Ονειρικό…

Τα σύννεφα ξασμένα και μουντά
Σαν άμφια παράξενα δεν μου ταιριάζουν-ωστόσο
Είμαι τυλιγμένος και ασφυκτιώ
Μέσα τους,
πλασμένος από υπομονή και θέληση
Να επιβληθώ στον εκατομβαιώνα.

Βγάζω νόημα: η φυλακή
είναι φυλακή αλλά δεσμά δεν μου ταιριάζουν,
Θα εμμείνω στην αξεχώριστη ελευθερία μου
Ανυπότακτος και θορυβώδης-

Ουράνια εγκαρτέρηση τόκος της προσευχής αρχή του κύκλου
Της πίστης, δώρο του αγαθού που μου χαρίστηκε
Και είμαι ο κερδισμένος
Φώτα να έχουν τα μάτια μου, να στυλώνω
Ψυχή μες τον καιρό και να μου επιστρέφεται
Χαρά μεγάλη όνειρο αιώνιου παραδείσου!

Εικονικό…

Ο ήλιος εξαπολύει το αρχαϊκό ξίφος του

Και σφάζει όλους τους αέρηδες μεμιάς.

Στοιχίζονται ρόδα

Και ανάλαφρες σβιλάδες που νοστιμίζουν το σήμερα.

Μετριούνται και λείπουν οι διαφάνειες.

Γενάρης οξειδωμένος.

Κουβαλώ ύλη κραταιά.

Βακχεύουν τα φρένα μου.

Μια ριγηλή ασυνέπεια θερμότητας, που απειλείται, εδράζει στα στήθη μου.

Αφήνω ανοικτό το θεώρημα:

Όλες οι πλευρές μιας επανάστασης των καημών, μου ανήκουν.

Πραγματοποιήσου!...

Πραγματοποιήσου!...

Τα ειωθότα που σε συνεπαίρνουν ζητούν εξαργύρωση

Μέσα στην μέρα μέσα στις πληθυντικές συνήθειες και τον γαλανό ουρανό

Τις αλκυονίδες που πολύ σου αρέσουνε τις ιδιότητες

Των ηλιαχτίδων να σε αγγίζουν

Εσωκλείοντας το χάδι το φιλί

Πόση άρνηση να μπορέσει η λεβεντιά σου πόση αυταπάρνηση;

Φιλοσοφικός αέρας σε διαπνέει και αναφέρεται στο Ακατόρθωτο

Τεθλασμένες υιοθέτησες και σου επέστεψε ιερογλυφικά η γλώσσα

Τώρα θα ζήσεις με προσταχτική ελπίδας

Στην εύπλαστη ερημιά και την μοναξιά σου την ένδοξη

Βρες τον μίτο και ξεκουβάλα από το θλιβερό

τοπίο της πραγματικότητας-

Όπως το θέλει η ψυχή σου, πραγματοποιήσου!

Υποτακτικός…

Μπαινοβγαίνει στο ρήμα ο εγωισμός

Του ουσιαστικού. Στοιχίζεται στην μοναξιά το πνεύμα.

Νευρικό λουλούδι αψηφά το βάζο του και περπατά

επάνω στο τραπεζομάντιλο

Μπαρούτι αρώματος φορτωμένο.

Ο αέρας λαχανιάζει αλλόφρονας.

Τολμηρές είναι οι παρομοιώσεις και ξυραφίζουν

Το σεπτό σώμα της Αστραπής.

Εντολοδόχος είμαι της Ανάγκης.

Παράφραση εν ώρα καθήκοντος!..

Σου διηγούμαι θάλασσα και με πιστεύεις ακούγοντας κιόλας τον φλοίσβο.

Είσαι πυρίνους όπως η λάβα.

Οι σκέψεις μας συνιστούν μάγμα το απώτερο.

Θα μας μελετούν ως τις ερχόμενες χιλιετίες

προσπαθώντας ν’ ανακαλύψουνε το φως που μας τύφλωσε.

Στα προαύλια των εκκλησιών όπου σταυροκοπήθηκε ο φόβος μας και θρήσκεψε νομίζοντας θα κερδίσει και κάτι.

Βγήκα απ’ την επικοινωνία των απελπισμένων.

