Καμιά ήττα δεν θα αποτυπωθεί πάνω στο μάγουλο του τριαντάφυλλου

Καμιά ήττα δεν θα αποτυπωθεί πάνω στο μάγουλο του τριαντάφυλλου

Και όλη η φλόγα του αέρα θα πνεύσει πάνω του ανήκοντας στον έρωτα που σου έχω,

Λυρικά επιφωνήματα χαράς θα δρέψουν τον πόθο

Κι η μέρα θα κυλήσει εκεί που πίστευα λάθος και κατέληξα -ευτυχώς- αισιόδοξος!

Ερωτική ψηφίδα…

Το άγγιγμα, το φιλί, η μυρωδιά σου,
το σφιγμένο χαμόγελο, οι μορφασμοί σου, τα λόγια σου,
και είμαι ευτυχισμένος με αυτά τα λίγα, δεν ζητώ
τίποτα άλλο, μόνο αυτό που μένει ίζημα μες τους αιθέρες,
βασανισμένο απ’ τα χρόνια και εμβρόντητο
ως να σωθεί και να τρέμει εντός μας-
κάτι που σε μηδενικό ανάγεται άλγος
όταν ο έρωτας ξανά σκηνοθετεί και φτάνει
μία ματιά να αναζωπυρώσει την παλιά φωτιά, κοιμάται
και ξυπνά μες την γαλήνη η κάθε μια κουβέντα, ο ένας
στον άλλον παραστέκεται και όλο το ωραίο πάθος δυναμώνει
για με λιώσει άρρητα ευτυχισμένος ήσυχα εγώ κοντά σου..

Μια μέρα θα με κερδίσουν οι σιωπές και θα είμαι ελαφρότερος όλων.

Χωρίς σχήμα οι μέρες κι οι γιορτές παρελαύνουν στο υπερώο

του έτους όπου αταξινόμητα έπονται οι χαρές του θερινού

ηλιοστασίου.


Ξέρω τι λέω: Μια μέρα θα με κερδίσουν οι σιωπές

και θα είμαι ελαφρότερος όλων.


Μόνο το ειδικό βάρος της ομορφιάς θα κατέχω κι αυτό


όπως μου δόθηκε πάνω στην αγαστή γαστέρα της Μαρίνας.


Α φιλιά , α τροχαϊκά μέτρα του πόθου όταν ξημέρωσε και σε κρατούσα

ακόμα αγκαλιά!


Θα λείπω


μια μέρα το ξέρω θα λείπω

απ’ όλα- αλλά πού θα με βρεις


αλλού από το λιμανάκι που σε πρωτοφίλησα καρδιά μου!


27.5.2012

Όσα φεγγάρια κι αν αποταμίευσα

Όσα φεγγάρια κι αν αποταμίευσα 
οι ουρανοί φυλάξαν καλά τα σεπτά μυστικά τους·
Σίγουρο άστρο χύθηκε μες το δισάκι μου·
Ήπια την θάλασσα μες το τραγούδι·
Σελήνη αβρή, απόψε που το σχήμα σου γεωμετρεί με την καρδιά μου
Άπλωσε το λινό σου πέπλο πάνω στην ακάνθινη νύχτα
Και στερέωσε το σύμπαν στον ώριμο πυροτεχνουργό στίχο μου..

Ωραία αφορμή μου έδωσε η μέρα:

Ωραία αφορμή μου έδωσε η μέρα:

Άνοιξαν τα ανθάκια τα ματάκια τους και προχωρήσαμε ως τον κρεμαστό κήπο

της αόρατης Βαβυλώνας.

Κράτησα το χέρι σου, έλαμπες σαν ορυκτός αδάμας που εργάστηκε επάνω του ο πολυκύμαντος έρωτας.

Τι σημαίνουν οι ώρες όταν δεν μιλάμε, όταν η σιωπή είναι ένας πύργος απ’ όπου μας πολεμάει η θλίψη;

Και η κακότροπη ανάγκη, που στριμώχνει τις επιθυμίες μας σ’ ένα αδιέξοδο βήμα

προ μηδενός προσανατολισμού- τι είναι;

Κοντά μου σε νιώθω: τοκίζεις τα αισθήματα και είναι σαν εκείνα ποτέ να μην έπαψαν

να μας δεσμεύουν..

