της. Είναι μία αυλή που είναι καθαρό μποστάνι αισιόδοξο. Είναι το νυν που δεν περιφρονεί το αεί και που το στεφανώνει

Με μαγικές παλινωδίες πριν καλά καλά το μεσημέρι φτάσει..

Η αιωνιότητα πάντα έξω από την πόρτα μας…

19/6/2023

Όλες οι αν