Με ακολούθησες.

Ευτυχία να ζεις μια φάρσα και να ξεγελάς τους άλλους με τον ρόλο σου!

Ευτυχία να ζεις παραφράζοντας την δυστυχία!

Ανθίζω…

Τι όρμος που είναι η νύχτα και τι αγκύλες προσφέρει

Στον φοβισμένο εαυτό σου τον άγουρο!;

Δανείζομαι ορμέμφυτα θαυμαστικά

Και φτιάχνω συνονθύλευμα ψυχολογίας.

Αδιάβαστος κατά το ήμισυ και μισός

πιο καλά διαβασμένος.

Επιφυλακτικός.

Νήπιο αίσθημα που με κρατείς, ποιός είναι ο μέγας Σκοπός σου;

Απέφυγα ύλη επείγουσα- δεν θα υποταχθώ σε μικρότητες.

Αν πλατειάζουν μέσα μου οι λέξεις, είμαι φερέφωνο θεού που παραφρόνησε.

Πονάει το αίμα μου που γράφω, πώς να σας το πω; λέω αλήθειες που κι εμένα με τρομάζουνε.

Αθέλητα κι όμως ανθίζω!

Πορεία οπισθόδρομη..

Αντιλαλούνε ηλιαχτίδες πάνω στα βράχια, όπως

Εκείνες οι παλιές διπλοπενιές που πόνο βγάζουν

Και σπαραγμό.

Κέφια του ήλιου, Ιανουαρίου μεσούντος, άκαιρα μένουν τα ιστία των καραβιών, πλέει κουτουρού καΐκι ο χειμώνας!

Της λύπης μου σκαντζοχοιράκι, έλα τώρα

Άσε με να αρμενίσω ξένοιαστος στο Πουθενά, να εγκολπωθώ τύχη και έρωτα.

Φιλότης στον ουρανοσκέπαστο κόσμο και ας περισσέψαν πολέμοι και απονιά.

Διαβάζω λέξεις καθαρές, χροιά αγάπης έχει το φως, πλημμυρίζουν άνεμο τα περιβόλια, θα μείνω με την περιέργειά μου να ακολουθώ

Ερωτευμένους που τον κόσμο απαρχής με μαθαίνουνε!

Απαγγέλω νικητήρια λόγια και ο νεφεληγερέτης ο άξεστος

Ξανά θεός και ξανά ερωτύλος και πάλι.

Βοά από ζωή το λησμονηθέν δωδεκάθεο·

Είμαι ένα μέλος από την σκιά του.

Όπως με ακούς, έτσι με διαβάζουν οι σιωπές που ιδρύω·

Έτσι πεθαίνω ασθμαίνοντας κι εγώ.

Η ιστορία θα σβήσει επάνω μου το τελειωμένο τσιγάρο της.

Πρώτο ξίφος η μουσική

Πρώτο ξίφος η μουσική       και μετά τα τραγούδια που αυτομολούν

Και χάνονται στο άπειρο.    Πριν ξημερώσει

βλέπω γιρλάντες του φωτός που τρεμοπαίζουν      μέσα στο στερέωμα

Και κατευθύνουν τα άστρα στο Πουθενά.

Σκέφτομαι και υπάρχω.

Σ’ έναν νερόλακκο διάβασα τον ουρανό και πολύ λίγος μου φάνηκε,     ήθελα

Να ζήσω μ’ απεραντοσύνες.

Κι εσύ που έφυγες για μακριά,     πώς να στο πω;      Άδειασες

Τα φορτία μου όλα

Έμεινα με μιαν αγάπη αυστηρή

Που καίει την νύχτα!

Αναλογία η μικρή!

Το παιχνίδι μυστήριο και ωραίο, καθώς ανάβουν τα άστρα και κορυφώνεται
Το δράμα των ανθρώπων γύρω και κοντά σου.
Ο Ιούνιος περπατεί προς το τέλος του.
Αναμασώνται προκαταλήψεις και οι θρησκείες μπουκώνουν τον νου με μπαρούτι του μίσους.
Ψέματα που αναλογούν σε άλλα ψέματα.
Κι όμως!
Εδώ περπατάς ανήκοντας σε Θεό που θέλει πράξει και οι υπήκοοι του είναι πάντα πολέμιοι.
Εδώ περπατάς.
Ο κουρασμένος και, για όλα που συμβαίνουν, λυπημένος!