Όπως αυγάζει…

Επιτίθενται νυκτός πλάσματα και χάνω τον ύπνο μου· την ημέρα
αγαπώ πάντα νεράιδες
Που, εϋπλόκαμες, γυρίζουν από χωριό σε χωριό μες τον νου μου
Και ξεσηκώνουν όλες τις σκέψεις μου σε παράσταση.
Όσα ονειρευόμουνα θα έρθουν να με βρουν
Μετά, όταν θα έχει κλείσει ο κύκλος
Των θαυμάτων και,
το παραμύθι θα εξελιχθεί όπως πρέπει
Ανάμεσα σε σένα και μένα, ανάμεσα
Στον αναγνώστη και τον αόρατο μάγο Ποιητή
Της νύχτας του ουρανού σου!

Να πως ζωγραφίζω χωρίς πινέλα και χρώματα…

Αυτό κι αν είναι λογοτεχνικός αθλητισμός! : να αφομοιώνεις ρυπαρή πραγματικότητα και να την μεταστοιχειώνεις σε Ομορφιά και σε ποιητική Ουσία!
Συνήθισαν οι αισθήσεις μου να μην ενοχλούνται από τους θορύβους που τροφοδοτούν τους θορύβους. Και γλεντούν στην Πλατεία του Κεφιού, εκεί που εγώ καταλαβαίνω δύσκολο που είναι να πονάς και να γελάς γιατί την φιλοσόφησες την ζωή και μαθός πλέον είσαι πως αυτό που θα αφήσεις φεύγοντας είναι μια ανάμνηση σε κείνους που αγάπησαν την σκέψη σου όταν η σκέψη σου τους παρηγορούσε και τους καθοδηγούσε.
Να πως ζωγραφίζω χωρίς πινέλα και χρώματα…

Συνομιλούμε κάτω από τον εύπλαστο ήλιο,

Συνομιλούμε κάτω από τον εύπλαστο ήλιο,

Οι ανάσες του αέρα περιφράζουν την αυθόρμητη κουβέντα μας,

Είχα καιρό να σε δω, καιρό να σε νιώσω

να μένεις χωρίς το τσόφλι σου και να μου αποκαλύπτεσαι

Όπως ένα στοργικό σπουργίτι που λιγώνεται μέσα στην αγκαλιά μου,

Πέρασε ο καιρός,

μακριά κι όμως κοντά θα υπάρχουμε, μακριά κι όμως κοντά είναι αυτά που θα σκεφτώ, αυτά που θα σκεφτείς,

Συμφωνεί ο χρόνος να είναι μια γκουβερνάντα που μεγαλώνει τα νεογέννητα αισθήματά μας,

Καθώς δεν μπορώ να σκεφτώ και δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο

Εξόν απ’ την αγάπη!

Αγχίαλος…

Στρίβω στην γωνία των θαυμάτων

ο ήλιος αγαπά το κορμί μου,

ελεήμονας πρωθιερέας.

Οφθαλμόν θωπευμένο από την μέρα της λιακάδας

έχω και είμαι

ευχαριστημένος

με όσα κατέχω κι είναι άυλα δώρα

Κύριε,

με αυτά να πορεύομαι.

Αγχιάλου η άποψη-

στέφει των κιόνων η γεωμετρία το καθαρό μοιρογνωμόνιό της κατά την καρδιά μου.

Ρηχός τόπος- με τονισμένη ευφράδεια.

Και βαθύς, σήμερα, ουρανός-

με ευθυκρισία να αποφασίζει διαύγεια και καθαρότητα τόση!

Συντυχαίνω ανθρώπους που μου αρέσουνε και αναγαλλιάζει ο νους μου.