28.6.2019

Είμαι λυσσαλέα αεικίνητος- σαν τρεμουλιαστός λεκές που σημαδεύει το σύμπαν

Όποιος ξεφύλλισε ουρανούς
ξέρει κατά πού πέφτει του θεού το άγρυπνο μάτι

Εγώ αμφισβήτησα -κι ήτανε λόγος αυτό να υπάρχω

Γαυγίζουν τα περιθώρια των τετραδίων μου και δαγκώνουν
Είμαι λυσσαλέα αεικίνητος-
σαν τρεμουλιαστός λεκές που σημαδεύει το σύμπαν

Στην διάθεσή σας πάντα,
νοστιμεύομαι τις καλές σοδιές σας,
θέλω να πρωταγωνιστήσω στον μύθο σας

Αισθάνομαι ν’ αποχωρώ από την ιστορία των όντων

Μόνο μια κλίμακα στίχου με καλεί
και αποφάσισα να αναρριχηθώ όπου δεν ξέρω..

Έλα να με βρεις, έλα να με βρεις- θα απουσιάζω…
Η αντίφαση με καλεί, η αντίφαση με συναρπάζει..

Αφ’ εαυτής και, ξάφνου, να την πεις Δημιουργία…

Καλά είμαι, πεινάω

για όλα, τι θα βρω

μπροστά μου,

τον Χρόνο

ή

Μια εκδοχή της αιωνιότητας -ή

Την γη ολόκληρη,

σαν πεταμένη στα σκουπίδια,

Να γυαλίζει και με την ψευδεπίγραφη εικόνα της

να λέει

Ότι πολύ την οξειδώσαμε.

Προχωρώ κλείνοντας τα μάτια.

Μονάχα θόρυβοι

Και παγωμένες πεδιάδες, οκνά ζώα

Και ντεραπαρισμένα αυτοκίνητα, οδηγοί

Που ζούνε ρακένδυτοι και απογοητευμένοι, οι πόλεις

Σαν βοερά μελίσσια που διασταυρώνονται μέσα τους

Οι φυλές και οι απειλές τους: μια αγωνία

για κυριαρχία.

Τώρα είναι το ξέπνοο φως των παγωμένων ημερών, η βροχερή

Ντροπαλή εικόνα του ουρανού, το θάμπος

Των λιβαδιών και η μελαγχολία

Των πάντων.

Ο πλανήτης σαν ξεφούσκωτο τόπι ενός παιδιού κι απιθωμένος

μπροστά μου

Να ανατρέπει τα ατμοσφαιρικά δεδομένα

και να θυμίζει

μια έκπτωτη ατασθαλία του θεού πριν καταλήξει

στην οριστική μορφή ενός παράξενου κόσμου

πλασμένου από πηλό και συγνώμη!

4.01. 2020

1..1.2020

Ο χρόνος ας μου δώσει το ένστικτο να νιώθω
καθαρά την Αστραπή· και την Στιγμή
εφ η και όλα, γι’ αυτήν, συναρπάζονται· τελούνται
θυσίες άστρων κι όμως
μένει με τα τιμαλφή του το στερέωμα·
ένας θεός ζυγίζει την ησυχία του και καταλήγει
μόνος·
α διαιρέτη του φωτός πόσες μνήμες και πόσες ονειροπολήσεις σου οφείλω!
Τρέμει το φυλλοκάρδι μου μην χάσω
την διακριτική υποστήριξή σου και φανεί
η τρομερή αδυναμία μου!

Εσύ αφήνεις ανοιχτά τα ενδεχόμενα

Να επιδιορθώνεις το τοπίο και να γαζωθούν οι άνεμοι

συνυφασμένοι με την ρέμβη σου·  α τι ζημιά

οι ατασθαλίες τους και όταν

υποθάλπουν λυρική τους κατάληξη!

Εσύ αφήνεις ανοιχτά τα ενδεχόμενα, οι κοιλάδες

Βόσκουν μέσα στα χέρια σου- τι είναι

η Δημιουργία άλλο από το σθένος που έχεις;!