Ευχαριστημένος είμαι που η ευτυχία μου είναι ένα βλέμμα, μια κουβέντα, μια χειραψία, ένα γέλιο, ένας καημός!

Η κάθε σιωπή μου αφόρετο ποίημα.

Η Αγχίαλος παίζει ανταύγειες κι ως την θάλασσα δηλώνει το τοπίο της

το βότσαλο το βοτσαλάκι.

                                                    Νέα Αγχίαλος 26.1.2018 

Ερωτικό κάτι…

Σαν εμβρόντητα μένουν τα φωνήεντα στο διάβα των ανέμων και η αντιρρητική ηλιαχτίδα δεσπόζει στην καρδιά του νυσταγμένου ουρανού.
Κάτι πρέπει να γίνει με το ηλιοβασίλεμα- κραταιώνει την επικράτεια των χρωμάτων και στην ρέμβη αναλογούν περίοπτα δώρα.
Ο θάνατος απαλείφεται μες την αυτοκρατορία του δειλινού και καγχάζει που ανίκητος κι όμως, πάντα, θα είναι.
Ακροβολισμένος στα λίγα μου και στην αγάπη.
Κόμπους δένει, στην κλωστούλα του ουρανού, το φως.
Και το φεγγάρι έρχεται μυρίζοντας σαπούνι και δυόσμο.
Εδώ σ’ αγαπώ- μηδενίζοντας αποστάσεις κι εμπόδια..

Κοίτα ποιήματα που φέρνει μια λιανή ψιχάλα!..

Όταν βρέχει, τα φυτά υπολογίζουν το κέρδος τους σε αποταμίευση, θησαυρίζουν υδάτινα δώρα
από εκείνα που υφέρπουν μες την χλωροφύλλη τους και ανεβαίνουν
κρυφά στον τρυφερό τους κορμό, ώσπου 
να γίνουν φωτεινό άνθος και πλουραλιστική προσευχή
ευωδίας.
Πότε άφησα εγώ αντωνυμίες να με υπερβούνε;
Θέλω να πω πότε άνοιξα χωρίς μια σκέψη το παράθυρο
και κοίταξα κατά τον ουρανό, ξέροντας
πως ο Θεός θέλει κρυφά να μου υπαγορεύει;
Η μικρή σταγόνα που ιριδίζει πάνω στο στιλπνό φύλλο και σ’ αυτήν
θα βρει ξεδίψασμα ο γυμνοσάλιαγκας, θα ευφρανθεί
ο λυρικός σπουργίτης- εικόνα άρρητη.
Κι η λάσπη, εύπλαστη και τονισμένη στον εκδηλωτικό εαυτό της, η λάσπη
γελά κάτω από την συμμαχία του νερού.
Το τσακμάκι της πέτρας νοτίζεται και δεν βγάνει διόλου αυθάδικη σπίθα,
η μέρα υμνολογεί τον ήλιο της, νότες χαρούμενες ξεφεύγουν
κατά τα βουνά, τα πεύκα στολίζουν το κεφάλι τους κι οι πόλεις
γυαλίζουν σαν κομπορρημοσύνης λεγόμενο που εκδηλώνει
ματαιόδοξο σπίρτο ανθρώπινης θέλησης.
Το μεσημέρι με βρίσκει να αναγνώθω χίμαιρες καρυδότσουφλα,
να ανοίγω τις κονσέρβες των νεφών και να νιώθω εγκλεισμένο παράδεισο-
Εγώ που ξέρω από Ουτοπία, καλά φαντάστηκα
την απουσία των όλων,
καλά οσμίστηκα κίνδυνο θανάτου μες την ησυχία που με βόλεψε και λούφαξα
σαν ένα αγρίμι που κουράστηκε τα δάση να διαβαίνει·
Να είμαι προσεκτικός λοιπόν, να είμαι προσηλωμένος
σ’ αυτό που δεν μου φανερώνεται·
Κατοικοεδρεύω στα σύνορα του ήλιου και της θάλασσας,
σπουδάζω τον αφρό στο ακρογιάλι,
οι γλάροι ακούνε την κάθε φιλόδοξη σκέψη μου,
όλες οι θάλασσες είσαι εσύ, όλες οι τρικυμίες·
Όταν βρέχει, η περισπωμένη σκοτώνει τις οξείες μου, ταριχεύει το νόημα, κραδαίνει σπάθαν απειλητική.
Και, μετά, ξεθωριάζουν οι εικόνες και το σαντούρι του ανέμου ακούγεται γλυκό και πικραμένο·
Ο κόσμος που φαντάστηκα είναι ο κόσμος που σε περιέχει και που θέλησα μια μέρα να σε ανταμώσω..