Ζητάς και έχεις το θαυμαστικό. Κι ο υπερθετικός

Πολύ σου ταιριάζει.

Το νιώθω όπως σε αποκαλώ θεματοφύλακα

των θαυμάτων και που σε ανταμείβει η Ιστορία

με τις Αξίες σου

πια!

Τα ίχνη που αφήνεις είναι φωλιά όπου κατοικεί η σιωπή μου,

Τα ίχνη που αφήνεις είναι φωλιά όπου κατοικεί η σιωπή μου,
Ασήμαντα τα λόγια καλλιεργούν αυταπάτες και μεθοδεύουν μοναξιές που φλέγονται από τονισμένα επιχειρήματα,
Πώς σε πλησιάζω χωρίς να πληρώσω τον φόρο του πόνου;
Κατακρημνίζεις το εγώ μου στα βάραθρα της ξεφτισμένης αγρύπνιας:
Και ομονοώ να ακολουθώ το άτσαλο βήμα σου..

Καιρός του σιγάν ή καιρός του ουρλιάζειν;

Καιρός του σιγάν ή καιρός του ουρλιάζειν; Κάπως

Πρέπει να διατυπωθεί αυτό: αντίθετες πάνε οι εποχές

Και ρημάζουν του σύμπαντος την συνάφεια.

Αμφιβολία την αμφιβολία παν’

Οι γνώμες μας- ταριχεύουν

την Ιδέα την ευεπίφορη

και για την Αντίφαση ορθώνονται

λέξεις τραγανές που μυρίζουν παράδεισο.

Μαραίνονται οι αθώοι-δεν τους συνδράμει η ηθική η επικρατούσα-

Μαραζώνουν και ζουν μες τον ύπνο τους

Παραμυθένιες λεπτομέρειες ενός κόσμου που εκλείπει

Και μόνο εγώ απόμεινα να αναγνώθω πια.

Καιρός του σιγάν λοιπόν- πώς να το πω;

Ζω με τις ρομαντικές αναζητήσεις μου, κι ίσως

Να μην υπάρχω και να μην το έχω καταλάβει ούτε εγώ!

Ο βιοπορισμός μου αλιεύει βραδύκαυστα καλοκαίρια

Ο βιοπορισμός μου αλιεύει βραδύκαυστα καλοκαίρια

Και χειμώνες ντροπαλούς που βάλουν πάνω σε κάθε

καλή μου πρόθεση

Γυμνώνονται τα ξίφη της αυταρέσκειας και με καθιστούν

υπεύθυνο

Όλων των δεινών που δεν ξέρω

Δεκέμβριος ο ερχόμενος μετά μανίας

Θρησκευτικής· πώς να το πω

ότι δεν θέλω ν’αγιάσω;

Ένα ντουμάνι

Βαθύ,

κρύβει τα φανερά και κάνει τις απλότητες να θορυβούνται.

Ζητάς γαλήνη και από το κοφτερό μαχαίρι θα αναβλύσει

αίμα και καημός- ενώ

Εσύ αμέριμνα θα ζεις

και θα κοιμάσαι…

Ταξίδι στον έσω εαυτό

Ταξίδι στον έσω εαυτό, αφήνω

πίσω μου τον κόσμο που δεν έχει τίποτα να αρθρώσει
Και βυθίζομαι στον φωτεινό εαυτό μου που γελά,

πάνω απ τα πράγματα και τις καταστάσεις

Δηλώ πως ο ίδιος ποτέ δεν υπήρξα, ένας άλλος

μιλούσε με την φωνή μου
Και ακολουθούσα αυτό που η παρόρμηση μου ήθελε θέλει..

*

Γκαστρωμένο Τίποτα που γεννά όλη την αναστάτωση του βίου

Μέσα του παιζογελούν οι αυταπάτες μας, θρέφεται ο εγωισμός μας

Η ματαιοδοξία μας μας θέλει τολμηρούς
Μπολιάζει το αίμα μας

Και όταν ξημερώνει η μέρα που κρίνονται όλα
Ποιός ξέρει να πει ποιοί ήμαστε και ποιοί θα καταλήξουμε να γίνουμε..

*