Μοντέρνα γεωμετρία..

Στο τζάμι γράφεις την ψυχή σου,
σκαρίφημα που άφησε ο πόνος,
βουλιαγμένο νησί στο πέλαγος της πραγματικότητας·

Ιχνηλασία στο νοτισμένο τζάμι του έρωτα, βήμα
το βήμα πάω πας, πού πάμε
αλήθεια οι ερωτευμένοι;

Στέκονται τριαντάφυλλα στο κύμα,
ένα σουρεαλιστικό μεγάφωνο
πολλαπλασιάζει την φωνή,
καθαρός ήχος
μύθου και πόθου,

Κι ένα βαρκάκι που παλεύει με το κύμα και νικά
δίνει την αφορμή για αθλοπαιδιές
στους πρόποδες
του Θαύματος,

Ενώ αυτό που είναι ανθρώπινο είναι και θεϊκό και
ως εμεγαλύνθη
βρε παιδί μου αυτή η γλώσσα
ως να γίνει
Ποίηση
καθαρή Ουσία

Ψυχής ενός που πίστεψε στην γεωμετρική του πλάνη πως
λογάριασε σωστά απ’ τα φιλιά σου
το εμβαδόν της μοίρας του
και του κορμιού σου την γλύκα!!

Τοπίου ο διασκελισμός…

Οι σελίδες που περπατούν μαζί μου ως την αδυσώπητη ώχρα

Του βουνού, και υφαρπάζουν

Ένα κομμάτι ήλιου λίθινο όσο η σιωπή

Του τοπίου, οι σελίδες

Που τρίζουν στις ραφές όπως κρανίο που δεν χωράει άλλα μυστικά και θέλει να εκβάλει

Την Αλήθεια του στον ουδέτερο χρόνο- οι σελίδες αυτές μοιρασμένες

Ανάμεσα στους ανέμους και την απαλή βροχή

Που ντύνει την κάθε πέτρα με ιερά άμφια μοναξιάς κι εγκαρτέρησης, οι σελίδες

Που ψελλίζουν μια προσευχή από κείνες που μου αρέσει να αποστηθίζω

Όταν βραδιάζει και δεν έχω άλλο να προσμένω από το άστρο

Παρά την αγάπη σου, μακρινή κι αυτή σαν κάτι αβέβαιο φως ενός φεγγαριού που μίσεψε για άλλον πλανήτη,

Και ακούγεται από το στερεωμένο ηχείο του ουρανού

Μια γλυκιά μουσική που τρέπει σε φυγή τις πυκνές νυχτερίδες.

Τα σπούδασα όλα

Τα σπούδασα όλα κρατημένη ανάσα
τα ψευδή και τα αληθινά
αρκούμενος σε μοιραίες συμπάθειες κι αγάπες
που φύλαγα από παλιά

νεωτερίζον γαρίφαλο βασανάκι μου και περίβλεπτο
καθαρογραμμένο φεγγάρι
ως την καρδιά μου καρφώθηκες
έχεις θέση κρατώ σε να μένω
και να λιγώνομαι
απ’ την πολύ ομορφιά σου

σε ακούω μες την φυλακή μου που σιγανοψιθυρίζεις
ένα σκοπό από καθάριο κρύσταλλο, α μάγγισα
καρδιά μου και τι μελαχρινό σε αιχμαλώτισε πάθος
ματάκια σαν ηφαίστεια και πού να πάω να κρυφτώ
πριν με λαβώσουν;